Spółka zawiera zleceniobiorcą kolejne umowy zlecenia na okresy miesięczne (styczeń, luty, marzec 2026 r.) bez przerw. Przy pierwszej umowie zleceniobiorca składa oświadczenie PIT-2 o stosowanie kwoty zmniejszającej podatek. Wynagrodzenie wypłacane jest do 5. dnia następnego miesiąca…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
10 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Zleceniobiorca wykonuje pracę na rzecz Spółki na podstawie następujących po sobie umów zlecenia, zawieranych każdorazowo na okres jednego miesiąca kalendarzowego:
1. umowa zlecenia zawarta na okres od 1 stycznia 2026 r. do 31 stycznia 2026 r.
2. umowa zlecenia zawarta na okres od 1 lutego 2026 r. do 28 lutego 2026 r.
3. umowa zlecenia zawarta na okres od 1 marca 2026 r. do 31 marca 2026 r.
Pomiędzy wskazanymi umowami zlecenia nie występują żadne przerwy, a współpraca zleceniobiorcy ze Spółką ma charakter ciągły.
Przy zawarciu pierwszej umowy zlecenia, tj. w dniu 1 stycznia 2026 r., zleceniobiorca złożył Spółce oświadczenie PIT-2, w którym upoważnił płatnika do stosowania kwoty zmniejszającej podatek dochodowy.
Wynagrodzenia z tytułu każdej umowy zlecenia wypłacane jest do 5 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy umowa, tj.:
W każdym z powyższych przypadków Spółka, jako płatnik, zastosuje przy obliczaniu zaliczki na podatek dochodowy kwotę zmniejszającą podatek, zgodnie ze złożonym przez zleceniobiorcę oświadczeniem PIT-2.
Pytanie
Czy prawidłowe jest postępowanie Spółki polegające na stosowaniu kwoty zmniejszającej podatek dochodowy przy obliczaniu zaliczek na podatek od wynagrodzeń wypłacanych zleceniobiorcy na podstawie kolejnych, następujących po sobie umów zlecenia, zawartych z tym samym płatnikiem, na podstawie jednego oświadczenia PIT-2, złożonego przy pierwszej umowie, w sytuacji gdy pomiędzy umowami nie występuje przerwa?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Spółki, opisane postępowanie jest prawidłowe.
Oświadczenie PIT-2 składane jest płatnikowi, a nie do konkretnej umowy. W sytuacji, gdy:
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
Z uwagi na powyższe, na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki, tj.:
1) obliczenie,
2) pobranie,
3) wpłacenie
‒ podatku, zaliczki.
Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Za przychód należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno w postaci pieniężnej, jak i w postaci niepieniężnej, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
Przy tym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
Stosownie do przepisów tej ustawy, odrębnym źródłem przychodów jest m.in. określona w art. 10 ust. 1 pkt 2:
Działalność wykonywana osobiście.
Katalog przychodów zaliczanych do działalności wykonywanej osobiście zawiera art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdzie w pkt 8 wskazano, że:
Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora – jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nie-ruchomością,
c) przedsiębiorstwa w spadku
‒ z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9.
Na podmiotach dokonujących świadczeń z ww. tytułu ciążą natomiast obowiązki płatnika wynikające z art. 41 ust. 1 omawianej ustawy, zgodnie z którym:
Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4–9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
Podmioty te są zatem zobowiązane do pobierania zaliczek na podatek dochody od wypłacanych świadczeń.
Przy tym, w myśl art. 31a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podatnik składa płatnikowi na piśmie albo w inny sposób przyjęty u danego płatnika oświadczenia i wnioski mające wpływ na obliczenie zaliczki.
Zgodnie z art. 31a ust. 5 ww. ustawy:
Jeżeli podatnik złoży płatnikowi oświadczenie lub wniosek mające wpływ na obliczanie zaliczki, płatnik uwzględnia to oświadczenie lub ten wniosek najpóźniej od miesiąca następującego po miesiącu, w którym je otrzymał, a w przypadku płatnika, o którym mowa w art. 34 - najpóźniej od drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym je otrzymał.
W świetle art. 31a ust. 7 ustawy:
Po ustaniu stosunku prawnego stanowiącego podstawę dokonywania przez płatnika świadczeń podatnikowi, płatnik przy obliczaniu zaliczki pomija oświadczenia i wnioski złożone uprzednio przez podatnika, z wyjątkiem wniosków, o których mowa w art. 32 ust. 6 i 8 oraz art. 41 ust. 11.
Na podstawie art. 31b ust. 1 ww. ustawy:
W przypadkach, o których mowa w art. 32, art. 34 ust. 3, art. 35 ust. 1 pkt 1-4 i 7-9 oraz art. 41 ust. 1, płatnik pomniejsza zaliczki o kwotę stanowiącą nie więcej niż 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, jeżeli podatnik złoży temu płatnikowi oświadczenie o stosowaniu pomniejszenia.
Według art. 31b ust. 2 ww. ustawy:
Oświadczenie o stosowaniu pomniejszenia podatnik może złożyć nie więcej niż trzem płatnikom.
Na mocy art. 31b ust. 3 ww. ustawy:
W oświadczeniu o stosowaniu pomniejszenia podatnik wskazuje, że płatnik jest uprawniony do pomniejszenia zaliczki o kwotę stanowiącą:
1) 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, albo
2) 1/24 kwoty zmniejszającej podatek, albo
3) 1/36 kwoty zmniejszającej podatek.
Z treści wniosku wynika, że Spółka zatrudnia zleceniobiorcę na podstawie następujących po sobie umów zlecenia, zawieranych każdorazowo na okres jednego miesiąca kalendarzowego w styczniu, lutym i marcu. Pomiędzy wskazanymi umowami zlecenia nie występują żadne przerwy, a współpraca zleceniobiorcy ze Spółką ma charakter ciągły. Przy zawarciu pierwszej umowy zlecenia, tj. w dniu 1 stycznia 2026 r., zleceniobiorca złożył Spółce oświadczenie PIT-2, w którym upoważnił płatnika do stosowania kwoty zmniejszającej podatek dochodowy. Wynagrodzenia z tytułu każdej umowy zlecenia wypłacane jest do 5 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy umowa.
Wątpliwości Spółki budzi kwestia, czy prawidłowe jest postępowanie polegające na stosowaniu kwoty zmniejszającej podatek dochodowy przy obliczaniu zaliczek na podatek od wynagrodzeń wypłacanych zleceniobiorcy na podstawie kolejnych, następujących po sobie umów zlecenia, zawartych z tym samym płatnikiem, na podstawie jednego oświadczenia PIT-2, złożonego przy pierwszej umowie, w sytuacji gdy pomiędzy umowami nie występuje przerwa.
Powyższe przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odwołują się do określeń „podatnik”, „płatnik”, „stosunek prawny”, „uprzednio”. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera w swej treści definicji ww. pojęć, zatem należy przywołać ich brzmienie słownikowe.
Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN:
1) podatnik to: „osoba fizyczna lub prawna obowiązana do płacenia podatków”;
2) płatnik to: „ten, kto płaci jakieś należności” lub „ten, kto zajmuje się wypłacaniem należności”;
3) stosunek prawny to: „stosunek powstający między podmiotami prawa, w związku z powstaniem określonego faktu prawnego”;
4) uprzednio to: „taki, który miał miejsce wcześniej, przed czymś”.
Stosunek prawny jest to szczególna relacja między co najmniej dwoma podmiotami. Składają się na nią uprawnienia i obowiązki tych podmiotów, czyli stron stosunku prawnego.
Stosunek prawny powstaje, ulega zmianie i ustaje na skutek zaistnienia zdarzeń prawnych lub czynów, z którymi prawo wiąże określone skutki.
Zgodnie z art. 734 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie.
Stosownie do art. 735 § 1 cytowanej ustawy:
Jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie.
Z kolei, w myśl art. 744 tej ustawy:
W razie odpłatnego zlecenia wynagrodzenie należy się przyjmującemu dopiero po wykonaniu zlecenia, chyba że co innego wynika z umowy lub z przepisów szczególnych.
W przypadku umowy zlecenia moment ustania stosunku prawnego nie jest tożsamy z datą zakończenia umowy, tak jak w przypadku umowy o pracę – stosunek ten bowiem trwa nadal, a zleceniodawca ma zobowiązanie wobec zleceniobiorcy do zapłaty ustalonego wynagrodzenia w przypadku, gdy umowa zlecenia jest odpłatna.
Stosunek prawny zleceniobiorcy ze zleceniodawcą trwa do momentu, gdy przyjmujący zlecenie oraz dający zlecenie wykonają względem siebie zobowiązania wynikające z zawartej umowy zlecenia.
Odnosząc się do słowa „uprzednio” wskazać należy, że analiza tego słowa (opinia opublikowana w „Komunikatach RJP” nr 2(15)/2004) została dokonana przez A. Choduń, sekretarza Komisji Języka Prawnego, który wskazał, jak należy rozumieć słowo „uprzednio” pojawiające się w przepisach prawnych:
„(…) wyraz „uprzednio”, znaczy tyle co „przedtem”, „wcześniej”, „poprzednio”. Jeśli mówimy, że coś odbyło się uprzednio, tzn. że coś miało miejsce przed czymś, czyli np. przed jakimś zdarzeniem, zachowaniem czy też przed jakąś konkretną datą. Tak więc jeśli towary zostały „nabyte lub uprzednio importowane”, to oczywiście przed jakąś datą, a nie po jakiejś dacie, w której miało miejsce jakieś zdarzenie czy zachowanie. (…)”.
Z cytowanego art. 31a ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika bowiem wprost, że po ustaniu stosunku prawnego stanowiącego podstawę dokonywania świadczeń podatnikowi, płatnik może uwzględniać tylko wnioski podatnika dotyczące:
Przechodząc do kwestii składania wniosków i oświadczeń mających wpływ na obliczanie zaliczki po ustaniu stosunku prawnego, wskazać należy, że przytoczona wcześniej definicja słowa „uprzednio” odnosi się do zdarzeń, które miały miejsce przed jakąś datą, a nie po jakiejś dacie.
Skoro zatem art. 31a ust. 7 ustawy odwołuje się w swej treści do słowa „uprzednio” – to należy przyjąć, że odnosi się to wyłącznie do oświadczeń i wniosków złożonych przed datą, z którą ustaje stosunek prawny łączący podatnika z płatnikiem.
Sam fakt ustania stosunku prawnego pomiędzy stronami danej umowy nie powoduje, że strony tego stosunku przestają być w relacji płatnik – podatnik.
Literalne brzmienie przepisu nie wyklucza możliwości składania wniosków i oświadczeń po ustaniu stosunku prawnego będących podstawą wypłaty podatnikowi należnych mu świadczeń.
Z objaśnień podatkowych opublikowanych przez Ministerstwo Finansów 30 grudnia 2022 r. dotyczących oświadczeń i wniosków mających wpływ na wysokość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych obliczanych przez płatników tego podatku wynika, że cyt.:
Złożone oświadczenia i wnioski wygasają po ustaniu stosunku prawnego łączącego podatnika z płatnikiem. Oznacza to, że jeśli w momencie realizacji świadczenia nie istnieje „więź” łącząca podatnika z płatnikiem, płatnik pomija oświadczenia i wnioski uprzednio złożone przez podatnika w odniesieniu do tych świadczeń. Jest to generalna zasada, od której przepisy ustawy PIT przewidują tylko dwa wyjątki.
Mianowicie po ustaniu stosunku prawnego płatnik nadal uwzględnia oświadczenia i wnioski podatnika dotyczące:
(…)
Stosunek prawny zleceniobiorcy ze zleceniodawcą trwa do momentu, gdy przyjmujący zlecenie oraz dający zlecenie wykonają względem siebie zobowiązania wynikające z zawartej umowy zlecenia.
W kontekście Państwa wątpliwości najistotniejszym jest jednak, że literalne brzmienie art. 31a ust. 7 ustawy, jak również żaden inny przepis ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wyklucza możliwości składania przez podatnika wniosków i oświadczeń po ustaniu stosunku prawnego. Brak możliwości składania wniosków i oświadczeń po ustaniu stosunku prawnego nie został również wskazany w treści ww. objaśnień podatkowych.
Oznacza to, że w sytuacji zawierania każdorazowo na okres jednego miesiąca kalendarzowego w styczniu, lutym i marcu z tym samym zleceniobiorcą następujących po sobie umów zlecenia, w celu zastosowania kwoty zmniejszającej podatek dochodowy przy obliczaniu zaliczek na podatek od wynagrodzeń na podstawie tych odrębnych umów, istnieje konieczność składania odrębnych oświadczeń i wniosków.
Z przytoczonych informacji i objaśnień wynika, że umowa zlecenia kończy się w momencie wykonania świadczeń, do których zobowiązał się zleceniobiorca oraz zleceniodawca. Zleceniobiorca zobowiązał się więc do wykonania określonych czynności, a zleceniodawca do zapłaty za nie w określonym terminie. Zobowiązania umowy, co do zasady, zostają więc zrealizowane w pełnym zakresie w momencie dokonania zapłaty.
W związku z powyższym, wobec okoliczności faktycznych podanych w analizowanej sprawie zasadnym jest przyjąć, że w przypadku umowy zlecenia zawartej na okres od 1 stycznia 2026 r. do 31 stycznia 2026 r. stosunek prawny między stronami kończy się w terminie do 5 lutego 2026 r., tj. z chwilą wypłacenia wynagrodzenia.
W przypadku zawarcia kolejnej umowy zlecenia, dla stosowania kwoty zmniejszające podatek dochody przy obliczaniu zaliczki na podatek od wynagrodzenia wypłacanego z tytułu tej umowy, konieczne było/jest uzyskanie przez Spółkę – zleceniodawcę nowego oświadczenia PIT-2.
W związku z tym – w przypadku zapłaty w lutym wynagrodzenia za zlecenie wykonane w styczniu, Spółka uwzględni złożone przez zleceniobiorcę oświadczenie PIT-2. Wobec okoliczności faktycznych przedstawionych przez Spółkę, w przypadku umowy zlecenia, stosunek prawny łączący zleceniobiorcę i zleceniodawcę ustaje w momencie dokonania zapłaty, zatem do tego czasu zachowują moc złożone płatnikowi oświadczenia i wnioski, o których mowa w art. 31a ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jednakże Spółka nie ma możliwości uwzględniania oświadczenia PIT-2 złożonego przez zleceniobiorcę przy pierwszej umowie w odniesieniu do wypłat wynagrodzenia w marcu i kwietniu za zlecenie wykonane odpowiednio w lutym i w marcu. Byt prawny umowy zlecenia zawartej w styczniu bowiem ustał w momencie wypłaty wynagrodzenia. Zatem złożone przez zleceniobiorcę oświadczenie PIT-2 do pierwszej umowy, straci swoją ważność po wypłacie wynagrodzenia dotyczącego tej pierwszej umowy.
W związku z powyższym, postępowanie Spółki polegające na stosowaniu kwoty zmniejszającej podatek dochodowy przy obliczaniu zaliczek na podatek od wynagrodzeń wypłacanych zleceniobiorcy na podstawie kolejnych, następujących po sobie umów zlecenia na podstawie jednego oświadczenia PIT-2, złożonego przy pierwszej umowie nie jest prawidłowe.
W celu zastosowania kwoty zmniejszającej podatek dochodowy przy obliczaniu zaliczki na podatek od wynagrodzenia wypłacanego zleceniobiorcy na podstawie kolejnej umowy zlecenia zawartej na okres od 1 lutego 2026 r. do 28 lutego 2026 r. Spółka winna być w posiadaniu odrębnego oświadczenia PIT-2 przyporządkowanego do tej właśnie umowy. Z dniem wypłaty wynagrodzenia umowa wygaśnie i oświadczenie to nie będzie obowiązywało. Ta sama sytuacja ma zastosowanie w odniesieniu do umowy zawartej na okres na okres od 1 marca 2026 r. do 31 marca 2026 r.
Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionych stanie faktycznym.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo