Interpretacja 0114-KDIP3-1.4011.577.2026.2.MK1

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Prowadzi Pani działalność gospodarczą jako A. Sp. J. NIP (…); REGON (…). Zajmuje się Pani świadczeniem usług (…) na rzecz swoich stałych klientów.

Przy realizacji projektów w obszarach, gdzie sama nie posiada Pani odpowiednich technologii, wspomaga się Pani usługami podwykonawców. Jedno z ostatnich zleceń Pani klienta dotyczyło specjalnego (…) na produktach powierzonych przez klienta. W zakresie (…) podzleciła Pani to zadanie stałemu podwykonawcy z pracowni (…). Podczas realizacji zadania w wyniku pomyłki ludzkiej po stronie podwykonawcy doszło do błędu i część towaru powierzonego przez klienta została uszkodzona. Ten błąd skutkował tym, że klient obciążył Panią notą obciążeniową z tytułu uszkodzenia jego mienia.

Ma Pani świadomość, że taka nota obciążeniowa nie stanowi kosztów Pani spółki. By wyrównać tę stratę Pani spółka wystawiła notę obciążeniową podwykonawcy - bezpośredniemu sprawcy uszkodzenia towaru klienta.

Wystawiła Pani podwykonawcy notę obciążeniową na identyczną kwotę, na którą spółka otrzymała notę od klienta. Otrzymała Pani wpłatę od podwykonawcy poprzez jego ubezpieczyciela. Swoje zobowiązania w stosunku do Pani klienta uregulowała Pani od razu. Tym samym nie dysponuje Pani żadną sumą, która stanowiłaby dochód w tej sprawie. Jako pośrednik w realizacji zadania, środki, które otrzymała Pani z tytułu noty obciążeniowej wystawionej przez Panią podwykonawcy zwróciła Pani klientowi na podstawie noty obciążeniowej otrzymanej od niego. Tym samym uprzejmie prosi Pani o potwierdzenie, że środki, które otrzymała Pani od podwykonawcy i przekazała swojemu klientowi nie stanowią w tym przypadku Pani dochodu.

Pytanie

Prosi Pani o potwierdzenie, że środki, które otrzymała Pani od podwykonawcy i przekazała swojemu klientowi nie stanowią w tym przypadku Pani dochodu.

Pani stanowisko w sprawie

W realizacji opisywanego wyżej zadania Pani spółka była wyłącznie pośrednikiem. Uszkodzone mienie należało do Pani klienta. Wpłaty dokonywane na podstawie not obciążeniowych przez wszystkie czynne tutaj strony (czyli spółka w stosunku do klienta oraz Pani podwykonawca w stosunku do Pani spółki) wynikały wyłącznie z konieczności pokrycia kosztów uszkodzenia mienia mojego klienta. W wyniku rozliczeń Pani spółka nie zatrzymała żadnej formy gratyfikacji.

W Pani ocenie, jako wnioskodawczyni, kwota otrzymana od kontrahenta tytułem noty obciążeniowej wystawionej w związku z naprawieniem szkody wyrządzonej przez tego kontrahenta nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane. Jednocześnie ustawa przewiduje przypadki, w których określone wpływy pieniężne nie stanowią przychodu podatkowego.

W przedstawionym stanie faktycznym realizowała Pani usługę na rzecz swojego klienta, przy czym wykonanie części prac zostało powierzone wyspecjalizowanemu kontrahentowi dysponującemu odpowiednimi technologiami do wykonania tej części zadania. W toku wykonywania prac przez kontrahenta doszło do uszkodzenia towaru należącego do Pani klienta. W związku z powstałą szkodą klient obciążył Panią notą obciążeniową. Następnie Pani obciążyła identyczną kwotą kontrahenta odpowiedzialnego za powstanie szkody. Kwota otrzymana od kontrahenta została w całości przekazana klientowi. Pani nie zatrzymała żadnej części otrzymanych środków i nie uzyskała z tego tytułu żadnego przysporzenia majątkowego.

W Pani ocenie zastosowanie znajduje art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym do przychodów z działalności gospodarczej nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.

W opisanym stanie faktycznym została Pani obciążona przez klienta kwotą odpowiadającą wartości szkody. Wydatek ten nie stanowi kosztu uzyskania przychodów. Następnie kontrahent odpowiedzialny za wyrządzenie szkody zwrócił dokładnie tę samą kwotę. Otrzymana od kontrahenta należność nie stanowiła zapłaty za usługę, wynagrodzenia ani jakiegokolwiek ekwiwalentu za świadczenie wykonane przez wnioskodawczynię, lecz wyłącznie zwrot wydatku poniesionego w związku z odpowiedzialnością za szkodę wyrządzoną przez kontrahenta.

W konsekwencji spełnione zostały przesłanki określone w art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o PIT, tj.:

• po stronie wnioskodawczyni wystąpił wydatek związany z koniecznością naprawienia szkody wobec klienta,
• wydatek ten nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów,
• doszło do zwrotu tego wydatku przez podmiot odpowiedzialny za jego powstanie.

Pani jako wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że otrzymana od kontrahenta kwota stanowi jedynie rekompensatę wcześniej poniesionego wydatku, który nie był kosztem podatkowym, a zatem korzysta Pani z wyłączenia przewidzianego w art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o PIT.

Ponadto zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w utrwalonej praktyce interpretacyjnej organów podatkowych przyjmuje się, że przychodem podatkowym może być wyłącznie takie świadczenie, które powoduje definitywne, trwałe i rzeczywiste przysporzenie majątkowe po stronie podatnika. W niniejszej sprawie taki skutek nie wystąpił. Pani - wnioskodawczyni nie uzyskała żadnego trwałego przysporzenia majątkowego, ponieważ kwota otrzymana od kontrahenta odpowiadała dokładnie kwocie, którą była Pani zobowiązana przekazać klientowi tytułem naprawienia szkody. Otrzymane środki nie zwiększyły Pani majątku -wnioskodawczyni, lecz jedynie wyrównały uszczerbek majątkowy powstały wskutek obciążenia Panią przez klienta.

W związku z powyższym kwota otrzymana od kontrahenta nie może zostać uznana za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Stanowi ona wyłącznie zwrot wydatku niezaliczonego do kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji Pani -wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że otrzymana od kontrahenta kwota nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i nie powinna być wykazywana jako przychód podatkowy.

Konstrukcję prawną podsumowałaby Pani poniższym ciągiem rozumowania:

1. Nota obciążeniowa od klienta nie jest kosztem podatkowym.

2. Pani kontrahent zwraca Pani równowartość tej kwoty.

3. Skoro zwracany jest wydatek niezaliczony do kosztów, działa art. 14 ust. 3 pkt 3a PIT.

4. Dlatego zwrot od kontrahenta nie jest przychodem.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. Przychodem jest zatem takie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby fizycznej.

Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepis ten wyłącza z przychodów z działalności gospodarczej kwoty zwrócone podatnikowi na pokrycie wydatków, które nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów tej działalności. Odnosząc się szczegółowo do tego unormowania, wskazuję, że „zwrot” w języku powszechnym oznacza oddanie, zwrócenie czegoś.

Pod pojęciem wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów należy rozumieć wydatki, których ustawa podatkowa nie wymienia jako dopuszczalne koszty uzyskania przychodów. Bez znaczenia pozostaje, czy podatnik dany koszt rzeczywiście ujął w swoich rozliczeniach podatkowych jako koszt uzyskania przychodów, ponieważ to ustawa podatkowa określa, które wydatki tworzą katalog dopuszczalnych kosztów uzyskania przychodów.

Na podstawie powyższego, jeżeli zwrot poniesionych wydatków będzie dotyczyć kosztów, które zgodnie z przepisami podatkowymi nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, wówczas zwrócone wydatki nie będą dla podatnika przychodem podatkowym. Takie rozwiązanie wynika literalnie z art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem skutki podatkowe związane ze zwrotem wydatków są uzależnione od tego, czy wydatki, które będą zwracane, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z przepisami, czy też nie. Jeżeli zwracane wydatki zgodnie z przepisami podatkowymi podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, wówczas kwota zwrotu powinna podlegać zaliczeniu do przychodów. Natomiast, jeżeli zwrot poniesionych wydatków dotyczyć będzie kosztów, które zgodnie z przepisami podatkowymi nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, wówczas zwrócone wydatki nie będą dla podatnika przychodem podatkowym.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ww. ustawy

Art. 23 ust. 1 ww. ustawy zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet, jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów. Jednocześnie należy zauważyć, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 23 cyt. ustawy zostaną ex lege uznane za koszty podlegające odliczeniu.

W tym miejscu należy powołać przepis art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Powyższy przepis wyklucza z kosztów uzyskania przychodów kary umowne i odszkodowania wyłącznie z tytułów w nim wymienionych.

Z treści wniosku wynika, że prowadzi Pani działalność gospodarczą w formie spółki jawnej. Przy realizacji projektów w obszarach, gdzie sama nie posiada Pani odpowiednich technologii, wspomaga się Pani usługami podwykonawców. Jedno z ostatnich zleceń Pani klienta dotyczyło specjalnego (…) na produktach powierzonych przez klienta. W zakresie (…) podzleciła Pani to zadanie stałemu podwykonawcy z pracowni (…). Podczas realizacji zadania w wyniku pomyłki ludzkiej po stronie podwykonawcy doszło do błędu i część towaru powierzonego przez klienta została uszkodzona. Ten błąd skutkował tym, że klient obciążył Panią notą obciążeniową z tytułu uszkodzenia jego mienia. Wystawiła Pani podwykonawcy notę obciążeniową na identyczną kwotę, na którą spółka otrzymała notę od klienta. Otrzymała Pani wpłatę od podwykonawcy poprzez jego ubezpieczyciela.

Istotne w sprawie jest to, że otrzymała Pani wpłatę od podwykonawcy poprzez jego ubezpieczyciela. Gdy podatnik poniesie wydatek, który zostaje sfinansowany kwotą pochodzącą z tytułu ubezpieczenia, nie można mówić o zwrocie wydatku poniesionego przez podatnika. Zauważyć też należy, że otrzymane odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia podwykonawcy stanowi wyrównanie poniesionego wydatku (na pokrycie szkody) w kwocie odpowiadającej poniesionemu przez podatnika wydatkowi, a nie zwrot tego wydatku. Tym samym kwoty wypłaconych odszkodowań, nawet na pokrycie wydatków poniesionych przez podatnika, niezaliczanych do kosztów uzyskania przychodów, nie stanowią zwrotu wydatków w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak więc świadczenia wypłacane z tytułu odszkodowania z umów ubezpieczenia nie korzystają z wyłączenia, określonego w art. 14 ust. 3 pkt 3a ww. ustawy, i w całości stanowią przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Środków pieniężnych (odszkodowania) otrzymanych od ubezpieczyciela podwykonawcy nie można utożsamiać ze zwrotem zapłaconego odszkodowania na rzecz kontrahenta, gdyż takim zwrotem nie są.

Zatem kwota otrzymana od ubezpieczyciela podwykonawcy - wskutek niespełnienia przesłanki do wyłączenia jej z przychodów na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy - będzie stanowiła Pani przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Pani stanowisko jest zatem nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.