Obywatelka Ukrainy przebywa w Polsce od 2022 roku z powodu wojny, posiadając miejsce zamieszkania i rodzinę w Polsce. Planuje prowadzić jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną na Ukrainie, świadcząc usługi doradcze HR dla ukraińskich firm zdalnie z Polski, bez fizycznej…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
28 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 28 stycznia 2026 r. (wpływ 27 lutego 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwania.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Jest Pani obywatelką Ukrainy, od 2022 roku przebywa Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdzie ma Pani miejsce zamieszkania oraz rodzinę.
Planuje Pani rozpocząć jednoosobową działalność gospodarczą (FOP) zarejestrowaną na Ukrainie, z siedzibą i adresem rejestrowym na terytorium Ukrainy. Pani działalność będzie polegać na świadczeniu usług doradczych w obszarze HR oraz rekrutacji pracowników na rzecz ukraińskich firm. Wykonywać ją Pani będzie zdalnie z Polski, nie posiada Pani biura ani personelu na terenie Polski. Dochody z tej działalności będą opodatkowane zgodnie z ukraińskim prawem podatkowym.
Chce Pani uzyskać interpretację, czy w Pani sytuacji powstaje obowiązek podatkowy w Polsce oraz czy Pani działalność może skutkować powstaniem stałego zakładu w Polsce w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Ukrainą.
Uzupełnienie
Zgodnie z prawem Ukrainy, nie jest Pani obecnie ukraińskim rezydentem podatkowym, ponieważ faktycznie przebywa Pani w Polsce. Nie ma Pani stałego miejsca zamieszkania na Ukrainie. Przyjechała Pani do Polski z powodu działań wojennych w Ukrainie. Nie jest Pani w stanie określić dokładnego czasu pobytu w Polsce; Pani pobyt zależy od sytuacji wojennej na Ukrainie. Ma Pani powiązania z Polską – Pani rodzina mieszka tutaj. Pani stałe miejsce zamieszkania dla celów podatkowych to Polska. Planuje Pani wrócić na Ukrainę po zakończeniu wojny. Nie przeniosła Pani centrum interesów życiowych do Polski na stałe; centrum Pani interesów gospodarczych pozostaje na Ukrainie. W ramach działalności gospodarczej zarejestrowanej na Ukrainie nie będzie Pani szukała klientów w Polsce ani oferowała usług na rynku polskim. Usługi w ramach działalności gospodarczej zarejestrowanej na Ukrainie będzie Pani świadczyła zdalnie, z domu w Polsce; nie planuje Pani wynajmować ani nabywać mieszkania czy biura w Polsce w tym celu.
W Polsce nie będzie posiadała Pani stałej placówki działalności gospodarczej (biura, warsztatu, filii itp.). Działalność gospodarcza zarejestrowana na Ukrainie nie będzie Pani prowadzić działalności za pośrednictwem stałej placówki w Polsce; dochody nie będą uzyskiwane na terytorium Polski.
Nie będzie Pani uzyskiwać przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej w Polsce, więc pytanie o formę opodatkowania nie dotyczy. Działalność gospodarcza będzie wykonywana zdalnie, z domu w Polsce, przy użyciu własnego sprzętu (komputer, internet). Oprócz przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej na Ukrainie, nie uzyskuje i nie będzie Pani uzyskiwać innych dochodów w Polsce.
Pytania
1. Czy dochody, które osiągnie Pani z prowadzenia działalności gospodarczej na Ukrainie, świadcząc usługi dla ukraińskich kontrahentów, będą podlegały opodatkowaniu w Polsce?
2. Czy wykonywanie działalności zdalnie z Polski może skutkować powstaniem stałego zakładu na terytorium Polski zgodnie z art. 5 umowy między Polską a Ukrainą o unikaniu podwójnego opodatkowania?
Pani stanowisko w sprawie
Faktycznie przebywa Pani w Polsce, Pani rodzina mieszka tutaj, natomiast centrum Pani interesów gospodarczych pozostaje na Ukrainie. Nie posiada Pani stałego miejsca zamieszkania w Ukrainie ani w Polsce w sensie działalności gospodarczej. Do Polski przyjechała Pani z powodu działań wojennych na Ukrainie, jednak Pani pobyt jest tymczasowy i zależy od sytuacji w kraju.
W ramach działalności gospodarczej zarejestrowanej na Ukrainie nie będzie Pani prowadzić działalności ani pozyskiwać klientów w Polsce; usługi świadczone będą zdalnie, z domu w Polsce, przy użyciu własnego sprzętu. Nie posiada Pani w Polsce stałej placówki działalności gospodarczej i nie uzyskuje Pani innych dochodów w Polsce.
Po zakończeniu wojny planuje Pani powrót na Ukrainę, co oznacza, że centrum Pani życia i działalności pozostaje w Ukrainie.
W związku z powyższym, Pani przychody z działalności gospodarczej będą opodatkowane zgodnie z przepisami ukraińskimi, a pobyt w Polsce nie skutkuje powstaniem stałej placówki ani obowiązków podatkowych w Polsce.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Przepisy ogólne – obowiązek podatkowy
Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
Przepis ten wskazuje na dwie przesłanki powodujące ustalenie miejsca zamieszkania w Polsce, które ze względu na rozdzielenie ich przez ustawodawcę spójnikiem „lub”, mają charakter rozłączny. Oznacza to, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
W myśl art. 3 ust. 2b pkt 3 ustawy:
Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład.
W świetle art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Opodatkowanie dochodów z działalności gospodarczej na gruncie polsko-ukraińskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
Z opisu sprawy wynika, że od 2022 roku przebywa Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdzie ma Pani miejsce zamieszkania oraz rodzinę. Zgodnie z prawem Ukrainy, nie jest Pani obecnie ukraińskim rezydentem podatkowym, ponieważ faktycznie przebywa Pani w Polsce. Nie ma Pani stałego miejsca zamieszkania na Ukrainie. Przyjechała Pani do Polski z powodu działań wojennych w Ukrainie. Planuje Pani wrócić na Ukrainę po zakończeniu wojny. Planuje Pani rozpocząć jednoosobową działalność gospodarczą (FOP) zarejestrowaną na Ukrainie, z siedzibą i adresem rejestrowym na terytorium Ukrainy. Pani działalność będzie polegać na świadczeniu usług doradczych w obszarze HR oraz rekrutacji pracowników na rzecz ukraińskich firm. Wykonywać ją Pani będzie zdalnie z Polski, nie posiada Pani biura ani personelu na terenie Polski.
Pani wątpliwość dotyczy obowiązku podatkowego w Polsce z tytułu dochodów osiąganych przez Panią z tytułu działalności zarejestrowanej w Ukrainie, lecz wykonywanej zdalnie w Polsce.
W pierwszej kolejności zwracam uwagę, że – jak Pani wskazała – posiada Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce.
Podatnik, który ma miejsce zamieszkania na terytorium Polski (rezydencję podatkową), podlega opodatkowaniu w Polsce od całości osiąganych przychodów na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W przypadku świadczenia przez Panią usług zdalnie w ramach działalności zarejestrowanej w Ukrainie, zasady opodatkowania przychodów osiąganych z tej działalności należy ustalić na podstawie postanowień Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzona w Kijowie dnia 12 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1994 r. nr 63, poz. 269; dalej: Konwencja polsko-ukraińska).
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt g konwencji polsko-ukraińskiej:
Określenia „przedsiębiorstwo jednego Umawiającego się Państwa” i „przedsiębiorstwo drugiego Umawiającego się Państwa” oznaczają odpowiednio przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie i przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie.
Oznacza to, że osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą posiadającą miejsce zamieszkania w Polsce należy uznać za przedsiębiorstwo polskie, nawet jeżeli osoba ta zarejestrowała działalność gospodarczą za granicą.
Opodatkowanie dochodu z działalności gospodarczej następuje natomiast z uwzględnieniem art. 7 ust. 1 w związku z art. 5 konwencji polsko-ukraińskiej.
Na mocy art. 7 ust. 1 Konwencji polsko-ukraińskiej:
Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.
W myśl art. 7 ust. 2 Konwencji:
Z zastrzeżeniem postanowień ustępu 3 tego artykułu, jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład, to w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać temu zakładowi takie zyski, jakie mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.
Stosownie do art. 7 ust. 3 Konwencji:
Przy ustalaniu zysków zakładu dopuszcza się odliczenie nakładów ponoszonych dla tego zakładu, włącznie z kosztami zarządzania i ogólnymi kosztami administracyjnymi, niezależnie od tego, czy powstały w tym Państwie, w którym leży zakład, czy gdzie indziej.
Jak wynika z ust. 4 powyższego artykułu:
Jeżeli w Umawiającym się Państwie istnieje zwyczaj ustalania zysków zakładu przez podział całkowitych zysków przedsiębiorstwa na jego poszczególne części, żadne postanowienie ustępu 2 tego artykułu nie wyklucza ustalenia przez to Umawiające się Państwo zysku do opodatkowania według zwykle stosowanego podziału. Sposób zastosowanego podziału zysku musi jednak być taki, żeby wynik był zgodny z zasadami zawartymi w niniejszym artykule.
Zgodnie z art. 7 ust. 5 Konwencji:
Nie można przypisać zakładowi zysku tylko z tytułu samego zakupu dóbr lub towarów przez ten zakład dla przedsiębiorstwa.
Na podstawie ust. 6 art. 7 Konwencji:
Przy stosowaniu poprzednich ustępów ustalanie zysków zakładu powinno być dokonywane każdego roku w ten sam sposób, chyba że istnieją uzasadnione powody, aby postąpić inaczej.
Jak stanowi art. 5 ust. 1 Konwencji:
W rozumieniu niniejszej konwencji określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa. Placówka oznacza również miejsce produkcyjne.
Z ust. 2 tego przepisu wynika, że:
Określenie „zakład” obejmuje w szczególności:
a) miejsce zarządu,
b) filię,
c) biuro,
d) zakład fabryczny,
e) warsztat, oraz
f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo inne miejsca wydobywania kopalnych zasobów naturalnych.
Stosownie do art. 5 ust. 3 Konwencji:
Budowa, montaż lub instalacja stanowi zakład tylko wtedy, gdy okres ich prowadzenia trwa dłużej niż dwanaście miesięcy. Właściwe władze Umawiającego się Państwa, w którym prowadzone są takie prace, mogą w wyjątkowych przypadkach, na wniosek osoby prowadzącej takie prace, nie traktować jako zakładu takiej działalności przekraczającej 12 miesięcy, lecz nie przekraczającej 24 miesięcy.
W świetle ust. 4 art. 5 Konwencji:
Bez względu na poprzednie postanowienia tego artykułu, nie stanowią zakładu:
a) placówki, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania albo wydawania dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa;
b) utrzymywanie zapasów dóbr albo towarów przedsiębiorstwa wyłącznie dla składowania, wystawiania lub wydawania;
c) utrzymywanie zapasów dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
d) stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;
e) stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności mającej przygotowawczy lub pomocniczy charakter;
f) utrzymywanie stałej placówki wyłącznie w celu wykonywania jakiegokolwiek połączenia rodzajów działalności wymienionych pod literami od a) do e), pod warunkiem jednak, że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, posiada przygotowawczy lub pomocniczy charakter.
Dokonując interpretacji postanowień polsko – ukraińskiej Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach niż miejsce zamieszkania należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.
Zgodnie z Komentarzem do Konwencji Modelowej OECD (pkt 4 Komentarza do art. 3 ust. 1 fakt, czy działalność jest prowadzona w ramach przedsiębiorstwa powinien być interpretowany na -podstawie ustawodawstwa wewnętrznego poszczególnych Państw. Termin „przedsiębiorstwo” należy przy tym rozumieć nie w znaczeniu podmiotowym, ale jako prowadzenie działalności handlowej lub przemysłowej przez rezydenta państwa będącego stroną umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że pojęcie „zakład” jest stosowane głównie w celu określenia prawa umawiającego się państwa do opodatkowania zysków przedsiębiorstwa drugiego umawiającego się państwa. Na mocy artykułu 7 umawiające się państwo nie może opodatkować zysków przedsiębiorstwa drugiego umawiającego się państwa, chyba że przedsiębiorstwo to prowadzi działalność gospodarczą za pośrednictwem zakładu położonego w pierwszym państwie.
Przepis art. 5 określa znaczenie pojęcia „zakład”, tj. podaje podstawowe elementy zakładu w rozumieniu konwencji. Określenie „zakład” oznacza „stałą placówkę, przez którą przedsiębiorstwo prowadzi całkowicie lub częściowo swoją działalność”. Definicja ta zawiera następujące warunki:
Zasadniczo wszystkie wyżej wymienione przesłanki prowadzące do uznania, że dana osoba ma na terenie Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinny być spełnione łącznie. Brak spełnienia któregokolwiek spośród wymienionych warunków oznacza, że nie powstanie zakład w postaci stałej placówki w rozumieniu właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Placówka – jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej – może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń lub gdy nie są one wymagane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa; wystarczy posiadanie pewnej przestrzeni do własnej dyspozycji. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób.
Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do własnej dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy aby zaistniała stała placówka gospodarcza. Nie wymaga się, aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką.
Określenie „za pośrednictwem” należy interpretować w szerokim sensie, mającym zastosowanie do każdej sytuacji, w której działalność gospodarcza jest prowadzona w konkretnym pomieszczeniu, czy przestrzeni pozostającej w tym celu do dyspozycji przedsiębiorstwa. Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem.
Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”. Musi istnieć więź między placówką a określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres. Nawet jeżeli praktyka państw członkowskich nie jest jednolita, jeżeli chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie wskazuje, że zwykle nie uważa się, że zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w państwie za pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy.
Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny, w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres może się rozciągnąć na wiele lat).
Inny wyjątek dotyczy działalności gospodarczej prowadzonej wyłącznie w danym państwie. W takiej sytuacji działalność gospodarcza może trwać krótko z uwagi na jej charakter, lecz ponieważ jest ona prowadzona całkowicie w tym państwie, to jej związek z tym państwem jest silniejszy.
W opisie sprawy wskazała Pani, że planuje Pani zarejestrować działalność gospodarczą na Ukrainie. Usługi w ramach działalności gospodarczej zarejestrowanej na Ukrainie będzie Pani świadczyła zdalnie, z domu w Polsce, przy użyciu własnego sprzętu (komputer, internet). Nie planuje Pani wynajmować ani nabywać mieszkania czy biura w Polsce w tym celu.
Wątpliwość Pani budzi kwestia czy wykonywanie działalności zdalnie z Polski może skutkować powstaniem stałego zakładu na terytorium Polski.
Ustalenie miejsca opodatkowania dochodów osiąganych w ramach działalności gospodarczej przedsiębiorstwa jednego państwa (w Pani przypadku Polski) powinna zatem wiązać się z oceną, czy przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w drugim państwie (w Pani przypadku w Ukrainie) przez położony w tym państwie zakład. Inaczej, czy charakter działalności prowadzonej na terytorium Ukrainy wypełnia znamiona zakładu, co może być podstawą przypisania do tego zakładu odpowiednich zysków do opodatkowania w Ukrainie.
W związku z powyższym ocena przesłanek powstania zakładu, tj. czy:
- odnosi się do charakteru Pani działalności prowadzonej w Ukrainie.
Działalność zarejestrowana w Ukrainie prowadzona przez Panią w sposób zdalny na terytorium Polski nie będzie stanowić zakładu na terytorium Ukrainy. W tym państwie będzie miała Pani jedynie zarejestrowaną działalność gospodarczą, natomiast będzie prowadzić ją Pani w Polsce.
Tym samym, Pani dochody jako polskiego rezydenta podatkowego osiągnięte z tytułu działalności gospodarczej zarejestrowanej w Ukrainie, prowadzonej na terytorium Polski będą podlegały w całości opodatkowaniu w Polsce. Przy czym, nie znajdzie zastosowania metoda unikania podwójnego opodatkowania przewidziana w Konwencji polsko-ukraińskiej.
W Polsce dochód z działalności gospodarczej należy opodatkować według zapisów wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych bądź ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w zależności od wyboru przez Panią formy opodatkowania. Uzyskany przychód (dochód) należy wykazać i opodatkować w składanym zeznaniu podatkowym.
Wykonywanie działalności zdalnie z Polski przez Panią jako osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce nie jest zakładem na terytorium Polski zgodnie z art. 5 umowy polsko-ukraińskiej.
Wobec powyższego Pani stanowisko jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo