Podatnik jest polskim obywatelem zamieszkałym w Polsce, prowadzącym działalność gospodarczą (usługi IT), będącym udziałowcem i członkiem zarządu spółki komandytowej, posiadającym nieruchomość do wynajmu i akcje spółki giełdowej. Planuje on wyjazd na dwuletni kurs językowy do Japonii, podczas którego będzie przebywał w Polsce krócej niż 183 dni rocznie, wynajmie mieszkanie w Japonii…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
25 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan - na wezwanie - pismem z 22 grudnia 2025 r. (data wpływu 22 grudnia 2025 r.).
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Jest Pan osobą fizyczną, obywatelem polskim, zamieszkałym na stałe w Polsce („Wnioskodawca”).
Prowadzi Pan w Polsce działalność gospodarczą w zakresie usług obsługi informatycznej (IT) dla firm (dalej jako „DG”). W ramach DG zatrudnia Pan pracowników.
Jednocześnie, jest Pan udziałowcem i członkiem zarządu spółki komandytowej z siedzibą w Polsce, która zajmuje się usługami administrowania serwerami („Spółka”). Nie pobiera Pan wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu Spółki, natomiast świadczy Pan usługi IT dla Spółki, za które wystawia faktury na Spółkę. W przeszłości okazjonalnie uzyskiwał Pan również dochody z tytułu udziału w zysku Spółki i w przyszłości również może Pan uzyskiwać takie dochody, w zależności od uzyskiwanych przez Spółkę wyników finansowych, strategii Spółki i innych czynników gospodarczych.
Posiada Pan ponadto w Polsce mieszkanie, które jest wynajmowane w ramach wynajmu prywatnego i generuje z tego tytułu dochody. Posiada Pan również w ramach majątku prywatnego akcje polskiej spółki giełdowej. Akcje te generują dochody dywidendowe i mogą również skutkować uzyskaniem dochodu w momencie ich zbycia.
Nie ma Pan żony ani dzieci. Bliscy członkowie Pana rodziny, tj. brat i rodzice, mieszkają w Polsce. Spółka, DG oraz Pan w zakresie realizowanych transakcji używają rachunków bankowych w polskich bankach.
Obecnie, planuje Pan wyjazd na kurs językowy do Japonii na okres 2 lat. W konsekwencji, będzie Pan przebywał poniżej 183 dni w roku w Polsce w kolejnych 2 latach, przy czym planuje Pan wizyty w Polsce w tym okresie. W związku z wyjazdem, wynajmie Pan mieszkanie w Japonii, planuje Pan również założenie rachunku bankowego na potrzeby bieżących rozliczeń wydatków związanych z życiem w Japonii.
Spółka, a także Pana pracownicy w ramach DG będą kontynuować działalność gospodarczą po Pana wyjeździe.
Uzupełnienie
Pobyt w Japonii będzie pobytem czasowym. Po zakończeniu kursu językowego planuje Pan powrócić do Polski.
Nie będzie Pan miał członków rodziny w Japonii. Nie będzie Pan miał źródeł dochodu w Japonii, nie będzie tam podejmował aktywności społecznej. W zakresie ubezpieczeń, będzie Pan objęty systemem ubezpieczeniowym Japonii w zakresie, w jakim jest to obowiązkowe i konieczne, aby móc korzystać z opieki zdrowotnej Japonii, natomiast nie planuje Pan zawierać dodatkowych ubezpieczeń. Jeśli chodzi o ruchomości, planuje Pan kupić w Japonii podstawowe przedmioty życia codziennego niezbędne do funkcjonowania, jak np. elementy wyposażenia mieszkania, telewizor, komputer, jednak nie będą to ruchomości stanowiące istotną część Pana majątku.
Nie będzie Pan uzyskiwał dochodów w Japonii.
Na podstawie uzyskanych informacji wskazuje Pan, że Japonia, na podstawie samych tylko swoich przepisów wewnętrznych, mogłaby po przekroczeniu roku pobytu zacząć uznawać Pana za swojego rezydenta podatkowego. Jednocześnie, Pana zdaniem, dla ostatecznego rozstrzygnięcia istotne będzie tu właśnie zastosowanie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Polską i Japonią i metody rozstrzygania takich przypadków w niej określonej.
Nie zamierza Pan wystąpić do organu podatkowego Japonii o wydanie certyfikatu rezydencji potwierdzającego Pana miejsce zamieszkania w tym kraju.
Pytanie
Czy w świetle przedstawionego powyżej zdarzenia przyszłego, będzie Pan podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (tj. pozostanie polskim rezydentem podatkowym) w okresie odbywania kursu językowego w Japonii?
Pana stanowisko w sprawie
Pana zdaniem, w świetle przedstawionego powyżej zdarzenia przyszłego, będzie Pan podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (tj. pozostanie polskim rezydentem podatkowym) w okresie odbywania kursu językowego w Japonii.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2025 r. poz. 163 t. j. z późn. zm., dalej jako „Ustawa PIT”), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
W myśl art. 3 ust. 1a Ustawy PIT, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Ze względu na zastosowanie w powyższym przepisie spójnika „lub”, należy przyjąć, że dla oceny miejsca zamieszkania dla celów PIT wystarczające będzie spełnienie przez Pana jednego ze wskazanych kryteriów.
Z uwagi na fakt, że w opisanym zdarzeniu przyszłym będzie Pan przebywał poza terytorium Polski przez większą część kolejnych 2 lat podatkowych, które dla celów PIT są równoznaczne latom kalendarzowym, warunek wskazany w art. 3 ust. 1a pkt 2 Ustawy PIT nie będzie spełniony.
Z tego względu kluczowa jest analiza warunku wskazanego w art. 3 ust. 1a pkt 1 Ustawy PIT, czyli posiadanie na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).
Analiza kryterium posiadania ośrodka interesów życiowych wymaga zbadania odrębnie dwóch przesłanek:
a) posiadania centrum interesów osobistych lub
b) posiadania centrum interesów gospodarczych w Polsce.
Jak wynika z językowej interpretacji tego warunku oraz jak wskazano w Objaśnieniach podatkowych Ministra Finansów z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie rezydencji podatkowej i zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych w Polsce („Objaśnienia”), wystarczy spełnienie któregokolwiek z warunków a) lub b) aby uznać, że ośrodek interesów życiowych podatnika pozostaje w Polsce.
Centrum interesów osobistych
Jak wskazano w Objaśnieniach, centrum interesów osobistych to miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to między innymi więzi rodzinne, towarzyskie, aktywności społeczne, kulturalne, sportowe, polityczne itp.
W przypadku podatników posiadających najbliższą rodzinę (małżonek, dzieci), z reguły wyjazd do innego państwa wraz z najbliższą rodziną oznacza przeniesienie centrum interesów osobistych.
W Pana przypadku, należy uznać, że Pana więzy rodzinne i społeczne po wyjeździe na kurs językowy pozostaną silniej związane z Polską. To w Polsce nadal mieszkać będzie Pana brat i rodzice. Pozostanie Pan obywatelem Polski i będzie Pan uprawniony do uczestniczenia w życiu politycznym jako wyborca.
Centrum interesów gospodarczych
Centrum interesów gospodarczych podatnika to miejsce, z którym ma on ścisłe powiązania ekonomiczne. Jak wskazano w Objaśnieniach, czynnikami, jakie należy wziąć pod uwagę przy ocenie spełniania tego kryterium są: miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek ruchomy i nieruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce z którego osoba zarządza swoim mieniem itp.
Powyższe czynniki należy przeanalizować całościowo, a jeśli występują powiązania z więcej niż jednym krajem, wówczas ocena powinna uwzględniać, z którym krajem podatnik ma mocniejsze powiązania ekonomiczne.
W analizowanym przypadku, Pana zdaniem, nie ulega wątpliwości, że ściślejsze związki ekonomiczne będzie Pan miał nadal z Polską. To w Polsce prowadzi Pan DG, która będzie kontynuowana podczas Pana wyjazdu dzięki zatrudnianym pracownikom. Podobnie, kontynuowana będzie działalność Spółki. Równocześnie, będzie Pan utrzymywał posiadanie inwestycji w postaci nieruchomości i akcji w Polsce i będzie uzyskiwał z nich dochody, utrzymywał rachunki bankowe w Polsce.
Wyjazd do Japonii wiąże się oczywiście z koniecznością wynajęcia tam mieszkania, założenia rachunku bankowego i podobnych czynności niezbędnych do funkcjonowania tam podczas kursu językowego. Niemniej jednak, czynniki te nie zmieniają Pana zdaniem oceny, że Pana ścisłe powiązania ekonomiczne pozostają z Polską.
Biorąc pod uwagę powyższe, Pana zdaniem należy uznać, że Pana centrum interesów życiowych oraz centrum interesów gospodarczych pozostanie w Polsce. Zatem, Pana ośrodek interesów życiowych pozostanie w Polsce i w konsekwencji będzie Pan rezydentem podatkowym w Polsce, zgodnie z art. 3 ust. 1a pkt 1 Ustawy PIT.
Jednocześnie, zgodnie z art. 4a Ustawy PIT, powyższe przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
W analizowanym przypadku znaczenie ma Umowa między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Japonią o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Tokio 20 lutego 1980 r. (Dz.U. 1983.12.60, dalej jako „UPO”) i zmodyfikowana przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz Japonię 7 czerwca 2017 r. („Konwencja MLI”).
Art. 4 ust. 1 UPO wskazuje, że dla celów UPO za osobę mającą „miejsce zamieszkania” w danym kraju (np. w Polsce) uznaje się osobę, która jest tam opodatkowana z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryteria o podobnym charakterze.
W świetle powyższych rozważań należy zatem uznać, że będzie Pan traktowany jako osoba mająca miejsce zamieszkania w Polsce.
Jednakże, jeżeli doszłoby do konfliktu w określaniu rezydencji i obydwa Państwa (tj. Polska i Japonia) na podstawie swojego krajowego ustawodawstwa uznałyby Pana za swojego rezydenta podatkowego, wówczas w myśl art. 4 ust. 2 UPO, właściwe władze określą w drodze wzajemnego porozumienia to państwo, w którym osobę tę będzie się uważać za mającą miejsce zamieszkania w rozumieniu niniejszej umowy.
Doprecyzowanie sposobu ustalania rezydencji w powyższym przypadku zawiera Protokół do UPO, będący uzupełnieniem i częścią UPO. Zgodnie z ustępem 1 Protokołu, jeżeli osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu państwach, to problem ten będzie rozwiązywany w drodze wzajemnego porozumienia, z uwzględnieniem następujących zasad:
a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych),
b) jeżeli nie można ustalić, w którym państwie osoba ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze, albo jeżeli nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa,
c) jeżeli zwykle przebywa ona w obu państwach lub nie przebywa w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym z państw, którego jest ona obywatelem.
Powyższe reguły określają hierarchię kryteriów, jakie władze podatkowe Polski i Japonii powinny wziąć pod uwagę przy określaniu rezydencji podatkowej osoby fizycznej, jeśli na gruncie ich krajowego ustawodawstwa dana osoba miałaby miejsce zamieszkania zarówno w Polsce, jak i w Japonii.
Pana zdaniem, w takim przypadku reguły te prowadzą do wniosku, że pozostanie Pan rezydentem podatkowym Polski, na podstawie punktu a) powyżej. Wynika to z faktu, że z perspektywy Polski, będzie Pan miał nadal stałe miejsce zamieszkania w Polsce.
Jeśli zaś organy podatkowe Japonii uznałyby, że ma Pan stałe miejsce zamieszkania również w Japonii, to należy przejść do weryfikacji kryterium w pkt a) po średniku, czyli oceny, z którym krajem ma Pan ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze. W tym zakresie zastosowanie ma analiza przedstawiona wyżej w niniejszym wniosku i prowadząca do konkluzji, że ściślejsze powiązania pozostają z Polską. Zatem ostatecznie, powinien być Pan uznany za rezydenta podatkowego w Polsce i nie ma w tym przypadku konieczności przechodzenia do kolejnych kryteriów wskazanych w pkt b) oraz c).
Podsumowując, Pana zdaniem w opisanym zdarzeniu przyszłym:
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
Tym samym, aby można było mówić o podleganiu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (polskiej rezydencji podatkowej) dana osoba musi posiadać na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych lub też czas pobytu danej osoby na terytorium Polski powinien przekroczyć 183 dni w ciągu roku podatkowego. Spełnienie którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje uznaniem osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
Z art. 4a ww. ustawy wynika, że:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Na podstawie art. 4 ust. 1 Umowy między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Japonią o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Tokio dnia 20 lutego 1980 r. (Dz. U. z 1983 r. nr 12 poz. 60) i zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Japonię dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej: „Konwencja MLI”):
W rozumieniu niniejszej umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza osobę, która według prawa tego państwa podlega opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryteria o podobnym charakterze. Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Umawiającym się Państwie tylko w zakresie dochodu ze źródeł w nim położonych.
W świetle art. 4 ust. 2 ww. Umowy:
Jeżeli stosownie do postanowień ust. 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to właściwe władze określą w drodze wzajemnego porozumienia to Umawiające się Państwo, w którym osobę tę będzie się uważać za mającą miejsce zamieszkania w rozumieniu niniejszej umowy.
Z treści wniosku i uzupełnienia wynika, że jest Pan obywatelem Polski, na stałe zamieszkałym w Polsce. Nie ma Pan żony, ani dzieci. W Polsce mieszka Pana brat oraz rodzice. W Polsce prowadzi Pan działalność gospodarczą i jest Pan udziałowcem oraz pełni Pan funkcję członka zarządu w spółce komandytowej z siedzibą w Polsce. Posiada Pan ponadto w Polsce mieszkanie, które jest wynajmowane w ramach wynajmu prywatnego i generuje z tego tytułu dochody. Posiada Pan również w ramach majątku prywatnego akcje polskiej spółki giełdowej. Akcje te generują dochody dywidendowe i mogą również skutkować uzyskaniem dochodu w momencie ich zbycia. Zamierza Pan wyjechać na dwa lata na kurs językowy do Japonii. Spółka, a także Pana pracownicy będą kontynuować działalność gospodarczą po Pana wyjeździe.
Pobyt w Japonii będzie pobytem czasowym. Po zakończeniu kursu językowego planuje Pan powrócić do Polski. Nie będzie Pan miał członków rodziny w Japonii. Nie będzie Pan miał źródeł dochodu w Japonii, nie będzie tam podejmował aktywności społecznej. Nie będzie Pan uzyskiwał dochodów w Japonii. Nie zamierza Pan występować do organu podatkowego Japonii o wydanie certyfikatu rezydencji potwierdzającego Pana miejsce zamieszkania w tym kraju.
Po analizie przedstawionych przez Pana informacji stwierdzam, że w okresie pobytu na kursie językowym w Japonii będzie posiadał Pan ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze z Polską. Zatem w ww. okresie spełni Pan warunek, określony w art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy, pozwalający uznać, że będzie Pan posiadał w Polsce miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w związku z posiadaniem ośrodka interesów życiowych w tym kraju. Pana wyjazd do Japonii będzie tylko tymczasowy i związany jedynie z kursem językowym. Po zakończeniu nauki zamierza Pan wrócić do Polski. W czasie pobytu w Japonii Pana centrum interesów życiowych pozostanie w Polsce.
W związku z powyższym, w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego, w okresie odbywania kursu językowego w Japonii, będzie Pan podlegał w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (jeśli nie zmieni się stan faktyczny i prawny), tj. podlegał w Polsce opodatkowaniu od całości uzyskanych dochodów, bez względu na miejsce ich uzyskiwania z uwzględnieniem właściwej Konwencji/umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Pana stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo