Interpretacja 0114-KDIP3-2.4011.173.2026.1.JK2

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan obywatelem Francji, zamieszkującym obecnie na terytorium Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Od 2018 r. przebywał Pan w Polsce i wykonywał na terytorium Polski pracę na podstawie umowy zawartej ze spółką (…) sp. z o.o. Pana zatrudnienie w Polsce trwało nieprzerwanie do końca czerwca 2025 r., a zakończenie stosunku pracy stanowiło bezpośrednią przyczynę wyjazdu z Polski w dniu 12 lipca 2025 r. Po dniu wyjazdu, otrzymał Pan od pracodawcy przelew ostatniego wynagrodzenia.

W okresie zamieszkiwania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej Pana źródłem przychodu było wynagrodzenie uzyskiwane ze stosunku pracy, w tym z tytułu uczestnictwa w programie motywacyjnym opartym o akcje.

W czasie pobytu w Polsce towarzyszyli Panu członkowie najbliższej rodziny: żona oraz trójka dzieci.

Od momentu przyjazdu do Polski w roku 2018 oraz w latach 2019 — 2024 był Pan uznawany za osobę mającą miejsce zamieszkania do celów podatkowych (tzw. rezydencję podatkową) w Polsce, opodatkowując w Polsce wszystkie swoje przychody, bez względu na miejsce ich uzyskania.

Po opuszczeniu Polski wraz z rodziną w dniu 12 lipca 2025 r. przebywał Pan czasowo we Francji oraz w Hiszpanii. Następnie, od dnia 6 sierpnia 2025 r., rozpoczął stałe wykonywanie pracy zawodowej na terytorium Zjednoczonych Emiratów Arabskich, gdzie towarzyszy Panu żona oraz jedno z dzieci. W Zjednoczonych Emiratach Arabskich znajduje się aktualnie Pana ognisko domowe. W Polsce nie przebywa Pana rodzina, w Polsce nie jest Pan również aktywnym członkiem żadnych organizacji społecznych, politycznych ani kulturalnych.

W 2025 roku, w okresie poprzedzającym wyjazd, przebywał Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej łącznie przez 177 dni. Po dniu 12 lipca 2025 r. Nie przebywał Pan już w Polsce ani nie ma takiej intencji.

Od momentu zakończenia pracy na rzecz spółki (…) sp. z o.o. nie uzyskuje Pan żadnych przychodów ze źródeł położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie prowadzi na terenie Polski działalności gospodarczej, nie pozostaje w stosunku pracy, stosunku służbowym ani w stosunku cywilnoprawnym, nie wykonuje działalności osobistej oraz nie osiąga przychodów z najmu, kapitałów pieniężnych ani jakichkolwiek innych źródeł, których przedmiot opodatkowania znajdowałby się w Polsce. Całokształt Pana aktywności zawodowej i ekonomicznej jest skoncentrowany wyłącznie poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Nie posiada Pan również w Polsce majątku ani innych składników majątkowych. W szczególności nie posiada Pan nieruchomości ani praw rzeczowych lub obligacyjnych związanych z nieruchomościami położonymi w Polsce, nie jest Pan udziałowcem ani akcjonariuszem podmiotów gospodarczych mających siedzibę w Polsce, nie posiada kredytów, polis ubezpieczeniowych, kont maklerskich ani jakichkolwiek innych instrumentów finansowych powiązanych z polskim rynkiem. Jedynym elementem powiązanym z polskim systemem finansowym jest rachunek bankowy o nieznacznym saldzie (poniżej 1 000 PLN), mający dla Pana marginalny charakter. Koncentruje Pan swoją bieżącą aktywność zawodową oraz życiową w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

W świetle art. 4 ust. 1 lit. b Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonych Emiratów Arabskich w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, osobą mającą miejsce zamieszkania na terytorium Zjednoczonych Emiratów Arabskich (rezydencję podatkową) mogą być wyłącznie obywatele Emiratów. W związku z tym Pan jako nieposiadający obywatelstwa Zjednoczonych Emiratów Arabskich, nie ma formalnej możliwości uzyskania certyfikatu rezydencji podatkowej tego państwa.

Pytanie

Czy od momentu wyjazdu z Polski dnia 12 lipca 2025 r. nie posiada Pan na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym podlega w Polsce wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu?

Pana stanowisko w sprawie

Uważa Pan, że od momentu wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 12 lipca 2025 r. nie posiada Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym od tego dnia podlega Pan w Polsce wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Uzasadnienie

Art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

• posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
• przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Nie spędził Pan w 2025 r. na terytorium Polski więcej niż 183 dni w roku podatkowym, zatem w Pana przypadku warunek ten należy bezspornie uznać za niespełniony.

W konsekwencji, dla określenia miejsca zamieszkania Pana do celów podatkowych, kluczowe znaczenie ma ustalenie ośrodka interesów życiowych — czyli miejsca, w którym znajduje się Pana centrum interesów osobistych lub gospodarczych. Należy podkreślić, że ustawodawca, używając w treści warunku spójnika „lub” wskazał, że lokalizacje centrów interesów osobistych i gospodarczych należy rozpatrywać osobno i do uznania danej osoby za posiadającą miejsce zamieszkania w Polsce na mocy art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wystarczy, aby na jej terytorium znajdowało się jedno z tychże centrów. Niezależnie od tego, w Pana ocenie, warunek ten należy w Pana przypadku również uznać za niespełniony, co znajduje uzasadnienie poniżej.

Polskie prawo podatkowe nie zawiera jednoznacznej definicji pojęcia „ośrodek interesów życiowych". Jak wskazuje się w doktrynie (A. Bartosiewicz, R. Kubacki, PIT. Komentarz., LEX, 2015, Komentarz do art. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pkt 7) „pojęcie centrum interesów życiowych jest dość ogólne, a jego zakres znaczeniowy jest nieostry. (...) Duże znaczenie dla ustalenia, gdzie dana osoba ma miejsce zamieszkania, mają przesłanki subiektywne (zamiar danej osoby). Istnienie, bądź nie, tych subiektywnych przesłanek może być oceniane na podstawie dających się zaobserwować obiektywnie zachowań danej osoby".

Ponadto, jak wskazuje się w przytoczonym komentarzu, „oceniając, w którym z państw znajduje się centrum życiowych i zawodowych interesów osoby fizycznej, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki osobiste i ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są więzi rodzinne, towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczna, kulturalna i wszelka inna działalność, miejsce wykonywania działalności gospodarczej i miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem (stanowisko to potwierdza również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. Il FSK 1810/16)".

Jak podkreślają inni autorzy, przy definiowaniu ośrodka interesów życiowych na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, „nie można opierać się na prostej, wybiórczej interpretacji, lecz trzeba podjąć próbę analizy wszystkich możliwych do uchwycenia zachowań podatnika, jego aktywności. Dopiero całościowa analiza dostarcza wyczerpującej ilości informacji, w oparciu o które można wyciągnąć wniosek o wystąpieniu bądź nie rezydencji podatkowej” (B. Brzeziński [red.], Model Konwencji OECD. Komentarz, Warszawa 2010, s. 291).

Z kolei analizując orzecznictwo w tym zakresie należy przyjąć, iż jako „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawianie hobby itp. Natomiast „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd. (por. m.in. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 marca 2024 r. o sygn. 0115-KDlT2.4011.27.2024.2.RS).

Mając na uwadze powyższe, Pana zdaniem, po dniu wyjazdu z Polski nie posiada Pan na terytorium Polski ośrodka interesów życiowych, gdyż nie spełnia:

• kryterium osobistego, ponieważ Pana najbliższa rodzina (małżonka oraz dzieci) na stałe zamieszkuje poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie posiada w Polsce trwałych powiązań osobistych (w tym rodzinnych), które mogłyby wskazywać na istnienie ośrodka osobistego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto nie uczestniczy Pan w życiu społecznym, obywatelskim, kulturalnym ani politycznym w Polsce oraz nie dysponuje Pan ogniskiem domowym w rozumieniu miejsca urządzonego i przeznaczonego do stałego, wyłącznego użytku.
• kryterium ekonomicznego, ponieważ nie prowadzi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej, nie osiąga dochodów ze źródeł położonych w Polsce, a całość Pana aktywności zawodowej i ekonomicznej jest skoncentrowana poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Utrzymywany w Polsce rachunek bankowy ma wyłącznie charakter techniczny i nie pełni żadnej funkcji inwestycyjnej ani gospodarczej.

Pana zdaniem brak możliwości uzyskania certyfikatu rezydencji podatkowej Zjednoczonych Emiratów Arabskich wynikający z faktu, że nie posiada Pan obywatelstwa Emiratów, nie ma wpływu na ocenę Pana statusu rezydencji podatkowej w Polsce. Kwestia ta podlega bowiem ocenie wyłącznie w oparciu o kryteria przewidziane w art. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle przedstawionych okoliczności nie spełnia Pan przesłanek uznania go za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż — po momencie wyjazdu z Polski — nie posiada w Polsce ani centrum interesów życiowych (osobistych ani gospodarczych) ani nie przebywa już na jej terytorium. W konsekwencji brak certyfikatu rezydencji podatkowej państwa obcego nie zmienia faktu, że od momentu wyjazdu podlega Pan w Polsce wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Jest Pan świadomy, że utrata statusu polskiego rezydenta podatkowego nastąpiła nie wcześniej niż w dniu wyjazdu z Polski w dniu 12 lipca 2025 r., a tym samym, że w okresie 1 stycznia 2025 r. — 12 lipca 2025 r. miał Pan miejsce zamieszkania w Polsce i podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Ma Pan również świadomość, iż w przypadku osiągnięcia jakichkolwiek przychodów (dochodów) na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej będzie Pan zobowiązany do opodatkowania ich w Polsce, a w myśl art. 3 ust. 2b ustawy, za takie dochody (przychody) uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;

2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;

3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;

4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;

5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;

5a) umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów uczestnictwa;

6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;

6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;

7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;

8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Natomiast w oparciu o treść art. 3 ust. 2b ustawy:

Katalog dochodów (przychodów) wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest katalogiem zamkniętym; wymienia jedynie przykładowe rodzaje dochodów, które podlegają opodatkowaniu w Polsce i nie jest to wyliczenie wyczerpujące.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

Należy również podkreślić, że zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego. W takim przypadku, do dnia pozostawania polskim rezydentem podatkowym podatnik rozlicza się w Polsce na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego. Natomiast po przeniesieniu miejsca zamieszkania za granicę, podatnik podlega w Polsce opodatkowaniu tylko od dochodów uzyskanych na terytorium Polski. Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Z wniosku wynika, że jest Pan obywatelem Francji, zamieszkującym obecnie na terytorium Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Od 2018 r. przebywał Pan w Polsce i wykonywał na terytorium Polski pracę na podstawie umowy. Zatrudnienie w Polsce trwało nieprzerwanie do końca czerwca 2025 r., a zakończenie stosunku pracy stanowiło bezpośrednią przyczynę wyjazdu z Polski w dniu 12 lipca 2025 r. Od momentu przyjazdu do Polski w roku 2018 oraz w latach 2019 — 2024 był Pan uznawany za osobę mającą miejsce zamieszkania do celów podatkowych. Po opuszczeniu Polski wraz z rodziną w dniu 12 lipca 2025 r. przebywał Pan czasowo we Francji oraz w Hiszpanii. Następnie, od dnia 6 sierpnia 2025 r., rozpoczął stałe wykonywanie pracy zawodowej na terytorium Zjednoczonych Emiratów Arabskich, gdzie towarzyszy Panu żona oraz jedno z dzieci. W Zjednoczonych Emiratach Arabskich znajduje się aktualnie Pana ognisko domowe. W Polsce nie przebywa Pana rodzina, w Polsce nie jest Pan również aktywnym członkiem żadnych organizacji społecznych, politycznych ani kulturalnych. Od momentu zakończenia pracy na rzecz spółki nie uzyskuje Pan żadnych przychodów ze źródeł położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie prowadzi na terenie Polski działalności gospodarczej, nie pozostaje w stosunku pracy, stosunku służbowym ani w stosunku cywilnoprawnym, nie wykonuje działalności osobistej oraz nie osiąga przychodów z najmu, kapitałów pieniężnych ani jakichkolwiek innych źródeł, których przedmiot opodatkowania znajdowałby się w Polsce. Całokształt Pana aktywności zawodowej i ekonomicznej jest skoncentrowany wyłącznie poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie posiada Pan również w Polsce majątku ani innych składników majątkowych. W szczególności nie posiada Pan nieruchomości ani praw rzeczowych lub obligacyjnych związanych z nieruchomościami położonymi w Polsce, nie jest Pan udziałowcem ani akcjonariuszem podmiotów gospodarczych mających siedzibę w Polsce, nie posiada kredytów, polis ubezpieczeniowych, kont maklerskich ani jakichkolwiek innych instrumentów finansowych powiązanych z polskim rynkiem. Jedynym elementem powiązanym z polskim systemem finansowym jest rachunek bankowy o nieznacznym saldzie. Koncentruje Pan swoją bieżącą aktywność zawodową oraz życiową w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

Po analizie Pana powiązań osobistych i gospodarczych należy stwierdzić, że ośrodek Pana interesów życiowych od 12 lipca 2025 r. nie znajduje w Polsce.

Przesłanka określona w art. 3 ust. 1a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych również nie została przez Pana spełniona. W 2025 roku, w okresie poprzedzającym wyjazd, przebywał Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej łącznie przez 177 dni. Po dniu 12 lipca 2025 r. Nie przebywał Pan już w Polsce ani nie ma takiej intencji.

W związku z powyższym, w świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w od 12 lipca 2025 r. nie posiada Pan w Polsce miejsca zamieszkania dla celów podatkowych, a zatem podlega Pan w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Stosownie zaś do art. 4a ww. ustawy:

W Pana sytuacji należy odwołać się do art. 4 następujących umów o unikaniu podwójnego opodatkowania:

• Umowy z 20 czerwca 1975 r. zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz.U. z 1977 r. Nr 1 poz. 5 ze zm.), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez Francję dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 252) – dalej: umowa polsko-francuska;
• Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Madrycie 15 listopada 1979 r. (Dz. U. z 1982 r. Nr 17 poz. 127), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1369) - dalej: umowa polsko-hiszpańska;
• Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonych Emiratów Arabskich w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku podpisanej w Abu Zabi dnia 31 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 81 poz. 373 ze zm.) zmienionej Protokołem podpisanym w Abu Zabi dnia 11 grudnia 2013 r. (dalej: „Protokół zmieniający”), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz przez Zjednoczone Emiraty Arabskie dnia 27 czerwca 2018 r. - dalej: umowa polsko-emiracka.

W myśl art. 4 ust. 1 ww. umowy polsko-francuskiej:

Na podstawie art. 4 ust. 2 ww. umowy polsko-francuskiej:

Stosownie do art. 4 ust. 1 umowy polsko-hiszpańskiej:

Na podstawie art. 4 ust. 2 ww. umowy polsko-hiszpańskiej:

Zgodnie z art. 4 ust. 1 umowy polsko-emirackiej:

Na podstawie art. 4 ust. 3 ww. umowy polsko-emirackiej:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Przedtem, jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym konwencja zawarta między Polską i odpowiednio Francją, Hiszpanią i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze.

Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Przechodząc do analizy sprawy, wskazuję, że jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa (na skutek spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa), a w Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy opisanych wcześniej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną rezydencją podatkową.

Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Należy jednak podkreślić, że normy kolizyjne stosowane w przypadku podwójnej rezydencji podatkowej miałyby zastosowanie dopiero wówczas, gdyby został Pan uznany za rezydenta podatkowego zarówno w Polsce jak i we Francji, Hiszpanii oraz Zjednoczonych Emiratach Arabskich (w świetle tamtejszych przepisów krajowych) w tym samym okresie.

Natomiast wskazał Pan, że Pan jako osoba nieposiadająca obywatelstwa Zjednoczonych Emiratów Arabskich, nie ma formalnej możliwości uzyskania certyfikatu rezydencji podatkowej tego państwa. Ponadto z wniosku nie wynika, żeby był Pan rezydentem Francji czy Hiszpanii. Pana pobyt we Francji i Hiszpanii był tylko czasowy.

Mając na uwadze przedstawione przez Pana informacje oraz obowiązujące przepisy, stwierdzam, że nie istnieje konieczność ustalenia Pana miejsca zamieszkania w oparciu o przepisy wynikające z polsko-francuskiej, polsko-hiszpańskiej i polsko – emirackiej Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Jak wskazałem powyżej, od momentu wyjazdu, tj. od 12 lipca 2025 r. nie posiada Pan w Polsce miejsca zamieszkania dla celów podatkowych. Skoro od momentu wyjazdu nie przebywał Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a jednocześnie nie posiadał Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ośrodka interesów życiowych (centrum interesów osobistych i gospodarczych), to brak jest przesłanek uprawniających do uznania Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu cyt. art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, od 12 lipca 2025 r. podlega Pan ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlega Pan obowiązkowi podatkowemu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.