Interpretacja 0114-KDIP3-2.4011.389.2026.2.JK3

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 17 kwietnia 2026 r. (wpływ 22 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i jego uzupełnienie

W 2025 r. podczas realizacji inwestycji na sąsiedniej działce deweloper bez Pana zgody -bezumownie przekroczył granicę Pana działki i wyrządził na niej szkody.

W sierpniu 2025 r. zgłosił Pan do dewelopera skargę dotyczącą wyrządzonych szkód na Pana działce , t.j. bezumowne wejście na teren działki w celu wykonania ogrodzenia, nieuprawnione usunięcie 7 drzew o średnicy pnia od 2 cm do 9 cm mierzonych na wysokości ok. 10 cm od ziemi, zniszczenia krzewów wzdłuż ogrodzenia, a także składowanie hałdy zrąbek i żwiru przez kilka miesięcy, które to szkody powstały wskutek realizacji inwestycji przez dewelopera. W Pana ocenie bezprawne wejście na Pana grunt i zniszczenie zieleni tam istniejącej oraz wielokrotne przekraczanie tej granicy bez Pana wiedzy i zgody kwalifikuje się do naprawy szkody i wypłaty odszkodowania. Poinformował Pan dewelopera, że jest Pan gotów podpisać porozumienie w formie ugody z deweloperem za naruszenie Pana stanu spokojnego posiadania, za przekroczenie pana granicy, za zniszczoną zieleń na całej działce i bezprawne użytkowanie Pana terenu za odpowiednim odszkodowaniem. Przytoczył Pan artykuły - Prawo Budowlane: art. 47 oraz Kodeks Cywilny, art. 142 - użycie bez zgody właściciela, art. 143 - własność gruntu, art. 363 - naprawienie szkody, art. 390 zawarcie ugody, art. 415 - wina i jej naprawienie, art. 445 i art. 448 naruszenie dobra osobistego i zadośćuczynienie, art. 917 - ugoda. W związku z powyższym doszli Państwo do porozumienia ustnego. Na mocy podpisanego Porozumienia pisemnego deweloper wypłacił Panu rekompensatę za wyrządzone szkody (5.000 słownie pięć tysięcy). W jednym z punktów porozumienia deweloper zapisał, że wypłata odszkodowania podlega przepisom ustawy z 26 lipca 1991 r. (Dz. U. 1991 Nr 80 poz. 350).

Następnie Deweloper nie kontaktując się z Panem, zakwalifikował zdarzenie jako Umowę o pomocy przy zbiorach i wystawił PIT- 11, który otrzymał Pan pocztą na początku 2026 r. W poz. 99 wpisał „Zastępcze usunięcie usterek / Rekompensata / Odszkodowanie”

Na podstawie PIT- 11 przesłanego przez dewelopera Urząd Skarbowy zaliczył rekompensatę jako wynagrodzenie z tytułu Umowy o pomocy przy zbiorach i naliczył podatek od tej czynności.

Nie zgadza się Pan z takim rozwiązaniem, ponieważ nie zawierał Pan z deweloperem żadnej Umowy o pomocy przy zbiorach - nigdy nie pracował Pan na jego rzecz.

Po negocjacjach zawarł Pan pisemne Porozumienie z deweloperem we wrześniu 2026 r., w którym nie ma mowy o żadnym wynagrodzeniu tylko o wypłacie rekompensaty za wyrządzone szkody. Ponadto w przeszłości miał Pan podobne zdarzenia na innej Pana działce i za każdym razem odszkodowanie z tytułu wyrządzonych szkód nie podlegało opodatkowaniu, co wynika z przepisów ustawy z 26 lipca 1991 r. art. 21 pkt 3g (zwolnienie z opodatkowania). W jednym z przypadków zgłosił się Pan do Urzędu Skarbowego (…) (do Naczelnika Urzędu i otrzymał Pan informacje, że odszkodowania za wyrządzone szkody na Pana majątku są zwolnione z podatku.

Na Pana majątku powstał ubytek fizyczny - zniszczenie mienia i psychiczny - nerwy i czas poświęcony temu zdarzeniu. W Pana ocenie nie uzyskał Pan żadnego przychodu, a jedynie zwrot za powstałe szkody. Zniszczona zieleń była zagospodarowana przez wiele lat.

Zawarł Pan z deweloperem ugodę pozasądową. Tytuł dokumentu to „Porozumienie”, a nie jak deweloper wskazał w PIT-11 Umowa o pomocy przy zbiorach i tak jak napisał Pan we wniosku nie zawierał Pan z deweloperem żadnej Umowy o pomocy przy zbiorach - nigdy nie pracował Pan na jego rzecz.

Porozumienie zostało zawarte na podstawie przepisów Kodeksu Cywilnego (art. 917 i 918)

Świadczenie wypłacone przez dewelopera było tylko i wyłącznie odszkodowaniem za wyrządzoną Panu szkodę, a nie jak księgowość dewelopera wskazała w PIT - 11 wynagrodzeniem z tytułu Umowy o pomocy przy zbiorach.

Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej, jest Pan emerytem, a we wcześniejszym okresie był Pan rolnikiem, więc świadczenie nie zostało otrzymane w związku z działalnością gospodarczą.

Wysokość odszkodowania została oparta na podstawie średnich cen rekultywacji gruntu i nowych nasadzeń drzew, krzewów i kwiatów w danym okresie na danym terenie. Drzewa rosły około 8 do 10 lat. Działka jest Pana własnością od 1989 r. i była pielęgnowana od wielu lat. Wysokość i zasady ustalania wskazanego we wniosku świadczenia pieniężnego wynikały wyłącznie z zawartego Porozumienia i zostały ustalone wyłącznie wskutek dokonanych przez strony uzgodnień w oparciu o wzajemne ustępstwa, których celem było polubowne zakończenie sporu.

Wysokość i zasady ustalania odszkodowania nie wynikały wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, tylko z uzgodnień zawartych w Porozumieniu (pozasądowym).

Świadczenie wskazane we wniosku dotyczyło szkody rzeczywistej.

Deweloper, podczas budowy na sąsiedniej działce bezumownie i bez Pana wiedzy i zgody przekroczył granice Pana działki. Deweloper przed rozpoczęciem swojej budowy nie dokonał uzgodnienia i rozgraniczenia z sąsiadami. Został zniszczony grunt i zieleń poprzez składowanie materiałów budowlanych i śmieci formie pryzmy oraz wycięcie drzew, krzewów i kwiatów. Deweloper przyznał się do wyrządzenia Panu wyżej wymienionych szkód. Po kilku rozmowach w ciągu kilkunastu dni ustalili Państwo warunki polubownego rozwiązania sporu i podpisaliście Porozumienie, na podstawie którego deweloper wypłacił Panu odszkodowanie za wyrządzone szkody. Do powyższego wyjaśnienia dołączył Pan zdjęcia zniszczonego terenu Pana działki.

Pytanie

Czy w tej sytuacji jest Pan zobowiązany zapłacić podatek, czy ubiegać się o korektę PIT - 37 wystawionego przez Urząd Skarbowy?

Pana stanowisko w sprawie

Nie zgadza się Pan z takim rozwiązaniem, ponieważ nie zawierał Pan z deweloperem żadnej Umowy o pomocy przy zbiorach - nigdy nie pracował Pan na jego rzecz. Na Pana majątku powstał ubytek fizyczny - zniszczenie mienia i psychiczny - nerwy i czas poświęcony temu zdarzeniu. W Pana ocenie nie uzyskał Pan żadnego przychodu, a jedynie zwrot za powstałe szkody. Zniszczona zieleń była zagospodarowana przez wiele lat.

Zniszczenia wyrządzone przez dewelopera są ubytkiem na Pana majątku - Pana wieloletnia praca - pielęgnacja roślin na działce. W Pana ocenie nie uzyskał Pan żadnego przychodu, ani dochodu a jedynie zwrot za powstałe szkody.

W związku z powyższym uważa Pan, że wypłacone Panu przez dewelopera odszkodowanie na podstawie wyżej opisanego Porozumienia nie jest podstawą do naliczenia podatku od wynagrodzenia. Uważa Pan również, że ma Pan podstawy aby wnioskować o korektę PIT - 37 wystawionego przez Urząd Skarbowy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

W oparciu o powyższy przepis, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na mocy art. 10 ust. 1 pkt 9 tej ustawy źródłami przychodów są inne źródła.

W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Sformułowanie „w szczególności” dowodzi, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Zwrot za powstałe szkody może stanowić formę odszkodowania. Odszkodowanie, stanowi, co do zasady, przychód w rozumieniu cytowanego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie oznacza to jednak, że wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszystkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.

Ponadto zaakcentować należy, że zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawa – zwolnienia podatkowe stanowią wyłom od zasady powszechności opodatkowania; muszą one być zatem interpretowane bez dokonywania wykładni rozszerzającej, a także zawężającej danego przepisu prawa podatkowego. Nadto przy wszelkiej interpretacji przepisów prawa podatkowego i próbach odkodowania zawartych w nich norm prawnych należy posługiwać się przede wszystkim wykładnią językową.

Zatem, każde odszkodowanie stanowi przysporzenie majątkowe, przychód podatkowy. Jednakże ustawodawca ze względów celowościowych wprowadził w zakresie niektórych odszkodowań zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych, które wynikają m.in. z treści art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b cytowanej ustawy.

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przy czym zgodnie z art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.

W świetle powyższego stwierdzam, że zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:

1) otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,

2) odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie:

a) ustawy,

b) przepisów wykonawczych do ustawy,

c) aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,

d) układów zbiorowych pracy lub innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy,

3) wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost wynikać z ww. aktów,

4) nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w ich rozumieniu. Jak wynika bowiem z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt SK 62/08, jeśli określony sposób rozumienia przepisu ustawy utrwalił się już w sposób oczywisty, a zwłaszcza jeśli znalazł jednoznaczny i autorytatywny wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego bądź Naczelnego Sądu Administracyjnego, to należy uznać, że przepis ten - w praktyce swego stosowania - nabrał takiej właśnie treści. Względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.

W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej (art. 471 i następne), a co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania.

Natomiast w świetle art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Każde odszkodowanie ma za zadanie wyrównanie szkody w majątku, utraconych korzyści lub szkody poczynionej na osobie (zadośćuczynienie). Odszkodowanie stanowi zawsze przychód, gdyż otrzymujący je powiększa w ten sposób swój majątek. Odszkodowanie w żadnym wypadku nie ma charakteru restytucyjnego, bowiem niczego nie przywraca, a jedynie wynagradza stratę lub krzywdę. Warunkiem otrzymania każdego odszkodowania jest zdarzenie, w wyniku którego dana osoba doznała określonego uszczerbku. Nikt nie otrzyma odszkodowania, jeśli wcześniej nie zaszła przesłanka powodująca możliwość ubiegania się o nie.

Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy, wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Odszkodowanie uzyskane za szkodę poniesioną w związku z utraconymi korzyściami podlega zatem opodatkowaniu podatkiem dochodowym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1278/11; dostępny: http:// orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: „CBOSA”).

Najistotniejszy podział szkody wynika z brzmienia art. 361 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej: „k.c.”), w myśl którego szkoda polega albo na stracie, którą poniósł poszkodowany (damnum emergens), albo pozbawieniu poszkodowanego korzyści, które mógłby uzyskać, gdyby mu szkody nie wyrządzono (lucrum cessans).

W świetle zatem przepisu art. 361 § 2 k.c. osoba poszkodowana może oczekiwać naprawienia pełnej szkody doznanej w wyniku zdarzenia, za które odpowiada strona zobowiązana, naprawienie szkody obejmuje bowiem nie tylko poniesione przez nią straty (damnum emergens), ale również utracone korzyści (lucrum cessans), które by uzyskała, gdyby druga strona nie podjęła bezprawnego działania albo gdyby nie powstrzymała się od czynności, do której była zobowiązana.

Pojęcia straty i utraconych korzyści nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ich interpretacja wymaga więc odwołania się do ich znaczenia językowego, określanego przez orzecznictwo oraz doktrynę.

„Przez doznaną stratę należy rozumieć każdy uszczerbek w majątku osoby poszkodowanej, zarówno polegający na zmniejszeniu aktywów, czyli jego uszczuplenie o określone pozycje majątkowe, ale również na powiększeniu pasywów, czyli powstanie zadłużenia w majątku osoby poszkodowanej albo też dalsze pogłębienie stanu jej zadłużenia. (...) Uszczuplenie majątku osoby uprawnionej może polegać tylko na doprowadzeniu do utraty konkretnych praw wchodzących w jego skład, nie może natomiast przejawiać się w pozbawieniu osoby uprawnionej możliwości nabycia prawa, które nie należy do takiej osoby, nie jest tym samym częścią jej majątku” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 5 grudnia 2013 r., sygn. akt I ACa 724/13, Lex nr 1416416).

Za stratę uważa się zatem każde pogorszenie się sytuacji majątkowej (zmniejszenie aktywów lub zwiększenie pasywów) poszkodowanego, w wyniku czego poszkodowany staje się uboższy niż był przed doznaniem szkody. Zaznaczyć należy, że musi to być rzeczywisty uszczerbek w majątku należącym do poszkodowanego, spowodowany zniszczeniem, utratą lub uszkodzeniem określonych składników majątkowych albo obniżeniem ich wartości, a także powstanie nowych zobowiązań albo ich zwiększenie.

Z kolei szkoda związana z utraconymi korzyściami (lucrum cessans) polega na tym, że majątek poszkodowanego nie wzrósł tak, jakby się stało, gdyby nie nastąpiło zdarzenie, z którym połączona jest czyjaś odpowiedzialność. Wskutek doznania tego rodzaju uszczerbku poszkodowany nie staje się bogatszy o to, czego bez wyrządzenia mu szkody mógł oczekiwać w przyszłości. Przyjmuje się także, że szkodą w przypadku utraconych korzyści jest szkoda, którą określa to, co nie weszło do majątku poszkodowanego na skutek zdarzenia wyrządzającego tę szkodę, a inaczej mówiąc, to co weszłoby do majątku poszkodowanego, gdyby zdarzenie wyrządzające szkodę nie nastąpiło. Bardzo różne mogą być przy tym postaci szkody polegającej na utraconych korzyściach (zob. Agnieszka Rzetecka-Gil: Kodeks cywilny. Zobowiązania – część ogólna, LEX 2011; zob. też wyrok WSA w Łodzi z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 1302/10, CBOSA).

Zatem utracone korzyści obejmują nie tylko spodziewany zysk, zaliczyć do nich należy bowiem inne wypadki niepowiększenia się zasobów osoby uprawnionej o nowe prawa majątkowe, na uzyskanie których, z wysokim stopniem prawdopodobieństwa, taka osoba mogła liczyć, gdyby strona przeciwna nie podjęła bezprawnego działania albo gdyby wywiązała się względem osoby uprawnionej z obowiązku zaniechania podjętych czynności. Nie może ulegać wątpliwości, że bezprawne zaniechanie podjęcia przez stronę zobowiązaną działania, w wyniku którego majątek strony uprawnionej zostałby powiększony o nowe prawa majątkowe, stanowi źródło szkody majątkowej doznanej przez osobę uprawnioną, która polega na utracie spodziewanych korzyści, nie może natomiast polegać na uszczupleniu majątku należącego do takiej osoby, nie może tym samym stanowić straty w rozumieniu art. 361 § 2 k.c. (zob. wyroki Sądu Apelacyjnego w Warszawie: z 5 grudnia 2013 r., sygn. akt I ACa 724/13, Lex nr 1416416; z 4 lipca 2013 r., sygn. akt I ACa 197/13, z 25 lutego 2015 r., sygn. akt I ACa 1570/13, dostępne w internetowej bazie orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Warszawie).

Szkoda rozpatrywana jest jako uszczerbek o charakterze majątkowym, który może mieć postać dwojaką. Może obejmować stratę, jakiej doznaje mienie poszkodowanego – wskutek doznania tej straty poszkodowany staje się uboższy, niż był dotychczas, tzw. szkoda rzeczywista, ponadto może obejmować utratę korzyści, jakiej poszkodowany mógłby się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Odszkodowanie natomiast ma przywrócić sytuację majątkową poszkodowanego do takiej, w jakiej znajdowałby się, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Funkcja odszkodowania polega na wyrównaniu, a nie na polepszeniu pozycji majątkowej poszkodowanego.

Jak wynika z opisu sprawy deweloper wypłacił Panu odszkodowanie za wyrządzoną Panu szkodę, tj. zniszczenie zieleni na działce.

W przedmiotowej sprawie wysokość lub zasady ustalania odszkodowania nie wynikają wprost z regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co powoduje, że odszkodowanie nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie tego przepisu. Ponadto przedmiotowe odszkodowanie zostało wypłacone na podstawie ugody pozasądowej, więc znajdzie zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odszkodowanie to nie korzysta także ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż zostało wypłacone na podstawie ugody pozasądowej.

Mając na uwadze powyższe, wynikająca z ugody pozasądowej kwota odszkodowania stanowi dla Pana przychód w myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który to przychód nie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b, ani innego przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, środki pieniężne – które otrzymał Pan od dewelopera jako zwrot za powstałe szkody – stanowią dla Pana przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zatem, nie istnieją przesłanki do złożenia przez Pana korekty zeznania podatkowego.

Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Ponadto należy wyjaśnić, że wskazanego przez Pana przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3g ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.