Interpretacja 0114-KDIP3-2.4011.489.2026.2.MN

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 26 maja 2026 r. (wpływ 26 maja 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną niebędącą aktualnie polskim rezydentem podatkowym, od wielu lat zamieszkuje w Wielkiej Brytanii.

Wnioskodawca jest brytyjskim rezydentem podatkowym od 2006 roku, aktualnie w Polsce posiada ograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 2a ustawy z 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych.

12 stycznia 2007 r. Wnioskodawca jako jedyny kredytobiorca zawarł z A. Bank Spółką Akcyjną z siedzibą w (…) Umowę Kredytu Hipotecznego, indeksowanego do CHF (zwaną dalej: „Umową Kredytu”).

Do chwili obecnej Wnioskodawca jest jedynym kredytobiorcą.

Działalność tego Banku podlegała oraz podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, a Bank jest uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.

Na mocy Umowy Kredytu Bank udzielił Wnioskodawcy kredytu w kwocie 217.687,86 zł, indeksowanego kursem CHF (przy założeniu uruchomienia całości kredytu w dacie sporządzenia Umowy równowartość kredytu wynosiłaby 93.508,53 CHF).

Kredyt miał być spłacany w 360 miesięcznych ratach równych kapitałowo-odsetkowych.

A. Bank S.A. funkcjonował następnie jako B. Bank S.A. (dalej: „B.”), a aktualnie działa pod firmą B. Bank S.A. w upadłości.

Kredyt przeznaczono w przeważającej części – w wysokości 209.200,00 zł – na pokrycie kosztów budowy lokalu mieszkalnego, położonego w (…) (dalej: „lokal”), realizowanej przez dewelopera – „C.” Sp. z o.o. z siedzibą w (…).

11 sierpnia 2008 roku została podpisana umowa (w formie aktu notarialnego) ustanowienia odrębnej własności lokalu i sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej stanowiącej działkę gruntu nr 1 wynoszącym 178/10 000 zł za cenę 207.021,95 zł, dodatkowo poniesiono koszty notarialne przypadające na ten lokal w wysokości 1.496,34 zł, w ramach umowy Wnioskodawca nabył jeszcze udział 72/10000 w działkach gruntu 2 i 3 za cenę 9.109,58 zł. Łącznie z kredytu na zakup lokalu mieszkalnego Wnioskodawca wydał kwotę 208.518,29 zł. Pozostałe kwoty kredytu przeznaczono na: uiszczenie opłaty z tytułu ubezpieczenia niskiego wkładu własnego (1.740,22 zł), składki z tytułu ubezpieczenia od ryzyka utraty wartości nieruchomości (4.353,76 zł), inne składki ubezpieczeniowe związane z programem (…) (2.176,88 zł) oraz pokrycie kosztów ustanowienia hipoteki (217,00 zł).

Wnioskodawca zawierał Umowę Kredytu jako konsument w rozumieniu art. 22¹ Kodeksu cywilnego.

Kredyt nie był zaciągany na cele związane z jakąkolwiek działalnością gospodarczą Wnioskodawcy – był przeznaczony wyłącznie na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Powyższe Wnioskodawca oświadczył zarówno przy zawarciu Umowy Kredytu, jak i w treści opisanej poniżej Ugody.

Spłatę kredytu zabezpieczono między innymi hipoteką kaucyjną na rzecz Banku w złotych polskich, ustanowioną na Lokalu.

Wobec B. Bank S.A. zostało wszczęte postępowanie upadłościowe prowadzone pod sygnaturą akt (…).

W toku tego postępowania Sędzia-Komisarz wydał 6 czerwca 2025 r. postanowienie na wniosek Syndyka masy upadłości B., zezwalające na zawarcie ugód z konsumentami posiadającymi wierzytelności z tytułu kredytów denominowanych lub indeksowanych do waluty obcej (CHF), zaciągniętych na cel inny niż związany z działalnością gospodarczą.

Postanowienie wydano na podstawie art. 206 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 213 ust. 1 ustawy z 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 614, dalej: „p.u.”).

Na podstawie opisanego wyżej postanowienia Sędziego-Komisarza Syndyk masy upadłości B., działając w imieniu własnym na rachunek upadłego (art. 160 ust. 1 p.u.), planuje zawarcie z Wnioskodawcą Ugody na zasadach art. 917 Kodeksu cywilnego.

Strony ugody dokonały wzajemnych ustępstw w związku ze sporem dotyczącym ważności i skuteczności postanowień Umowy Kredytu – w szczególności klauzul indeksacyjnych i klauzul ryzyka walutowego – uznawanych za abuzywne w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

Warunki planowanej Ugody przewidują w szczególności:

Po stronie Syndyka:

·      Syndyk uznaje Kredyt za spłacony i zwalnia Wnioskodawcę z długu, umarzając jednocześnie zadłużenie Wnioskodawcy w księgach B. w terminie 3 dni roboczych od dnia zawarcia Ugody – w zakresie tej części kredytu, która pozostała jeszcze do spłaty;

·      rozliczenie kredytu następuje tak, jakby od daty zawarcia Umowy Kredytu był on kredytem złotowym (PLN) ze stałym oprocentowaniem 2,98% przez cały okres trwania Umowy, z wyłączeniem klauzul walutowych i ewentualnych aneksów; wpłaty dokonywane w walucie kredytu przeliczano według średniego kursu NBP z dnia zaksięgowania wpłaty;

·      Syndyk w terminie 21 dni od zawarcia Ugody cofa pozew/wniosek o zawezwanie do próby ugodowej przeciwko Wnioskodawcy (o ile taki został złożony) i zrzeka się wszelkich roszczeń;

·      Syndyk w terminie 7 dni od zawarcia Ugody składa w Biurze Informacji Kredytowej informację o całkowitej spłacie Kredytu;

·      Syndyk, w terminie 21 dni od doręczenia mu postanowienia o umorzeniu postępowania upadłościowego wraz z klauzulą prawomocności, wyśle do Wnioskodawcy list mazalny – oświadczenie o zgodzie na wykreślenie hipoteki z Nieruchomości (w formie przewidzianej przez art. 95 Prawa bankowego);

·      Syndyk zrzeka się wszelkich zabezpieczeń: hipoteki, cesji wierzytelności, weksla in blanco oraz ochrony ubezpieczeniowej.

Po stronie Wnioskodawcy:

·      Wnioskodawca cofa pozew (wraz ze zrzeczeniem się roszczenia) o stwierdzenie nieważności Umowy Kredytu lub bezskuteczności jej poszczególnych postanowień (o ile nie został wydany prawomocny wyrok);

·      Wnioskodawca zrzeka się wszelkich roszczeń pieniężnych i niepieniężnych wobec B. lub masy upadłości B. z tytułu Umowy Kredytu, w tym prawa do dokonania zgłoszenia wierzytelności w postępowaniu upadłościowym;

·      Wnioskodawca rezygnuje z ochrony ubezpieczeniowej na mocy grupowych umów ubezpieczenia, do których przystąpił w związku z Umową Kredytu.

Postanowienia wspólne stron:

Ugoda formalnie potwierdza usunięcie z Umowy Kredytu wszelkich spornych klauzul (dotyczących zasad ustalania kursów walut, klauzul ryzyka walutowego i zasad denominacji lub indeksacji). Strony oświadczyły, że Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia z tytułu ważności i wykonania Umowy Kredytu, abuzywności postanowień, bezpodstawnego wzbogacenia i nienależnego świadczenia. Strony wzajemnie znoszą między sobą koszty sądowe i procesowe. Ugoda nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego.

Na dzień zawarcia ugody i w kolejnych następujących po nim miesiącach roku podatkowego nie nastąpi zmiana rezydencji podatkowej Wnioskodawcy.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

Działki gruntu 3 i 2 są niezabudowane i stanowią drogi dojazdowe do budynków położonych przy ul. (…) i są infrastrukturą towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu; działka 1 zabudowana została budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, sześciokondygnacyjnym, w którym znajdują się 54 samodzielne lokale mieszkalne i 12 samodzielnych lokali o innym przeznaczeniu.

Niestety Wnioskodawca nie jest w stanie udzielić odpowiedzi na pytanie Organu, co będzie składało się na kwotę umorzenia, ponieważ kwota umorzenia wynika z wewnętrznych wyliczeń Banku, a Wnioskodawca nie posiada szczegółowych informacji, co wchodzi w jej skład. Na chwilę obecną zostało skierowane pytanie do Syndyka w tym zakresie, jednakże, do momentu przesłania niniejszej odpowiedzi, nie udzielono odpowiedzi na zadane pytania.

Wnioskodawca posiada następujące informacje wynikające z umowy kredytu:

1. wypłacana kwota kredytu obejmowała również kredytowane koszty:

a. 209.200,00 PLN – na pokrycie kosztów budowy lokalu,

b. 1.740,22 PLN – na uiszczenie opłaty z tytułu ubezpieczenia niskiego wkładu własnego,

c. 4.353,76 PLN - na uiszczenie składki z tytułu ubezpieczenia od ryzyka utraty wartości nieruchomości,

d. 2.176, 88 PLN - na uiszczenie składki ubezpieczenia spłaty kredytu na wypadek śmierci lub trwałej niezdolności do pracy,

e. 217,00 PLN – koszty związane z ustanowieniem zabezpieczeń.

Prowizji za udzielenie kredytu Bank nie pobierał.

Zasady naliczania odsetek od zadłużenia przeterminowanego zostały określone w umowie.

Zgodnie z § 14 Umowy:

„1. W przypadku niespłacenia przez Kredytobiorcę w terminie całości lub części raty spłaty wynikającej z umowy kredytu, niespłacona kwota staje się zadłużeniem przeterminowanym.

2. Bank nalicza od wymagalnego kapitału odsetki karne w wysokości podwojonego oprocentowania umownego z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Jeżeli Kredytobiorca, mimo upływu okresu wypowiedzenia, nie ureguluje należności, Bank w następnym dniu po upływie terminu wypowiedzenia, dokonuje przewalutowania całego wymagalnego zadłużenia na PLN, z zastosowaniem aktualnego kursu sprzedaży dewiz, określonego przez Bank w Tabeli Kursów. Poczynając od dnia przewalutowania Bank pobiera od wymagalnego kapitału karne odsetki w wysokości 2krotności oprocentowania kredytów udzielanych w PLN (nie indeksowanych do waluty obcej) przy zastosowaniu aktualnego z dnia przewalutowania wskaźnika DBZ oraz marży obowiązującej w dniu wypłaty kredytu lub jego pierwszej transzy”.

Wszystkie opłaty zdaniem Wnioskodawcy były niezbędne do zawarcia umowy (wymagane) przez Bank.

Wnioskodawca nie korzystał z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego.

Wnioskodawca planuje podpisanie umowy dotyczącej zawarcia Ugody dopiero po otrzymaniu Indywidualnej interpretacji w niniejszej sprawie.

Pytania

1.  Czy po realizacji ugody ze strony Wnioskodawcy będzie On zobowiązany do rozpoznania przychodu i zapłaty podatku z tytułu umorzonego długu w Polsce, biorąc pod uwagę, że jest brytyjskim rezydentem podatkowym?

2.  W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie numer 1: czy umorzenie długu z tytułu kredytu mieszkaniowego przez Syndyka objęte będzie zaniechaniem poboru podatku zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?

Pana stanowisko w sprawie

Ad. 1

W związku z tym, że na dzień umorzenia długu, jak i w całym roku podatkowym, którym to nastąpi stałym miejscem zamieszkania Wnioskodawcy będzie Wielka Brytania i tam Wnioskodawca będzie posiadał nieograniczony obowiązek podatkowy – to przychód z tytułu umorzenia wierzytelności jako przychód z „innych źródeł” będzie podlegał opodatkowaniu tylko w miejscu zamieszkania i nie będzie podlegał opodatkowaniu w Polsce.

W konsekwencji zaniechanie poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe uregulowane w rozporządzeniu Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. nie będzie miało zastosowania w sprawie.

Potwierdzeniem zaprezentowanego stanowiska jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 października 2024 r. znak: 0114-KDIP3-2.4011.648.2024.2.MN oraz z 25 maja 2025 r. znak: KDIT1.4011.295.2025.1.MST.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:

W myśl art. 3 ust. 2b pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.

Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny:

Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).

Jak stanowi art. 917 ustawy Kodeks cywilny:

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron.

W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody.

Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe:

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Tym samym umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z uwagi na fakt, że na planowany dzień podpisania ugody z Bankiem (do końca 2026 roku) stałym miejscem zamieszkania Wnioskodawcy będzie Wielka Brytania i w Polsce będzie posiadał ograniczony obowiązek podatkowy, kwestie opodatkowania dochodów uzyskanych w związku z umorzeniem wierzytelności należy rozpatrywać z uwzględnieniem Konwencji zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie 20 lipca 2006 r.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji:

Ww. Konwencja w swej treści nie zawiera przepisu, który regulowałby sposób opodatkowania dochodów w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu, zatem zastosowanie znajdzie art. 21 tej Konwencji dotyczący opodatkowania tzw. „innych dochodów”.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 Konwencji polsko-brytyjskiej:

W myśl art. 21 ust. 2 Konwencji:

Mając na uwadze powyższe – w związku z tym, że na dzień umorzenia stałym miejscem zamieszkania Wnioskodawcy będzie Wielka Brytania i tam będzie posiadał nieograniczony obowiązek podatkowy – to przychód z tytułu umorzenia wierzytelności jako przychód z „innych źródeł” będzie podlegał opodatkowaniu tylko w miejscu zamieszkania i nie będzie podlegał opodatkowaniu w Polsce.

Ad. 2

Podpisanie ugody spowoduje, że wartość umorzonego zobowiązania będzie stanowiła przychód podatkowy z tzw. innych źródeł, na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – dalej u.p.d.o.f.

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

Zdaniem Wnioskodawcy, wartość przyjętego przez niego umorzenia długu w części przypadającej na zakup lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w częściach wspólnych z kwoty XXXX PLN z tytułu kredytu mieszkaniowego będzie objęta zaniechaniem poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. (Dz. U. 2024, poz. 102 z późn. zm.) w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku m.in. gdy:

a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej oraz

b) gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej.

Zaniechanie poboru podatku dotyczy kwoty wierzytelności obejmującej:

1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane i prowizje;

3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

Zaniechanie poboru podatku, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

Dodatkowo w Rozporządzeniu sprecyzowano, że zaniechanie poboru podatku dotyczy kredytu mieszkaniowego rozumianego jako kredyt, który został:

1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz

3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z zaniechania poboru podatku można zaś skorzystać w stosunku do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

Zważywszy, że Wnioskodawca zaciągnął kredyt hipoteczny (mieszkaniowy) z przeznaczeniem na zakup lokalu mieszkalnego oraz udziału w częściach wspólnych i w nieruchomościach niezbędnych do obsługi lokalu (udział w działkach drogowych) w 2007 roku, kredyt został zabezpieczony hipoteką, sfinansowany kredytem został zakup jednego lokalu mieszkalnego oraz udziału w częściach wspólnych i w nieruchomościach niezbędnych do obsługi lokalu (udział w działkach drogowych) (jednej inwestycji mieszkaniowej), Wnioskodawca nie korzystał wcześniej z ulgi w postaci zaniechania poboru podatku z tytułu umorzenia innego kredytu i umowa dotycząca umorzenia długu zostanie zawarta do końca 2026 roku, Wnioskodawca uważa, że spełnia warunki wymagane prawem do skorzystania z ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych w postaci zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe – umorzonego długu przez Bank w wysokości XXXX PLN w części przypadającej na lokal mieszkalny i udział w częściach wspólnych. Część umorzenia przypadająca na udział w działkach gruntu stanowiących drogi będzie podlegała opodatkowaniu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie pytania Nr 1 jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:

W myśl art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Katalog dochodów (przychodów) wymienionych w ww. art. 3 ust. 2b ustawy, nie jest katalogiem zamkniętym; wymienia jedynie przykładowe, najczęściej podejmowane czynności służące uzyskaniu przychodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Główna zasada dotycząca ograniczonego obowiązku podatkowego wyrażona jest w art. 3 ust. 2a ww. ustawy, natomiast ust. 2b podaje tylko przykładowe rodzaje dochodów, które podlegają opodatkowaniu w Polsce i nie jest to wyliczenie wyczerpujące.

Ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za osiągnięte na terytorium Polski. W przepisie tym przewidziano opodatkowanie oparte na zasadzie źródła. Jeżeli źródło przychodów cudzoziemca znajduje się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, to Rzeczpospolita Polska ma prawo opodatkować dochody uzyskane z tego źródła na zasadach obowiązujących w tym państwie (ograniczony obowiązek podatkowy).

Cytowany wcześniej art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że opodatkowaniu podlega dochód (przychód) osiągnięty na terytorium Polski.

Jest to generalna zasada, według której ustala się, jaki dochód podlega opodatkowaniu w Polsce. Decyduje o tym miejsce osiągania dochodów, nie zaś miejsce świadczenia usługi. O źródle dochodów położonych w Polsce można mówić wtedy, gdy takie źródło dochodów trwale związane jest z terytorium Polski lub gdy źródłem dochodu są polscy rezydenci eksploatujący rzeczy lub dobra niematerialne należące do innych podmiotów.

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Jak stanowi art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z informacji przedstawionych przez Pana wynika, że:

1.  w 2007 roku zaciągnął Pan kredyt przeznaczony w przeważającej części na pokrycie kosztów budowy lokalu mieszkalnego;

2.  Syndyk zaproponował Panu zawarcie ugody, na mocy której umorzy Panu zadłużenie.

Powziął Pan wątpliwość, jakie będą dla Pana skutki podatkowe z tytułu podpisania tej ugody.

Umorzenie wierzytelności

Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.

Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Przychód z tytułu umorzenia wierzytelności w świetle Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania

Z uwagi na fakt, że na dzień podpisania ugody z bankiem Pana stałym miejscem zamieszkania dla celów podatkowych będzie Wielka Brytania, kwestie opodatkowania dochodów uzyskanych w związku z umorzeniem wierzytelności należy rozpatrywać z uwzględnieniem Konwencji zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 250, poz. 1840).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji:

Ww. Konwencja w swej treści nie zawiera przepisu, który regulowałby sposób opodatkowania dochodów w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu, zatem zastosowanie znajdzie art. 21 tej Konwencji dotyczący opodatkowania tzw. „innych dochodów”.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 Konwencji polsko-brytyjskiej:

W myśl art. 21 ust. 2 Konwencji:

Przytoczone przepisy wskazują, że podatnik, który uzyskuje przychód z innych źródeł i posiada miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii - podlega z tego tytułu opodatkowaniu tylko w kraju miejsca zamieszkania, a więc w Wielkiej Brytanii.

Mając na uwadze powyższe - w związku z tym, że na dzień umorzenia Pana stałym miejscem zamieszkania będzie Wielka Brytania, to przychód z tytułu umorzenia wierzytelności jako przychód z „innych źródeł” będzie podlegał opodatkowaniu tylko w miejscu zamieszkania i nie będzie podlegał opodatkowaniu w Polsce.

Zatem w tej kwestii (pytanie nr 1) Pana stanowisko jest prawidłowe.

Nie dokonałem oceny Pana stanowiska w zakresie pytania nr 2 w kontekście zastosowania przepisów rozporządzenia do przychodu z tytułu umorzenia wierzytelności, gdyż oczekiwał Pan oceny tego stanowiska w przypadku uznania, że po Pana stronie wystąpi przychód podlegający opodatkowaniu w Polsce. Skoro nie uzyska Pan przychodu, który podlega opodatkowaniu w Polsce - to tym samym nie można mówić o korzystaniu w Polsce z jakichkolwiek ulg podatkowych. W konsekwencji – do przychodu z tytułu umorzenia, który nie podlega opodatkowaniu w Polsce – nie znalazłoby zastosowania zaniechanie poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe uregulowane w rozporządzeniu Ministra Finansów z 11 marca 2022 r.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.