Uzyskiwane w 2025 r. zyski kapitałowe z inwestycji w zagraniczne papiery wartościowe, realizowane za pośrednictwem polskiego biura maklerskiego nie podlegają wykazaniu w zeznaniu podatkowym składanym na terytorium Polski.
Podatniczka, osoba fizyczna, od 2022 roku mieszka z rodziną w Irlandii, gdzie przebywa ponad 183 dni rocznie. Jej mąż pracuje tam na etacie, dzieci chodzą do szkoły, a ona sama posiada irlandzki numer podatkowy. W Polsce ma jedynie rachunek inwestycyjny w biurze maklerskim, za pośrednictwem którego inwestuje w zagraniczne papiery wartościowe,…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
13 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 12 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani – na wezwanie – pismem z 18 grudnia 2025 r. (data wpływu 18 grudnia 2025 r.).
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i jego uzupełnienie
Przedmiotem rozpatrzenia wniosku jest 2025 rok.
W roku podatkowym 2025 Pani centrum interesów życiowych i rodzinnych znajduje się w Irlandii. Przyjechała Pani do Irlandii wraz z rodziną w sierpniu 2022 roku z kraju trzeciego (nie z Polski).
Przebywa Pani na terytorium Irlandii przez okres przekraczający 183 dni w roku, Pani dzieci uczęszczają do szkoły w (...), a mąż jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę w Irlandii i jest irlandzkim rezydentem podatkowym.
Wraz z mężem posiada Pani miejsce zamieszkania w Irlandii i tam prowadzi Pani codzienne życie rodzinne i zawodowe. Irlandia w roku 2025 traktuje Panią jako rezydenta podatkowego, z uwagi na centrum interesów rodzinnych oraz okres pobytu. Posiada Pani PPSN (Personal Public Service Number), który jest odpowiednikiem identyfikatora podatkowego. Numer został nadany 15 czerwca 2023 r.
W przewidywalnej przyszłości nie planuje Pani powrotu do Polski.
Nie posiada Pani znaczących powiązań rodzinnych z Polską. W pierwszej linii pokrewieństwa, jedynie Pani matka pozostaje zameldowana w Polsce.
Nie posiada Pani żadnych powiązań gospodarczych z Wielką Brytanią w okresie będącym przedmiotem zapytania. Jednocześnie posiada Pani rachunek inwestycyjny w polskim biurze maklerskim, za pośrednictwem którego inwestuje Pani w zagraniczne (niepolskie) papiery wartościowe, tj. akcje oraz fundusze ETF notowane na giełdach poza Polską.
Posiada Pani prywatne nieruchomości w Polsce.
Nie posiada Pani umowy o pracę w Polsce w okresie będącym przedmiotem zapytania.
Pytania
1) Czy w przedstawionym stanie faktycznym należy uznać Panią za rezydenta podatkowego Irlandii, zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz postanowieniami umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii o unikaniu podwójnego opodatkowania (Dz. U. z 1996 r. nr 29 poz. 129)?
2) Czy w związku z tym uzyskiwane przez Panią zyski kapitałowe z inwestycji w zagraniczne papiery wartościowe, realizowane za pośrednictwem polskiego biura maklerskiego, podlegają w jakimkolwiek zakresie opodatkowaniu w Polsce, czy też wyłącznie w Irlandii?
3) Czy w opisanej sytuacji ma Pani obowiązek deklarowania w Polsce zysków kapitałowych z inwestycji zagranicznych, jeśli centrum Pani interesów życiowych znajduje się w Irlandii, a zyski te nie pochodzą z polskich źródeł?
Pani stanowisko w sprawie
W Pani ocenie, w świetle przedstawionych okoliczności, spełnia Pani kryteria rezydencji podatkowej Irlandii, gdyż:
Zgodnie z art. 4 ust. 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Irlandią, osoba mająca miejsce zamieszkania w obu państwach jest uznawana za rezydenta tego państwa, w którym posiada stałe miejsce zamieszkania i ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (centrum interesów życiowych).
W konsekwencji, uzyskane przez Panią zyski kapitałowe z zagranicznych papierów wartościowych powinny podlegać opodatkowaniu wyłącznie w Irlandii, zgodnie z art. 13 ust. 5 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
W związku z powyższym uważa Pani, że nie powinna deklarować w Polsce tych zysków kapitałowych, nawet jeśli rachunek inwestycyjny prowadzony jest przez polskie biuro maklerskie, o ile inwestycje dotyczą wyłącznie zagranicznych instrumentów finansowych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:
Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
W myśl art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Z treści wniosku i uzupełnienia wynika, że w sierpniu 2022 r. wraz z rodziną przeprowadziła się Pani do Irlandii Południowej. Tym samym, w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Madrycie dnia 13 listopada 1995 r. (Dz. U. z 1996 r. Nr 29 poz. 129) zmieniona Obwieszczeniem Ministra Spraw Zagranicznych z 30 sierpnia 2019 r. o sprostowaniu błędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 1733) i zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Irlandię dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej: „Konwencja MLI”).
Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Umowy:
W rozumieniu niniejszej umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, pobytu, siedzibę, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze. Jednakże określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie z tytułu dochodu osiąganego ze źródeł położonych tylko w tym Państwie.
W myśl art. 4 ust. 2 ww. Umowy:
Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony w następujący sposób:
a) osobę uważa się za mająca miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ona silniejsze powiązania osobiste lub gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;
c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem;
d) jeżeli jest ona obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
Rozstrzygające znaczenie w kwestii opodatkowania dochodów uzyskiwanych ze źródeł położonych na terytorium danego państwa ma zatem ustalenie miejsca zamieszkania podatnika.
Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Przedtem, jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym konwencja zawarta między Polską i Irlandią.
Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
Analizując stopień Pani powiązań osobistych i gospodarczych w świetle art. 3 ust. 1, 1a i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 4 polsko – irlandzkiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, stwierdzić należy, że w 2025 r. nie posiada Pani miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce.
Do Irlandii przeprowadziła się Pani wraz z rodziną w 2022 r. z kraju trzeciego. Przebywa Pani na terytorium Irlandii przez okres przekraczający 183 dni w roku. Pani dzieci uczęszczają do szkoły w (…), a mąż jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę w Irlandii i jest irlandzkim rezydentem podatkowym. Wraz z mężem posiada Pani miejsce zamieszkania w Irlandii i tam prowadzi Pani codzienne życie rodzinne i zawodowe. Irlandia w roku 2025 traktuje Panią jako rezydenta podatkowego, z uwagi na centrum interesów rodzinnych oraz okres pobytu. Nie posiada Pani znaczących powiązań rodzinnych z Polską. Nie posiada Pani żadnych powiązań gospodarczych z Wielką Brytanią. W przewidywalnej przyszłości nie planuje Pani powrotu do Polski. Jednocześnie posiada Pani rachunek inwestycyjny w polskim biurze maklerskim, za pośrednictwem którego inwestuje Pani w zagraniczne (niepolskie) papiery wartościowe, tj. akcje oraz fundusze ETF notowane na giełdach poza Polską. Posiada Pani prywatne nieruchomości w Polsce.
Z analizy przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w 2025 r. nie posiada Pani miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. W konsekwencji, zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlega Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Oznacza to, że w Polsce podlegają opodatkowaniu tylko dochody osiągnięte na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Pani wątpliwości budzi również kwestia, czy zyski kapitałowe z inwestycji w zagraniczne papiery wartościowe podlegają opodatkowaniu w Polsce.
Zgodnie z art. 13 ust. 5 umowy polsko – irlandzkiej:
Zyski z przeniesienia tytułu własności majątku innego niż ten, o którym mowa w poprzednich ustępach tego artykułu, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym osoba przenosząca tytuł własności ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.
W związku z tym, że za pośrednictwem polskiego biura maklerskiego inwestuje Pani w zagraniczne (nie polskie) papiery wartościowe, tj. akcje oraz fundusze ETF notowane na giełdach poza Polską, dochód uzyskany z tytułu odpłatnego zbycia tych akcji oraz funduszy ETF w 2025 r. nie będzie stanowił dochodu uzyskanego na terytorium Polski i nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce.
Uzyskiwane przez Panią w 2025 r. zyski kapitałowe z inwestycji w zagraniczne papiery wartościowe, realizowane za pośrednictwem polskiego biura maklerskiego nie podlegają wykazaniu w zeznaniu podatkowym składanym na terytorium Polski.
Pani stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Nie mogłem ocenić Pani stanowiska odnośnie rezydencji podatkowej w Irlandii, bowiem kwestię tę może jedynie stwierdzić właściwy organ podatkowy Irlandii, który na podstawie irlandzkich przepisów podatkowych stwierdzi, czy jest Pani rezydentem podatkowym tego kraju.
Nie mogłem również ocenić stanowiska, czy uzyskiwane przez Panią w 2025 r. zyski kapitałowe podlegają opodatkowaniu w Irlandii, ponieważ nie mam uprawnień do analizowania irlandzkich przepisów podatkowych. Mogłem jedynie, na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz polsko – irlandzkiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania stwierdzić, że w 2025 r. posiada Pani w Polsce ograniczony obowiązek podatkowy oraz uzyskiwane przez Panią dochody w 2025 r. nie podlegają opodatkowaniu w Polsce, a tym samym nie podlegają wykazaniu w polskich zeznaniach/deklaracjach podatkowych.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo