Brak możliwości złożenia wspólnego zeznania podatkowego w przypadku małżeństwa jednopłciowego.
Wnioskodawca, będący polskim rezydentem podatkowym, zawarł małżeństwo z osobą tej samej płci w Zjednoczonym Królestwie. Małżeństwo nie zostało dotychczas transkrybowane do polskiego rejestru stanu cywilnego. Wnioskodawca i jego małżonek uzyskali w 2025 roku dochody wyłącznie w Polsce i nie podlegają szczególnym formom opodatkowania. Zamierzają skorzystać z możliwości wspólnego rozliczenia podatku dochodowego. Podatnik…
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
19 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 20 maja 2026 r. oraz pismem z 16 czerwca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Zgodnie z ustawą małżonkowie mogą się wspólnie rozliczyć z podatku dochodowego. Jeśli małżeństwo było zawarte za granicą, małżonkowie również mogą się wspólnie rozliczyć. Taka praktyka istnieje bez względu na to, czy małżeństwo było przeniesione do polskich akt stanu cywilnego. Taki stan potwierdzają orzeczenia Trybunału w Luksemburgu. Orzeczenia Trybunału działają wprost.
Wraz z mężem A.A., zawarł Pan małżeństwo w dniu (…) w Urzędzie Miasta (…), w (…), w Zjednoczonym Królestwie.
Zgodnie z wyrokami Trybunału w Luksemburgu, każde małżeństwo, takie jak Pana małżeństwo, powinno być traktowane jak wszystkie inne małżeństwa zawarte poza granicami Polski.
Poniżej przedstawił Pan uzupełnienie istotnych informacji:
Nigdy nie podpisywaliście umowy o rozdzielności majątkowej, ani nie była taka nigdy ustanowiona przez sądy.
W 2025 r. posiadaliście miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce.
W 2025 r. podlegaliście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
W 2025 r. uzyskaliście dochody na terytorium Polski: Pana małżonek z tytułu umowy o pracę, a Pan z tytułu świadczenia rehabilitacyjnego oraz działalności wykonywanej osobiście, art. 13, pkt 2, 4-9, jako członek zarządu wspólnoty mieszkaniowej. W 2025 r. nie mieli Panowie dochodów w innym Państwie.
W 2025 r., w stosunku do Pana oraz w stosunku do Pana małżonka nie miały zastosowania przepisy:
a) art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym (z wyjątkiem przepisów dotyczących najmu prywatnego) w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń
c) ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym
d) ustawy z 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych – w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń.
Zamierza się Pan wspólnie rozliczyć z podatku dochodowego z małżonkiem.
Uzupełnienie zdarzenia przyszłego
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. – Prawo prywatne międzynarodowe (Dz.U. z 2015 r., poz. 1792 ze zm.; dalej: „PPM”), prawo właściwe dla majątkowych stosunków małżeńskich ustala się na podstawie norm kolizyjnych tej ustawy.
Zgodnie z art. 52 ust. 1 PPM, małżonkowie mogą dokonać wyboru prawa właściwego dla swoich stosunków majątkowych. W niniejszym przypadku małżonkowie nie dokonali takiego wyboru. W konsekwencji zastosowanie znajduje art. 51 ust. 1 PPM, który stanowi, że w przypadku braku wyboru prawa: w pierwszej kolejności właściwe jest wspólne każdoczesne prawo ojczyste małżonków. Dopiero w razie braku, stosowane jest prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zamieszkania, a w razie braku miejsca zamieszkania w tym samym państwie - prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zwykłego pobytu.
W stanie faktycznym wskazał Pan, że jako małżonkowie jesteście obywatelami polskimi, a zatem Panów wspólnym prawem ojczystym jest prawo polskie, które znajduje zastosowanie do ich majątkowych stosunków małżeńskich. Oznacza to, że bez znaczenia pozostaje fakt uprzedniego zamieszkiwania przez strony poza granicami Polski. Prawo państwa zawarcia małżeństwa nie znajduje w niniejszym przypadku zastosowania jako prawo właściwe dla ustroju majątkowego małżeństwa.
W konsekwencji, do Panów stosunków majątkowych zastosowanie znajduje prawo polskie, a tym samym – w braku zawarcia umowy majątkowej małżeńskiej – zastosowanie ma ustawowy ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej, wynikający z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
Nie dokonali Państwo transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa do polskiego rejestru stanu cywilnego. Jednocześnie podkreśla Pan, że okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla oceny Państwa sytuacji na gruncie prawa podatkowego. Prawo podatkowe nie uzależnia statusu „małżonka” od dokonania transkrypcji. Przepisy ustaw podatkowych, w tym ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie przewidują wymogu uprzedniej transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa jako warunku uznania statusu małżonka ani skorzystania z przewidzianych dla niego uprawnień. Dla zastosowania przepisów podatkowych relewantne jest istnienie ważnie zawartego małżeństwa oraz możliwość jego wykazania dokumentem urzędowym, a nie jego formalne odzwierciedlenie w polskim rejestrze stanu cywilnego.
Powyższe znajduje jednoznaczne potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt III CZP 58/12, zgodnie z którą: „akt stanu cywilnego sporządzony za granicą stanowi wyłączny dowód zdarzeń w nim stwierdzonych także wtedy, gdy nie został wpisany do polskich ksiąg stanu cywilnego”.
Tym samym brak transkrypcji nie wpływa na możliwość wykazania istnienia stosunku małżeństwa.
Transkrypcja zagranicznego aktu stanu cywilnego stanowi czynność materialno‑techniczną polegającą na przeniesieniu treści dokumentu do polskiego rejestru, bez dokonywania jego merytorycznej oceny i bez kreowania nowych skutków prawnych. Nie stanowi ona uznania stosunku prawnego, gdyż ten stosunek prawny już istnieje, a transkrypcja jedynie "ułatwia" jego odnotowanie przez organy (w tym podatkowe), gdy jest ujęta w polskim systemie aktów stanu cywilnego.
Przyjęcie odmiennego stanowiska skutkowałoby wprowadzeniem dodatkowego, pozaustawowego warunku korzystania z praw podatkowych, co prowadziłoby do nierównego traktowania podatników znajdujących się w analogicznej sytuacji – w szczególności poprzez różnicowanie sytuacji podatników w zależności od dokonania czynności o charakterze wyłącznie technicznym. Zwrócił Pan także uwagę, że w praktyce stosowania prawa podatkowego organy podatkowe nie wymagają dokonania transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa w przypadku małżonków różnej płci, którzy zawarli związek małżeński za granicą.
W takich sytuacjach – w ramach czynności sprawdzających – organy podatkowe co najwyżej weryfikują istnienie stosunku małżeństwa na podstawie zagranicznego aktu małżeństwa wraz z jego tłumaczeniem na język polski, nie uzależniając skutków podatkowych od uprzedniego wpisu do polskiego rejestru stanu cywilnego.
Niezależnie od powyższego uprzejmie Pan informuje, że w sprawie odmowy transkrypcji Państwa aktu małżeństwa, 7 maja 2025 r. zapadła decyzja Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wydana na podstawie deklaracji jednostronnej rządu. Rząd uznał naruszenie Państwa prawa do poszanowania życia prywatnego, o którym mowa w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (skarga nr 5059/22). Wobec powyższego, zwrócili się Państwo do Wojewody (…) o wszczęcie postępowania w sprawie uchylenia decyzji z dnia 27 lipca 2018 r. Decyzją z dnia 21 maja 2026 r. Wojewoda odmówił uchylenia decyzji. W dniu 5 czerwca br. wraz z małżonkiem wnieśliście odwołanie od tej decyzji do MSWiA, sprawa pozostaje w toku. Nawet jeśli MSWiA utrzyma w mocy decyzję o odmowie uchylenia decyzji Wojewody, po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 22 maja 2026 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wzorów dokumentów wydawanych z zakresu rejestracji stanu cywilnego, w związku ze zmianą stanu prawnego zwrócicie się Państwo z nowym wnioskiem o transkrypcję.
Pana intencją było uzyskanie odpowiedzi na pytanie
Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym może Pan rozliczyć się wspólnie z małżonkiem, w sytuacji kiedy małżeństwo zostało zawarte poza granicami Polski?
Pana stanowisko w sprawie
Zgodnie z ustawą małżonkowie mogą się wspólnie rozliczyć z podatku dochodowego. Jeśli małżeństwo było zawarte za granicą, małżonkowie również mogą się wspólnie rozliczyć. Wskazał Pan, że taka praktyka istnieje bez względu na to, czy małżeństwo było przeniesione do polskich akt stanu cywilnego, w związku z tym należy wydać indywidualną interpretację, potwierdzającą jednoznacznie, że mogą Panowie, jako małżeństwo, rozliczyć się wspólnie.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Podstawową zasadą obowiązującą w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592) jest zasada powszechności opodatkowania, która została wyrażona w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku.
Na podstawie zaś art. 6 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów.
W myśl art. 6 ust. 2 ww. ustawy:
Małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, pozostający w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej:
1) przez cały rok podatkowy albo
2) od dnia zawarcia związku małżeńskiego do ostatniego dnia roku podatkowego - w przypadku gdy związek małżeński został zawarty w trakcie roku podatkowego
‒ mogą być, z zastrzeżeniem ust. 8, na wspólny wniosek wyrażony w zeznaniu podatkowym, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów określonych zgodnie z art. 9 ust. 1 i 1a, po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez każdego z małżonków, kwot pomniejszających dochód; w tym przypadku podatek określa się na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków.
W świetle art. 6 ust. 2a ww. ustawy:
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, może być wyrażony przez jednego z małżonków. Wyrażenie wniosku przez jednego z małżonków traktuje się na równi ze złożeniem przez niego oświadczenia o upoważnieniu go przez jego współmałżonka do złożenia wniosku o łączne opodatkowanie ich dochodów. Oświadczenie to składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.
W myśl art. 6 ust. 3 cytowanej ustawy:
Zasada wyrażona w ust. 2 ma zastosowanie również, jeżeli jeden z małżonków w roku podatkowym nie uzyskał przychodów ze źródeł, z których dochód jest opodatkowany zgodnie z art. 27, lub osiągnął dochody w wysokości niepowodującej obowiązku uiszczenia podatku.
Zgodnie z art. 6 ust. 8 ustawy:
Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko lub jej dziecko:
1) stosuje przepisy:
a) art. 30c lub
b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy
‒ w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;
2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
Z ww. regulacji wynika, że z wnioskiem o wspólne opodatkowanie dochodów mogą wystąpić małżonkowie, jeżeli spełnią łącznie, określone w art. 6 ust. 2 i 8 cytowanej ustawy, następujące warunki:
Ustawodawca wprowadzając uprawnienie polegające na możliwości wspólnego rozliczenia się małżonków, wyraźnie określił więc warunki jakie należy spełnić by móc z niego skorzystać. Spełnienie ww. warunków łącznie powoduje możliwość skorzystania z prawa do łącznego opodatkowania dochodów małżonków.
Ustawodawstwo polskie nie przewiduje możliwości zawarcia małżeństwa między osobami tej samej płci, dopuszcza jedynie małżeństwo jako związek mężczyzny i kobiety – art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.). Wobec czego mamy do czynienia z 2 różnymi sytuacjami prawnymi. Czym innym jest więc zawarcie małżeństwa według przepisów prawa polskiego, a czym innym uznanie (obowiązek uznania) małżeństwa zawartego w innym państwie członkowskim przez osoby tej samej płci w trakcie wykonywania prawa przewidzianego w art. 21 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskie. W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 25 listopada 2025 r. w sprawie C-713/23 wskazane zostało m.in., że:
68 (…) do państwa członkowskiego, które nie dopuszcza małżeństw osób tej samej płci, należy ustanowienie odpowiednich procedur uznania takiego małżeństwa, gdy zostało ono zawarte przez dwóch obywateli Unii w trakcie korzystania z przysługującej im swobody przemieszczania się i pobytu zgodnie z prawem przyjmującego państwa członkowskiego.
69 W tym względzie należy zauważyć, że wybór sposobu uznawania małżeństw zawartych przez obywateli Unii w trakcie korzystania z przysługującej im swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim należy do zakresu uznania, jakim dysponują państwa członkowskie w ramach wykonywania ich kompetencji, o której mowa w pkt 47 niniejszego wyroku, w dziedzinie norm dotyczących małżeństwa. A zatem transkrypcja aktów małżeństwa do rejestru stanu cywilnego tych państw członkowskich stanowi tylko jeden ze sposobów umożliwiających takie uznanie. Jest jednak konieczne, aby sposoby te nie czyniły niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym wykonywania praw przyznanych w art. 21 TFU (…)
75 O ile zaś, jak przypomniano w pkt 69 niniejszego wyroku, państwa członkowskie dysponują zakresem uznania w odniesieniu do sposobów uznawania małżeństw zawartych przez obywateli Unii w trakcie korzystania z przysyłającej im swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim, o tyle brak sposobu uznawania równoważnego z tym przyznanym parom osób odmiennej płci stanowi dyskryminację ze względu na orientację seksualną, zakazaną przez art. 21 ust. 1 Karty. Wynika z tego, że jeżeli państwo członkowskie w ramach tego zakresu uznania zdecyduje się ustanowić w swoim prawie krajowym jeden sposób uznawania małżeństw zawartych przez obywateli Unii w trakcie korzystania z przysługującej im swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim, taki jak w niniejszym przypadku transkrypcja aktu małżeństwa do rejestru stanu cywilnego, to państwo członkowskie jest zobowiązane stosować ten sposób bez rozróżnienia do małżeństw zawieranych przez osoby tej samej płci oraz małżeństw zawieranych przez osoby odmiennej płci.
Jak wynika z powyższego do państwa członkowskiego, które nie dopuszcza małżeństw osób tej samej płci, należy ustanowienie odpowiednich procedur uznania takiego małżeństwa.
Z wniosku wynika, że Pan i Pana małżonek podlegacie nieograniczonemu obowiązku podatkowemu w Polsce, przez cały rok podatkowy 2025 pozostawaliście w związku małżeńskim. W 2025 r. w stosunku do Pana oraz w stosunku do Pana małżonka nie miały zastosowania przepisy: art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym (z wyjątkiem przepisów dotyczących najmu prywatnego) w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń, ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym, ani ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych – w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń. Państwa ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej wynika z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
Z wniosku wynika też, że zawarł Pan małżeństwo w Urzędzie Miasta (...), w (...), w Zjednoczonym Królestwie. Zatem małżeństwo zostało zawarte poza granicami kraju. W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że nie dokonali Państwo transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa do polskiego rejestru stanu cywilnego.
We własnym stanowisku wskazuje Pan, że zgodnie z ustawą małżonkowie mogą się wspólnie rozliczyć z podatku dochodowego. Jeśli małżeństwo było zawarte za granicą, małżonkowie również mogą się wspólnie rozliczyć. Wskazał Pan, że taka praktyka istnieje bez względu na to czy małżeństwo było przeniesione do polskich akt stanu cywilnego.
Wobec powyższego, w szczególności w świetle tez wyroku w sprawie C-713/23, Pana stanowisko, że możecie skorzystać ze wspólnego opodatkowania, bez względu na to czy małżeństwo było przeniesione do polskich akt stanu cywilnego, nie jest prawidłowe.
Jednocześnie zaznaczam, że transkrypcja zagranicznego aktu małżeństwa do polskiego rejestru stanu cywilnego nie daje automatycznie praw do ulg i zwolnień. Prawo takie może przysługiwać po spełnieniu wszystkich przesłanek przewidzianych ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zatem, Pana stanowisko dotyczące prawa do wspólnego opodatkowania małżonków uznałem za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a,
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”. Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo