W zakresie obowiązków płatnika w związku z wypłata majątku likwidacyjnego rezydentowi WB- dywidenda w świetle UPO.
Spółka z o.o. (Wnioskodawca) planuje likwidację po sprzedaży wszystkich nieruchomości w latach 2022-2026. Udziałowcami są osoby fizyczne: 5 rezydentów Wielkiej Brytanii (82,49% udziałów) i 2 polskich rezydentów (17,51%). Po likwidacji wspólnicy otrzymają majątek w postaci środków pieniężnych przewyższający koszt objęcia udziałów. Spółka…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
11 maja 2026 r. wpłynął Państwa o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 29 maja 2026 r. (data wpływu tego samego dnia).
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Sp. z o.o. (dalej: "Wnioskodawca" lub "Spółka") jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, który podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Główny przedmiot działalności spółki obejmuje:
1. kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek - PKD 68, 10, Z,
2. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi - PKD 68.20.Z. W latach pomiędzy 2007 r. a 2010 r. Spółka nabyła dwie nieruchomości gruntowe w postaci działek niezabudowanych oraz trzy nieruchomości mieszkalne w postaci lokali mieszkalnych oraz stanowisko garażowe. Nieruchomości w postaci lokali mieszkalnych oraz stanowisko garażowe spółka wynajmowała, a nieruchomości gruntowe w postaci działek niezabudowanych Spółka utrzymywała w swoich aktywach nie wynajmując ani nie dzierżawiąc ich, oczekując na wzrost ich wartości rynkowej w przyszłości. W latach pomiędzy 2022 r. a 2026 r. Spółka sprzedała wszystkie posiadane nieruchomości. Zyski netto, rachunkowe, osiągnięte w tych latach spółka zaksięgowała zgodnie z uchwałami wspólników jako zwiększenie kapitałów zapasowych i rezerwowych, nie wypłacając dywidendy.
Udziałowcami Spółki są osoby fizyczne będące rezydentami podatkowymi Wielkiej Brytanii (pięć osób) które posiadają łącznie 82,49% udziałów w spółce oraz osoby fizyczne będące polskimi rezydentami podatkowymi (dwie osoby), które posiadają łącznie 17,51% udziałów w Spółce.
Udziałowcy będący rezydentami podatkowymi Wielkiej Brytanii nie posiadają w Polsce zakładu, w rozumieniu art. 5 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisaną w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. (dalej: „Konwencja”), czy też przepisów ustawy dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „PIT”).
Zgodnie z najlepszą wiedzą Wnioskodawcy, osoby fizyczne będące rezydentami podatkowymi Wielkiej Brytanii są:
a) rezydentami podatkowymi Wielkiej Brytanii co potwierdza ich certyfikat rezydencji podatkowej wydany przez organa podatkowe oraz podatnikami podatku dochodowego w Wielkiej Brytanii, odpowiadającego strukturze i konstrukcji podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT),
b) podatnikami uzyskującymi przychód z tytułu udziału w zyskach spółki i jednocześnie rzeczywistym właścicielem, w rozumieniu art. 5a pkt 33d PIT, wypłacanych z tego tytułu należności.
Zgodnie z planowaną decyzją wspólników, spółka zostanie postawiona w stan likwidacji i w ramach procedury likwidacyjnej wynikającej z przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks Spółek Handlowych (dalej: KSH) dojdzie do likwidacji spółki. W ramach wstępnych przygotowań przeprowadzono weryfikacje aktywów i pasywów spółki, ze szczególnym uwzględnieniem zobowiązań i należności. W rezultacie ustalono, że udziałowcy spółki otrzymają majątek, w postaci środków pieniężnych, którego wartość przekroczy koszt objęcia udziałów w spółce. W opinii i ocenie Spółki, realizacja procesu likwidacji, której konsekwencją pozostaje transfer składników majątkowych do udziałowców, nie jest realizowana w celu uzyskania korzyści podatkowej. Podjęta przez Wspólników decyzja o likwidacji spółki ma swoje ekonomiczne uzasadnienie, gdyż spółka po sprzedaży wszystkich posiadanych nieruchomości nie posiada dalszych aktywów mogących służyć prowadzeniu działalności i generowaniu zysków.
W związku z powyższym Spółka na podstawie art. 41 ust. 4 PIT będzie zobowiązana wykonać obowiązki płatnika, w odniesieniu do przekazanej na rzecz udziałowców nadwyżki majątku.
Przyjąć też należy, że w sprawie nie znajdą zastosowania reguły wyłączające możliwość wydania interpretacji, o których mowa w art. 14b ust. 2a i ust. 5b Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze planowaną likwidację Spółki, u Wnioskodawcy powstała wątpliwość prawna związana z prawidłową kwalifikacją, w świetle przepisów konwencji, transferu do udziałowców będących rezydentami podatkowymi Wielkiej Brytanii, majątku pozostałego po likwidacji Spółki, a co za tym idzie prawidłowym opodatkowaniem go, bądź możliwością zastosowania zwolnienia z opodatkowania. Dodać należy, że na dzień wypłaty środków finansowych z likwidacji spółki, płatnik będzie w posiadaniu certyfikatów rezydencji podatkowej wszystkich wspólników Spółki będących rezydentami podatkowymi Wielkiej Brytanii, wydanych przez organa podatkowe tego państwa, potwierdzające iż są rezydentami podatkowymi Wielkiej Brytanii oraz płatnik - Spółka dochowa należytej staranności zgodnie z art. 41 ust. 4aa PIT.
Pytanie
Czy Wnioskodawca, przekazując udziałowcom będącymi rezydentami podatkowymi Wielkiej Brytanii, pozostały po likwidacji Spółki majątek w postaci środków pieniężnych, przewyższający koszt nabycia lub objęcia udziałów w Spółce, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 50a PIT, będzie zobowiązany do zastosowania opodatkowania takiego transferu podatkiem dochodowym na podstawie art. 10 ust. 2 pkt b) Konwencji, czy na podstawie art. 13 ust. 5 Konwencji, czy też na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 Konwencji?
Państwa stanowisko w sprawie
Wnioskodawca, przekazując udziałowcom będącymi rezydentami podatkowymi Wielkiej Brytanii, pozostały po likwidacji spółki majątek w postaci środków pieniężnych, przewyższający koszt nabycia lub objęcia udziałów w spółce, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 50a PIT, będzie uprawniony i obowiązany do zastosowania opodatkowania takiego transferu podatkiem dochodowym na podstawie art. 10 ust. 2 pkt b) Konwencji i nie będzie obowiązany do zastosowania opodatkowania takiego transferu podatkiem dochodowym na podstawie art. 13 ust. 5 Konwencji, a także nie będzie obowiązany do zastosowania opodatkowania takiego transferu podatkiem dochodowym na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 Konwencji.
Zdaniem Wnioskodawcy, odnosząc się do art. 10 ust. 2 pkt b) konwencji, Wnioskodawca będzie zobowiązany do opodatkowania podatkiem dochodowym transferu majątku przewyższającego koszt nabycia lub objęcia udziałów w spółce, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 50a PIT i uprawniony do zastosowania stawki 10 % podatku u źródła, o której mowa w art. 10 ust. 2 pkt b) Konwencji.
Zaprezentowane wyżej stanowisko Wnioskodawca opiera na wykładni przepisów zawartych w Konwencji oraz ustawie PIT. Kluczowym w sprawie rozpoznania sposobu opodatkowania transakcji dokonywanych przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych, pozostaje właściwa kwalifikacja danego przychodu do skonkretyzowanego źródła przychodów określonego w PIT. Katalog źródeł przychodów został zdefiniowany mocą normy prawnej zawartej w art. 10 PIT. Wśród typów przychodów wymienionych wprost w tym katalogu jest przychód z kapitałów pieniężnych (art. 10 ust. 1 pkt 7).
Na mocy art. 17 ust. 1 pkt 4 lit c) PIT do przychodów z kapitałów pieniężnych zalicza się przychody z podziału majątku likwidowanej osoby prawnej. Z kolei na mocy art. 24 ust. 5 pkt 3 PIT przychód ten również jest kwalifikowany jako dochód z udziału w zyskach osób prawnych. Warto podkreślić ową lokację źródła, gdyż mocą przywołanej normy, przychód ów jest elementem składowym zbioru przychodów bezpośrednio związanych z udziałem w zyskach osób prawnych i do tego źródła referuje także art. 10 ust. 3, w związku z art. 10 ust. 2 pkt b) konwencji („dywidendy”), określając stawkę opodatkowania.
Zdaniem Spółki, przepis ten w sposób bezpośredni i kompleksowy rozstrzyga kwestię opodatkowania majątku pozostałego po likwidacji. Bez znaczenia w tym zakresie pozostaje, czy udziałowiec uzyskuje majątek rzeczowy, czy też środki pieniężne. Istotnym w sprawie pozostaje również sposób kwantyfikacji podstawy opodatkowania takiego transferu. Kluczowe znaczenie w przedmiotowym zakresie odnajduje norma prawna zawarta w art. 21 ust. 1 pkt 50a PIT. Zgodnie z tym przepisem, do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie zalicza się wartości majątku otrzymanego w związku z likwidacją spółki - w części stanowiącej koszt nabycia lub objęcia udziałów (akcji) w tej spółce lub udziałów w zyskach tej osoby prawnej. Zatem opodatkowaniu podatkiem dochodowym w przypadku likwidacji spółki, podlegać będzie jedynie dochód stanowiący różnicę między wartością majątku, jaka zostanie przekazana właścicielowi po zakończeniu procesu likwidacji, a sumą kosztów jakie właściciel poniósł na objęcie udziałów w spółce.
Powyższe stanowisko podzielają między innymi interpretacje wydane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej: z dnia 15 września 2023 r. sygn. 0114-KDIP2-1.4010.369.2023.2.JF oraz z dnia 23 lipca 2021 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.165.2021.2.JF, w której czytamy między innymi: "wydanie nadwyżki majątku pozostałego po likwidacji do jedynego wspólnika (spółki dominującej) będzie skutkować powstaniem po stronie spółki dominującej przychodu w Polsce, odpowiadającego dodatniej różnicy pomiędzy wartością majątku otrzymanego w związku z likwidacją spółki, a wartością wydatków spółki dominującej odpowiadających kosztom nabycia lub objęcia udziałów w spółce". Co w sprawie istotne, zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 4 PIT, przychód z dywidend oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art. 24 ust. 5 pkt 3 PIT, podlega opodatkowaniu z zastosowaniem stawki podatkowej w wysokości 19% od uzyskanego przychodu (dochodu). Na mocy art. 41 PIT do poboru podatku określonego w myśl reguł, o których mowa powyżej zobowiązane są: osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych między innymi w art. 30a ust. 1 pkt 4 PIT.
Mając zatem na uwadze powyższe, bazując wyłącznie na przepisach PIT, na Wnioskodawcy - co do zasady - ciążył będzie obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku u źródła z w związku z wypłatą należności z tytułu udziału w zyskach. Co istotne w omawianym wniosku, zastosowanie właściwej do danego transferu środków stawki opodatkowania lub też warunkowego odstąpienia od takiego podatkowania, wynika również z reguł określonych we właściwej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Wniosek taki płynie bezpośrednio z:
1) art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, który statuuje ratyfikowaną umowę międzynarodową wśród źródeł prawa wyższej rangi niż ustawa (status taki przyjmuje Konwencja) oraz
2) art. 30a ust. 2 PIT, który wprowadza regułę stosowania postanowień zawartych w art. 30a ust. 1 pkt 1-5, 10a i 11a-11f PIT, z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.
Wplatając zatem wskazane okoliczności zdarzenia przyszłego i stanowisko Wnioskodawcy w wykładnię reguł zawartych w Konwencji, w pierwszej kolejności podkreślić należy, iż podmiotem tejże umowy pozostają osoby, które mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym lub w obu umawiających się państwach.
W myśl art. 3 ust. 1 pkt d) Konwencji przez osobę rozumieć należy osobę fizyczną, spółkę oraz każde inne zrzeszenie osób i nie obejmuje spółek osobowych. Natomiast pod pojęciem spółki identyfikuje się jakąkolwiek osobę prawną lub jakikolwiek podmiot, który traktowany jest jako osoba prawna dla celów podatkowych (art. 3 ust. 1 pkt e) Konwencji.
Jak wynika z art. 10 ust. 1 Konwencji, dywidendy wypłacone przez spółkę mającą siedzibę w umawiającym się Państwie osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
Jednocześnie, ust. 2 pkt a) przywołanego artykułu konwencji wprowadza zwolnienie z przedmiotowego opodatkowania dla spółek uprawnionych do otrzymania dywidendy w sytuacji opisanej w przepisie, a ust. 2 pkt b) tego artykułu wprowadza stawkę opodatkowania, która nie może przekroczyć 10 procent kwoty dywidend brutto i dotyczy osób innych niż spółka.
Co w sprawie istotne, pod terminem dywidendy w rozumieniu art. 10 ust. 3 konwencji rozumieć należy dochód z udziałów (akcji) lub innych praw do udziału w zyskach, z wyjątkiem wierzytelności, jak również dochód z innych praw w spółce, który według prawa umawiającego się Państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę, jest pod względem podatkowym traktowany jak dochód z udziałów (akcji) i obejmuje również każdy dochód, który według prawa Państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę, jest traktowany jak dywidenda lub dystrybucja dokonywana przez spółkę. Rozstrzygając więc kwestię opodatkowania transferu składników majątkowych pomiędzy podmiotami powiązanymi kapitałowo z obu umawiających się Państw, wskazać należy, iż z uwagi na to, że:
1) transfer składników majątkowych pozostałych po likwidacji spółki, zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 3 PIT, stanowi przychód z udziału w zyskach osób prawnych - zatem wpisuje się w zakres definicyjny dywidendy, o której mowa w art. 10 ust. 3 Konwencji;
2) udziałowcy nie będący polskimi rezydentami podatkowymi są rezydentami podatkowymi Wielkiej Brytanii, a ich miejsca zamieszkania dla celów podatkowych zostały potwierdzone certyfikatami rezydencji;
3) udziałowcy będący rezydentami podatkowymi Wielkiej Brytanii nie mają zakładu w rozumieniu art. 5 konwencji na terenie Rzeczpospolitej Polskiej;
4) likwidacja spółki dokonana jest wyłącznie w oparciu o przyczyny ekonomiczne,
spełnione będą wszystkie warunki konstytuujące zwolnienie z opodatkowania, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt b) konwencji, z uwzględnieniem art. 10 ust. 4-6 konwencji.
A zatem, transfer składników majątkowych pozostałych po likwidacji Wnioskodawcy będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem u źródła według stawki 10% od nadwyżki majątku likwidacyjnego nad kosztami nabycia udziałów, w momencie wypłaty lub wydania, na mocy art. 10 ust. 2 pkt b) konwencji, pod warunkiem posiadania certyfikatów rezydencji udziałowców i dochowania należytej staranności w weryfikacji statusu rzeczywistego właściciela. W konsekwencji, Wnioskodawca będzie zobowiązany do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego w związku z realizacją transferu.
W konsekwencji tego, że transfer składników majątkowych pozostałych po likwidacji spółki będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem u źródła, na mocy art. 10 ust. 2 pkt b) Konwencji, Wnioskodawca nie będzie obowiązany do zastosowania opodatkowania takiego transferu podatkiem dochodowym na podstawie art. 13 ust. 5 konwencji oraz nie będzie obowiązany do zastosowania opodatkowania takiego transferu podatkiem dochodowym na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 Konwencji.
Art. 13 ust. 5 Konwencji dotyczy zysków z przeniesienia własności majątku, które podlegają opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji. Zastosowanie art. 13 ust. 5 prowadziłoby do całkowitego braku opodatkowania nadwyżki likwidacyjnej w Polsce. Jednakże w przypadku likwidacji spółek kapitałowych należy wskazać na prymat art. 10 nad art. 13 konwencji, jako przepisu szczególnego w stosunku do art. 13 (lex specialis). Likwidacja nie jest traktowana jako klasyczne "zbycie" udziałów (alienacja), lecz jako końcowa dystrybucja zysków wypracowanych przez Spółkę. Zastosowanie art. 13 ust. 5 prowadziłoby do pominięcia definicji asymilacyjnej zawartej w art. 10 ust. 3, co byłoby sprzeczne z celem Konwencji. Podobnie będzie miał brak zastosowania art. 13 ust. 1 i 2 Konwencji (klauzula nieruchomościowa). Art. 13 ust. 1 dotyczy bezpośredniego zbycia nieruchomości, co w tej sprawie nie występuje - nieruchomości zostały zbyte przez Spółkę wcześniej i opodatkowane przez Spółkę w Polsce przy osiągnięciu dochodu z ich zbycia. Art. 13 ust. 2 (w brzmieniu zmodyfikowanym przez Konwencję MLI) dotyczy zbycia udziałów w spółkach, których wartość pochodzi głównie z nieruchomości w okresie 365 dni przed zbyciem. Nawet gdyby uznać, że spółka spełnia kryterium "nieruchomościowe" ze względu na sprzedaż niektórych aktywów w 2026 r., to kwalifikacja przychodu jako dywidendy (art. 10) wyłącza stosowanie przepisów o zyskach z przeniesienia własności (art. 13). Ponadto, przedmiotem wydania jest gotówka, a nie udziały, co dodatkowo osłabia argumentację za stosowaniem art. 13 Konwencji. Co w sprawie istotne, tożsamą wykładnię przepisów prawa dokonano również w sprawach o analogicznej etiologii. Dla przykładu, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacjach z dnia 8 września 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.419.2022.1.AW, jak i z dnia 9 kwietnia 2021 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.46.2021.1.JC oraz 25 marca 2021 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.23.2021.1.SP. Na koniec warto też podkreślić, iż płatnik (w tym przypadku Spółka) stosując określone preferencje wynikające z PIT lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania - Konwencji, zobowiązanym pozostaje do udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji oraz zachowania należytej staranności zgodnie z art. 41 ust. 4aa PIT, przy uwzględnieniu skali działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązań w rozumieniu 23m ust. 1 pkt 5 PIT, jakie wiążą tegoż płatnika z podatnikiem (rzeczywistym beneficjentem świadczenia). Zatem, na Spółce ciążył będzie obowiązek zgromadzenia stosowanych dokumentów potwierdzających między innymi rezydencję podatkową udziałowców brytyjskich.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622):
Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
Z uwagi na powyższe, na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki, tj.:
1) obliczenie,
2) pobranie,
3) wpłacenie
- podatku, zaliczki.
Zgodnie z art. 30 § 1 ww. ustawy:
Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.
Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej jednak, w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez ustawodawcę przez nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające podatnikowi (stawiające do dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody (przychody).
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592), wprowadza system poboru podatku przez płatnika w przypadkach wskazanych w Rozdziale 7: „Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników”.
Jak wynika z przepisów przywołanego Rozdziału 7, ustawodawca ustanowił obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych przez:
Podstawowym warunkiem dla rozważań o obowiązkach płatnika jest jednak istnienie relacji: udzielający świadczenia (płatnik) - uzyskujący świadczenie (podatnik).
Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
Według art. 3 ust. 2b ww. ustawy:
Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:
1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;
5a) umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów uczestnictwa;
6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;
8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
Katalog dochodów (przychodów) wymienionych w art. 3 ust. 2b ww. ustawy nie jest katalogiem zamkniętym. Ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za osiągnięte na terytorium Polski.
W przepisie tym przewidziano opodatkowanie oparte na zasadzie „źródła”. Jeżeli źródło przychodów nierezydenta znajduje się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, to Rzeczpospolita Polska ma prawo opodatkować dochody uzyskane z tego źródła na zasadach obowiązujących w tym państwie (ograniczony obowiązek podatkowy).
Źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
Stosownie do treści art. 17 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się dywidendy i inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych faktycznie uzyskane z tego udziału, w tym również:
a) dywidendy z akcji złożonych przez członków pracowniczych funduszy emerytalnych na rachunkach ilościowych,
b) oprocentowanie udziałów członkowskich z nadwyżki bilansowej (dochodu ogólnego) w spółdzielniach,
c) podział majątku likwidowanej osoby prawnej lub spółki,
d) wartość dokonanych na rzecz wspólników spółek, nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, określoną według zasad wynikających z art. 11 ust. 2-2b.
Należy jednocześnie zauważyć, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 50a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Wolna od podatku dochodowego jest wartość majątku otrzymanego w związku z likwidacją osoby prawnej lub spółki, w części stanowiącej koszt nabycia lub objęcia udziałów (akcji) w tej spółce lub udziałów w zyskach osoby prawnej.
Powyższe przepisy wskazują m.in. na to, że aby powstał przychód podatkowy konieczne jest przede wszystkim, aby po stronie podatnika doszło do faktycznego przysporzenia majątkowego, mającego konkretny wymiar finansowy - bądź to wskutek otrzymania czegoś nieodpłatnie (częściowo odpłatnie), bądź na skutek umorzenia istniejącego już zobowiązania.
Tryb likwidacji spółek z ograniczoną odpowiedzialnością został uregulowany przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.).
Zgodnie z art. 272 Kodeksu spółek handlowych:
Rozwiązanie spółki następuje po przeprowadzeniu likwidacji, z chwilą wykreślenia spółki z rejestru.
Stosownie do treści art. 286 § 1 Kodeksu spółek handlowych:
Podział między wspólników majątku pozostałego po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli nie może nastąpić przed upływem sześciu miesięcy od daty ogłoszenia o otwarciu likwidacji i wezwaniu wierzycieli.
W myśl natomiast art. 286 § 2 ww. Kodeksu:
Majątek, o którym mowa w § 1, dzieli się między wspólników w stosunku do ich udziałów.
W zgodzie z art. 286 § 3 cyt. ustawy:
Umowa spółki może określać inne zasady podziału majątku.
Powyższe przepisy nie wskazują, jak ustalić wartość majątku otrzymanego w związku z likwidacją osoby prawnej, a jedynie określają sposób podziału tego majątku. Zasad ustalania wartości majątku otrzymanego w związku z likwidacją spółki nie wyrażają wprost również przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z poglądem prezentowanym w doktrynie prawa handlowego, podział majątku może nastąpić bądź przez wypłatę wspólnikom przypadających im z tytułu likwidacji kwot w pieniądzu, bądź przez przydzielenie poszczególnych przedmiotów majątkowych zlikwidowanej spółki. Należy przy tym podkreślić, że ustawodawca nie różnicuje sposobu opodatkowania przychodów uzyskanych w związku z likwidacją majątku spółki w zależności od tego czy wypłacane są środki pieniężne, czy też zwrot następuje w formie niepieniężnej.
Zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Dochodem (przychodem) z udziału w zyskach osób prawnych jest dochód (przychód) faktycznie uzyskany z tego udziału, w tym także wartość majątku otrzymanego w związku z likwidacją osoby prawnej lub spółki.
Za dochód faktycznie uzyskany należy uznać taki dochód, którym podatnik może sam rozporządzać, a więc dochód rzeczywiście mu wypłacony lub postawiony do dyspozycji
Z treści art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym wynika, że:
Od uzyskanych dochodów (przychodów) z dywidend i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a.
Jednocześnie, w myśl art. 30a ust. 2 ww. ustawy:
Przepisy art. 30a ust. 1 pkt 1-5 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.
Powołany przepis stanowi o uzyskaniu certyfikatu rezydencji dla udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania, tak też wynika z definicji certyfikatu rezydencji określonej w art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
Na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym dla zastosowania art. 30a ust. 2 tej ustawy, nie powinno zatem ulegać wątpliwości, że płatnik powinien uzyskać certyfikat rezydencji od wspólnika/wspólników spółki.
Wobec tego płatnicy mogą stosować preferencyjne stawki przewidziane w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania lub nie pobierać podatku tylko pod warunkiem posiadania zaświadczenia o siedzibie lub miejscu zamieszkania osoby zagranicznej (certyfikat rezydencji), której te należności są wypłacane.
Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy:
Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21 (art. 41 ust. 4 ustawy).
Według art. 41 ust. 4aa ww. ustawy:
Przy weryfikacji warunków zastosowania obniżonej stawki podatku albo zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów prawa podatkowego, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązanie w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
Stosownie do art. 41 ust. 12 tej ustawy:
Jeżeli łączna kwota dokonanych na rzecz podmiotu powiązanego wypłat (świadczeń) lub postawionych do jego dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29 ust. 1 pkt 1 i art. 30a ust. 1 pkt 1-5a przekracza w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, płatnik jest obowiązany pobierać zryczałtowany podatek dochodowy, stosując stawki podatku określone w art. 29 ust. 1 pkt 1 i art. 30a ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł, z pominięciem stawki podatku, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Przepisu zdania pierwszego nie stosuje się do wypłat (świadczeń) lub postawionych do dyspozycji podatników, o których mowa w art. 3 ust. 1, pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 30a ust. 1 pkt 4.
Przepis art. 41 ust. 15 omawianej ustawy stanowi natomiast, że:
Przepisu ust. 12 nie stosuje się, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:
1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;
2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 4aa, nie posiada wiedzy uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Pomocne w ustaleniu zasad należytej staranności są przepisy art. 44f ust. 4 pkt 4 i 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w myśl którego:
Do wniosku o zwrot podatku dołącza się dokumentację pozwalającą na ustalenie jego zasadności, w szczególności:
4) oświadczenie podatnika, że w odniesieniu do czynności, w związku z którą składany jest wniosek o zwrot podatku, podatnik jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek podatkowy, a także oświadczenie podatnika, że podatnik albo jego zagraniczny zakład jest rzeczywistym właścicielem wypłacanych należności - w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1;
5) oświadczenie podatnika, że prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju miejsca zamieszkania podatnika dla celów podatkowych, z którą wiąże się uzyskany przychód - w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, gdy należności są uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Zgodnie z art. 5a pkt 33d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Ilekroć w ustawie jest mowa o rzeczywistym właścicielu - oznacza to podmiot, który spełnia łącznie następujące warunki:
a) otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub jej części,
b) nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi,
c) prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju miejsca zamieszkania, jeżeli należności są uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy ocenie, czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez ten podmiot w zakresie otrzymanej należności.
Weryfikacja warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, jak wynika z powołanych powyżej przepisów powinna się odbywać z należytą starannością. Obowiązek dochowania należytej staranności, o której mowa w art. 41 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, spoczywa na płatniku, który dokonując wypłaty nie pobiera podatku u źródła na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, stosuje zwolnienie lub obniżoną stawkę. Należy podkreślić, że należyta staranność w weryfikacji warunków niepobrania podatku, zastosowania zwolnienia bądź obniżonej stawki podatku wymagana jest po stronie płatnika bez względu na to, czy suma wypłat należności na rzecz jednego podatnika przekroczy w danym roku podatkowym kwotę 2.000.000 zł. Wniosek taki wynika z literalnego brzmienia art. 41 ust. 4aa ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dokonując weryfikacji należytej staranności należy odnosić się do aspektów istotnych z punktu widzenia stosowania danej preferencji podatkowej. W szczególności dotyczy to:
1) weryfikacji statusu kontrahenta jako podatnika (rzeczywistego właściciela) w stosunku do otrzymanej należności, w tym poprzez pryzmat prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej przez ten podmiot;
2) weryfikacji rezydencji podatkowej odbiorcy należności;
3) weryfikacji otrzymanych dokumentów pod kątem ich zgodności ze stanem faktycznym (w tym na podstawie informacji dostępnych publicznie).
Oceniając czy należyta staranność została w określonym przypadku dochowana należy uwzględniać także powszechnie dostępne informacje na temat statusu odbiorców należności. Źródłem takich informacji może być m.in. prasa branżowa, doniesienia z mediów, publikowane doniesienia o lokowaniu przez daną grupę kapitałową spółek zależnych w państwach o korzystnym reżimie prawnym itd. W każdym przypadku konieczne jest udokumentowanie (dla celów dowodowych) przez płatnika, że dochował on należytej staranności przy weryfikacji, o której mowa w 41 ust. 4aa ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Aktualne brzmienie art. 41 ust. 4aa ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie stanowi, że obowiązek płatnika przy wypłacie należności, do których można zastosować obniżoną stawkę podatku lub zwolnienie, sprowadza się nie tylko do „uzyskania” od podatnika certyfikatu rezydencji, ale także weryfikacji warunków zwolnienia z opodatkowania wypłacanych należności lub zastosowania preferencyjnej stawki. Podkreślenia wymaga, o czym pisano już wcześniej, że weryfikacja ta musi być dokonana z zachowaniem należytej staranności.
Zaznaczyć również należy, że omówiony powyżej art. 41 ust. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi samodzielną podstawę składania oświadczeń co do okoliczności natury faktycznej, gdyż wystąpienie okoliczności w nim wskazanych jest warunkiem zastosowania zwolnienia (zaniechania poboru bądź zastosowania obniżonej stawki) wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Zasadnym jest twierdzenie, że na gruncie przepisów w każdym przypadku stosowania zasad wynikających z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub zwolnień z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych konieczne będzie weryfikowanie statusu kontrahenta/nierezydenta i wykazywanie, że w stosunku do danych należności jest on m.in. ich rzeczywistym właścicielem oraz że prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby podatnika dla celów podatkowych - czy innych przesłanek wymienionych w art. 44f ust. 4 pkt 4-5 omawianej ustawy.
Płatnik, który chce zastosować przepisy umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i nie dokonywać poboru podatku u źródła, jest zobowiązany do przeprowadzenia pełnej weryfikacji warunków umożliwiających skorzystanie z tego zwolnienia/niepobrania podatku, zachowując przy tym należytą staranność.
Ponadto płatnik nie ma obowiązku pobrania podatku u źródła wg stawki podstawowej, w zakresie określonym w opinii o stosowaniu preferencji, o której mowa w art. 41d ustawy, co wynika z art. 41 ust. 12b ustawy.
W świetle art. 41 ust. 16 ustawy:
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 15, składa kierownik jednostki w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o rachunkowości, a w przypadku gdy jednostką kieruje organ wieloosobowy - wyznaczona osoba wchodząca w skład tego organu, przy czym nie jest dopuszczalne złożenie tego oświadczenia przez pełnomocnika.
Na mocy art. 41 ust. 17 ustawy:
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 15, płatnik jest obowiązany złożyć do organu podatkowego wskazanego w art. 44f ust. 15, nie później niż ostatniego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym doszło do przekroczenia kwoty określonej w ust. 12, przy czym wykonanie tego obowiązku po dokonaniu wypłaty (świadczenia) lub postawieniu do dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych nie zwalnia płatnika z obowiązku dochowania należytej staranności przed ich dokonaniem lub postawieniem do dyspozycji.
Jak wynika z art. 41 ust. 27 ustawy:
Oświadczenia, o których mowa w ust. 15, 21 i 24a, składa się w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej dostępnej w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
Zgodnie z art. 42 art. 1 ustawy:
Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
Jak stanowi natomiast art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy:
Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w art. 3 ust. 2a, oraz urzędom skarbowym, przy pomocy których naczelnicy urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonują swoje zadania, w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym - imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, również gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w ust. 4.
Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 2, sporządzają i przekazują również podmioty, o których mowa w art. 41, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku, o którym mowa w art. 29-30a. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio (art. 42 ust. 6 ustawy).
Ponieważ jak wynika z wniosku, Spółka na dzień wypłaty środków pieniężnych będzie posiadała certyfikaty rezydencji potwierdzające miejsce zamieszkania wspólników dla celów podatkowych w Wielkiej Brytanii, do dochodów uzyskiwanych przez nich, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym zastosowanie znajduje Konwencja podpisana dnia 20 lipca 2006 r. między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 250 poz. 1840; dalej: „Konwencja”), która to Konwencja została zmodyfikowana przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez Zjednoczone Królestwo dnia 7 czerwca 2017 r. („Konwencję MLI”).
Wpływy z likwidacji spółki należy kwalifikować w aspekcie podatkowym tak samo jak wpływy z akcji czy udziałów - w szczególności, że na gruncie polskiej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dywidendy i dochody z likwidacji spółki zaliczane są do tego samego źródła przychodu.
Co więcej, zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, podatek dochodowy od określonych w art. 17 ust. 1 pkt 4 przychodów z dywidend oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Polski ustala się w wysokości 19% uzyskanego przychodu (dochodu). Tym samym, dywidendy oraz dochody z likwidacji traktowane są przez polskiego ustawodawcę tak samo. Przepisy zawarte w UPO, w tym w szczególności art. 3 ust. 2 oraz art. 10 ust. 3 UPO, odgrywają kluczową rolę w definiowaniu pojęcia "dywidendy" oraz sposobu jego stosowania w kontekście dochodów z udziału w zyskach osób prawnych.
W myśl art. 3 ust 2 Konwencji:
Przy stosowaniu niniejszej Konwencji w dowolnym czasie przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie w niej niezdefiniowane będzie miało takie znaczenie, jakie ma ono w tym czasie w przepisach prawnych tego Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, przy czym znaczenie wynikające z ustawodawstwa podatkowego tego Państwa ma pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym określeniu przez inne przepisy prawne tego Państwa.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 Konwencji:
Dywidendy, wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w Umawiającym się Państwie osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
Jednakże, w świetle art. 10 ust. 2 Konwencji (który nie dotyczy opodatkowania spółki w odniesieniu do zysków, z których dywidendy są wypłacane), takie dywidendy:
a) będą zwolnione z opodatkowania w Umawiającym się Państwie, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma swoją siedzibę, jeśli osoba uprawniona do dywidend jest spółką mającą siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie i posiada w dniu wypłaty dywidend nie mniej niż 10 procent udziałów (akcji) w kapitale spółki wypłacającej dywidendy i posiadała lub będzie posiadać takie udziały (akcje) przez nieprzerwany 24 miesięczny okres, w którym dokonano wypłaty;
b) z zastrzeżeniem punktu a) niniejszego ustępu, mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma swoją siedzibę i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do dywidend ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 10 procent kwoty dywidend brutto.
W myśl art. 10 ust. 4 Konwencji:
Postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie mają zastosowania, jeżeli osoba uprawniona do dywidend, mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, wykonuje w drugim Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się siedziba spółki wypłacającej dywidendy, działalność poprzez zakład w nim położony i gdy udział, z tytułu którego dywidendy są wypłacane, faktycznie wiąże się z działalnością takiego zakładu. W takim przypadku stosuje się postanowienia artykułu 7 niniejszej Konwencji.
Należy zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie Umawiającym się Państwem, w którym powstaje dywidenda jest Polska, natomiast Wielka Brytania jest drugim Umawiającym się Państwem, ponieważ to właśnie w Wielkiej Brytanii wspólnicy mają miejsce zamieszkania udokumentowane certyfikatem rezydencji. Przy czym zgodnie z art. 10 ust. 3 Konwencji:
Pod pojęciem „dywidendy”- należy rozumieć dochód z udziałów (akcji) lub innych praw do udziału w zyskach, z wyjątkiem wierzytelności, jak również dochód z innych praw w spółce, który według prawa Umawiającego się Państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę, jest pod względem podatkowym traktowany jak dochód z udziałów (akcji) i obejmuje również każdy dochód, który według prawa Państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę, jest traktowany jak dywidenda lub dystrybucja dokonywana przez spółkę.
Z postanowień przywołanej Konwencji wynika jasno, że dywidenda wypłacona przez spółkę z siedzibą w Polsce będzie podlegała opodatkowaniu w Wielkiej Brytanii - jeżeli podatnik otrzymujący dywidendę ma miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii, ale oprócz tego może podlegać opodatkowaniu w Polsce. Przy czym zwrotu „mogą być opodatkowane” użytego w art. 10 ust. 2 przedmiotowej Konwencji nie należy rozumieć w ten sposób, że podatnik może sobie wybrać państwo, w którym opodatkuje dywidendę. Pojęcie to oznacza, że Konwencja przyznaje prawo do opodatkowania dywidendy nie tylko Państwu, w którym miejsce zamieszkania lub siedzibę ma osoba otrzymująca dywidendę, bowiem polskie ustawy podatkowe przewidują ich opodatkowanie, ale również Państwu, w którym siedzibę ma spółka wypłacająca dywidendę, jeśli prawo wewnętrzne tego państwa przewiduje opodatkowanie dywidendy. W ww. przepisie nie ustanowiono bowiem zapisu, że dywidendy podlegają opodatkowaniu „tylko w tym drugim Państwie”. Oznacza to, że dywidendy mogą podlegać opodatkowaniu zarówno w Państwie siedziby spółki, jak i Państwie, w którym ma miejsce zamieszkania podatnik otrzymujący dywidendę. Kwestia eliminowania podwójnego opodatkowania jest możliwa dzięki zastosowaniu właściwej metody unikania podwójnego opodatkowania.
W związku z powyższym, skoro wspólnicy nie wykonują w Polsce działalności poprzez zakład tu położony i skoro ich udział w Spółce faktycznie nie wiążą się z działalnością takiego zakładu w Polsce, to w przedmiotowej sprawie, do dywidend wypłacanych przez Spółkę wspólnikom - rezydento Wielkiej Brytanii, zgodnie z powołanym powyżej art. 30a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, możliwe jest zastosowanie stawki podatku wynikającej z Konwencji (tj. podatek pobrany przez Spółkę jako płatnika od dywidendy nie może przekroczyć 10% kwoty dywidendy brutto).
Biorąc pod uwagę przedstawiony opis zdarzenia oraz powołane przepisy prawa, dla zastosowania art. 30a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powinniście Państwo jako płatnik uzyskać certyfikaty rezydencji od osób fizycznych - wspólników i posiadać go w dniu dokonywania powyższych wypłat. .
Jednocześnie - stosownie do art. 42 ust. 2 pkt 2 i art. 42 ust. 6 w zw. z art. 30a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - informacje IFT-1/IFT-1R należy przesłać podatnikom, tj. każdej osobie fizycznej będącej wspólnikiem Spółki.
W związku z tym, że wspólnicy (osoby fizyczne) są rzeczywistymi beneficjentami dywidendy, zastosowanie znajdzie:
· art. 10 ust. 2 lit. b) konwencji polsko-brytyjskiej, zgodnie z którym dywidenda podlega opodatkowaniu stawką 10% kwoty dywidendy brutto (pod warunkiem posiadania przez Państwo aktualnego certyfikatu rezydencji wspólników Spółki).
Dokonując zatem wypłaty dywidend, w stosunku do których rzeczywistym właścicielem są wspólnicy Spółki- rezydenci Wielkiej Brytanii, przy dochowaniu należytej staranności, o której mowa w art. 41 ust. 4aa ustawy, są Państwo uprawnieni do pobrania podatku u źródła od wypłacanych dywidend, stosując obniżoną stawkę podatku w wysokości odpowiednio 10% kwoty przychodu w przypadku, gdy łączna kwota postawionych do dyspozycji udziałowca pieniędzy lub wartości pieniężnych nie przekroczy kwoty 2.000.000 zł.
Natomiast zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zobowiązani będą Państwo pobrać podatek w wysokości 19% przychodu w przypadku, gdy łączna kwota postawionych do dyspozycji udziałowca pieniędzy lub wartości pieniężnych przekroczy kwotę 2.000.000 zł. Jednocześnie, nawet po przekroczeniu kwoty 2.000.000 zł w roku podatkowym w stosunku do jednego udziałowca, mogą Państwo nadal stosować stawkę z odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Warunkiem jest złożenie oświadczenia WH-OSP lub uwzględnienie opinii o stosowaniu preferencji, o której mowa w art. 41d. Przy czym, stosownie do art. 41 ust. 12 ustawy - w kontekście limitu 2.000.000 zł - sumowaniu podlegają wszelkie wypłaty dokonywane w roku podatkowym na rzecz podatnika (tego samego podatnika), a tym samym w okolicznościach analizowanej sprawy uznać należy, że na rzecz danego wspólnika Spółki.
Z kolei w celu zastosowania i uwzględnienia przepisów umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, weryfikując status „beneficial owner” (rzeczywistego właściciela należności) powinni Państwo badać status rzeczywistego właściciela należności w odniesieniu do wspólników Spółki.
Prawidłowo też Państwo wskazali, że są zobowiązani do zastosowania procedury należytej staranności przy wypłacie dywidend. Jeżeli więc przed dokonaniem wypłaty dochowają Państwo należytej staranności poprzez weryfikację wszystkich danych przedłożonych przez poszczególnych wspólników pod kątem ich zgodności i adekwatności z informacjami zawartymi w posiadanym certyfikacie rezydencji, dysponując oświadczeniem osób fizycznych potwierdzającym status rzeczywistego właściciela należności oraz opisem struktury podmiotów powiązanych, zryczałtowany podatek należy pobrać wg stawek wynikających z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych, wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo