Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatki, poniesione w okresie zawieszonej działalności gospodarczej.
Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (JDG) obejmującą wynajem mieszkań, wynajem samochodów oraz udzielanie pożyczek. Planuje zawiesić działalność na 6 miesięcy w celu sprawowania opieki nad dzieckiem. W okresie zawieszenia nadal będą obowiązywać umowy najmu i pożyczek zawarte przed zawieszeniem, a Wnioskodawca będzie uzyskiwać z nich przychody oraz ponosić związane z nimi wydatki (m.in. czynsze, ubezpieczenia,…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
11 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 8 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.
Uzupełniła go Pani pismem z 28 czerwca 2026 r. (wpływ 28 czerwca 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą (JDG) wpisaną do CEIDG. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT), zarejestrowanym dla potrzeb transakcji krajowych oraz wewnątrzwspólnotowych. Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi oraz działalność usługowa związana z wynajmem samochodów i udzielaniem pożyczek: 64.19.Z Pozostałe pośrednictwo pieniężne, 64.92.B Pozostałe formy udzielania kredytów, gdzie indziej niesklasyfikowane, 69.10.Z Działalność prawnicza, 77.11.Z Wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i lekkich pojazdów silnikowych, w tym motocykli.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca realizuje następujące czynności, dokumentowane fakturami VAT:
1. Wynajem mieszkań (długoterminowy):
Wnioskodawca jest właścicielem dwóch lokali mieszkalnych z przynależnościami, które wprowadził do ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej. Lokale te są wynajmowane podmiotom trzecim na cele mieszkaniowe na podstawie długoterminowych umów najmu. Umowy te zostały zawarte na czas określony, z opcją automatycznego przedłużenia w przypadku gdy najemca nie wypowie umowy w określonym terminie. Wnioskodawca z tytułu świadczenia usług wynajmu wystawia faktury VAT (zwolnione przedmiotowe z VAT) w przypadku czynszu najmu dla mieszkań oraz opodatkowane stawką 23% w przypadku przynależności (miejsca postojowe oraz komórka lokatorska).
2. Wynajem samochodu:
Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą m.in. na wynajmie samochodów osobowych. W ramach tej działalności wynajmuje podmiotowi trzeciemu samochód osobowy na podstawie umowy najmu zawartej na czas nieokreślony. Wnioskodawca z tytułu świadczenia usług najmu samochodu wystawia faktury VAT ze stawką 23%.
3. Pożyczki dla spółki:
Wnioskodawca udziela 2 pożyczek pieniężnych spółce kapitałowej której jest wspólnikiem. Czynność ta stanowi element zarobkowania w ramach prowadzonej JDG. Wnioskodawca uznaje udzielanie pożyczek za świadczenie usług finansowych z tytułu świadczenia usług wystawia faktury VAT (zwolnione przedmiotowe z VAT), dokumentujące naliczone odsetki za obsługę pożyczki.
4. Wszystkie opisane wyżej czynności są wykonywane przez Wnioskodawcę w sposób zorganizowany i ciągły, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a Wnioskodawca działa w tym zakresie jako podatnik VAT.
Wnioskodawca planuje skorzystanie z uprawnienia do przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem (tzw. urlop wychowawczy dla przedsiębiorcy). W związku z powyższym, Wnioskodawca zamierza dokonać zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej w rejestrze CEIDG na okres 6 miesięcy.
Wnioskodawca wskazuje jednocześnie, że okres planowanego zawieszenia zakończy się w momencie gdy Wnioskodawca zacznie poszukiwać najemcy.
W okresie zawieszenia działalności gospodarczej Wnioskodawca:
1. Będzie w dalszym ciągu uzyskiwał przychody z tytułu trwających umów najmu nieruchomości, najmu samochodu oraz odsetek od udzielonych pożyczek, które to umowy zostały zawarte przed datą zawieszenia działalności.
2. Zamierza w dalszym ciągu dokumentować te przychody poprzez wystawianie faktur VAT, wypełniając obowiązki podatnika wynikające z konieczności rozliczenia czynności o charakterze ciągłym, rozpoczętych przed okresem zawieszenia.
3. Nie będzie podejmował nowych zleceń ani zawierał nowych umów wykraczających poza czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.
Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
Działalność opodatkowana jest podatkiem na zasadach ogólnych.
Prowadzona jest podatkowa księga przychodów i rozchodów.
Do kosztów uzyskania przychodu zamierza Pani zaliczyć:
a) Koszty czynszu do wspólnoty mieszkaniowej za wynajmowane mieszkania (w tym opłaty za media które są wliczone w czynsz najmu),
b) Koszty dostępu do internetu dla wynajmowanych mieszkań,
c) Koszty energii elektrycznej które następnie są refakturowane do najemców wynajmowanych mieszkań,
d) Koszty ubezpieczenia wynajmowanych mieszkań,
e) Koszty odsetek od kredytów zaciągniętych na potrzeby zakupu wynajmowanych mieszkań,
f) Koszty leasingu operacyjnego za samochód wynajmowany w ramach działalności wynajmu samochodów,
g) Koszty ubezpieczenia wynajmowanego samochodu (AC i OC)
h) Koszty odsetek od pożyczki bankowej, która służy do finansowania udzielonej osobie trzeciej pożyczki w ramach prowadzonej działalności pożyczkowej.
Powyższe koszty są bezpośrednio związane z przychodami w każdej z tych działalności:
a) W kosztach od a) do d) koszty czynszu w tym mediów, Internetu, energii elektrycznej wynikają z umowy z najemcami, których czynsz najmu uwzględnia te koszty. Koszty te dotyczą wynajmowanych mieszkań.
b) W koszcie e) pożyczka została zaciągnięta na zakup wynajmowanego mieszkania, stąd odsetki bezpośrednio dotyczą przedmiotowego wynajmowanego mieszkania,
c) W koszcie f) samochód wynajmowany nie stanowi Pani własności a jest przedmiotem leasingu operacyjnego z czego ponosi Pani koszty do leasingodawcy oraz jest Pani zmuszona do opłacenia pełnego ubezpieczenia - koszt g)
d) W koszcie h) pożyczka, która została udzielona osobie trzeciej a odsetki stanowią przychód z Pani działalności pożyczkowej została sfinansowana przez bank do którego co miesiąc płacone są odsetki z tytułu udzielonej pożyczki i tego dotyczą ujmowane w kosztach odsetki.
Powyższe wydatki są niezbędne do zachowania źródła przychodów.
Na pytanie - czy czynsz do wspólnoty, ubezpieczenie mieszkań, o których mowa w Pani pytaniu dotyczą mieszkań, które wynajmuje Pani podmiotowi trzeciemu - wskazała Pani:
Czynsz, ubezpieczenie, energia elektryczna, internet i odsetki ujmowane w kosztach dotyczą tylko i wyłącznie wynajmowanych mieszkań.
Koszty ubezpieczenia i rat leasingowych dotyczą wynajmowanego samochodu.
Umowa leasingu dotyczy samochodu osobowego (...) z 2023 roku (pierwsza rejestracja w 2024 roku).
Na pytanie - czy umowa leasingu w momencie jej zawarcia spełniała wszystkie warunki określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - wskazała Pani:
Tak, umowa leasingu w momencie jej zawarcia spełniała wszystkie warunki określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (czas trwania 4 lata, umowa podpisana z polską firmą leasingową nie korzystającą z żadnych zwolnień (...), wartość opłat przewyższa wartość początkową).
Wartość początkowa samochodu z umowy leasingowej to 409 756,09 PLN.
Samochód początkowo wykorzystywany był do celów mieszanych, po rozpoczęciu działalności z PKD: 77.11.Z (tj. wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i lekkich pojazdów silnikowych, w tym motocykli) oraz podpisaniu umowy na długoterminowy wynajem samochodu w pełnym zakresie do osoby trzeciej, samochód wykorzystywany jest wyłącznie do celów prowadzenia działalności gospodarczej.
Koszty, które zamierza Pani zaliczyć do kosztów to rata leasingowa:
a) W części kapitałowej w proporcji wartości początkowej do limitu 100000 zł (w przybliżeniu 25%)
b) W części odsetkowej w 100%
c) Ubezpieczenie : OC w 100%, AC w proporcji wartości początkowej i limitu 100000 zł (w przybliżeniu 25%).
Pytania ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku
1. Czy w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej (związanego ze sprawowaniem opieki nad dzieckiem), Wnioskodawca ma prawo i obowiązek wystawiać faktury VAT dokumentujące świadczenie usług najmu mieszkań, najmu samochodu oraz udzielania pożyczek, jeżeli umowy te zostały zawarte przed datą zawieszenia i są kontynuowane w jego trakcie?
2. Czy przychody uzyskiwane z ww. tytułów w okresie zawieszenia działalności gospodarczej powinny być rozpoznawane przez Wnioskodawcę jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, a nie jako przychody z najmu prywatnego lub kapitałów pieniężnych?
3. Czy Wnioskodawca w okresie zawieszenia działalności gospodarczej ma prawo do ujmowania w kosztach uzyskania przychodów wydatków stałych niezbędnych do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, w tym:
a) Koszty czynszu do wspólnoty mieszkaniowej za wynajmowane mieszkania (w tym opłaty za media które są wliczone w czynsz najmu),
b) Koszty dostępu do internetu dla wynajmowanych mieszkań,
c) Koszty energii elektrycznej które następnie są refakturowane do najemców wynajmowanych mieszkań,
d) Koszty ubezpieczenia wynajmowanych mieszkań
e) Koszty odsetek od kredytów zaciągniętych na potrzeby zakupu wynajmowanych mieszkań
f) Koszty leasingu operacyjnego za samochód wynajmowany w ramach działalności wynajmu samochodów (w części kapitałowej zgodnie z proporcją do wartości samochodu i 100000 zł a w części odsetkowej w pełnej wysokości)
g) Koszty ubezpieczenia wynajmowanego samochodu (OC w pełnej wysokości, AC w części zgodnie z proporcją do wartości samochodu i 100000 zł)
h) Koszty odsetek od pożyczki bankowej która służy do finansowania udzielonej osobie trzeciej pożyczki w ramach prowadzonej działalności pożyczkowe
oraz do odliczania podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących te wydatki (tam gdzie to jest związane z działalnością opodatkowaną)?
Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 2 w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych i pytania nr 3 w części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie pytania Nr 1 dotyczącego podatku od towarów i usług i pytania nr 3 w części dotyczącej podatku od towarów i usług zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Pani stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, przysługuje mu pełne prawo do wystawiania faktur, rozpoznawania przychodów z działalności gospodarczej oraz rozliczania kosztów w okresie zawieszenia JDG.
Uzasadnienie do pytania nr 1 i 2 (Przychody i fakturowanie):
Zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy o CEIDG, przedsiębiorca w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej ma prawo wykonywać wszelkie czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów oraz ma prawo przyjmować należności powstałe przed datą zawieszenia.
Wnioskodawca zawarł umowy najmu (mieszkań i samochodu) oraz umowy pożyczek przed momentem zawieszenia działalności. Są to usługi o charakterze ciągłym. Skoro ustawodawca pozwala na przyjmowanie należności w trakcie zawieszenia, to dopuszczalne - a na gruncie ustawy o VAT wręcz obowiązkowe - jest dokumentowanie tych czynności fakturami VAT. Fakt, że Wnioskodawca przebywa na urlopie wychowawczym, nie zmienia kwalifikacji tych przychodów. Składniki majątku (mieszkania, samochód) oraz kapitał (pożyczki) pozostają częścią przedsiębiorstwa, zatem przychód z nich generowany nadal stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT), a nie z najmu prywatnego.
Uzasadnienie do pytania nr 3 (Koszty i odliczenie VAT):
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. W orzecznictwie organów podatkowych i sądów administracyjnych (np. wyrok NSA sygn. akt II FSK 1971/14) utrwalony jest pogląd, że przedsiębiorca w okresie zawieszenia ma prawo do rozliczania kosztów stałych, których nie może uniknąć, a które są niezbędne do trwania źródła przychodu.
W przypadku Wnioskodawcy, wydatki takie jak:
a) Koszty czynszu do wspólnoty mieszkaniowej za wynajmowane mieszkania (w tym opłaty za media które są wliczone w czynsz najmu),
b) Koszty dostępu do internetu dla wynajmowanych mieszkań,
c) Koszty energii elektrycznej które następnie są refakturowane do najemców wynajmowanych mieszkań,
d) Koszty ubezpieczenia wynajmowanych mieszkań,
e) Koszty odsetek od kredytów zaciągniętych na potrzeby zakupu wynajmowanych mieszkań,
f) Koszty leasingu operacyjnego za samochód wynajmowany w ramach działalności wynajmu samochodów (zgodnie z obecnymi przepisami),
g) Koszty ubezpieczenia wynajmowanego samochodu (AC i OC),
h) Koszty odsetek od pożyczki bankowej, która służy do finansowania udzielonej osobie trzeciej pożyczki w ramach prowadzonej działalności pożyczkowej
są bezpośrednio związane z przychodami, które Wnioskodawca nadal uzyskuje i opodatkowuje w trakcie zawieszenia. Skoro Wnioskodawca wykazuje w okresie zawieszenia sprzedaż opodatkowaną (dokumentowaną fakturami VAT), zachowuje on również prawo do odliczenia podatku naliczonego (art. 86 ust. 1 ustawy o VAT) od wydatków związanych z tą sprzedażą. Zakaz odliczania VAT dotyczy jedynie działalności nieopodatkowanej a Wnioskodawca nie zamierza odliczać VAT dla kosztów związanych z działalnością nieopodatkowaną.
Podsumowanie:
Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zawieszenie działalności w celu sprawowania opieki nad dzieckiem nie pozbawia go statusu podatnika VAT w odniesieniu do trwających umów, a wszelkie czynności związane z obsługą tych umów (fakturowanie, ponoszenie kosztów eksploatacyjnych) mieszczą się w definicji czynności zachowawczych, do których przedsiębiorca jest uprawniony na mocy ustawy o CEIDG.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 592):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Według przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są, określone w art. 10 ust. 1:
Art. 5a pkt 6 ustawy zawiera definicję pojęcia działalności gospodarczej. Stosownie do treści tego przepisu:
Za działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową:
a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
- prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
Ponadto, zgodnie z art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
a) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
b) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności;
c) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.
Do grupy przychodów z działalności gospodarczej należą także przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (art. 14 ust. 2 pkt 11 tej ustawy).
Umowa najmu została zdefiniowana w art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zgodnie z którym:
Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Stronami umowy najmu są wynajmujący oraz najemca. Do zawarcia umowy najmu dochodzi wówczas, gdy strony uzgodnią istotne jej składniki, do jakich należą przedmiot najmu i czynsz. Na podstawie umowy najmu najemca uzyskuje prawo do używania cudzej rzeczy w zamian za zapłatę czynszu.
Z cytowanych powyżej przepisów wynika, że najem dla celów podatkowych może być traktowany jako pozarolnicza działalność gospodarcza albo jako odrębne źródło przychodów (tzw. najem prywatny). Jeśli najem faktycznie spełnia obiektywne przesłanki uznania go za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy lub jego przedmiotem są składniki majątku związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to powinien zostać rozliczony na zasadach właściwych dla tej działalności, niezależnie od tego, czy podatnik dokonał jej rejestracji.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
Zgodnie z przepisem art. 14 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
Literalna wykładnia art. 14 ust. 1 prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. Przychodem jest zatem takie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby fizycznej.
Stosownie do art. 14 ust. 1c ww. ustawy:
Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
1) wystawienia faktury albo
2) uregulowania należności.
Stosownie do art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy:
Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od należności, w tym również od udzielonych pożyczek.
Zgodnie z art. 720 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny:
§ 1. Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
§ 2. Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej.
Stosownie do art. 7201 § 1 Kodeksu cywilnego:
Przepis art. 720 § 1 nie wyłącza prawa dającego pożyczkę pieniężną do żądania od biorącego pożyczkę odsetek oraz pozaodsetkowych kosztów, z zachowaniem przepisów poniższych.
Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od pożyczek.
Jak stanowi art. 30a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
Od uzyskanych dochodów (przychodów) pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a z odsetek od pożyczek, z wyjątkiem gdy udzielanie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej;
Stosownie do art. 30a ust. 7 ww. ustawy:
Dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 1, nie łączy się z dochodami opodatkowanymi na zasadach określonych w art. 27.
Z powyższych przepisów wynika, że odsetki od pożyczek dla celów podatkowych mogą być traktowane jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej lub jako odrębne źródło przychodów, określone w art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy, tj. przychód z kapitałów pieniężnych.
Stosownie do treści art. 44 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
Podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14 - są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 3f-3h.
W myśl art. 44 ust. 10 powołanej ustawy:
Podatnik, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, który na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej, jest zwolniony, w zakresie tej działalności, z obowiązków wynikających z ust. 1 pkt 1, ust. 3, 3f, 3g, 6 i 6b za okres objęty zawieszeniem.
Zgodnie z art. 44 ust. 13 tej ustawy:
Po okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej podatnicy, o których mowa w ust. 10 i 11, wpłacają zaliczki według zasad, o których mowa w ust. 3, 3f, 3g, 6 i 6b.
Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r., poz. 222 ze zm.):
Przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na zasadach określonych w niniejszej ustawie, z uwzględnieniem przepisów dotyczących ubezpieczeń społecznych.
W myśl art. 25 ust. 1 ww. ustawy:
W okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
W okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, zgodnie z art. 25 ust. 2 cyt. ustawy, przedsiębiorca: może wykonywać wszelkie czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, w tym rozwiązywania zawartych wcześniej umów:
1) może przyjmować należności i jest obowiązany regulować zobowiązania, powstałe przed datą zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej;
2) może zbywać własne środki trwałe i wyposażenie;
3) ma prawo albo obowiązek uczestniczyć w postępowaniach sądowych, postępowaniach podatkowych i administracyjnych związanych z działalnością gospodarczą wykonywaną przed datą zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej;
4) wykonuje wszelkie obowiązki nakazane przepisami prawa;
5) może osiągać przychody finansowe, także z działalności prowadzonej przed datą zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej;
6) może zostać poddany kontroli na zasadach przewidzianych dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą;
7) może powołać albo odwołać zarządcę sukcesyjnego, o którym mowa w ustawie z 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz. U. z 2021 r. poz. 170).
Z powyższych przepisów wynika, że przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej i w tym czasie nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z tej działalności. Może jednak wykonywać czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, przyjmować należności lub regulować zobowiązania powstałe przed datą zawieszenia wykonywania działalności lub wynikające z umów zobowiązujących podatnika do ich poniesienia podpisanych przed zawieszeniem działalności gospodarczej.
Ponadto należy podkreślić, że powołane powyżej przepisy nie zwalniają podatnika z obowiązku prowadzenia w sposób prawidłowy stosownej ewidencji księgowej i ujmowania w niej tych zdarzeń gospodarczych, które podatnik ma prawo dokonywać w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej.
Należy wyjaśnić, że zawieszenie działalności gospodarczej nie wyklucza automatycznie możliwości osiągania przychodów (dochodów) z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w okresie zawieszenia tej działalności. Z tej też przyczyny, podmiot, który formalnie zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej, do momentu zlikwidowania tej działalności, dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych jest nadal podatnikiem prowadzącym tą działalność. W przypadku braku osiągania jakichkolwiek dochodów z tej działalności, jest jedynie zwolniony w okresie zawieszenia z niektórych obowiązków, np. z obowiązku wpłacania zaliczek na podatek dochodowy. Jeżeli jednak w okresie zawieszenia osiągnie jakikolwiek dochód z tej działalności, jest zobowiązany opodatkować go zgodnie z obowiązującymi go zasadami opodatkowania dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej.
Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pani działalność gospodarczą w zakresie m.in. wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi oraz działalność usługową związaną z wynajmem samochodów i udzielaniem pożyczek. Zamierza Pani zawiesić na 6 miesięcy dotychczasową działalność gospodarczą. Zawarte wcześniej z klientami umowy (tj. przed datą zawieszenia przez Panią działalności gospodarczej) są nadal obowiązujące. Będzie Pani w dalszym ciągu uzyskiwała przychody z tytułu trwających umów najmu nieruchomości, najmu samochodu oraz odsetek od udzielonych pożyczek, które to umowy zostały zawarte przed datą zawieszenia działalności. Nie będzie Pani podejmowała nowych zleceń ani zawierała nowych umów wykraczających poza czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.
W niniejszej sprawie wątpliwość Pani budzi kwestia, czy wynagrodzenie z tytułu trwających umów najmu nieruchomości, najmu samochodu oraz odsetek od udzielonych pożyczek (otrzymane przez Panią już po zawieszeniu przez Panią działalności gospodarczej, należy zaliczyć do przychodów z działalności gospodarczej.
Przenosząc powyższe przepisy na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że mimo zawieszenia działalności gospodarczej podatnik może otrzymywać należności, a także musi regulować zobowiązania, które powstały przed datą jej zawieszenia, jak również wykonywać wszelkie obowiązki nakazane przepisami prawa. Aby podatnik był zwolniony z obowiązku zapłaty zaliczek na podatek dochodowy w okresie zawieszenia działalności gospodarczej, nie może wykonywać działalności gospodarczej, tj. usług będących przedmiotem tej działalności.
Wykonując w trakcie zawieszenia działalności gospodarczej czynności wynikające z umów zawartych ze swoimi klientami (jeszcze przed datą zawieszenia tej działalności przez Panią) nie dochodzi do sytuacji, w której można przyjąć, iż prowadzona jest bieżąca działalność gospodarcza.
W związku z tym, że wskazane przez Panią wynagrodzenie ma swoje źródło w umowach zawartych w okresie przed zawieszeniem działalności gospodarczej, to jego otrzymanie pozostaje bez wpływu na to zawieszenie działalności. Jednak nie zwalnia to Pani z zaewidencjonowania tego wynagrodzenia jako przychodu podatkowego w prowadzonych księgach podatkowych w dacie wystawienia faktury/paragonu fiskalnego.
Biorąc zatem pod uwagę fakt, że pomimo zawieszenia działalności, nadal będzie osiągała Pani przychody z wynajmu mieszkań innym podmiotom, z wynajmu samochodów osobowych oraz odsetek od pożyczek, a umowy zawarte zostały w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, mieszkania widnieją też w ewidencji środków trwałych i nie zostały wycofany do majątku prywatnego, to przychody uzyskiwane przez Panią z wynajmu mieszkań innym podmiotom, z wynajmu samochodów osobowych oraz odsetek od pożyczek należy zakwalifikować do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.
Pomimo więc formalnego zawieszenia działalności dochód uzyskany przez Panią z wynajmu mieszkań innym podmiotom, z wynajmu samochodów osobowych oraz odsetek od pożyczek jest Pani zobowiązana opodatkować zgodnie z obowiązującymi Panią zasadami opodatkowania dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej.
Odnosząc się do Pani wątpliwości w zakresie możliwości zaliczenia wydatków poniesionych przez Panią w trakcie zawieszenia działalności gospodarczej do kosztów uzyskania przychodów wskazać należy, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy:
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Z powyższego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powołanej ustawy.
W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz, aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.
Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
A zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.
Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1 ww. ustawy oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”. Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.
Dokonując oceny charakteru poniesionych przez Pana wydatków należy rozstrzygnąć, czy spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Ocena prawna danego wydatku wymaga bowiem uwzględnienia unormowań art. 23 ust. 1 ww. ustawy, w którym ustawodawca dokonał enumeratywnego wyliczenia wydatków niestanowiących kosztów podatkowych, nawet jeśli ponoszone są w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu. Wobec powyższego, możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który - racjonalnie oceniając - mógłby przyczynić się do powstania przychodu, czy jego zwiększenia, nawet jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.
Z przywołanego przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jakkolwiek podmioty gospodarcze mogą dowolnie i swobodnie podejmować decyzje finansowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak kwalifikacja wydatków do kosztów podatkowych winna opierać się na przepisach prawa podatkowego. Nie każdy wydatek z racji tylko samego jego poniesienia jest kosztem podatkowym. Aby tak było, wydatek musi spełniać wskazane kryteria ustawowe. Nie ma w tym względzie dowolności i uznaniowości podyktowanej pozaustawowymi kryteriami.
Wskazać również należy, że sam fakt nieobjęcia ustawowym wykazem wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, nie jest wystarczający do podatkowej kwalifikacji kosztu. Brak takiego wydatku w katalogu kosztów negatywnych, nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że stanowi on koszt podatkowy.
Pogląd przeciwny, zgodnie z którym do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) jest zbyt daleko idący i abstrahuje od wskazanego w art. 22 ust. 1 ustawy celu poniesienia kosztu, a w rezultacie nie znajduje oparcia w treści tego przepisu. Uprawnione jest bowiem przyjęcie założenia, że gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty uzyskania przychodów wszelkich kosztów ponoszonych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej, nadałby temu przepisowi takie właśnie brzmienie.
Tym samym możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu uzależniona jest od obiektywnej, rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten spowoduje zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu, jakim jest w rozpatrywanym przypadku działalność gospodarcza. Jednak na podatniku spoczywa nie tylko obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z uzyskiwanym przychodem, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów, ale także obowiązek właściwego ich udokumentowania.
Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w okresie zawieszenia działalności gospodarczej chciałaby Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów:
a) koszty czynszu do wspólnoty mieszkaniowej za wynajmowane mieszkania (w tym opłaty za media które są wliczone w czynsz najmu),
b) koszty dostępu do internetu dla wynajmowanych mieszkań,
c) koszty energii elektrycznej, które następnie są refakturowane do najemców wynajmowanych mieszkań,
d) koszty ubezpieczenia wynajmowanych mieszkań,
e) koszty odsetek od kredytów zaciągniętych na potrzeby zakupu wynajmowanych mieszkań,
f) koszty leasingu operacyjnego za samochód wynajmowany w ramach działalności wynajmu samochodów,
g) koszty ubezpieczenia wynajmowanego samochodu (AC i OC)
h) koszty odsetek od pożyczki bankowej, która służy do finansowania udzielonej osobie trzeciej pożyczki w ramach prowadzonej działalności pożyczkowej.
Wydatki o których mowa powyżej stanowią czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, bowiem wynikają z umów, które podpisane zostały jeszcze przed zawieszeniem działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.
W myśl z art. 22 ust. 6 ww. ustawy:
Zasady określone w ust. 5-5c, z zastrzeżeniem ust. 6b, mają zastosowanie również do podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, pod warunkiem że stale w każdym roku podatkowym księgi te będą prowadzone w sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania przychodów odnoszących się tylko do tego roku podatkowego.
Stosownie zaś do art. 22 ust. 6b tej ustawy:
Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w przypadku podatników, o których mowa w ust. 6, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu.
Zasady opodatkowania stron umowy leasingu podatkiem dochodowym od osób fizycznych reguluje rozdział 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W myśl art. 23a pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
Z kolei pkt 2 tego artykułu stanowi, że:
Ilekroć w rozdziale jest mowa o podstawowym okresie umowy leasingu - rozumie się przez to czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na który może być przedłużona lub skrócona; w przypadku zmiany strony lub stron tej umowy podstawowy okres umowy uważa się za zachowany, jeżeli inne postanowienia umowy nie uległy zmianie.
W świetle art. 23b ust. 1 ww. ustawy:
Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:
1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;
2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
Przepis art. 23b ust. 2 wskazanej ustawy określa, że:
Jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie:
1) art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
2) przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,
3) art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz. U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r., poz. 484 i 1178)
- do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f˗23h.
Wobec tego, jeżeli zawarta umowa leasingu spełnia określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunki oraz finansujący w dniu jej zawarcia nie korzysta ze zwolnień wymienionych w art. 23b ust. 2 cytowanej ustawy, to korzystający może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie poniesione wydatki związane z przedmiotem umowy leasingu.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:
a) 225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
b) 150 000 zł - w przypadku pozostałych samochodów osobowych.
Na mocy ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2269, dalej: „ustawa nowelizująca”), od dnia 1 stycznia 2026 r. weszły w życie przepisy zmieniające m.in. art. 23 ust. 1 pkt 4 i pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przewidują one nowe limity, w tym limit 100.000 zł dla samochodów spalinowych o emisji CO2 równej lub wyższej niż 50 g na kilometr.
Wobec tego zgodnie ze zmienionymi przepisami, tj.:
Z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:
a) 225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
b) 150 000 zł - jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wynosi mniej niż 50 g na kilometr,
c) 100 000 zł - jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.
Jednocześnie jak wynika z treści art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a) omawianej ustawy:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów podatek naliczony:
Art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi natomiast, że:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te wydatki i składki w wysokości 20 % stanowią jednak koszty uzyskania przychodów pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Z przepisu tego wynika, że dotyczy on wyłącznie wydatków z tytułu eksploatacji samochodu osobowego wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej stanowiącego własność podatnika.
Stosownie natomiast do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej - jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Zatem wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodów osobowych innych niż określone w art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych służących podatnikowi - tak jak w sytuacji przedstawionej przez Panią we wniosku - także do innych celów niż działalność gospodarcza podlegać będą zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków.
Z kolei zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
Natomiast w myśl art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota, o której mowa w pkt 4 odpowiednio w lit. b lub c, pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
Stosownie do art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.
Natomiast w myśl art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
W przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego.
Artykuł 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rozciąga limit rozliczania wydatków na korzystanie z samochodu osobowego na umowy leasingu operacyjnego, umowy najmu, dzierżawy lub inne umowy o podobnym charakterze. Limit ten odnosi się do wartości samochodu, który jest przedmiotem takiej umowy. Wydatki (np. raty leasingowe) -w przypadku samochodów z napędem spalinowym - można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu tylko proporcjonalnie, czyli:
Limit ten ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego - części kapitałowej raty leasingowej.
Z przepisu tego wynika więc, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dotyczące samochodu osobowego opłaty wynikające z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwoty wynikające:
pozostają do wartości samochodu osobowego, który jest przedmiotem tej umowy.
Należy przy tym podkreślić, że część odsetkowa raty leasingu operacyjnego jest to koszt jaki podatnik ponosi w związku z użytkowaniem przedmiotu leasingu. Odsetki nie mają związku z wartością pojazdu ani nie są kosztem związanym z jego eksploatacją, a co za tym idzie część odsetkowa leasingu operacyjnego będzie kosztem działalności a nie kosztem pojazdu. Oznacza to, że nie należy ograniczać/limitować tej części leasingu.
Z tym, że przewidziane ograniczenie wysokości składek na ubezpieczenie samochodów osobowych, które mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów dotyczą wyłącznie składek, których wysokość jest uzależniona od wartości samochodu (AC). Nie dotyczy to zatem składek OC.
Zgodnie z art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
W przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika.
Zgodnie z art. 23 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przepisu ust. 5f nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług.
Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 100% wydatków z tytułu używania samochodów osobowych dotyczy zatem wykorzystywania samochodów osobowych wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym podatnik jest zobowiązany prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, potwierdzającą wykorzystywanie samochodów osobowych wyłącznie do działalności gospodarczej. W przypadku nieprowadzenia przez podatnika tej ewidencji, uznaje się, że samochody osobowe są wykorzystywane również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika. Zasady tej jednak nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest zobowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze przedstawiony opis zdarzenia oraz zacytowane przepisy prawa podatkowego stwierdzam, że będzie miała Pani prawo w okresie zawieszenia działalności gospodarczej ujmować w kosztach uzyskania przychodów raty leasingowe oraz koszty ubezpieczenia wynajmowanego samochodu (AC i OC).
Koszty te w okresie zawieszenia działalności gospodarczej można bowiem uznać za niezbędne dla zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Zatem wydatki poniesione przez Panią na spłatę rat leasingowych oraz koszty ubezpieczenia wynajmowanego samochodu (AC i OC) w okresie zawieszenia działalności będą mogły zostać przez Panią zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności, ponieważ obowiązek ich zapłaty powstał jeszcze przed zawieszeniem tej działalności. Miały one bowiem związek z zachowaniem Pani źródła przychodów. Wydatki te musiały być przez Panią ponoszone, ponieważ wynikały z umowy zawartej przez Panią jako przedsiębiorcę oraz pozwalały na utrzymanie Pani firmy do czasu wznowienia działalności.
Ponadto z treści wniosku wynika, że ponosi Pani koszty czynszu do wspólnoty mieszkaniowej za wynajmowane mieszkania (w tym opłaty za media które są wliczone w czynsz najmu), koszty dostępu do internetu dla wynajmowanych mieszkań, koszty energii elektrycznej, które następnie są refakturowane do najemców wynajmowanych mieszkań, koszty ubezpieczenia wynajmowanych mieszkań.
Refakturowanie należy do czynności, które nie zostały zdefiniowane w prawie podatkowym. Jednak przyjęta praktyka jak i orzecznictwo dopuszczają sytuację, w której koszty niektórych usług, których odbiorcą jest inny podmiot niż podmiot obciążony przez ich wykonawcę, mogą być w ramach zawartych umów przenoszone na faktycznego odbiorcę poprzez wystawienie tzw. refaktur.
Refakturowanie polega na zafakturowaniu odsprzedaży usług bez doliczania jakiejkolwiek marży. Celem refakturowania jest przeniesienie wyłożonych kosztów przez podmiot refakturujący, na podmiot, który z danych usług faktycznie korzystał, mimo, że podmiot refakturujący fizycznie danej usługi nie świadczy.
W praktyce przyjmuje się, że z refakturowaniem mamy do czynienia, gdy występują następujące okoliczności:
Istotą refakturowania jest zatem przeniesienie ciężaru poniesionych kosztów na podmiot, który faktycznie korzysta z danych usług, przy zastosowaniu tej samej ceny i stawki podatku VAT, jaka istnieje na fakturze pierwotnej. W praktyce przyjmuje się, że refakturowanie jest odsprzedażą usług, a podmiot dokonujący refakturowania należy traktować tak jakby sam świadczył te usługi. Pod warunkiem jednak, że usługa nie zmieni swojego charakteru oraz refakturujący nie doliczy marży.
Zatem również koszty czynszu do wspólnoty mieszkaniowej za wynajmowane mieszkania (w tym opłaty za media które są wliczone w czynsz najmu), koszty dostępu do internetu dla wynajmowanych mieszkań, koszty energii elektrycznej, które następnie są refakturowane do najemców wynajmowanych mieszkań, koszty ubezpieczenia wynajmowanych mieszkań, będzie Pani mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w okresie zawieszenia prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej. Koszty te można jednoznacznie powiązać z Pani przychodem, gdyż dotyczą one określonego przychodu w związku z najmem lokali mieszkalnych.
W okresie zawieszenia działalności gospodarczej będzie Pani również ponosiła koszty odsetek od kredytów zaciągniętych na potrzeby zakupu wynajmowanych mieszkań oraz koszty odsetek od pożyczki bankowej, która służy do finansowania udzielonej osobie trzeciej pożyczki w ramach prowadzonej działalności pożyczkowej.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów), z tym że kosztem uzyskania przychodów są wydatki na spłatę pożyczki (kredytu) w przypadku, gdy pożyczka (kredyt) była waloryzowana kursem waluty obcej, jeżeli:
- pożyczkobiorca (kredytobiorca) w związku ze spłatą pożyczki (kredytu) zwraca kwotę kapitału większą niż kwota otrzymanej pożyczki (kredytu) - w wysokości różnicy pomiędzy kwotą zwrotu kapitału a kwotą otrzymanej pożyczki (kredytu),
- pożyczkodawca (kredytodawca) otrzymuje środki pieniężne stanowiące spłatę kapitału w wysokości niższej od kwoty udzielonej pożyczki (kredytu) - w wysokości różnicy pomiędzy kwotą udzielonej pożyczki (kredytu) a kwotą zwróconego kapitału ;
Ponadto stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów);
Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 33 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji;
Na podstawie powołanych regulacji - dopiero zapłacenie odsetek od kredytu (pożyczki) daje możliwość zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów, o ile odsetki nie zwiększają kosztów inwestycji.
W konsekwencji, odsetki są kosztem podatkowym, jeśli spełniają następujące przesłanki:
- są faktycznie zapłacone,
- pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami,
- nie zwiększają kosztów inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.
W konsekwencji ww. wydatki (koszty odsetek od kredytów zaciągniętych na potrzeby zakupu wynajmowanych mieszkań oraz koszty odsetek od pożyczki bankowej), poniesione przez Panią w okresie zawieszenia działalności gospodarczej, których poniesienie wynikało z wcześniej zawartych umów, tj. powstałych w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, czyli przed zawieszeniem działalności gospodarczej, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów. Wydatki te, zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, można uznać za poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W związku z tym może Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej ww. wydatki, poniesione w okresie zawieszonej działalności gospodarczej.
W związku z powyższym Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Należy podkreślić, że udowodnienie celowości i wysokości poniesionych wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej spoczywa na Pani. Pełna weryfikacja Pani stanowiska może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej będącej poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której mają zastosowanie przepisy określone w art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.).
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo