Wnioskodawca, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością świadcząca usługi outsourcingu procesowego, zatrudnia cudzoziemców na umowy zlecenia i zapewnia im zakwaterowanie w Polsce, ponosząc koszty czynszu i mediów. Zleceniobiorcy opłacają te koszty, ale wnioskodawca planuje udzielić im rabatu w wysokości 450 zł miesięcznie na usługę najmu, aby…
Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
17 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
Uzupełnili go Państwo pismem z 24 stycznia 2026 r. (wpływ 24 stycznia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdzie też znajduje się rzeczywisty zarząd spółki. Wnioskodawca świadczy usługi z zakresu outsourcingu procesowego polegającego na wydzieleniu ze struktury klienta Wnioskodawcy określonych funkcji, zadań i czynności oraz przekazanie ich do realizacji Wnioskodawcy (jako podmiotowi zewnętrznemu). Przy świadczeniu tych usług Wnioskodawca posługuje się głównie cudzoziemcami, o których mowa w art. 305 ust. 3 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT.
W ramach swojej działalności Wnioskodawca zatrudnia zleceniobiorców w oparciu o umowę zlecenia. Wskazani zleceniobiorcy są cudzoziemcami i pochodzą z różnych krajów, niebędących krajami członkowskimi Unii Europejskiej. Zleceniobiorcy są kierowani do wykonywania określonych czynności (np. montaż stelaży meblowych, tapicerowanie, szycie pokrowców meblowych). Miejsce wykonywania pracy (przedsiębiorstwa klientów Wnioskodawcy) znajdują się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
Ponieważ zleceniobiorcy są cudzoziemcami i nie posiadają miejsca zamieszkania w Polsce, Wnioskodawca wynajmuje dla nich lokale lub budynki mieszkalne w takiej odległości od miejsca pracy, aby zapewnić zleceniobiorcom możliwość codziennego sprawnego docierania na miejsce wykonywania ich obowiązków. Do korzystania z zapewnianych przez Wnioskodawcę kwater uprawnieni są wyłącznie zleceniobiorcy – członkowie ich rodzin, ani też inne nieuprawnione osoby, nie mają wstępu do obiektów. Zleceniobiorcy kwaterowani są w pokojach wieloosobowych, zajmowanych przez od 2 do 4 osób. Każdy zleceniobiorca ma dostęp do wspólnej toalety, kuchni, pralni.
Zleceniobiorcy zawierają z Wnioskodawcą umowy zlecenia na czas oznaczony – maksymalnie do końca roku kalendarzowego lub do końca okresu legalności pobytu lub pracy na terytorium RP. Zleceniobiorcy często rezygnują z oferowanego przez Wnioskodawcę zakwaterowania, wybierając wynajem własnego mieszkania połączony ze sprowadzeniem do kraju rodziny lub partnera takiego zleceniobiorcy. Średni okres korzystania przez zleceniobiorcę z zakwaterowania oferowanego przez Wnioskodawcę wynosi ok. 6 miesięcy.
Oferowane przez Wnioskodawcę zleceniobiorcom zakwaterowanie ma ścisły związek z pracą świadczoną przez zleceniobiorcę.
Wnioskodawca wielokrotnie próbował świadczyć usługę, bez zapewnienia służbowego zakwaterowania swoim zleceniobiorcom, ale zawsze natrafiał na bardzo duże problemy rekrutacyjne uniemożliwiające odpowiednie świadczenie usługi. Wskazane zakwaterowanie nie skutkuje zmianą przez zleceniobiorców miejsca zamieszkania. Jak już wskazano, jego celem jest wyłącznie zapewnienie zleceniobiorcom noclegu w rozsądnej odległości od zakładu pracy. Wykonywanie przez zleceniobiorców swoich obowiązków byłoby bowiem niemożliwe bez zapewnienie noclegu w pobliżu miejsca pracy.
Wnioskodawca ponosi wszelkie koszty wynajmu lokali, w których kwaterowani są zleceniobiorcy, tj. czynsz najmu oraz opłaty za media i ogrzewanie. Z tego tytułu Wnioskodawca otrzymuje od wynajmujących faktury lub rachunki (w zależności od statusu VAT wynajmującego). Wnioskodawca obecnie pobiera opłaty od swoich zleceniobiorców, które pokrywają całkowite koszty zakwaterowania. Zleceniobiorcy regulują swoje zobowiązania na rzecz Wnioskodawcy na podstawie zawartych umów najmu oraz comiesięcznie wystawianych paragonów.
Obecnie Wnioskodawca zamierza udzielić swoim zleceniobiorcom rabatu na świadczoną usługę najmu, w kwocie 450 zł miesięcznie. Pobierana od zleceniobiorców kwota ulegnie zatem zmniejszeniu o wspomniane 450 zł miesięcznie. Ze wskazanego rabatu będzie mógł skorzystać na równych zasadach każdy zleceniobiorca Wnioskodawcy. Wskazany rabat ma zachęcić zleceniobiorców do zawarcia umowy właśnie z Wnioskodawcą, zamiast podmiotu konkurencyjnego względem Wnioskodawcy.
Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
Przedmiotem zapytania jak wskazano we wniosku jest przyszły okres podatkowy, tj. rok obecny po otrzymaniu interpretacji indywidualnej oraz lata kolejne.
Zleceniobiorcy będący cudzoziemcami w okresie będącym przedmiotem zapytania będą posiadać miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Wynika to z faktu, że będą oni przebywać dłużej niż 183 w roku podatkowym w Polsce
Rabaty na świadczoną usługę najmu będą udzielane tylko zleceniobiorcom Wnioskodawcy. Natomiast będą to wszyscy jego zleceniobiorcy – bez żadnych dodatkowych warunków ani bez rozróżnień w obrębie tej grupy.
Pytania
1. Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca może zaliczyć wydatki na czynsz najmu nieruchomości oraz koszt mediów (woda, energia elektryczna, ogrzewanie) do kosztów uzyskania przychodu?
2. Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca może odliczyć naliczony podatek od towarów i usług od usługi najmu oraz mediów od swojego podatku należnego?
3. Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, kwota udzielonego zleceniobiorcy rabatu na usługę najmu w kwocie 450 zł miesięcznie będzie stanowiła przychód zleceniobiorcy, a co za tym idzie, czy Wnioskodawca będzie zobowiązany do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od tej kwoty?
Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na pytanie oznaczone Nr 3 w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W zakresie pytania oznaczonego jako Nr 1 i nr 2 wydam odrębne rozstrzygnięcia.
Państwa stanowisko w sprawie
Ad. 3
W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, kwota udzielonego zleceniobiorcy rabatu na usługę najmu w kwocie 450 zł miesięcznie nie będzie stanowiła przychodu zleceniobiorcy, a co za tym idzie, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od tej kwoty.
W świetle art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zgodnie natomiast z art. 13 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f., za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się m.in. przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej.
W przypadku osiągania tego typu przychodów przez osoby fizyczne będące rezydentami, osoby prawne wypłacające te świadczenia są zobowiązane jako płatnicy pobierać zaliczki na podatek dochodowy (art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f.). Natomiast w przypadku nierezydentów, płatnik jest zobowiązany pobrać i wpłacić na rachunek organu podatkowego zryczałtowany podatek dochodowy w stawce 20% (art. 29 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f.).
W niniejszej sprawie kluczowe jest ustalenie, co należy rozumieć przez „inne nieodpłatne świadczenie” na gruncie art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. K 7/13, za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, mogą być uznane takie świadczenia, które:
- po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
- po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
- po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
Tezy wskazanego wyroku stosuje się również do zleceniobiorców z uwagi na treść ogólnej definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f.
W niniejszej sprawie po stronie zleceniobiorców nie powstanie jakikolwiek przychód wynikający z udzielonego rabatu na usługę najmu.
Po pierwsze, opisany w zdarzeniu przyszłym upust na usługę najmu w kwocie 450 zł miesięcznie jest niczym innym jak rabatem/upustem/bonifikatą, który wynika wyłącznie z zawartej odrębnie od umowy zlecenia umowy najmu. Tak określony rabat nie stanowi przychodu podatkowego zleceniobiorcy.
Podobnie wskazano w interpretacji indywidualnej z 5 grudnia 2023 r. nr 0115-KDIT2.4011.485.2023.1.ENB:
„(…) opisany we wniosku program rabatowy obecnie jest kierowany zarówno do pracowników, zleceniobiorców, jak i osób świadczących usługi na rzecz Spółki. Każdy uczestnik programu ma prawo do zakupu produktów po cenach uwzględniających rabat na tych samych zasadach.
Z powyższego wynika więc, że w przedstawionej sytuacji krąg uprawnionych do skorzystania z programu rabatowego, jest potencjalnie nieograniczony. Mając na względzie przedstawiony opis zdarzenia oraz powołane przepisy prawa podatkowego, stwierdzić zatem należy, że udzielenie rabatu szerokiej grupie beneficjentów, nie generuje po stronie uczestników programu powstania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W konsekwencji, zakup produktów po cenach uwzględniających rabat nie skutkuje / nie będzie skutkował dla pracowników bądź zleceniobiorców będących uczestnikami programu powstaniem przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.”
W przedstawionym zdarzeniu przyszłym z rabatu na noclegi może skorzystać każdy zleceniobiorca Wnioskodawcy. Potencjalny krąg osób korzystających z rabatu jest zatem nieograniczony. Stąd niemożliwe jest przypisanie zleceniobiorcom Wnioskodawcy jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego z tego tytułu.
Niezależnie od powyższego trzeba wskazać, że zapewnienie miejsc noclegowych (i rabat na usługę najmu) leży wyłącznie w interesie Wnioskodawcy. Jak zostało wskazane powyżej, z uwagi na aktualną sytuację na rynku pracy oraz bardzo poważne trudności w zakresie zaangażowania odpowiednich pracowników lub zleceniobiorców z Polski, Wnioskodawca zawiera w swoim interesie umowy zlecenia z cudzoziemcami mieszkającymi na stałe za granicą. Wobec tego, to w interesie Wnioskodawcy leży zapewnienie tym zleceniobiorcom zakwaterowania w pobliżu miejsca wykonywania zlecenia na dogodnych dla zleceniobiorców warunkach. Z uwagi na uwarunkowania finansowe i biznesowe, bez zatrudnienia zleceniobiorców zagranicznych Wnioskodawca nie mógłby prowadzić działalności gospodarczej.
Jak już wskazano, Wnioskodawca wynajmuje zbiorowe miejsca zakwaterowania tylko zagranicznym zleceniobiorcom, ale już nie ich rodzinom. Miejsca te znajdują się poza stałym miejscem zamieszkania zleceniobiorców i poza miejscem zamieszkania ich rodzin. Dlatego też zapewnienie zakwaterowania (na preferencyjnych warunkach) należy uznać za niezbędne Wnioskodawcy w realizacji usług outsourcingu procesowego, na rzecz klientów Wnioskodawcy.
Podmiotem, który uzyskuje korzyści z zakwaterowania zleceniobiorcy jest Wnioskodawca, a ponoszenie kosztów rabatów jest zdeterminowane warunkami rynkowymi oraz charakterem prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności. Zleceniobiorca osiąga wymierną korzyść majątkową (przypisaną konkretnej osobie, powiększającą aktywa) wyłącznie w postaci wynagrodzenia z tytułu umowy zlecenia. Tylko to wynagrodzenie stanowi realne przysporzenie w majątku zleceniobiorcy. Udzielenie rabatu na usługę najmu leży wyłącznie w interesie Wnioskodawcy, a nie zleceniobiorców, którzy gdyby nie konieczność wyjazdu do pracy, nie mieliby powodu do ponoszenia kosztów takich noclegów. Przypisanie więc wartości świadczenia konkretnemu zleceniobiorcy nie jest możliwe.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
Na płatniku ciążą zatem trzy podstawowe obowiązki, tj.:
1. obliczenia podatku w prawidłowej wysokości,
2. pobrania podatku,
3. wpłacenia pobranego podatku do właściwego organu podatkowego.
Tak określone obowiązki determinują także zakres odpowiedzialności płatnika.
W myśl art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej :
Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.
Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
Zgodnie z ww. przepisem:
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień zawartym w powyższej ustawie bądź od których zaniechano poboru podatku.
Stosownie natomiast do art. 11 ust. 1 przywołanej ustawy:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
W świetle art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
Zgodnie z art. 11 ust. 2a tej ustawy:
Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Jak wynika z kolei z art. 11 ust. 2b ustawy:
Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy, odrębnymi źródłami przychodów jest m.in. określona w art. 10 ust. 1 pkt 2 działalność wykonywana osobiście.
W myśl natomiast art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się:
przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
c) przedsiębiorstwa w spadku
- z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9.
Stosownie natomiast do art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
Jak wynika z opisu sprawy, ponosicie Państwo wszelkie koszty wynajmu lokali, w których kwaterowani są zleceniobiorcy, tj. czynsz najmu oraz opłaty za media i ogrzewanie. Z tego tytułu otrzymują Państwo od wynajmujących faktury lub rachunki. Obecnie pobieracie Państwo opłaty od swoich zleceniobiorców, które pokrywają całkowite koszty zakwaterowania. Zleceniobiorcy regulują swoje zobowiązania na rzecz Państwa na podstawie zawartych umów najmu oraz comiesięcznie wystawianych paragonów. Zamierzacie Państwo udzielić swoim zleceniobiorcom rabatu na świadczoną usługę najmu, w kwocie 450 zł miesięcznie. Pobierana od zleceniobiorców kwota ulegnie zmniejszeniu o 450 zł miesięcznie. Ze wskazanego rabatu będzie mógł skorzystać na równych zasadach każdy zleceniobiorca.
W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:
· po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
· po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
· po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wprawdzie świadczeń uzyskiwanych przez pracowników, jednak zawiera wskazówki interpretacyjne, jak należy rozumieć nieodpłatne świadczenia i ustalenia te pozostają aktualne również do sytuacji osób zatrudnionych na podstawie umowy zlecenie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że pierwszy warunek sformułowany w wyroku Trybunału Konstytucyjnego został niewątpliwie spełniony. Państwa zleceniobiorcy korzystają z Państwa oferty usługi najmu całkowicie dobrowolnie.
Nie ulega również wątpliwości, że skorzystanie z możliwości obniżenia wartości usługi najmu jest dla zleceniobiorcy korzyścią i leży w jego interesie. Zatem w niniejszej sprawie spełniona została również druga przesłanka, o której mowa w cytowanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego.
Wobec okoliczności przedstawionych we wniosku, niewątpliwie także trzeci warunek sformułowany w wyroku TK sygn. akt K 7/13 – wymierność i indywidualizacja korzyści, jest spełniony. Zleceniobiorca odnosi korzyść, poprzez uniknięcie części wydatku na wynajem lokalu. Korzyść ta jest odnoszona kosztem innego podmiotu – Państwa, którzy ponoszą ekonomiczny ciężar korzyści zleceniobiorcy. Niewątpliwie również korzyść ta ma konkretny wymiar finansowy i jest przypisana indywidualnemu zleceniobiorcy, tj. w kwocie 450 zł.
Krąg uprawnionych do skorzystania z rabatu jest ograniczony. Udzielenie rabatu będzie ograniczone wyłącznie do jednego konkretnego grona beneficjentów, tj. zleceniobiorców.
Zatem kwota udzielonego zleceniobiorcy rabatu na usługę najmu w kwocie 450 zł miesięcznie będzie stanowiła przychód dla zleceniobiorcy, o którym mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako świadczenie częściowo odpłatne, rozumiane jako różnica pomiędzy wartością świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez zleceniobiorcę.
W konsekwencji, będą Państwo mielił obowiązek pobrania i wpłacenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z powyższego tytułu.
Stanowisko Państwa jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
W odniesieniu do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej z dnia 5 grudnia 2023 r. nr 0115-KDIT2.4011.485.2023.1.ENB informuję, że wydana została ona w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Ponadto interpretacja ta dotyczy innego stanu faktycznego, tj. dotyczy pracowników, zleceniobiorców, jak i osób świadczących usługi na rzecz Spółki, natomiast Państwa wniosek dotyczy tylko i wyłącznie zleceniobiorców.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo