Po trwałym przeniesieniu ośrodka interesów życiowych do ZEA w Polsce Wnioskodawca będzie podlegał ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. Wnioskodawca będzie podlegał obowiązkowi podatkowemu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Podatnik, polski obywatel obecnie mieszkający w Polsce, planuje trwale przenieść swoje centrum interesów życiowych do Zjednoczonych Emiratów Arabskich (ZEA). Przeniesie się wraz z małżonką, będzie posiadał tam stałe miejsce zamieszkania, rachunek bankowy, a także będzie wykonywał pracę (kontrakty menedżerskie) głównie z terytorium ZEA. Po przeprowadzce będzie przebywał w ZEA przez większą część roku (powyżej 183 dni), a w…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
2 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan - na wezwanie telefoniczne - pismem z 8 czerwca 2026 r. (data wpływu 8 czerwca 2026 r.).
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Jest Pan osobą fizyczną, obywatelem polskim zamieszkującym aktualnie w Polsce, jednocześnie podlegając w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
Planuje Pan w przyszłości uzyskiwać przychody z różnych źródeł, w tym z udziałów w spółkach z o.o., z kontraktów menadżerskich, a także z najmu nieruchomości i ruchomości w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej w Polsce.
Planuje Pan trwałe przeniesienie swojego ośrodka interesów życiowych do Zjednoczonych Emiratów Arabskich (ZEA) w przyszłym roku. Planowana przeprowadzka ma charakter stały i obejmuje zmianę miejsca codziennego zamieszkania oraz przeniesienie aktywności życiowej poza terytorium Polski. Po przeprowadzce do ZEA będzie Pan posiadać stałe miejsce zamieszkania w ZEA i będzie tam przebywać przez większą część roku. Będzie Pan tam zamieszkiwać w ZEA wspólnie z małżonką, która również przeniesie miejsce zamieszkania do ZEA i będzie tam stale przebywać. W konsekwencji, Pana centrum interesów osobistych (życiowych) będzie znajdowało się w ZEA.
Po przeprowadzce do ZEA:
a) będzie Pan przebywać na terytorium ZEA przez większą część roku, w tym co do zasady powyżej 183 dni w okresie obejmującym kolejne 12 miesięcy, natomiast czas jego przebywania na terytorium Polski będzie krótszy niż 183 dni w okresie obejmującym kolejne 12 miesięcy,
b) będzie Pan posiadać tytuł prawny do lokalu mieszkalnego w ZEA (najem lub własność) przeznaczonego na stałe miejsce zamieszkania,
c) będzie Pan posiadać rachunek bankowy prowadzony przez bank w ZEA,
d) będzie Pan wykonywać swoją pracę/usługi wynikające z kontraktów menedżerskich co do zasady fizycznie na terytorium ZEA, a pobyty w Polsce będą miały charakter incydentalny (np. spotkania, czynności formalne) i będą ograniczone czasowo.
W związku z tym, uzyska Pan certyfikat rezydencji prawnej od właściwych organów państwowych ZEA.
Jednocześnie, wciąż będzie Pan posiadał nieruchomości oraz ruchomości na terytorium Polski w celu uzyskiwania przychodów z ich najmu. Będzie Pan otrzymywał również przychody z udziałów w polskich spółkach z o.o. oraz świadczenia usług zarządczych dla polskich podmiotów w ramach kontraktów menadżerskich, przy czym usługi te będą wykonywane zasadniczo z terytorium ZEA, a ewentualne czynności wykonywane na terytorium Polski będą sporadyczne i czasowo ograniczone.
Uzupełnienie opisu sprawy
Pana planowane powiązania gospodarcze ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi (dalej: „ZEA”) obejmują w szczególności uzyskiwanie bieżących dochodów z kontraktu menedżerskiego wykonywanego co do zasady z terytorium ZEA, posiadanie udziałów w spółkach kapitałowych z siedzibą w ZEA (z których będzie Pan uzyskiwał przychody w postaci dywidend), a także posiadanie majątku ruchomego na terytorium ZEA. Będzie Pan posiadał tytuł prawny do lokalu mieszkalnego w ZEA (początkowo najem, z możliwością zakupu jakiejś nieruchomości w późniejszym okresie), a ponadto rozważa Pan zaciągnięcie zobowiązań finansowych w ZEA (np. kredytu).
Na moment składania wniosku nie jest możliwe precyzyjne określenie proporcji dochodów uzyskiwanych z poszczególnych źródeł (Polska/ZEA), jednak zasadnicza, bieżąca Pana aktywność zarobkowa będzie skoncentrowana w ZEA, co znajduje odzwierciedlenie w planowanym miejscu wykonywania pracy/usług oraz w lokalizacji podstawowych aktywów i relacji gospodarczych.
Nie przewiduje Pan prowadzenia aktywności politycznej ani w ZEA, ani w Polsce. Pana aktywność społeczna i kulturalna będzie w przeważającym stopniu realizowana w ZEA.
Przez sformułowanie „przychody z różnych źródeł” rozumie Pan, że może uzyskiwać dochody należące do różnych kategorii (źródeł) przychodów w rozumieniu ustawy o PIT, tj. w szczególności:
Użycie tego sformułowania nie oznacza, że planuje Pan prowadzić równolegle „centrum” aktywności życiowej w Polsce i w ZEA, lecz jedynie, że struktura jego dochodów może być zróżnicowana. Zasadnicza bieżąca aktywność zawodowa oraz organizacja życia codziennego będą skoncentrowane w ZEA, natomiast dochody z Polski będą pochodziły głównie z aktywów/inwestycji położonych w Polsce (np. najem, udziały), co nie przesądza o utrzymaniu w Polsce ośrodka interesów życiowych.
Pytanie
Czy po trwałym przeniesieniu ośrodka interesów życiowych do ZEA, będzie Pan podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu?
Pana stanowisko w sprawie
W Pana ocenie, po trwałym przeniesieniu ośrodka interesów życiowych do ZEA, będzie Pan podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o PIT, osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Przy czym stosownie do art. 3 ust. 1a ustawy o PIT, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Spójnik „lub” w wyżej wskazanym przepisie oznacza, że spełnienie tylko jednego z tych warunków jest wystarczające do uznania, że dana osoba podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. A contrario, jeżeli żadna z powyższych przesłanek nie jest spełniona, dana osoba nie podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Pierwszym z warunków pozwalających uznać osobę fizyczną za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (tzw. ośrodek interesów życiowych). Zarówno ustawa PIT, jak i inne przepisy prawa podatkowego nie zawierają legalnej definicji pojęcia centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodka interesów życiowych). W związku z brakiem definicji legalnej tego pojęcia, jego interpretacja powinna opierać się na utrwalonej praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych oraz stanowiskach organów podatkowych.
Przykładowo w wyroku NSA z dnia 14 czerwca 2022 r. sygn. akt II FSK 2692/19 wyjaśniono, że „Powyższy przepis wskazuje na dwie przesłanki powodujące ustalenie miejsca zamieszkania w Polsce, które ze względu na rozdzielenie ich przez ustawodawcę spójnikiem „lub”, mają charakter rozłączny. Pierwszym z warunków, pozwalającym uznać osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Dokonując oceny, w którym z państw znajduje się centrum interesów osobistych i gospodarczych osoby fizycznej, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki osobiste i ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są więzi rodzinne, towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczna, kulturalna i wszelka inna działalność, miejsce wykonywania działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, a także miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd. Drugim z warunków ustalenia miejsca zamieszkania danej osoby w Polsce jest przebywanie w Polsce dłużej niż 183 dni w ciągu roku podatkowego (tak wyrok NSA z 28 września 2018 r., sygn. II FSK 2653/16, z 28 maja 2021 r., sygn. akt II FSK 3694/18).”
Z kolei zgodnie ze stanowiskiem organów podatkowych przedstawionym w interpretacjach indywidualnych, przez pojęcie „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp.
W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 grudnia 2024 r., nr 0115-KDIT1.4011.558.2024.2.MN czytamy „Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.”
W świetle powyższego stanowiska organów podatkowych i sądów administracyjnych, należy uznać, że o posiadaniu centrum interesów życiowych można mówić w przypadku, gdy podatnik posiada w danym państwie więzy rodzinne, towarzyskie, prowadzi w nim działalność kulturową, posiada w nim źródła dochodów, wykonuje w tym państwie pracę zarobkową, posiada polisy ubezpieczeniowe, konta bankowe, inwestycje.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedstawionego stanu faktycznego, w Pana ocenie, po przeprowadzce nie będzie Pan posiadał w Polsce centrum interesów osobistych. W zakresie interesów gospodarczych, mimo utrzymania w Polsce określonych inwestycji (najem, udziały), zasadnicza aktywność zarobkowa, bieżące zarządzanie sprawami życiowymi oraz organizacja codziennego życia będą skoncentrowane w ZEA, co przesądza o przeniesieniu ośrodka interesów życiowych poza Polskę.
Drugą przesłanką jest przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W analizowanej sytuacji, będzie Pan przebywał dłużej niż 183 dni w roku podatkowym na terytorium ZEA, a czas jego przebywania na terytorium Polski wyniesie mniej niż 183 dni.
Przy czym, zgodnie z art. 4a ustawy o PIT, przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Postanowienia UPO mają znaczenie przede wszystkim w sytuacji potencjalnej kolizji rezydencji. W niniejszej sprawie kluczowe jest ustalenie, czy po przeprowadzce będzie Pan spełniał przesłanki z art. 3 ust. 1a ustawy o PIT.
Polska podpisała umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania - Umowa pomiędzy Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonych Emiratów Arabskich w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Abu Zabi dnia 31 stycznia 1993 r. (dalej jako UPO Polska - ZEA).
Stosownie do art. 4 § 1 UPO Polska - ZEA w rozumieniu niniejszej umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza:
a) w przypadku Polski, osobę, która zgodnie z prawem Polski podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również Polskę, jej jednostki terytorialne lub organy lokalne,
b) w przypadku Zjednoczonych Emiratów Arabskich:
(i) osobę fizyczną, która ma miejsce zamieszkania w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i jest obywatelem Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz
(ii) spółkę, która została utworzona w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i ma tam miejsce faktycznego zarządu, pod warunkiem, że spółka może przedstawić dowód na to, że wyłącznym właścicielem jej kapitału są Zjednoczone Emiraty Arabskie i/lub instytucja rządowa Zjednoczonych Emiratów Arabskich i/lub federalny lub lokalny rząd i/lub osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i spółka jest kontrolowana przez powyżej wymienione osoby mające miejsce zamieszkania lub faktyczny zarząd w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
Dla potrzeb dokonania interpretacji powyższego przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Przedtem jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów.
Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD, posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej, zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
Mając na uwadze opisany stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny, stwierdzić należy, że będzie Pan posiadał ograniczony obowiązek podatkowy w Polsce:
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):
Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Art. 3 ust. 2a ww. ustawy stanowi, że:
Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
Natomiast w oparciu o treść art. 3 ust. 2b ustawy:
Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:
1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;
5a) umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów uczestnictwa;
6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;
8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
Katalog dochodów (przychodów) wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest katalogiem zamkniętym; wymienia jedynie przykładowe rodzaje dochodów, które podlegają opodatkowaniu w Polsce i nie jest to wyliczenie wyczerpujące.
Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.
Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.
W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.
Należy również podkreślić, że zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego. W takim przypadku, do dnia pozostawania polskim rezydentem podatkowym podatnik rozlicza się w Polsce na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego. Natomiast po przeniesieniu miejsca zamieszkania za granicę, podatnik podlega w Polsce opodatkowaniu tylko od dochodów uzyskanych na terytorium Polski. Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Z wniosku i uzupełnienia wynika, że posiada Pan obywatelstwo polskie. Planuje Pan trwałe przeniesienie swojego ośrodka interesów życiowych do Zjednoczonych Emiratów Arabskich w przyszłym roku. Planowana przeprowadzka ma charakter stały i obejmuje zmianę miejsca codziennego zamieszkania oraz przeniesienie aktywności życiowej poza terytorium Polski. Po przeprowadzce do ZEA będzie Pan posiadać stałe miejsce zamieszkania w ZEA i będzie tam przebywać przez większą część roku. Będzie Pan tam zamieszkiwać w ZEA wspólnie z małżonką, która również przeniesie miejsce zamieszkania do ZEA i będzie tam stale przebywać.
Jednocześnie, po przeprowadzce planuje Pan uzyskiwać przychody z różnych źródeł, w tym z udziałów w polskich spółkach z o.o., z kontraktów menedżerskich, a także z najmu posiadanych nieruchomości i ruchomości, w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej w Polsce. Po przeprowadzce do ZEA będzie Pan posiadać tytuł prawny do lokalu mieszkalnego w ZEA (najem lub własność) przeznaczonego na stałe miejsce zamieszkania, będzie Pan posiadać rachunek bankowy prowadzony przez bank w ZEA oraz będzie Pan wykonywać swoją pracę/usługi wynikające z kontraktów menedżerskich co do zasady fizycznie na terytorium ZEA.
Pana planowane powiązania gospodarcze ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi (dalej: „ZEA”) obejmują w szczególności uzyskiwanie bieżących dochodów z kontraktu menedżerskiego wykonywanego co do zasady z terytorium ZEA, posiadanie udziałów w spółkach kapitałowych z siedzibą w ZEA (z których będzie Pan uzyskiwał przychody w postaci dywidend), a także posiadanie majątku ruchomego na terytorium ZEA. Rozważa Pan zaciągnięcie zobowiązań finansowych w ZEA (np. kredytu). Zasadnicza, bieżąca Pana aktywność zarobkowa będzie skoncentrowana w ZEA, co znajduje odzwierciedlenie w planowanym miejscu wykonywania pracy/usług oraz w lokalizacji podstawowych aktywów i relacji gospodarczych. Nie przewiduje Pan prowadzenia aktywności politycznej ani w ZEA, ani w Polsce. Pana aktywność społeczna i kulturalna będzie w przeważającym stopniu realizowana w ZEA. Po przeprowadzce Pana stałym miejscem zamieszkania będą Zjednoczone Emiraty Arabskie. Będzie Pan tam przebywać przez większą część roku, natomiast czas Pana przebywania na terytorium Polski będzie krótszy niż 183 dni w okresie obejmującym kolejne 12 miesięcy.
Skoro, jak Pan wskazał we wniosku oraz w uzupełnieniu:
to uznać należy, że ośrodek Pana interesów życiowych w ww. okresie będzie znajdował się w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
W związku z powyższym, w świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, po trwałym przeniesieniu ośrodka interesów życiowych do ZEA (jeśli nie zmieni się stan faktyczny i prawny) nie będzie Pan posiadał w Polsce miejsca zamieszkania dla celów podatkowych, a zatem będzie Pan podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Na podstawie art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonych Emiratów Arabskich w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku podpisanej w Abu Zabi dnia 31 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 81 poz. 373 ze zm.; dalej: „Umowa”) zmienionej Protokołem podpisanym w Abu Zabi dnia 11 grudnia 2013 r. (dalej: „Protokół zmieniający”), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz przez Zjednoczone Emiraty Arabskie dnia 27 czerwca r. (dalej: „Konwencja MLI”):
W rozumieniu niniejszej umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza:
a) w przypadku Polski, osobę, która zgodnie z prawem Polski podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również Polskę, jej jednostki terytorialne lub organy lokalne,
b) w przypadku Zjednoczonych Emiratów Arabskich:
Na podstawie art. 4 ust. 3 ww. Umowy:
Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna może być uznana za mającą miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad:
Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Przedtem, jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym konwencja zawarta między Polską i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi.
Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze.
Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
Przechodząc do analizy Pana sprawy, wskazuję, że jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa (na skutek spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa), a w Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy opisanych wcześniej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną rezydencją podatkową.
Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w powołanym wyżej art. 4 ust. 3 ww. umowy.
Należy jednak podkreślić, że normy kolizyjne stosowane w przypadku podwójnej rezydencji podatkowej miałyby zastosowanie dopiero wówczas, gdyby został Pan uznany za rezydenta podatkowego zarówno w Polsce jak i w Zjednoczonych Emiratach Arabskich (w świetle tamtejszych przepisów krajowych) w tym samym okresie.
Mając na uwadze przedstawione przez Pana informacje oraz obowiązujące przepisy, stwierdzam, że nie ma możliwości ustalenia Pana miejsca zamieszkania w oparciu o art. 4 ust. 3 umowy polsko - emirackiej. Z wniosku wynika, że nie posiada Pan obywatelstwa ZEA. Zatem nie można uznać, że będzie Pan posiadał miejsce zamieszkania zarówno w Polsce jak i w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
Pana miejsce zamieszkania należy ustalić wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jak wskazałem powyżej, po trwałym przeniesieniu ośrodka interesów życiowych do ZEA (jeśli nie zmieni się stan faktyczny i prawny) nie będzie Pan posiadał w Polsce miejsca zamieszkania dla celów podatkowych.
Skoro w ww. okresie nie będzie Pan przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni, a jednocześnie nie będzie Pan posiadał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ośrodka interesów życiowych, to brak jest przesłanek uprawniających do uznania Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
W konsekwencji, po trwałym przeniesieniu ośrodka interesów życiowych do ZEA (jeśli nie zmieni się stan faktyczny i prawny) w Polsce będzie Pan podlegał ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. będzie Pan podlegał obowiązkowi podatkowemu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Pana stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo