Interpretacja 0114-KDIP3-2.4011.252.2026.2.JM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Uzupełnił go Pan – na wezwanie – pismem z 31 marca 2026 r. (data wpływu 8 kwietnia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan obywatelem polskim. Do dnia 17 marca 2025 r. prowadził Pan w Polsce jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…), zajmującą się działalnością związaną z oprogramowaniem – 62.01.Z Działalność związana z oprogramowaniem. Działalność została zawieszona z dniem 1 października 2024 roku na czas nieokreślony. Od tego momentu nie uzyskiwał Pan z niej żadnych dochodów. Działalność została wykreślona z ewidencji CEIDG w dniu 18 marca 2025 roku.

Od dnia wykreślenia nie prowadzi Pan żadnej działalności gospodarczej na terytorium RP, nie osiąga Pan z tego tytułu dochodów, nie posiada Pan w Polsce klientów ani kontrahentów.

Jest Pan osobą stanu wolnego, nie pozostaje Pan w związku małżeńskim i nie posiada dzieci. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stale zamieszkują Pana rodzice oraz rodzeństwo, z którymi utrzymuje Pan kontakty rodzinne.

W 2024 r. otrzymał Pan ofertę zatrudnienia w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Od początku października 2024 r. przebywa Pan na terytorium USA, gdzie Pan zamieszkuje oraz wykonuje pracę zarobkową.

W 2025 r. przebywał Pan w USA łącznie przez 310 dni. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przebywał Pan łącznie nie dłużej niż 55 dni, a wizyty te miały wyłącznie charakter rodzinny i urlopowy – nie wykonywał Pan w ich trakcie pracy zarobkowej ani nie prowadził jakiejkolwiek działalności gospodarczej.

Pana pobyt w USA odbywa się na podstawie wizy pracowniczej typu H-1B, wydanej do dnia 30 września 2027 r. Na ten sam okres została zawarta umowa o pracę z amerykańskim pracodawcą. Planuje Pan przedłużanie wizy, a następnie wystąpienie o Zieloną Kartę. Jednocześnie bierze Pan udział w loterii Zielonej Karty.

Praca wykonywana jest wyłącznie na terytorium USA, na rzecz amerykańskiego pracodawcy, w ramach amerykańskiego stosunku pracy. Wynagrodzenie wypłacane jest w dolarach amerykańskich i stanowi jedyne źródło Pana dochodu. Dochody te podlegają opodatkowaniu w USA zgodnie z przepisami federalnymi i stanowymi.

Nie uzyskuje Pan z Polski dochodów z pracy, działalności gospodarczej ani najmu.

Od października 2024 r. prowadzi Pan w Stanach Zjednoczonych samodzielne gospodarstwo domowe w wynajmowanych mieszkaniach. W okresie od października 2024 r. do końca marca 2025 r. mieszkał Pan w (…) w stanie (…), natomiast od kwietnia 2025 r. zamieszkuje Pan w miejscowości (…). Obecna umowa najmu obowiązuje do 21 października 2026 r. – w USA standardem są umowy podpisywane na rok, z automatycznym przedłużeniem na kolejny okres. Samodzielnie pokrywa Pan wszelkie koszty utrzymania. Mieszkanie jest w pełni wyposażone w niezbędny sprzęt AGD i urządzone do codziennego użytku. Posiada Pan lokalne ubezpieczenie zdrowotne. W zakresie opieki zdrowotnej aktywnie korzysta Pan z amerykańskiego systemu ochrony zdrowia, co przejawia się zarówno w realizacji konsultacji u lekarzy specjalistów, wykonywaniu specjalistycznych badań diagnostycznych, jak i w uzyskaniu długoterminowej recepty na leki stosowane w ramach terapii przewlekłej. Aktywnie uczestniczy Pan w życiu lokalnej społeczności. Od momentu rozpoczęcia pobytu na terytorium Stanów Zjednoczonych zawarł Pan umowy z lokalnymi dostawcami usług telekomunikacyjnych, w tym umowę z operatorem (...) na usługi telekomunikacji oraz umowę z operatorem (...) na świadczenie usług internetowych stacjonarnych w miejscu zamieszkania.

W Polsce posiada Pan mieszkanie w (…) stanowiące Pana własność, zakupione w lipcu 2021 roku. Mieszkanie pozostaje puste i niewykorzystywane do jakichkolwiek celów mieszkaniowych – nie jest w nim prowadzone gospodarstwo domowe, nie jest udostępniane członkom rodziny ani osobom trzecim, nie stanowi miejsca Pana faktycznego pobytu w Polsce. Kilkakrotnie podejmował Pan próby wynajęcia mieszkania – wystawiał Pan ogłoszenia, a podczas pobytu w Polsce w sierpniu 2025 roku przeprowadził Pan selekcję potencjalnych lokatorów. Ostatecznie jednak nie znalazł Pan odpowiedniego najemcy, w związku z czym mieszkanie pozostaje niewynajęte.

Podczas wizyt w Polsce, nocuje Pan u rodziny w (…), a nie w swoim mieszkaniu w (…). Fakt ten potwierdza, że nieruchomość w (…) nie pełni funkcji mieszkaniowej i nie stanowi Pana ogniska domowego nawet w trakcie Pana krótkotrwałych pobytów na terenie RP.

Zachowanie własności nieruchomości wynika z obaw przed ryzykiem związanym z wynajmem oraz z konieczności uniknięcia obciążenia podatkowego związanego ze sprzedażą przed upływem 5 lat od nabycia. Planuje Pan sprzedaż mieszkania w 2027 roku, po upływie 5-letniego okresu karencji podatkowej. Nieruchomość ma zatem charakter wyłącznie inwestycyjny.

Stopniowo przenosi Pan swoje aktywa finansowe do Stanów Zjednoczonych. W USA otworzył Pan rachunki bankowe bieżące, lokaty, rachunek maklerski przeznaczony do inwestycji w akcje oraz konto emerytalne, na które składki odprowadza jego pracodawca. Bieżące wynagrodzenie wpływa wyłącznie na rachunki prowadzone w Stanach Zjednoczonych. W Polsce posiadał Pan konta obligacyjne oraz rachunki maklerskie, natomiast rachunki bankowe są sukcesywnie zamykane lub utrzymywane jedynie w minimalnym zakresie technicznym. Jednocześnie w Polsce nie posiada Pan żadnych zawartych umów kredytowych.

W związku z wyjazdem do Stanów Zjednoczonych zgłosił Pan miejsce zamieszkania w USA do polskich organów oraz dokonał wymeldowania z dotychczasowego adresu zamieszkania w Polsce. Jednocześnie zaktualizował Pan swoje dane adresowe w instytucjach finansowych, wskazując adres amerykański jako aktualny adres zamieszkania.

Za rok 2024, będąc w tym okresie polskim rezydentem podatkowym, dokonał Pan rozliczeń podatkowych zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Polsce. W USA złożył Pan formularz 1040-NR przeznaczony dla nierezydentów, obejmujący przychody uzyskane w październiku i listopadzie 2024 r. W Polsce złożył Pan zeznanie PIT-36 wraz z załącznikiem PIT-ZG, w którym wykazał dochody osiągnięte w USA i zastosował metodę proporcjonalnego odliczenia. Ponieważ dochody zagraniczne dotyczyły jedynie dwóch miesięcy, podatek zapłacony w Stanach Zjednoczonych okazał się wyższy niż podatek należny w Polsce, w związku z czym nie był Pan zobowiązany do dopłaty podatku w Polsce.

Za rok 2025 spełni Pan w USA tzw. substantial presence test (test istotnej obecności), co oznacza, że na gruncie prawa amerykańskiego (26 U.S.C. § 7701 (b)) będzie Pan traktowany jako rezydent podatkowy USA.

Nie posiada Pan w Polsce udziałów w spółkach, innych nieruchomości ani aktywnej działalności gospodarczej, jak również nie jest stroną istotnych zobowiązań umownych.

Uzupełnienie opisu sprawy

W 2025 r. miał Pan stałe miejsce zamieszkania w Stanach Zjednoczonych Ameryki – w miejscowości (…) w stanie (…) (od kwietnia 2025 r.; wcześniej, od października 2024 r. do końca marca 2025 r., w (…) w stanie (…)). Wynajmował Pan mieszkanie na podstawie umowy najmu obowiązującej do 21 października 2026 r., w pełni je wyposażył i urządził do codziennego funkcjonowania. W mieszkaniu tym prowadził samodzielne gospodarstwo domowe, ponosił wszelkie koszty utrzymania, korzystał z lokalnych usług telekomunikacyjnych ((...), (...)), opieki zdrowotnej oraz ubezpieczenia zdrowotnego.

W Polsce nie miał Pan w 2025 r. stałego miejsca zamieszkania. Posiadane przez Pana mieszkanie w (…) nie służyło jako stałe ognisko domowe – nie było w nim prowadzone gospodarstwo domowe, nie było urządzone do bieżącego zamieszkiwania. Kilkukrotnie odwiedzał Pan Polskę w 2025 r. (łącznie dłużej niż 55 dni), a wizyty te miały wyłącznie charakter rodzinny i urlopowy. Zdecydowaną większość czasu spędzanego w Polsce przebywał Pan u rodziny w (…) – wizyty te były związane ze świętami, uroczystościami rodzinnymi oraz odwiedzinami bliskich. Mieszkanie w (…) odwiedzał Pan jedynie doraźnie – w związku z przesiadkami lotniczymi na lotnisku (…) oraz w sierpniu 2025 r. w celu prezentacji mieszkania potencjalnymi najemcom w ramach podejmowanych prób jego wynajęcia. Mieszkanie to nie stanowiło miejsca, w którym koncentrował Pan swoje codzienne życie i ma charakter wyłącznie inwestycyjny.

Do Stanów Zjednoczonych przeprowadził się Pan w celu stałego osiedlenia się. Przeprowadzka nie była podyktowana wyłącznie względami zarobkowymi – pod względem finansowym zmiana miejsca zamieszkania nie przyniosła Panu korzyści ekonomicznych ze względu na wyższe koszty życia w USA. Decyzja o przeprowadzce miała charakter życiowy i długofalowy. Od dłuższego czasu planował Pan osiedlenie się w Stanach Zjednoczonych, a otrzymanie oferty pracy umożliwiło realizację tego zamiaru.

Nie planuje Pan powrotu do Polski po zakończeniu obecnej pracy w Stanach Zjednoczonych. Pana zamiarem jest pozostanie w USA na stałe – zarówno w okresie aktywności zawodowej, jak i po osiągnięciu wieku emerytalnego. Aktywnie podejmuje Pan kroki zmierzające do uzyskania prawa stałego pobytu w USA: planuje Pan przedłużenie wizy pracowniczej H-1B (ważnej do 30 września 2027 r.), a następnie zamierza Pan wystąpić o przyznanie tzw. Zielonej Karty (karty stałego rezydenta USA).

Jednocześnie bierze Pan udział w corocznej loterii Zielonej Karty (Diversity Visa Program). Powyższe działania potwierdzają Pana trwały zamiar pozostania w Stanach Zjednoczonych.

Pytanie

Czy zgodnie z art. 3 ust. 2a w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”) w związku z art. 4 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 r. Nr 31 poz. 178; dalej: „UPO”) utraci Pan od 2025 r. na terenie RP rezydencję podatkową (tj. nie będzie Pan w Polsce podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu)?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, od 2025 r. nie będzie Pan posiadał na terenie RP rezydencji podatkowej (tj. nieograniczonego obowiązku podatkowego).

Uzasadnienie Pana stanowiska

Pana zdaniem, w świetle przedstawionego stanu faktycznego w 2025 r. nie będzie Pan polskim rezydentem podatkowym i w związku z tym nie podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

I.       Przesłanki nieograniczonego obowiązku podatkowego na gruncie prawa krajowego

W świetle art. 3 ust. 1 ustawy o PIT, osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów), bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy).

Jednocześnie, przepis art. 3 ust. 2a ustawy o PIT stanowi, że osoby fizyczne nieposiadające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tzw. ograniczony obowiązek podatkowy).

Zatem dla oceny zakresu obowiązku podatkowego w Polsce konieczne jest ustalenie, czy w rozumieniu polskich przepisów podatkowych miejsce zamieszkania Wnioskodawcy znajduje się na terytorium RP. Zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o PIT, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.     posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych), lub

2.     przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Przesłanki te mają charakter rozłączny – spełnienie którejkolwiek z nich skutkuje uznaniem osoby fizycznej za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Jednocześnie, na podstawie art. 4a ustawy o PIT, przepisy te stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

II.      Niespełnienie przesłanki pobytu 183 dni na terytorium RP

W 2025 r. przebywał Pan na terytorium USA łącznie 310 dni. Na terytorium RP przebywał Pan nie dłużej niż 55 dni, co oznacza, że przesłanka pobytu powyżej 183 dni w roku podatkowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest spełniona.

III.    Przeniesienie centrum interesów gospodarczych do USA

Pana centrum interesów gospodarczych (ekonomicznych) od 2025 r. znajduje się w Stanach Zjednoczonych.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 września 2018 r. (II FSK 2653/16), dokonując oceny, w którym z państw znajduje się centrum interesów osobistych i gospodarczych osoby fizycznej, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki osobiste i ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są więzi rodzinne, towarzyskie, zatrudnienie, miejsce wykonywania działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, a także miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem. Jednocześnie NSA w tezie tego orzeczenia wprost podkreślił, że „pozostawienie w Polsce majątku nieruchomego (…), a także posiadanie rachunków bankowych czy pozostanie w polskim systemie ubezpieczeń społecznych w okresie wykonywania pracy za granicą nie świadczą same w sobie o istnieniu centrum życiowego w Polsce. Okoliczności związane z pozostawieniem mienia w Polsce stanowią czynnik wpływający na ustalenie ośrodka interesów życiowych, ale nie mają charakteru decydującego.”

Stanowisko to jest bezpośrednio adekwatne do Pana sytuacji. W stanie faktycznym powołanego wyroku podatnik posiadał w Polsce nieruchomość (wynajmowaną w okresie pobytu za granicą), rachunki bankowe oraz zawieszony stosunek pracy z polskim pracodawcą – a mimo to NSA potwierdził, że centrum jego interesów życiowych znajdowało się za granicą (we Włoszech), gdzie wykonywał pracę, zamieszkiwał z rodziną i uczestniczył w życiu społecznym. Pana sytuacja jest w aspekcie gospodarczym jeszcze bardziej jednoznaczna: nieruchomość w (...) nie jest wynajmowana (nie generuje żadnego przychodu), nie posiada Pan w Polsce zawieszonego stosunku pracy (działalność została wykreślona), a polskie rachunki bankowe są sukcesywnie zamykane.

Objaśnienia podatkowe Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2021 r. w sprawie rezydencji podatkowej oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych w Polsce (dalej: „Objaśnienia MF") precyzują tę kwestię na Przykładzie 6:

„Pani Lena trzy lata temu wyjechała do Czech. We Wrocławiu, gdzie mieszkała przed wyjazdem, wciąż posiada duże mieszkanie, które wynajmuje. Środki z wynajmu mieszkania gromadzone są na polskim rachunku bankowym. W Czechach pani Lena pracuje na podstawie umowy o pracę u czeskiego pracodawcy. Wynagrodzenie za pracę jest przelewane na konto prowadzone w czeskim banku. Pani Lena posługuje się telefonem zarejestrowanym u czeskiego operatora telefonii komórkowej oraz kupiła samochód, który zarejestrowała w tym państwie. W Czechach pani Lena mieszka w kupionym przez siebie mieszkaniu, przy czym środki na jego zakup uzyskała w drodze kredytu zaciągniętego w czeskim banku. Czy centrum interesów gospodarczych pani Leny znajduje się w Polsce?”

„Nie. Pani Lena ma silne powiązania gospodarcze z Czechami. W tym państwie posiada mieszkanie, samochód, telefon oraz spłaca kredyt udzielony przez czeski bank. W tym państwie znajduje się też główne źródło jej dochodu. W Polsce pani Lena również posiada majątek w postaci wynajmowanego mieszkania, ale stanowi on jedynie dodatkowe źródło jej dochodu. Wobec powyższego, należy uznać, że centrum interesów gospodarczych pani Leny położone jest w Czechach.”

Wskazuje Pan, że jego sytuacja jest w aspekcie gospodarczym jeszcze bardziej jednoznaczna niż w przypadku pani Leny. Pani Lena posiadała w Polsce aktywne źródło dochodu (najem mieszkania generujący przychód gromadzony na polskim rachunku bankowym), a mimo to Minister Finansów uznał, że centrum interesów gospodarczych znajduje się za granicą. Pan natomiast nie uzyskuje z Polski żadnych dochodów – nieruchomość w (…) nie generuje przychodu i ma wyłącznie charakter inwestycyjny, a polskie rachunki bankowe są sukcesywnie zamykane lub utrzymywane jedynie w minimalnym zakresie technicznym. Skoro zatem nawet przy istnieniu dodatkowego polskiego źródła dochodu centrum interesów gospodarczych uznano za przeniesione – to a fortiori ten sam wniosek jest uzasadniony w sytuacji całkowitego braku polskich dochodów.

Mając na uwadze powyższe, skoro jest Pan zatrudniony wyłącznie na terenie USA u amerykańskiego pracodawcy, Pana wynagrodzenie – stanowiące jedyne źródło dochodu – wpływa wyłącznie na amerykańskie rachunki bankowe, w USA Pan posiada rachunki bieżące, lokaty, rachunek maklerski i konto emerytalne, a polskie rachunki są sukcesywnie zamykane – to w USA znajduje się centrum Pana interesów gospodarczych.

Konsekwencję tego ustalenia potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 15 września 2011 r. (IPPB4/415-482/11-4/SP), wydana na gruncie UPO PL-USA, w której organ stwierdził, że od momentu, „gdy centrum interesów życiowych znajduje się poza granicami Polski i Wnioskodawca nie przebywa w Polsce dłużej niż 183 dni w roku podatkowym”, podatnik podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu – a dochody uzyskane w USA „nie podlegają konieczności wykazania, rozliczenia i opodatkowania w Polsce”.

IV.   Przeniesienie centrum interesów osobistych do USA

Kluczowe znaczenie dla oceny centrum interesów osobistych ma Przykład 4 z Objaśnień MF, zarysowujący sytuację o daleko idącej analogii z Pana sytuacją:

„Pani Grażyna od urodzenia jest zameldowana w domu rodziców w Katowicach. Trzy lata temu wyjechała do Wielkiej Brytanii. Nie wymeldowała się z mieszkania rodziców. W Wielkiej Brytanii pani Grażyna pracuje i mieszka wraz z partnerem w wynajętym mieszkaniu. W tym państwie toczy się jej codzienne życie, uczęszcza do klubu fitness, do kina, teatru, spotyka się z przyjaciółmi i jest objęta opieką medyczną. Do Polski wraca jedynie, aby odwiedzić rodziców podczas świąt lub urlopu. Czy pani Grażyna przeniosła centrum interesów osobistych do Wielkiej Brytanii?

Tak. Pani Grażyna nie zachowała ścisłych powiązań osobistych z Polską. Nie ma znaczenia fakt, iż jest wciąż zameldowana w mieszkaniu rodziców. Pani Grażyna utworzyła swoje nowe ognisko domowe w mieszkaniu, w którym w sposób stały mieszka z partnerem w Wielkiej Brytanii. W związku z tym, jej centrum interesów osobistych znajduje się w Wielkiej Brytanii.”

Pana sytuacja wykazuje analogię z Przykładem 4 w kluczowych aspektach: (i) Pana codzienne życie toczy się w USA, (ii) do Polski wraca Pan jedynie w celu odwiedzin rodziny, (iii) Pana wizyty mają charakter sporadyczny i krótkotrwały (łącznie nie dłużej niż 55 dni). Minister Finansów wprost wskazał, że tego rodzaju odwiedziny rodziny nie zachowują „ścisłych powiązań osobistych z Polską” w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o PIT.

Objaśnienia MF wskazują jednocześnie, w jaki sposób należy oceniać centrum interesów osobistych w przypadku osób żyjących samodzielnie:

„centrum, czyli «skoncentrowanie» interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp.

W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci. (...) W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.”

Zatem w Pana przypadku – osoby stanu wolnego, nieposiadającej współmałżonka, partnera ani dzieci – za decydujące kryterium Objaśnienia MF uznają miejsce prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego oraz aktywności społeczno – kulturalnej. Obie te przesłanki wskazują jednoznacznie na USA:

• wynajął Pan w USA mieszkanie na dłuższy okres (umowa do 21 października 2026 r., z perspektywą przedłużenia), dostosowane do codziennego życia i wyposażone we wszelkie niezbędne sprzęty;
• przeniósł Pan do USA wszelkie przedmioty niezbędne do pracy zawodowej i codziennego funkcjonowania;
• korzysta Pan z lokalnych usług świadczących o osiedleniu: ubezpieczenie zdrowotne, opieka medyczna (w tym specjalistyczna i długoterminowa), lokalna sieć telekomunikacyjna (...) i Internet stacjonarny (...);
• ponosi Pan wszelkie typowe opłaty mieszkańca USA;
• aktywnie uczestniczy Pan w życiu lokalnej społeczności.

W Polsce z kolei pozostaje jedynie Pana dalsza rodzina (rodzice i rodzeństwo – nie współmałżonek, partner ani dzieci). Nie prowadzi Pan w Polsce gospodarstwa domowego – podczas wizyt nocuje u rodziny w (…), nie zaś we własnym mieszkaniu w (…)

Prawidłowość tego stanowiska, opartego na Objaśnieniach MF, potwierdza również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 14 czerwca 2022 r. (II FSK 2692/19) NSA oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej i potwierdził, że centrum interesów osobistych i gospodarczych podatnika pracującego za granicą, wynajmującego tam mieszkanie, korzystającego z zagranicznego ubezpieczenia zdrowotnego i uczestniczącego w życiu lokalnej społeczności, znajduje się za granicą – nawet wbrew odmiennemu stanowisku organu podatkowego. Orzeczenie to zostało wydane na gruncie innego stanu faktycznego (podatnik przebywał za granicą wraz z rodziną, a przedmiotem sporu była również kwalifikacja źródła przychodu) oraz innej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (UPO PL-Gruzja). Niemniej wyrok ten potwierdza ogólną zasadę wykładni art. 3 ust. 1a ustawy o PIT, zgodnie z którą skoncentrowanie codziennego życia, zatrudnienia, opieki zdrowotnej i aktywności społecznej w jednym państwie przesądza o umiejscowieniu tam centrum interesów życiowych – niezależnie od utrzymywania więzi rodzinnych z Polską i niezależnie od stanowiska organu interpretacyjnego.

V.     Podsumowanie oceny na gruncie prawa krajowego

Wobec powyższego, Pana zdaniem, na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy o PIT nie ma Pan w Polsce nieograniczonego obowiązku podatkowego od 2025 r. Nie przebywał Pan na terytorium RP powyżej 183 dni w roku oraz nie znajdowało się tu centrum jego interesów osobistych ani gospodarczych.

VI.   Zastosowanie norm kolizyjnych z UPO PL-USA (art. 4)

Niezależnie od powyższej konkluzji na gruncie prawa krajowego, nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że spełnia Pan przesłanki nieograniczonego obowiązku podatkowego zarówno w Polsce, jak i w USA (podwójna rezydencja), wówczas zastosowanie znajdują normy kolizyjne z art. 4 UPO PL-USA. Przepis ten, choć formalnie ustala rezydencję „dla celów konwencji”, w praktyce orzeczniczej i interpretacyjnej organów polskich jest stosowany dla określenia zakresu obowiązku podatkowego w Polsce – co potwierdza również systematyka Objaśnień MF z 29 kwietnia 2021 r.

Należy przy tym zaznaczyć, że UPO PL-USA z 1974 r. zawiera autonomiczną sekwencję kryteriów rozstrzygających kolizję rezydencji (art. 4), odmienną od klasycznego modelu OECD. Zgodnie z art. 4 UPO, jeżeli osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obydwu Umawiających się Państwach, to:

1)     będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ona stale zamieszkuje. Jeżeli ona stale zamieszkuje w obydwu Umawiających się Państwach lub nie zamieszkuje w żadnym z Umawiających się Państw, to będzie uważana za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, z którym jej związki osobiste i majątkowe są ściślejsze (ośrodek powiązań osobistych),

2)     jeżeli nie można ustalić, w którym z Umawiających się Państw znajduje się ośrodek jej powiązań osobistych, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, w którym ona zazwyczaj przebywa,

3)     jeżeli ona zazwyczaj przebywa w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa w żadnym z Umawiających się Państw, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, którego jest obywatelem.

Każde z powyższych kryteriów rozstrzyga rezydencję na korzyść USA:

a)     Stałe miejsce zamieszkania (permanent home)

Pierwsza przesłanka daje pierwszeństwo państwu, w którym osoba fizyczna stale zamieszkuje. Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD – który, mimo odrębności strukturalnej UPO PL-USA, zachowuje walor interpretacyjny w zakresie wykładni pojęcia „stałego zamieszkiwania” – posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu w warunkach wskazujących na krótkotrwały pobyt. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania – osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły.

Posiada Pan stałe ognisko domowe wyłącznie w USA: wynajął Pan mieszkanie na dłuższy okres (umowa do 21 października 2026 r.), wyposażył je Pan do codziennego funkcjonowania, przeniósł Pan tam sprzęt niezbędny do pracy zawodowej, otworzył lokalne konta bankowe, korzysta z lokalnych usług medycznych i ubezpieczeniowych. Dokonanie tych czynności świadczy o zamiarze trwałego pozostania – osoba planująca wyłącznie czasowy pobyt nie podejmuje takich kroków.

Mieszkanie w (…) natomiast – choć stanowi Pana własność – nie jest wykorzystywane do celów mieszkaniowych, nie służy jako ognisko domowe i nie spełnia kryterium „stałego miejsca zamieszkania” w rozumieniu Komentarza OECD. Sam nie nocuje Pan w nim podczas wizyt w Polsce, lecz przebywa Pan u rodziny w (…). Okoliczność ta ma szczególne znaczenie: nieruchomość, w której właściciel nie przebywa nawet wtedy, gdy fizycznie znajduje się w tym samym kraju, nie może być uznana za stałe ognisko domowe. Mieszkanie ma charakter wyłącznie inwestycyjny – planuje Pan jego sprzedaż po upływie 5-letniego okresu karencji podatkowej w 2027 r. Jak wskazano powyżej, powołując wyrok NSA z dnia 28 września 2018 r. (II FSK 2653/16), samo posiadanie nieruchomości w Polsce nie przesądza o istnieniu tu stałego ogniska domowego – a w Pana sytuacji nieruchomość ta nie jest nawet wykorzystywana mieszkaniowo.

Wobec powyższego, kryterium stałego zamieszkiwania wskazuje jednoznacznie na USA.

Prawidłowość tego wniosku potwierdza dotychczasowa praktyka interpretacyjna organów podatkowych na gruncie tej samej UPO PL-USA.

W interpretacji indywidualnej z dnia 28 marca 2011 r. (IPPB4/415-31/11 -2/JS) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działając z upoważnienia Ministra Finansów, potwierdził utratę polskiej rezydencji podatkowej przez podatnika, który wyjechał do USA na podstawie umowy o pracę z amerykańskim pracodawcą, zamieszkał w zakupionym domu w USA, podlegał amerykańskiemu systemowi ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych, a w Polsce pozostawił nieruchomość, którą wynajął – traktując ją jako inwestycję. Organ wprost stwierdził, że od momentu przeniesienia ośrodka interesów życiowych do USA podatnik podlega w Polsce jedynie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, a przy ocenie zastosował art. 4 UPO PL-USA z odwołaniem do Komentarza OECD. Pana sytuacja jest w aspekcie gospodarczym jeszcze bardziej jednoznaczna – w powołanej interpretacji nieruchomość w Polsce generowała dochód z najmu, podczas gdy Pana nieruchomość nie przynosi żadnego przychodu.

Analogiczny wniosek płynie z interpretacji indywidualnej z dnia 15 września 2011 r. (IPPB4/415 – 483/11 – 4/JS), w której organ potwierdził ograniczony obowiązek podatkowy w Polsce podatniczki, która wyjechała do USA na pobyt stały, wynajmowała tam mieszkanie, posiadała samochody, rachunki bankowe, ubezpieczenie zdrowotne, kontrakty telekomunikacyjne, a w Polsce zachowała jedynie ziemię rolną traktowaną „wyłącznie jako inwestycja na przyszłość", nieprzynoszącą żadnych dochodów. Organ uznał, że centrum interesów życiowych i gospodarczych znajdowało się w USA.

Co więcej, organ potwierdził ograniczony obowiązek podatkowy na gruncie UPO PL-USA nawet w sytuacji dalej idącej od stanu faktycznego niniejszego wniosku. W interpretacji indywidualnej z dnia 24 marca 2011 r. (IPPB4/415-17/11-2/JS) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie potwierdził utratę polskiej rezydencji podatkowej wnioskodawczyni, która w momencie składania wniosku dopiero zamierzała wyjechać do USA w celu zawarcia związku małżeńskiego z obywatelem amerykańskim. W Polsce posiadała ona aktywny stosunek pracy (przebywała na urlopie bezpłatnym na okres 1 roku i 3 miesięcy) oraz mieszkanie obciążone kredytem hipotecznym spłacanym do 2026 r. Nie dysponowała żadnym tytułem pobytowym w USA – nie posiadała wizy, Zielonej Karty ani obywatelstwa amerykańskiego. Mimo utrzymywania tych istotnych powiązań gospodarczych z Polską i braku formalnej podstawy pobytu w USA organ potwierdził, że od dnia wyjazdu wnioskodawczyni będzie podlegała w Polsce jedynie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Interpretacja ta potwierdza, że na gruncie UPO PL-USA sam zamiar trwałego przeniesienia centrum interesów życiowych – oceniany łącznie z faktycznym skoncentrowaniem codziennego życia za granicą – jest wystarczający do utraty polskiej rezydencji podatkowej, nawet przy utrzymywaniu w Polsce nieruchomości obciążonej kredytem i zawieszonego stosunku pracy. Pana sytuacja jest a fortiori jednoznaczniejsza: nie posiada Pan w Polsce żadnego stosunku pracy ani zobowiązań kredytowych, a przeniesienie centrum interesów życiowych do USA zostało nie tylko zamierzone, lecz faktycznie dokonane i utrwalone ponad rok przed złożeniem niniejszego wniosku.

Dostrzega Pan, że w interpretacjach z dnia 28 marca 2011 r. (IPPB4/415-31/11-2/JS) oraz z dnia 15 września 2011 r. (IPPB4/415-483/11-4/JS) podatnicy przenieśli się do USA wraz z rodziną (współmałżonkiem i dziećmi), podczas gdy jest Pan osobą stanu wolnego. Jak jednak wykazano powyżej w sekcji IV, w przypadku osób żyjących samodzielnie Objaśnienia MF nakazują oceniać centrum interesów osobistych przez pryzmat miejsca prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego i aktywności społeczno – kulturalnej – a oba te elementy wskazują jednoznacznie na USA.

Odrębną kwestią jest to, że w powołanych interpretacjach podatnicy posiadali status stałego rezydenta USA (Zielona Karta) lub podwójne obywatelstwo, podczas gdy Pan przebywa w USA na podstawie wizy pracowniczej H-1B (ważnej do 30 września 2027 r.). Okoliczność ta nie wpływa jednak na ocenę spełnienia kryterium stałego zamieszkiwania w rozumieniu Komentarza OECD – trwałość zamieszkania ocenia się bowiem przez pryzmat faktycznego urządzenia ogniska domowego i zamiaru trwałego użytkowania, a nie tytułu pobytowego. Zawarł Pan umowę o pracę na okres odpowiadający wizie (do 2027 r.), planuje Pan jej przedłużenie, aktywnie ubiega się Pan o Zieloną Kartę i bierze udział w loterii Zielonej Karty – co jednoznacznie świadczy o zamiarze trwałego pozostania w USA. Wniosek ten potwierdza dodatkowo powołana powyżej interpretacja IPPB4/415-17/11-2/JS, w której organ uznał przeniesienie centrum interesów życiowych do USA nawet w sytuacji całkowitego braku tytułu pobytowego – wnioskodawczyni dopiero planowała wyjazd i nie posiadała żadnej wizy, Zielonej Karty ani innej podstawy pobytu w Stanach Zjednoczonych.

b)     Ośrodek powiązań osobistych i majątkowych

Nawet gdyby hipotetycznie uznać, że posiada Pan stałe ognisko domowe w obu państwach, to ściślejsze powiązania osobiste i majątkowe łączą go z USA. Na korzyść USA przemawiają: jedyne źródło dochodu, miejsce zatrudnienia, rachunki bankowe (bieżące, lokaty, maklerski, emerytalny), ubezpieczenie zdrowotne, opieka medyczna, mieszkanie wynajęte na dłuższy okres, aktywność społeczno-kulturalna oraz prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego.

Z Polską łączy Pana jedynie: dalsza rodzina (rodzice, rodzeństwo – nie współmałżonek, partner ani dzieci), nieruchomość inwestycyjna niewykorzystywana mieszkaniowo oraz zamykane rachunki bankowe utrzymywane w minimalnym zakresie technicznym. Jak wynika z Objaśnień MF (Przykład 4) oraz z orzecznictwa NSA, same sporadyczne wizyty u dalszej rodziny nie przesądzają o centrum interesów osobistych – w przypadku osób żyjących samodzielnie decydujące jest miejsce prowadzenia gospodarstwa domowego i aktywności społeczno-kulturalnej, a te skoncentrowane są w USA.

c)     Zwykłe miejsce przebywania (habitual abode)

Nawet gdyby nie można było ustalić ośrodka powiązań osobistych, kolejne kryterium – zwykłe miejsce przebywania – wskazuje jednoznacznie na USA. Przebywał Pan na terenie USA 310 dni w roku, podczas gdy w Polsce nie dłużej niż 55 dni. Dysproporcja ta jest na tyle wyraźna, że nie pozostawia wątpliwości co do zwykłego miejsca przebywania.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 maja 2021 r. (II FSK 3694/18), kryterium zwykłego miejsca przebywania ma charakter obiektywny i wynika z długości pobytu w danym kraju, którą wyznacza okres przebywania (pozostawania) na danym terytorium. W powołanej sprawie NSA oddalił skargę kasacyjną Dyrektora KIS i stwierdził, że organ interpretacyjny bezpodstawnie przyjął, iż skarżąca – przebywająca w Polsce jedynie ok. 2 miesiące rocznie – zwykle przebywała w Polsce w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. b konwencji polsko-holenderskiej. Wniosek ten jest a fortiori uzasadniony w Pana sytuacji, który w Polsce przebywał nie dłużej niż 55 dni (tj. krócej niż skarżąca w powołanej sprawie), podczas gdy w USA – 310 dni.

VII.  Konkluzja

Wobec powyższego, zarówno na gruncie przepisów prawa krajowego (art. 3 ust. 1a ustawy o PIT), jak i przy zastosowaniu norm kolizyjnych UPO PL-USA (art. 4), Pana zdaniem, od 2025 r. nie będzie Pan miał na terenie RP nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Natomiast w oparciu o treść art. 3 ust. 2b ustawy:

Katalog dochodów (przychodów) wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest katalogiem zamkniętym; wymienia jedynie przykładowe rodzaje dochodów, które podlegają opodatkowaniu w Polsce i nie jest to wyliczenie wyczerpujące.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

Należy również podkreślić, że zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego. W takim przypadku, do dnia pozostawania polskim rezydentem podatkowym podatnik rozlicza się w Polsce na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego. Natomiast po przeniesieniu miejsca zamieszkania za granicę, podatnik podlega w Polsce opodatkowaniu tylko od dochodów uzyskanych na terytorium Polski. Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Z wniosku i uzupełnienia wynika, że jest Pan obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej. Od początku października 2024 r. przebywa Pan na terytorium USA, gdzie Pan zamieszkuje oraz wykonuje pracę zarobkową. Nie uzyskuje Pan z Polski dochodów z pracy, działalności gospodarczej ani najmu. W 2025 r. miał Pan stałe miejsce zamieszkania w Stanach Zjednoczonych. W 2025 r. w Polsce nie miał Pan stałego miejsca zamieszkania. Do Stanów Zjednoczonych przeprowadził się Pan w celu stałego osiedlenia się. Nie planuje Pan powrotu do Polski po zakończeniu obecnej pracy w stanach Zjednoczonych. Pana zamiarem jest pozostanie w Stanach Zjednoczonych na stałe – zarówno w okresie aktywności zawodowej, jak i po osiągnięciu wieku emerytalnego. Jest Pan osobą stanu wolnego, nie pozostaje Pan w związku małżeńskim i nie posiada Pan dzieci. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stale zamieszkują Pana rodzice oraz rodzeństwo, z którymi utrzymuje Pan kontakty rodzinne. W Polsce prowadził Pan jednoosobową działalność gospodarczą, która najpierw z dniem 1 października 2024 r. została zawieszona a następnie 18 marca 2025 r. wykreślona z rejestru CEIDG. Od dnia wykreślenia nie prowadzi Pan żadnej działalności gospodarczej na terytorium RP, nie osiąga Pan z tego tytułu dochodów, nie posiada Pan w Polsce klientów ani kontrahentów.

Od października 2024 r. prowadzi Pan w Stanach Zjednoczonych samodzielne gospodarstwo domowe w wynajmowanych mieszkaniach. Samodzielnie pokrywa Pan wszelkie koszty utrzymania. Posiada Pan lokalne ubezpieczenie zdrowotne. Aktywnie uczestniczy Pan w życiu lokalnej społeczności. Od momentu rozpoczęcia pobytu na terytorium Stanów Zjednoczonych zawarł Pan umowy z lokalnymi dostawcami usług telekomunikacyjnych, w tym umowę z operatorem (...) na usługi telekomunikacji oraz umowę z operatorem (...) na świadczenie usług internetowych stacjonarnych w miejscu zamieszkania. W Polsce posiada Pan mieszkanie w (...) stanowiące Pana własność, zakupione w lipcu 2021 roku. Mieszkanie pozostaje puste i niewykorzystywane do jakichkolwiek celów mieszkaniowych – nie jest w nim prowadzone gospodarstwo domowe, nie jest udostępniane członkom rodziny ani osobom trzecim, nie stanowi miejsca Pana faktycznego pobytu w Polsce.

Stopniowo przenosi Pan swoje aktywa finansowe do Stanów Zjednoczonych. W USA otworzył Pan rachunki bankowe bieżące, lokaty, rachunek maklerski przeznaczony do inwestycji w akcje oraz konto emerytalne, na które składki odprowadza jego pracodawca. Bieżące wynagrodzenie wpływa wyłącznie na rachunki prowadzone w Stanach Zjednoczonych. W Polsce posiadał Pan konta obligacyjne oraz rachunki maklerskie, natomiast rachunki bankowe są sukcesywnie zamykane lub utrzymywane jedynie w minimalnym zakresie technicznym. Jednocześnie w Polsce nie posiada Pan żadnych zawartych umów kredytowych. Nie posiada Pan w Polsce udziałów w spółkach, innych nieruchomości ani aktywnej działalności gospodarczej, jak również nie jest stroną istotnych zobowiązań umownych.

Po analizie Pana powiązań osobistych i gospodarczych należy stwierdzić, że bez wątpienia ośrodek Pana interesów życiowych od 2025 r. (jeśli nie zmieni się stan faktyczny i prawny) nie znajduje się w Polsce.

Przesłanka określona w art. 3 ust. 1a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych również nie została przez Pana spełniona. W 2025 r. przebywał Pan w USA łącznie przez 310 dni. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przebywał Pan łącznie nie dłużej niż 55 dni, a wizyty te miały wyłącznie charakter rodzinny i urlopowy.

W związku z powyższym, w świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od 2025 r. nie posiada Pan w Polsce miejsca zamieszkania dla celów podatkowych, a zatem podlega Pan w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Stosownie zaś do art. 4a ww. ustawy:

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 7 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Waszyngtonie 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 r. Nr 31 poz. 178 ze zm.; dalej: „Umowa”):

Natomiast jak wynika z art. 3 ust. 1 pkt 8 ww. Umowy:

W świetle art. 4 ust. 1 tej umowy:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Przedtem, jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym konwencja zawarta między Polską i Stanami Zjednoczonymi.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas.

Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. W zakresie powiązań gospodarczych, wyjaśniam, że jest to miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są: miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Przechodząc do analizy sprawy, wskazuję, że jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa (na skutek spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa), a w Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy opisanych wcześniej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną rezydencją podatkową.

Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Należy jednak podkreślić, że normy kolizyjne stosowane w przypadku podwójnej rezydencji podatkowej miałyby zastosowanie dopiero wówczas, gdyby został Pan uznany za rezydenta podatkowego zarówno w Polsce jak i w Stanach Zjednoczonych (w świetle tamtejszych przepisów krajowych) w tym samym okresie.

Mając na uwadze przedstawione przez Pana informacje oraz obowiązujące przepisy, stwierdzam, że nie istnieje konieczność ustalenia Pana miejsca zamieszkania w oparciu o art. 4 ust. 1 umowy polsko – amerykańskiej. Z wniosku wynika, że przebywa Pan na terytorium USA na podstawie wizy pracowniczej H-1B, jednak dokument ten nie potwierdza Pana rezydencji podatkowej. Dopiero zamierza Pan wystąpić o przyznanie tzw. Zielonej Karty. Zatem Pana miejsce zamieszkania należy ustalić wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wskazałem powyżej, od 2025 r. nie będzie Pan posiadał w Polsce miejsca zamieszkania dla celów podatkowych. Skoro w ww. okresie nie będzie Pan przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni, a jednocześnie nie będzie Pan posiadał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ośrodka interesów życiowych (centrum interesów osobistych i gospodarczych), to brak jest przesłanek uprawniających do uznania Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu cyt. art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, od 2025 r. (jeśli nie ulegnie zmianie stan faktyczny i prawny) w Polsce podlega Pan ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlega Pan obowiązkowi podatkowemu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionych stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·       Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.