Skutki podatkowe związane z zapłatą podatku dokonaną przez wspólnika spółki cywilnej z rachunku spółki.
Wspólnicy spółki cywilnej przez 12 lat regulowali zaliczki na PIT z rachunku bankowego spółki. Naczelnik US uznał, że jest to niezgodne z art. 62b Ordynacji podatkowej, jeśli kwota przekracza 1000 zł, i zapowiedział zwracanie wpłat,…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
5 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 28 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych.
Treść wniosku jest następująca:
Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
A.A.
2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
B.B.
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawcy prowadzą działalność gospodarczą jako wspólnicy spółki cywilnej. Przez okres 12 lat regulowali należności z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) z rachunku bankowego prowadzonego dla spółki cywilnej. Środki zgromadzone na tym rachunku stanowią współwłasność łączną wspólników.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w piśmie z dnia 3 kwietnia 2026 r. (znak:…) stwierdził, że taka praktyka jest nieprawidłowa w świetle art. 62b Ordynacji podatkowej, o ile kwota przelewu przekracza 1000 zł. Organ stanął na stanowisku, że spółka cywilna jest "innym podmiotem", a katalog podmiotów uprawnionych do zapłaty podatku za podatnika jest zamknięty. W konsekwencji Urząd zapowiedział zwracanie wpłat, co realnie zagraża płynności finansowej Wnioskodawców i naraża ich na sankcje za brak terminowej zapłaty podatku.
Pytanie
Czy w świetle art. 60 § 1 pkt 2 w zw. z art. 62b § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, zapłata zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) dokonana przez wspólnika spółki cywilnej z rachunku bankowego tejże spółki, w kwocie przewyższającej 1000 zł, skutkuje wygaśnięciem zobowiązania podatkowego tego wspólnika?
Państwa stanowisko w sprawie
Wnioskodawcy uważają, że stanowisko Urzędu Skarbowego jest błędne i oparte na wadliwej interpretacji pojęcia "innego podmiotu".
1. Tożsamość majątkowa wspólnika i spółki cywilnej - Zgodnie z art. 860 § 1 Kodeksu cywilnego, spółka cywilna jest jedynie stosunkiem zobowiązaniowym, a nie odrębnym podmiotem prawa. Nie posiada ona własnego majątku. Wszelkie składniki majątkowe, w tym środki pieniężne na rachunku bankowym, objęte są współwłasnością łączną wspólników.
2. Błędna wykładnia art. 62b Ordynacji podatkowej Art. 62b dotyczy sytuacji, w której zapłaty dokonuje podmiot trzeci ("inny podmiot") ze swoich środków.
3. Orzecznictwo Sądów Administracyjnych Sądy administracyjne wielokrotnie potwierdzały słuszność stanowiska Wnioskodawców:
4. Zasada budowania zaufania (art. 121 Ordynacji podatkowej) Wnioskodawcy regulowali podatki w ten sposób przez 12 lat bez zastrzeżeń ze strony organów skarbowych. Nagłe odejście od tej praktyki przez Urząd, bez zmiany stanu prawnego, stanowi rażące naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady zaufania do przedsiębiorcy (art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców).
Wnioskodawcy wnoszą o potwierdzenie, że zapłata podatku z rachunku spółki cywilnej przez jej wspólnika jest skuteczna bez względu na kwotę przelewu, gdyż są to środki własne podatnika.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
W myśl art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):
Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy:
Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat.
W konsekwencji wspólnik spółki osobowej, przychody i koszty podatkowe winien rozliczać w wysokości ustalonej stosownie do jego udziału w spółce i w takim zakresie w jakim, jako wspólnik tej spółki, jest upoważniony i obowiązany do rozliczania przychodów i kosztów uzyskania przychodów tej spółki.
Stosownie do art. 14 ust. 1 powyższej ustawy:
Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług (art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Co do zasady należą do niego wszystkie przychody osiągane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem przychodów wymienionych w art. 14 ust. 3 ww. ustawy.
Zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14, są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 3f-3h.
Podstawowym warunkiem wystąpienia u podatnika obowiązku zapłaty podatku dochodowego jest uzyskanie przez niego dochodu, rozumianego jako nadwyżka przychodu nad kosztami jego uzyskania w rozumieniu ww. ustawy podatkowej. Istotą powstania zobowiązania w tym podatku jest zatem uzyskanie przez osobę fizyczną (podatnika) korzyści (przysporzenia) ze zdarzenia, czy też czynności prawnej, z którymi ww. ustawa wiąże obowiązek podatkowy.
Z kolei kwestię obowiązku podatkowego i regulowania zobowiązań podatkowych określają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 692).
Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach (art. 4 ustawy Ordynacji podatkowa).
Zgodnie z art. 5 ww. ustawy:
Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego.
W myśl art. 6 ww. ustawy:
Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej.
Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty.
Co do zasady zapłata podatków przez podatników prowadzących działalność gospodarczą i obowiązanych do prowadzenia księgi rachunkowej lub podatkowej księgi przychodów i rozchodów następuje na mocy art. 61 § 1 Ordynacji podatkowej:
1) w formie polecenia przelewu lub
2) za pomocą innego instrumentu płatniczego - w przypadku, gdy zapłata jest dokonywana za pośrednictwem konta w e-Urzędzie Skarbowym.
Stosownie do treści art. 60 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w przypadku dokonywania zapłaty w formie bezgotówkowej za termin dokonania zapłaty podatku uważa się:
dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika, rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w instytucji płatniczej, w małej instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego na podstawie polecenia przelewu, a w przypadku zapłaty za pomocą instrumentu płatniczego innego niż polecenie przelewu, zwanego dalej "innym instrumentem płatniczym" – dzień uzyskania potwierdzenia autoryzacji transakcji płatniczej, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2024 r. poz. 30,731 i 1222).
Z przepisów tych wynika, że skutek wygaśnięcia zobowiązania podatkowego powoduje zapłata dokonana z rachunku podatnika.
Odstępstwem od reguły, że zapłaty podatku dokonuje podatnik, jest wprowadzona do porządku prawnego z dniem 1 stycznia 2016 r. regulacja art. 62b Ordynacji podatkowej. Zgodnie z § 1 tego artykułu, zapłata podatku może nastąpić także przez:
1) małżonka podatnika, jego zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę;
2) aktualnego właściciela przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, jeżeli podatek zabezpieczony jest hipoteką przymusową lub zastawem skarbowym;
3) inny podmiot, w przypadku, gdy kwota podatku nie przekracza 1000 zł.
W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, jeżeli treść dowodu zapłaty nie budzi wątpliwości co do przeznaczenia zapłaty na zobowiązanie podatnika uznaje się, że wpłata pochodzi ze środków podatnika (art. 62b § 2 Ordynacji podatkowej). W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1-3, przepisy dotyczące zapłaty podatku przez podatnika stosuje się odpowiednio (art. 62b § 3 Ordynacji podatkowej).
Zgodnie z art. 7 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej;
podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu ustawy podatkowe mogą ustanawiać podatnikami inne podmioty niż wymienione w § 1.
Podmiotowość prawnopodatkowa spółki cywilnej i wspólników spółki cywilnej nie jest w sferze prawa podatkowego ujmowana w sposób jednolity. Pomimo tego, iż na gruncie prawa cywilnego spółce cywilnej nie przysługuje zdolność do czynności prawnych, zdolność sądowa ani procesowa oraz, że spółka cywilna nie jest odrębnym podmiotem prawa i stanowi wyłącznie stosunek zobowiązaniowy (wspólnicy będący stronami umowy spółki cywilnej zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów zgodnie z art. 860 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2026 r. poz. 795), to „podmiotowość podatkową odróżnić należy i nie utożsamiać jej z podmiotowością w prawie cywilnym”
Stosownie do treści art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U z 2026 r. poz. 507):
przedsiębiorcami są także wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.
Statusu tego z racji braku zdolności prawnej nie posiada spółka cywilna.
Dodatkowo, to na przedsiębiorców przepis art. 19 ww. ustawy nakłada obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego w przypadku, gdy:
stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca, oraz jednorazowa wartość transakcji przekracza 15 000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji.
Zgodnie z art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2026 r., poz. 623) przez rachunek płatniczy należy rozumieć:
rachunek prowadzony dla jednego lub większej liczby użytkowników służący do wykonywania transakcji płatniczych, przy czym przez rachunek płatniczy rozumie się także rachunek bankowy oraz rachunek członka spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jeżeli rachunki te służą do wykonywania transakcji płatniczych.
Ponadto, niektóre rodzaje rachunków mogą być prowadzone wyłącznie dla zamkniętego katalogu podmiotów. Zasada ta dotyczy np. bankowych rachunków rozliczeniowych.
Przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2026 r poz. 38 ze zm.) stanowią bowiem, że banki mogą prowadzić rachunki rozliczeniowe wyłącznie dla:
1) osób prawnych,
2) jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, o ile posiadają zdolność prawną,
3) osób fizycznych prowadzących działalność zarobkową na własny rachunek, w tym dla osób będących przedsiębiorcami (art. 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy Prawo bankowe).
Jednocześnie, zgodnie z art. 51 i 51a tej ustawy:
rachunek bankowy, z wyjątkiem rachunku rodzinnego, może być prowadzony jako rachunek wspólny dla kilku osób fizycznych (…).
W przypadku rachunku wspólnego prowadzonego dla osób fizycznych, o ile umowa rachunku bankowego nie stanowi inaczej:
1) każdy ze współposiadaczy rachunku może dysponować samodzielnie środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku,
2) każdy ze współposiadaczy rachunku może w każdym czasie wypowiedzieć umowę ze skutkiem dla pozostałych współposiadaczy.
Oznacza to, że dla wszystkich wspólników spółki cywilnej może być prowadzony jeden rachunek bankowy a współuprawnionymi do dysponowania środkami na tym rachunku są wspólnicy spółki cywilnej. Z mocy przepisów Kodeksu cywilnego wynika bowiem, że spółka cywilna nie ma osobowości prawnej, czyli nie może być podmiotem praw i obowiązków, co oznacza, że nie działa ona we własnym imieniu. Zatem wspólny rachunek bankowy zakładany dla spółki nie jest rachunkiem spółki, lecz rachunkiem wspólników i należy do każdego przedsiębiorcy. Środki zgromadzone na rachunku są majątkiem wspólnym wspólników, a rachunek funkcjonuje technicznie jako wspólne konto osób fizycznych.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 1534/12 stwierdził:
Rachunek, z którego dokonano wpłaty zaliczki był rachunkiem wspólnym wspólników spółki jako osób fizycznych będących przedsiębiorcami. Wpłata, mimo wskazania na przelewie jako wpłacającego spółki cywilnej, była w związku z tym wpłatą skarżącej, każdy ze współposiadaczy może bowiem swobodnie dysponować środkami zgromadzonymi na rachunku (art. 51a pkt 1 Prawa bankowego). Nie było zatem podstaw do uznania, że zapłata zaliczki została dokonana przez osobę trzecią, a nie przez podatnika.
Nie można nie zauważyć, że omawiane orzeczenie zostało wydane w stanie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie przepisów art. 62b Ordynacji podatkowej. Niemniej jednak argumenty przytoczone przez Sąd nie straciły na aktualności.
W sytuacji, gdy zapłata następuje z rachunku wspólnego wspólników spółki cywilnej, kwestii pochodzenia wpłaty ze środków podatnika nie trzeba domniemywać, gdyż - jak wykazano wyżej – taki rachunek nie jest rachunkiem spółki cywilnej, lecz rachunkiem wspólników, z których każdy co do zasady może dysponować środkami zgromadzonymi na nim, a co za tym idzie wpłata dokonana z rachunku bankowego spółki cywilnej jest dokonana przez podatnika, a nie przez podmiot trzeci. Uznać zatem należy, że w sytuacji, gdy wspólnik spółki cywilnej wykonał przelew z rachunku bankowego spółki cywilnej na poczet swoich zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, to zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej doszło do wygaśnięcia tego zobowiązania podatkowego.
Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się odnoszącymi, w związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Pan A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo