Wydatki Pracownicze dokumentowane fakturami imiennymi, opłacone przez pracowników Spółki przy użyciu służbowych kart płatniczych będą stanowić dla pracowników Spółki przychody opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych na gruncie art. 12 ust. 1 ustawy o PIT oraz czy w związku z tym Wnioskodawca jako pracodawca (płatnik) będzie zobowiązany do pobierania i odprowadzania zaliczek.
Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością planuje zmianę sposobu dokumentowania wydatków pracowniczych, które są opłacane służbowymi kartami płatniczymi. Obecnie faktury są wystawiane na firmę, ale z powodu wprowadzenia Krajowego Systemu e-Faktur od 1 lutego 2026 r., Spółka chce wystawiać faktury imiennie na pracowników, choć wydatki…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
11 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 11 marca 2026 r.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
X Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest członkiem międzynarodowej grupy X A/S działającej w branży farmaceutycznej. Spółka posiada siedzibę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej jako: "CIT"), podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca prowadzi badania naukowe oraz prace rozwojowe w obszarze farmacji, a także zajmuje się marketingiem i promocją produktów X w Polsce.
Dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca nabywa różnego rodzaju towary i usługi. W związku z tym Spółka ponosi szereg kosztów. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka ponosi między innymi następujące kategorie wydatków (dalej łącznie jako: „Wydatki”):
· wydatki związane z użytkowaniem samochodów, w tym m.in. koszty parkowania, opłat drogowych, paliwa, oleju, gazu, napraw oraz bieżącej konserwacji pojazdów;
· wydatki transportowe, w szczególności koszty przelotów lotniczych, przejazdów taksówkami, autobusami, pociągami oraz inne koszty związane z transportem;
· wydatki na usługi hotelowe;
· wydatki na usługi gastronomiczne, w tym koszty posiłków oraz napojów;
· wydatki związane z udziałem w konferencjach oraz seminariach;
· wydatki na szkolenia i kursy, w tym m.in. koszty zakupu książek oraz innych materiałów szkoleniowych, udziału w szkoleniach i kursach;
· wydatki na zakupy bieżące, takie jak materiały biurowe czy usługi pocztowe;
· wydatki na usługi telekomunikacyjne, w tym koszty telefonu oraz dostępu do Internetu;
· wydatki związane z promocją, w tym w szczególności:
- koszty konferencji, usług hotelowych oraz gastronomicznych związanych z udziałem przedstawicieli zawodów medycznych w wydarzeniach organizowanych poza strukturami grupy X A/S, koszty spotkań medycznych i sympozjów organizowanych przez grupę X A/S, obejmujące koszty hotelowe, gastronomiczne oraz transportowe przedstawicieli zawodów medycznych,
- inne koszty promocji sprzedaży,
- koszty subskrypcji oraz członkostwa przedstawicieli zawodów medycznych;
· inne wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą
Część z wyżej wymienionych Wydatków, ponoszonych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych - takich jak podróże służbowe czy spotkania biznesowe (np. hotele, bilety lotnicze, koszty paliwa lub opłaty postojowe) - jest regulowana przez pracowników Wnioskodawcy przy użyciu służbowych kart płatniczych udostępnionych przez Spółkę (dalej: „Wydatki Pracownicze”). Wydatki Pracownicze pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy.
Pracownik, dokonując płatności służbową kartą płatniczą za Wydatki Pracownicze, działa jako osoba upoważniona w imieniu Spółki do realizacji płatności za dany towar lub usługę. Ekonomicznym nabywcą świadczenia pozostaje Spółka, ponieważ wydatek jest ponoszony w interesie i na rzecz Spółki oraz finansowany ze środków Spółki. Pracownik nie ponosi ciężaru ekonomicznego takiego zakupu.
Dodatkowo, należy wskazać, że pracownicy nie mogą swobodnie korzystać z powierzonych im służbowych kart płatniczych w celu finansowania dowolnych, wybranych przez siebie wydatków na ich własną korzyść. Służbowe karty płatnicze stanowią wyłącznie narzędzie płatnicze służące do rozliczania Wydatków Pracowniczych związanych z działalnością gospodarczą Spółki i obciążają konto firmowe Wnioskodawcy.
Wydatki Pracownicze ponoszone przy użyciu służbowych kart płatniczych podlegają wewnętrznej procedurze akceptacji, obejmującej weryfikację zasadności, celowości oraz związku z działalnością gospodarczą Spółki. W szczególności, każdy ponoszony Wydatek Pracowniczy podlega weryfikacji przez Spółkę pod kątem możliwości jego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawcy, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Wnioskodawca analizuje, czy dany Wydatek Pracowniczy nie stanowi jednego z wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. W przypadku stwierdzenia, że Wydatek Pracowniczy podlega takiemu wyłączeniu, Spółka nie zalicza go do swoich kosztów uzyskania przychodów.
Aktualny model
W aktualnym modelu działalności Spółki faktury zakupowe za towary i usługi stanowiące Wydatki Pracownicze są wystawiane na Wnioskodawcę jako nabywcę i zawierają dane Spółki, w tym jej nazwę, adres oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP). Pracownik, dokonując Wydatku Pracowniczego, każdorazowo zwraca się do sprzedawcy z prośbą o wystawienie faktury zawierającej wyżej wskazane dane Wnioskodawcy. Następnie taka faktura jest raportowana w dedykowanym systemie i podlega stosownej weryfikacji. Po przeprowadzeniu procesu akceptacji i uznaniu danego zakupu za Wydatek Pracowniczy, faktura jest ujmowana w księgach rachunkowych Spółki.
Nowy model
W związku ze zmianą przepisów prawa polskiego, polegającą na wprowadzeniu obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: „KSeF”), który obowiązuje od dnia 1 lutego 2026 r., Spółka rozważa modyfikację swojej wewnętrznej polityki dotyczącej dokumentowania zakupów w zakresie Wydatków Pracowniczych opłacanych przez pracowników za pomocą służbowej karty płatniczej.
Planowana zmiana w modelu ewidencji zakupów polegać ma na tym, że faktury potwierdzające poniesienie poszczególnych Wydatków Pracowniczych będą wystawiane imiennie na pracowników Wnioskodawcy, bez wskazania danych Spółki, tj. jej nazwy oraz numeru identyfikacji podatkowej (NIP). Jednocześnie Wydatki Pracownicze nadal będą regulowane przy wykorzystaniu służbowych kart płatniczych udostępnionych przez Spółkę i będą obciążać konto firmowe Wnioskodawcy.
Opisana powyżej zmiana wynika z konieczności zapewnienia prawidłowej i kompletnej ścieżki weryfikacji poszczególnych Wydatków Pracowniczych. W przypadku braku takiej zmiany faktury ustrukturyzowane dotyczące Wydatków Pracowniczych byłyby nadal wystawiane na dane Spółki i trafiałyby bezpośrednio do KSeF, jeszcze przed dokonaniem przez pracownika ich rozliczenia i opisania celu służbowego czy związku biznesowego. W takiej sytuacji proces powiązania konkretnego wydatku z właściwym pracownikiem, podróżą służbową, celem biznesowym lub konkretnym zdarzeniem gospodarczym byłby znacząco utrudniony lub niemożliwy. Spółka nie miałaby możliwości ustalenia, którego pracownika dany Wydatek Pracowniczy dotyczy, w jakich okolicznościach został poniesiony ani czy spełnia on wewnętrzne kryteria akceptacyjne.
Ponadto faktury dotyczące Wydatków Pracowniczych trafiałyby do KSeF łącznie z pozostałymi fakturami zakupowymi Spółki, co mogłoby skutkować nieprawidłowościami w kwalifikacji księgowej i podatkowej, w tym ryzykiem ujęcia wydatku niewłaściwie lub przed jego formalnym zatwierdzeniem.
Należy wskazać, że mimo planowanej zmiany, poniesione Wydatki Pracownicze w dalszym ciągu będą każdorazowo analizowane przez Spółkę pod kątem możliwości zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawcy na gruncie przepisów ustawy o CIT.
W związku z powyższym, Spółka rozważa konsekwencje podatkowe ujmowania w swoich księgach rachunkowych zakupów na podstawie imiennych faktur wystawionych na pracowników Wnioskodawcy na gruncie przepisów ustawy o PIT oraz ustawy o CIT.
Pytania
1. Czy Wydatki Pracownicze dokumentowane fakturami imiennymi, opłacone przez pracowników Spółki przy użyciu służbowych kart płatniczych będą stanowić dla pracowników Spółki przychody opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych na gruncie art. 12 ust. 1 ustawy o PIT i czy w związku z tym Wnioskodawca jako pracodawca (płatnik) będzie zobowiązany do pobierania i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o PIT?
2. Czy Wydatki Pracownicze regulowane przez pracowników Spółki przy użyciu służbowych kart płatniczych i dokumentowane fakturami imiennymi, które będą spełniać wymogi określone w przepisach ustawy o rachunkowości, będą stanowić dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, o ile nie będą zaliczane do wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT?
3. Czy równowartość Wydatków Pracowniczych opłaconych przez pracowników Spółki przy użyciu służbowych kart płatniczych i udokumentowanych fakturami imiennymi wystawionymi na rzecz pracowników Spółki, Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć w pełnej wysokości (w tym w części odpowiadającej podatkowi VAT naliczonemu widniejącemu na tych dokumentach) do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy o CIT?
Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 1 w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Państwa stanowisko w sprawie
Klasyfikacja przychodów ze stosunku pracy na gruncie przepisów ustawy o PIT
Jak stanowi z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
Natomiast, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Definicja przychodu ze stosunku pracy i im podobnych została uregulowana w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Zgodnie z jego treścią za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy PIT.
W tym kontekście należy również wskazać, że zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy o PIT za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.
Co więcej, zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
Użycie przez ustawodawcę zwrotu „w szczególności” w treści art. 12 ust. 1 ustawy o PIT oznacza, że wymienione kategorie przychodów ze stosunku pracy stanowią katalog otwarty. W konsekwencji, przychodami ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz świadczenia nieodpłatne, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
Wobec braku zdefiniowania w ustawie o PIT pojęcia "innych nieodpłatnych świadczeń", zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, podczas dokonywania analizy skutków podatkowych na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych (dalej jako: „PIT”).
Kwestia rozumienia pojęcia "innych nieodpłatnych świadczeń" - w aspekcie świadczeń pracowniczych - była przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. K 7/13. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że:
„(…) Nieodpłatne świadczenie, aby mogło stanowić dochód pracownika, musi być "zapłatą za pracę dokonywaną czymś innym niż pieniądz" (J. Marciniuk, op. cit., Nb 19). W ocenie Trybunału za takim zapatrywaniem przemawia wyraźnie zestawienie przepisów: art. 12 ust. 1 z art. 21 ust. 1 i z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Ich lektura prowadzi wprost do wniosku, że "inne świadczenia nieodpłatne" traktowane są przez ustawodawcę jako forma przysporzenia wśród innych form, przede wszystkim - pieniędzy (por. J. Marciniuk, op. cit., Nb 19). Chodzi zatem o korzyści, które pracownik otrzymuje do własnej dyspozycji, którymi może swobodnie zarządzać i rozporządzać, przeznaczając je na zaspokojenie własnych potrzeb.
Świadczenia uzyskiwane od pracodawcy, niezależnie od tego czy są dokonywane w formie pieniężnej czy w formie świadczenia rzeczowego lub usługi, aby podlegały opodatkowaniu muszą prowadzić do pojawienia się po stronie pracownika dochodu, czyli korzyści majątkowej, która może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ - jak wskazano powyżej znaczenie dochodu na gruncie u.p.d.o.f. jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku.
O ile jednak w wypadku świadczenia pieniężnego przysporzenie jest niewątpliwe i niejako bezwarunkowe (zawsze oznacza zwiększenie aktywów), o tyle "inne nieodpłatne świadczenia" na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód, w rozumieniu u.p.d.o.f., tylko pod warunkiem, że rzeczywiście pozwoliły mu uniknąć wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie (…)
Podsumowując ten fragment analizy Trybunał stwierdza, że podstawowym kryterium, które powinno być stosowane przy ustalaniu, czy dane świadczenie nieodpłatne pracodawcy stanowiło przychód ze stosunku pracy, jest wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia, czy to w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej, czy to w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku. To ostatnie może występować, gdy pracownik dobrowolnie skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę. W ocenie Trybunału, ustalone z uwzględnieniem przepisów u.p.d.o.f. rozumienie ustawowego sformułowania "inne nieodpłatne świadczenie" wyznacza przedmiot opodatkowania w sposób wystarczający. Rozumienie to jest doprecyzowane przez szczególny sposób określenia w kwestionowanych przepisach zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie zobowiązania podatkowego osoby uzyskującej "inne nieodpłatne świadczenie (…)”.
W świetle powyższego stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, za przychód pracownika z tytułu "innych nieodpłatnych świadczeń", o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, mogą być uznane takie świadczenia, które:
Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w wyroku z 16 października 2019 r. sygn. II FSK 3531/17 zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał, że:
„Sposób zdefiniowania tego rodzaju przychodów na tle występujących zagadnień spornych najpełniej został przeprowadzony w powołanym wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., K 7/13. Pogląd zbieżny z wyrażonym przez Trybunał Konstytucyjny w omawianym wyroku ukształtowany został również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwały z 24 maja 2010 r., II FPS 1/10 i z 24 października 2011 r., II FPS 7/10, a także wyrok z 25 kwietnia 2013 r., II FSK 1828/11, CBOSA). Zgodnie z tymi poglądami, do których przychyla się również skład rozpoznający skargę kasacyjną, świadczenia uzyskiwane od pracodawcy, niezależnie od tego czy są dokonywane w formie pieniężnej czy w formie świadczenia rzeczowego lub usługi, aby podlegały opodatkowaniu muszą prowadzić do pojawienia się po stronie pracownika dochodu, czyli korzyści majątkowej, która może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub usługi”.
Prokonstytucyjna wykładania art. 12 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 ustawy o PIT została również zaprezentowana w starszym orzecznictwie NSA tj. w wyrokach z 19 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2280/12; z 23 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 1689/13; z 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1970/14.
W związku z powyższym należy podkreślić, że mimo szerokiego katalogu świadczeń, które mogą zostać uznane za przychody ze stosunku pracy, nie każde z nich stanowi świadczenie podlegające opodatkowaniu PIT na gruncie art. 12 ust. 1 ustawy o PIT.
W przedmiotowej sprawie Wydatki Pracownicze obejmują zarówno wydatki wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o PIT (takie jak koszty noclegów, biletów lotniczych, opłaty za przejazdy czy usługi gastronomiczne ponoszone w związku z odbywaniem podróży służbowych), jak również inne wydatki pozostające w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy (np. zakup materiałów biurowych, drobnego wyposażenia, posiłków służbowych czy kosztów spotkań biznesowych).
Wszystkie ww. Wydatki Pracownicze są ponoszone wyłącznie w interesie pracodawcy (tj. Spółki) oraz w celu wykonywania obowiązków służbowych. Nie służą one zaspokajaniu potrzeb osobistych pracowników, którzy korzystają wyłącznie ze służbowych kart płatniczych jako narzędzia rozliczeniowego. Tym samym, po stronie pracowników nie dochodzi do powstania jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego ani korzyści finansowej.
Jednocześnie, jak wskazano, należności z tytułu Wydatków Pracowniczych są regulowane za pomocą służbowych kart płatniczych. Należy jednak pokreślić, że pracownicy nie mogą swobodnie korzystać z powierzonych im służbowych kart płatniczych w celu finansowania dowolnych, wybranych przez siebie wydatków. Służbowe karty płatnicze udostępnione przez Spółkę stanowią wyłącznie narzędzie płatnicze służące do rozliczania Wydatków Pracowniczych związanych z działalnością gospodarczą Spółki i nie zostały przekazane pracownikom do ich własnej dyspozycji, w celu rozporządzania nimi czy do zaspokojenie prywatnych potrzeb pracowników.
Regulowanie Wydatków Pracowniczych za pomocą służbowej karty płatniczej nie powoduje po stronie pracowników powiększenia aktywów ani uniknięcia wydatku, który musieliby ponieść, gdyż pracownicy nie są obciążeni ekonomicznie tymi wydatkami. Spółka ponosi pełny ciężar ekonomiczny Wydatków Pracowniczych. Rozliczenie Wydatków Pracowniczych nie przyjmie również formy zwrotu kosztów na rzecz pracowników Spółki.
Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie między innymi w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. 0112‑KDIL2‑1.4011.712.2023.2.TR: „W opisie zdarzenia wskazano, że pracownicy będą dokonywać płatności firmową kartą kredytową za wydatki będące wydatkami wymienionymi w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 z późn. zm.), tj. dietami i innymi należnościami za czas podróży służbowej pracownika - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju - wymienione w pkt 1 uzupełnienia wniosku. Wydatki te obejmują:
Jednocześnie, pracownicy będą dokonywać płatności za inne niż wyżej wydatki, tj. będą dokonywać płatności za wydatki na:
Wszystkie ww. wydatki ponoszone są w interesie pracodawcy i w żadnym stopniu nie służą zaspokajaniu potrzeb osobistych pracowników, którzy korzystają z służbowych kart kredytowych W omawianej sytuacji, w przypadku ponoszonych przez Państwo ww. wydatków na hotele, bilety, przejazdy oraz inne wydatki bezpośrednio związane z działalnością gospodarczą pracodawcy (np. zakup materiałów biurowych czy drobnego wyposażenia), zakup posiłków służbowych czy ww. innych drobnych pilnych wydatków dotyczący spotkań biznesowych, nie dochodzi po stronie pracownika do przysporzenia majątkowego z tytułu otrzymywanych przez nich tych świadczeń. W odniesieniu do tych wydatków, nie mamy do czynienia z nieodpłatnymi świadczeniami, w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przedmiotowej sprawie pracownik nie otrzymuje żadnej korzyści majątkowej kosztem Państwa. Pracownik nie uzyskuje zatem z Państwa strony przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ww. wydatki związane z wykonywaniem obowiązków służbowych ponoszone są wyłącznie w interesie pracodawcy, a nie tego pracownika. Zatem, wydatków tych nie można uznać za nieodpłatne świadczenia na rzecz tego pracownika. W takim przypadku, na gruncie opisanego we wniosku zdarzenia wydatki na:
Dodatkowym argumentem potwierdzającym prawidłowość stanowiska Spółki jest również wnioskowanie a contrario wynikające z najnowszego orzecznictwa NSA. W wyroku z 19 listopada 2024 r., sygn. II FSK 230/22, NSA wskazał, że zwrot kosztów przejazdu taksówkami stanowi dla pracowników przychód opodatkowany PIT, ponieważ prowadzi do powstania po ich stronie przysporzenia o charakterze pieniężnym.
W przypadku Wnioskodawcy sytuacja przedstawia się jednak odmiennie. Spółka nie dokonuje zwrotu pracownikom należności z tytułu poniesionych Wydatków Pracowniczych. Wydatki Pracownicze są bowiem każdorazowo opłacane bezpośrednio przy użyciu służbowych kart płatniczych.
Wobec powyższego, w przedstawionym stanie faktycznym Wydatki Pracownicze:
Co więcej, w związku z wejściem w życie KSeF konieczne jest dostosowanie obecnego sposobu weryfikacji Wydatków Pracowniczych. Wydatki Pracownicze podlegają każdorazowo weryfikacji i akceptacji, jednak po wdrożeniu KSeF faktury ustrukturyzowane wystawione na dane Spółki będą trafiać bezpośrednio do systemu, zanim pracownik dokona ich rozliczenia oraz opisania celu służbowego. W praktyce uniemożliwia to prawidłowe przypisanie danego wydatku do konkretnego pracownika lub zdarzenia służbowego oraz przeprowadzenie standardowej procedury kontrolnej. Z tego względu niezbędne jest wdrożenie nowego modelu dokumentowania Wydatków Pracowniczych.
W przypadku Wnioskodawcy, planowana zmiana miałaby polegać na rozliczaniu Wydatków Pracowniczych na podstawie faktur imiennych wystawianych na pracowników tj. bez wskazania danych Spółki (nazwy oraz NIP). W ocenie Wnioskodawcy, zmiana ta ma charakter czysto techniczny i pozostaje bez wpływu na kwalifikację ponoszonych wydatków.
W szczególności, w ocenie Wnioskodawcy, zmiana ta nie wpływa na ekonomiczną kwalifikację Wydatków Pracowniczych. Wydatki Pracownicze będą ponoszone bezpośrednio przez Spółkę poprzez obciążenie służbowych kart płatniczych. Fakt wystawienia faktury imiennej na pracownika nie zmienia tego, że ekonomicznym nabywcą świadczenia pozostaje Wnioskodawca, który ponosi pełny ciężar ekonomiczny wydatku.
Samo wystawienie faktur imiennych na pracowników Spółki w związku z ponoszonymi Wydatkami Pracowniczymi nie przesądza również o kwalifikacji danego świadczenia jako przychodu na gruncie PIT, ponieważ o powstaniu obowiązków prawnopodatkowych decyduje charakter tego świadczenia, a nie sposób udokumentowania wydatków poniesionych w celach biznesowych. Przepisy ustawy o PIT również nie uzależniają powstania przychodu ze stosunku pracy od sposobu dokumentacji świadczeń tylko od ich natury, która kreuje powstanie przysporzenia majątkowego w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku po stronie pracowników.
W konsekwencji, po stronie pracownika nie dochodzi do powstania jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego, ponieważ nie otrzymuje on zwrotu kosztów, więc nie dochodzi do zwiększenia jego aktywów ani nie unika wydatku, który obciążałby go osobiście. Brak przysporzenia oznacza natomiast, że po stronie pracownika nie powstaje przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, a tym samym po stronie Wnioskodawcy jako płatnika nie powstanie obowiązek obliczenia i pobrania zaliczek na podatek dochodowy od pracowników Spółki z tytułu opłacenia Wydatków Pracowniczych dokumentowanych fakturami imiennymi za pomocą służbowych kart płatniczych zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o PIT.
Wobec powyższego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Wydatki Pracownicze dokumentowane fakturami imiennymi, uregulowane przez pracowników Spółki przy użyciu służbowych kart płatniczych, nie będą stanowić dla pracowników przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
Zgodnie z ww. przepisem:
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Na podstawie przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
W myśl zaś art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
Na mocy art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.
Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakiekolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W konsekwencji stwierdzić należy, że przychodem pracownika jest zatem nie tylko wynagrodzenie z tytułu zawartej umowy o pracę, ale także inne świadczenia pieniężne, świadczenia nieodpłatne oraz świadczenia częściowo odpłatne otrzymywane w związku z ww. umową.
Natomiast, jak wynika z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie” oraz pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia” zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).
Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego świadczenia”, zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 947), w którym Trybunał Konstytucyjny dokonał ustalenia, jakie kryteria decydują o zakwalifikowaniu nieodpłatnego świadczenia jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia, które:
· zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
· zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
· korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała, opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który musiałby ponieść.
Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.
Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego pracownika.
W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy tym – jak zauważył Trybunał Konstytucyjny – ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
Powyższe prowadzi do wniosku, że w sytuacji, gdy pracodawcy oferują pracownikom całą gamę nieprzewidzianych w umowie o pracę świadczeń, które leżą niejako wpół drogi między gratyfikacją (rzeczową czy w postaci usługi), przyznaną pracownikowi jako element wynagrodzenia za pracę, która jest objęta podatkiem dochodowym, a wymaganymi przez odpowiednie przepisy świadczeniami ze strony pracodawcy, które służą stworzeniu odpowiednich warunków pracy (przepisy bhp) i które są zwolnione z tego podatku – każda sprawa wymaga jej rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich elementów dotyczących wykonywanej pracy, tj. w szczególności postanowień umowy o pracę, charakteru pracy oraz obowiązków pracodawcy wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy.
W konsekwencji, przyjąć należy, że mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodów ze stosunku pracy, nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przykładem tego rodzaju świadczeń są świadczenia spełnione wyłącznie w interesie pracodawcy, tj. mające charakter służbowy, a nie prywatny.
Mając na uwadze wyżej przywołane uregulowania prawne należy zaznaczyć, że zarówno w art. 11 ust. 1, jak i w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca wskazuje, że przychodem są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze oraz świadczenia nieodpłatne lub częściowo odpłatne (których sposób określenia wartości przedstawiony został w art. 11 ust. 2 i ust. 2a oraz w art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
W opisie zdarzenia wskazano, że dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej Spółka nabywa różnego rodzaju towary i usługi. W związku z tym Spółka ponosi szereg kosztów. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka ponosi między innymi następujące kategorie wydatków (dalej łącznie jako: „Wydatki”):
Pracownik, dokonując płatności służbową kartą płatniczą za Wydatki Pracownicze, działa jako osoba upoważniona w imieniu Spółki do realizacji płatności za dany towar lub usługę. Ekonomicznym nabywcą świadczenia pozostaje Spółka, ponieważ wydatek jest ponoszony w interesie i na rzecz Spółki oraz finansowany ze środków Spółki. Pracownik nie ponosi ciężaru ekonomicznego takiego zakupu. W związku ze zmianą przepisów prawa polskiego, polegającą na wprowadzeniu obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur, Spółka rozważa modyfikację swojej wewnętrznej polityki dotyczącej dokumentowania zakupów w zakresie Wydatków Pracowniczych opłacanych przez pracowników za pomocą służbowej karty płatniczej.
Planowana zmiana w modelu ewidencji zakupów polegać ma na tym, że faktury potwierdzające poniesienie poszczególnych Wydatków Pracowniczych będą wystawiane imiennie na pracowników Spółki, bez wskazania danych Spółki, tj. jej nazwy oraz numeru identyfikacji podatkowej (NIP). Jednocześnie Wydatki Pracownicze nadal będą regulowane przy wykorzystaniu służbowych kart płatniczych udostępnionych przez Spółkę i będą obciążać konto firmowe Spółki.
Wszystkie ww. Wydatki ponoszone są w interesie pracodawcy i w żadnym stopniu nie służą zaspokajaniu potrzeb osobistych pracowników, którzy korzystają z służbowych kart kredytowych.
W omawianej sytuacji, w przypadku ponoszonych przez Państwo ww. Wydatków nie dochodzi po stronie pracownika do przysporzenia majątkowego z tytułu otrzymywanych przez nich tych świadczeń. W odniesieniu do tych Wydatków, nie mamy do czynienia z nieodpłatnymi świadczeniami, w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W przedmiotowej sprawie pracownik nie otrzymuje żadnej korzyści majątkowej kosztem Państwa. Pracownik nie uzyskuje zatem z Państwa strony przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ww. wydatki związane z wykonywaniem obowiązków służbowych ponoszone są wyłącznie w interesie pracodawcy, a nie tego pracownika. Zatem, wydatków tych nie można uznać za nieodpłatne świadczenia na rzecz tego pracownika i nie są przychodem ze stosunku pracy w rozumieniu przepisów art. 10 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Tym samym, z tego tytułu na Państwu nie będą ciąży obowiązki obliczenia, poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
W konsekwencji Państwa stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji oraz wyroków Sądów, wskazuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
Przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest odpowiedź na pytanie dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie pytania dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo