Możliwość skorzystania z ulgi na powrót (powrót do Polski w 2023 r.) i korzystanie z „ulgi dla młodych” do momentu ukończenia 26 lat (styczeń 2026 r.)
Podatnik przebywał i pracował w Niemczech od sierpnia 2019 do lipca 2023, gdzie miał centrum interesów życiowych. Nie dokonał formalnego wymeldowania z Polski, ale faktycznie mieszkał w Niemczech. W lipcu 2023 wrócił do Polski, gdzie od tego czasu pracuje i studiuje. Do stycznia 2026 korzysta z ulgi podatkowej dla młodych, a po jej utracie planuje skorzystać z ulgi…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
9 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 23 stycznia 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
W okresie od sierpnia 2019 r. do lipca 2023 r. przebywał Pan i pracował na stałe w Niemczech (łącznie około 4 lata). W tym okresie Pana centrum interesów życiowych (ośrodek interesów osobistych i gospodarczych) znajdowało się w Niemczech. Posiadał Pan tam stałe miejsce zamieszkania, był zatrudniony na podstawie niemieckich umów o pracę i tam odprowadzał podatki. W Polsce w tym czasie nie osiągał Pan dochodów podlegających opodatkowaniu i nie posiadał w Polsce centrum interesów życiowych. Dysponuje Pan dokumentami potwierdzającymi pobyt i rezydencję podatkową w Niemczech (m.in. dokumenty meldunkowe, umowy, rozliczenia podatkowe). Nie dokonał Pan formalnego wymeldowania z pobytu stałego w Polsce na czas wyjazdu, jednak Pana faktyczne miejsce zamieszkania znajdowało się w Niemczech.
W lipcu 2023 r. przeniósł Pan swoje miejsce zamieszkania z powrotem do Polski. Po powrocie, od września 2023 r. pracował Pan na umowie zlecenia, a od października 2023 r. rozpoczął Pan studia. Od października 2025 r. jest Pan zatrudniony na Umowę o Pracę. Z uwagi na wiek, Pana przychody korzystały ze zwolnienia w ramach tzw. „ulgi dla młodych”. W styczniu 2026 r. kończy Pan 26 lat, w związku z czym traci Pan prawo do „ulgi dla młodych”. Z uwagi na dotychczasowe korzystanie z tej ulgi, nie korzystał Pan jeszcze z „ulgi na powrót”.
Planuje Pan skorzystać z „ulgi na powrót” (art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) w latach następnych.
Uzupełnienie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
Wyjazd do Niemiec nastąpił w celu podjęcia stałej pracy zarobkowej oraz zmiany stałego miejsca zamieszkania (przeniesienie centrum interesów życiowych za granicę).
Do Niemiec wyjechał Pan sam. Do Polski powrócił Pan również sam.
Przewiduje Pan, że Pana łączne przychody brutto w latach, w których zamierza Pan korzystać z „ulgi na powrót”, mogą przekroczyć kwotę 85 528 zł rocznie, jednak zwolnienie będzie stosowane tylko do wysokości ustawowego limitu.
Za styczeń 2026 r. (do dnia Pana urodzin) zamierza Pan skorzystać z „ulgi dla młodych”.
W latach 2023, 2024 i 2025 (latach, kiedy korzystał Pan z „ulgi dla młodych”) oraz 2026 r. kwota przychodów korzystających ze zwolnienia (zarówno w ramach „ulgi dla młodych”, jak i „ulgi na powrót”) nie przekroczy ustawowego limitu 85 528 zł. Nadwyżka przychodów ponad ten limit będzie podlegała opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
W wyniku powrotu i zmiany miejsca zamieszkania na Polskę w lipcu 2023 r., od tego momentu podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Posiada Pan obywatelstwo polskie.
W okresie od początku roku, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na terytorium RP (tj. od 1 stycznia 2023 r.), do dnia poprzedzającego dzień zmiany miejsca zamieszkania (lipiec 2023 r.), nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium RP w rozumieniu przepisów podatkowych (Pana centrum interesów życiowych znajdowało się w Niemczech). Fakt posiadania formalnego zameldowania w Polsce w tym okresie nie odzwierciedlał faktycznego miejsca zamieszkania.
W roku 2019 przebywał Pan w Polsce dłużej niż 183 dni (wyjazd nastąpił pod koniec sierpnia). W latach 2020, 2021, 2022 przebywał Pan w Polsce krócej niż 183 dni (zamieszkiwał Pan w Niemczech). W roku 2023 przebywał Pan w Polsce krócej niż 183 dni (powrót nastąpił w drugiej połowie lipca 2023 r., zatem okres Pana pobytu w Polsce do końca roku nie przekroczył 183 dni).
W okresie zamieszkiwania w Niemczech przyjeżdżał Pan do Polski wyłącznie okazjonalnie w celach rodzinnych (odwiedziny krewnych) oraz turystyczno-wypoczynkowych (święta, urlopy). Z uwagi na upływ czasu nie jest Pan w stanie wskazać precyzyjnych dat dziennych każdego wjazdu i wyjazdu. Wyjaśnił Pan, że były to wizyty nieregularne, zazwyczaj obejmujące okresy świąteczne (Boże Narodzenie, Wielkanoc) lub wybrane weekendy. Każdorazowy pobyt trwał maksymalnie do 10 dni. Łączna liczba dni spędzonych w Polsce w żadnym z lat (2020, 2021, 2022) nie zbliżyła się do granicy 183 dni, a Pana centrum interesów życiowych pozostawało w Niemczech.
Przed wyjazdem do Niemiec (przed rokiem 2019) miał Pan miejsce zamieszkania na terytorium RP nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych.
Pytania
1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót” (art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), z uwagi na spełnienie warunku faktycznego zamieszkiwania i pracy w Niemczech przez okres 4 lat, pomimo że w tym czasie nie dokonał Pan formalnego wymeldowania z pobytu stałego w Polsce?
2. Czy w opisanym stanie faktycznym, biorąc pod uwagę powrót do Polski w 2023 r. i korzystanie z „ulgi dla młodych” do momentu ukończenia 26 lat (styczeń 2026 r.), ma Pan prawo wybrać okres korzystania z „ulgi na powrót” w latach 2026–2029, czy też okres ten jest sztywno związany z rokiem powrotu i musi obejmować lata 2024–2027?
Pana stanowisko w sprawie
Ad 1.
Pana zdaniem, przysługuje Panu prawo do skorzystania z „ulgi na powrót”, ponieważ spełnił Pan kluczowy warunek zamieszkiwania poza terytorium RP przez co najmniej trzy lata kalendarzowe (art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Fakt braku administracyjnego wymeldowania z pobytu stałego w Polsce nie przekreśla tego prawa, o ile faktyczne centrum interesów życiowych oraz miejsce zamieszkania dla celów podatkowych znajdowało się w Niemczech. Zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o PIT, o rezydencji podatkowej decyduje miejsce zamieszkania (centrum interesów życiowych), a nie zameldowanie, które jest czynnością jedynie ewidencyjną.
Ad 2.
Pana zdaniem, w opisanym stanie faktycznym przysługuje Panu prawo do wyboru okresu korzystania z „ulgi na powrót” (art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) w wariancie obejmującym cztery lata następujące po roku powrotu, tj. lata 2024, 2025, 2026 oraz 2027.
Zgodnie z art. 21a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnik może korzystać ze zwolnienia w roku powrotu lub roku następnym. Dokonuje Pan wyboru roku następnego (2024) jako początku okresu czteroletniego. W konsekwencji:
‒ w latach 2024 i 2025 skorzysta Pan ze zwolnienia, przy czym limit ulgi łączy się z „ulgą dla młodych” (zgodnie z art. 21 ust. 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych);
‒ w latach 2026 i 2027 (po ukończeniu 26. roku życia i wygaśnięciu „ulgi dla młodych”) zachowa Pan prawo do pełnego odliczenia w ramach „ulgi na powrót” do wysokości limitu ustawowego.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia.
W świetle z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są:
Przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,
b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych
d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
- w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 21 ust. 43 powołanej ustawy:
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:
a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
3) podatnik:
a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub
b) miał miejsce zamieszkania:
- nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
- na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz
5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl natomiast art. 21 ust. 44 cytowanej ustawy:
Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
Ponadto, z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:
Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.
Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:
Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
W myśl natomiast art. 4a ustawy:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Wątpliwość Pana budzi kwestia, czy kwalifikuje się Pan do skorzystania z „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ww. ulga polega na zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r.
W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.
Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP.
Z treści wniosku i uzupełnienia wynika, że od sierpnia 2019 r. do lipca 2023 r. przebywał Pan i pracował na stałe w Niemczech. W ww. okresie Pana centrum interesów życiowych (ośrodek interesów osobistych i gospodarczych) znajdowało się w Niemczech. Posiadał Pan tam stałe miejsce zamieszkania, był zatrudniony na podstawie niemieckich umów o pracę i tam odprowadzał podatki. Zatem, warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został spełniony.
Następny warunek określa art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) ww. ustawy.
Nie posiadał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Polski w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok, w którym zamierza Pan skorzystać z „ulgi na powrót”. Ponadto wskazał Pan, że w okresie zamieszkania w Niemczech nie dokonał Pan formalnego wymeldowania z pobytu stałego w Polsce.
Definicja miejsca zamieszkania, zawarta w ustawie o podatku odchodowym od osób fizycznych, obejmuje dwa kryteria: pobyt na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym lub posiadanie na terytorium Polski ośrodka interesów życiowych rozumianego jako centrum interesów osobistych lub centrum interesów gospodarczych. Przepisy te stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska.
W świetle przepisów prawa podatkowego miejsce zamieszkania nie jest tożsame z miejscem zameldowania. W sytuacji, gdy miał Pan miejsce zamieszkania w Polsce nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych przed okresem, w którym miał Pan miejsce zamieszkania w Niemczech, przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT. Spełnił Pan zatem również warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. b) ww. ustawy.
Jednym z warunków, wymienionych w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) jest posiadanie przez podatnika obywatelstwa innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Posiada Pan obywatelstwo polskie, zatem spełnił Pan warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ww. ustawy
Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
Zgodnie z art. 5a pkt 21 ww. ustawy:
Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami mogą być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za granicą, albo zaświadczenie od byłego pracodawcy.
Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe, czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.
Z przedstawionego przez Pana opisu wniosku wynika, że posiada Pan inne dokumenty potwierdzające, że Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych przed przyjazdem do Polski znajdowało się w Niemczech, m.in. dokumenty meldunkowe, umowy, rozliczenia podatkowe. Spełnił Pan zatem warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jednocześnie, spełnił Pan również obwarowanie wynikające z art. 21 ust. 43 pkt 5 cyt. ustawy podatkowej, jako że nie korzystał Pan wcześniej z „ulgi na powrót”. Zatem, na gruncie opisanego stanu faktycznego przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych ze stosunku pracy.
Ww. zwolnienie z opodatkowania obejmuje przychody do wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte z tytułów wymienionych w przepisie – w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
Zmienił Pan miejsce stałego zamieszkania na Polskę w lipcu 2023 r., zatem może Pan skorzystać z ulgi na powrót w latach 2023-2026 lub 2024-2027.
We wniosku wskazał Pan, że od 2023 r. (od momentu rozpoczęcia pracy w Polsce) do stycznia 2026 r. korzystał i zamierza Pan skorzystać z „ulgi dla młodych”.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Wolne od podatku dochodowego są przychody:
a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej, spółdzielczego stosunku pracy,
b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
c) z tytułu odbywania praktyki absolwenckiej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich (Dz.U. z 2018 r. poz. 1244),
d) z tytułu odbywania stażu uczniowskiego, o którym mowa w art. 121a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe,
e) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
– otrzymane przez podatnika do ukończenia 26. roku życia, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł.
Analiza treści powyższego zwolnienia podatkowego prowadzi do wniosku, że zwolnienie to nie ma charakteru jedynie podmiotowego, ale ma charakter podmiotowo-przedmiotowy. Podmiotowy, bowiem jest adresowane do podatników podatku dochodowego, którzy nie ukończyli 26 roku życia. Przedmiotowy, bo nie wszystkie przychody osiągnięte przez wskazanych metrykalnie podatników mogą korzystać z tego zwolnienia – dotyczy ono bowiem jedynie przychodów enumeratywnie wymienionych w cytowanym art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Możliwość zastosowania tego zwolnienia ustawodawca uzależnił zatem od łącznego spełnienia wszystkich przesłanek wytyczonych analizowanym przepisem – zarówno tej podmiotowej, jak i tej przedmiotowej. Są to warunki niezbędne do zastosowania zwolnienia.
Suma przychodów zwolnionych od podatku w ramach „ulgi dla młodych” nie może przekroczyć rocznie 85 528 zł. Po przekroczeniu rocznego limitu przychodów zwolnionych w ramach tej ulgi, nadwyżka przychodów podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
Do dochodów podlegających opodatkowaniu według skali podatkowej ponad limit 85 528 zł ma zastosowanie kwota wolna od podatku w wysokości 30 000 zł rocznie (czyli podstawa obliczenia podatku, od której nie powstaje obowiązek zapłaty podatku).
Jednakże należy zauważyć, że na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:
Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
Zatem podatnik spełniający warunki do zastosowania ulg wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 148, 152, 153 i 154 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może z nich skorzystać do przychodu, nie przekraczającego w latach podatkowych kwoty 85 528 zł.
Przychodami zwolnionymi, o których mowa w cytowanym powyżej artykule, są m. in. przychody otrzymane przez podatnika do ukończenia 26. roku życia (ulga dla młodych), czy przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ulga na powrót).
Literalne brzmienie cytowanego powyżej przepisu wskazuje, że limit 85 528 zł jest jeden dla wszystkich ulg, co oznacza, że wszystkie ulgi, z których podatnik korzysta w danym roku, nie mogą łącznie przekroczyć progu 85 528 zł.
Zasady ustalania podstawy obliczenia podatku określa art. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast o skali podatkowej stanowi art. 27 ust. 1 tej ustawy.
Wskazał Pan, że w latach 2023, 2024, 2025 korzystał Pan z ulgi dla młodych. W styczniu 2026 r. kończy Pan 26 lat, w związku z czym traci Pan prawo do ulgi dla młodych. Po tym okresie zamierza Pan skorzystać z ulgi na powrót.
Ulga na powrót w Pana przypadku powinna być zastosowana od 2023 r. lub od początku roku następnego, czyli 2024 r. i w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych.
Skoro w latach 2023-2025 wykorzystał Pan limit, o którym mowa w art. 21 ust. 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, korzystając z ulgi dla młodych, to z ulgi na powrót może Pan skorzystać w roku 2026 i 2027 (w ramach przysługującego limitu).
Zatem nie ma Pan dowolnej możliwości wyboru okresu za jaki skorzysta Pan z ulgi na powrót.
Pana stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo