Określenie obowiązku podatkowego w Polsce.
Podatniczka, polska obywatelka, w maju 2024 roku przeprowadziła się z rodziną do Czech, gdzie mieszkała do grudnia 2025. W 2025 roku przebywała na urlopie wychowawczym, a następnie rozwiązała umowę o pracę z polskim pracodawcą, otrzymując odprawę i ekwiwalent za urlop. Wynajmowała mieszkanie w Polsce, uzyskując przychody z najmu. Ponadto sprzedała akcje za pośrednictwem…
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:
· nieprawidłowe - w zakresie momentu, do którego podlega Pani ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce oraz w zakresie opodatkowania w Polsce dochodów z tytułu sprzedaży akcji,
· prawidłowe - w pozostałym zakresie.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
24 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani – na wezwanie – pismem z 27 maja 2026 r. (data wpływu 27 maja 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i jego uzupełnienie
W maju 2024 roku przeprowadziła się Pani z rodziną z (…) do (…) w Czechach, w 2024 roku jeszcze często wracali Państwo do Polski na kilka tygodni. Była Pani od kwietnia 2024 roku na urlopie wychowawczym (umowa o pracę z firmą w Polsce: X sp. z o. o.). Urlop wychowawczy zaczął się w kwietniu 2024 roku (wcześniej w 2024 roku pracowała Pani w X i otrzymywała Pani wynagrodzenie) i obowiązywał do maja 2025 roku. Przez cały rok 2025 mieszkała Pani z rodziną w Czechach – mieli Państwo umowę najmu mieszkania, Pani mąż pracował w Czechach, Pani dziecko chodziło w Czechach do przedszkola. W dniu 13 grudnia 2025 roku wróciła Pani z synem do Polski i mieszka Pani od tego czasu w (…) na (…). Mąż nadal pracuje w Czechach. W 2025 roku otrzymywała Pani następujące przychody: 1) w maju 2025 roku będąc nadal na urlopie wychowawczym rozwiązała Pani z X sp. z o.o. umowę o pracę - przyczyną była likwidacja stanowiska pracy. Z tego tytułu w maju 2025 roku otrzymała Pani odprawę pieniężną od X oraz ekwiwalent za zaległy urlop; 2) od lipca 2024 i przez cały 2025 rok wynajmowała Pani z mężem Państwa mieszkanie w (…) - mieli Państwo z tego tytułu przychód; 3) Dodatkowo, uzyskała Pani przychody ze sprzedaży akcji w 2025 roku - rachunki maklerskie są zlokalizowane w Polsce. Czechy - to Pani miejsce zamieszkania dla celów podatku dochodowego w 2025 r. Wyjazd do Czech nastąpił w związku ze zmianą stałego miejsca zamieszkania rodziny, spowodowaną ofertą pracy Pani męża w Czechach. Pani nie pracowała w Czechach, lecz zajmowała się Pani dzieckiem. Pobyt miał mieć charakter długoterminowy, ponieważ kontrakt męża był przewidziany na 3 lata. Posiada Pani obywatelstwo polskie. Czechy traktowały Panią jako rezydenta podatkowego. Posiadała Pani czeski certyfikat rezydencji. Nie świadczyła Pani pracy na rzecz podmiotu czeskiego w 2025 roku.
Pytanie
Czy w opisanym stanie faktycznym, w 2025 r. podlegała Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. wyłącznie od dochodów/przychodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obejmujących: wynagrodzenie z umowy o pracę wypłacane przez polskiego pracodawcę, przychody z najmu mieszkania położonego w Polsce oraz dochody z kapitałów pieniężnych uzyskane za pośrednictwem polskich banków/biur maklerskich ze sprzedaży akcji?
Pani stanowisko w sprawie
Pani zdaniem w 2025 r. podlegała Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, ponieważ w okresie objętym wnioskiem miała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Czechach, Czechy traktowały Panią jako rezydenta podatkowego, a Pani posiadała czeski certyfikat rezydencji. W konsekwencji Polska powinna opodatkować wyłącznie dochody/przychody osiągnięte na terytorium Polski, tj. przychody z pracy dla polskiego pracodawcy, przychody z najmu nieruchomości położonej w Polsce oraz dochody z kapitałów pieniężnych uzyskane w Polsce. Nie powinna Pani podlegać w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości światowych dochodów.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):
Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:
Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
Na podstawie art. 4a omawianej ustawy:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).
Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.
Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
W przedmiotowej sprawie, zastosowanie mają przepisy Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Warszawie dnia 13 września 2011 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 991 ze zm.):
Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Umowy:
W rozumieniu niniejszej Umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce faktycznego zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jego jednostkę terytorialną lub organy władz lokalnych. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód, jaki osiąga ze źródeł położonych w tym Państwie.
W myśl art. 4 ust. 2 Umowy:
Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się według następujących zasad:
a) uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
b) jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych albo nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zazwyczaj przebywa;
c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;
d) jeżeli osoba jest obywatelem obu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza Modelowej Konwencji OECD. Według tego Komentarza posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby.
Zgodnie z komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku, pkt a i b w art. 4 ust. 2 oznacza, że przy stosowaniu Umowy (gdy istnieje kolizja ustawodawstw obu państw) uważa się, że miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe, ognisko to musi być trwałe, co oznacza, że osoba ta urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwnym do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki okres.
Jeżeli osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w obu Umawiających się Państwach, to postanowienia ust. 4 przyznają pierwszeństwo państwu, z którym jego osobiste i gospodarcze powiązania są ściślejsze. Przez takie powiązania rozumie się ośrodek interesów życiowych.
Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
Po dokonaniu analizy stopnia Pani powiązań osobistych i gospodarczych, należy stwierdzić, że ośrodek interesów osobistych (rodzina) i gospodarczych (przychody z najmu nieruchomości oraz praca w Polsce i przychody ze sprzedaży akcji) posiada Pani w Czechach i w Polsce. Zatem nie można określić państwa, w którym w 2025 roku znajduje się Pani ośrodek interesów życiowych.
Zatem w Pani sytuacji należy odnieść się do normy kolizyjnej opierającej się na kryterium zwykłego przebywania, określonej w art. 4 ust. 2 lit. b Umowy.
Z opisu sprawy wynika, że posiada Pani polskie obywatelstwo. W maju 2024 roku przeprowadziła się Pani z rodziną do (…) w Czechach. Była Pani od kwietnia 2024 roku na urlopie wychowawczym (umowa o pracę). Urlop wychowawczy zaczął się w kwietniu 2024 roku i obowiązywał do maja 2025 roku. Przez cały rok 2025 mieszkała Pani z rodziną w Czechach – mieli Państwo umowę najmu mieszkania, Pani mąż pracował w Czechach, Pani dziecko chodziło w Czechach do przedszkola. W dniu 13 grudnia 2025 roku wróciła Pani z synem do Polski i mieszka Pani od tego czasu w (…). Mąż nadal pracuje w Czechach. W 2025 roku otrzymywała Pani przychody. W maju 2025 roku otrzymała Pani odprawę pieniężną od X oraz ekwiwalent za zaległy urlop. Od lipca 2024 i przez cały 2025 rok wynajmowała Pani z mężem mieszkanie w (…) - mieli Państwo z tego tytułu przychód. Dodatkowo, uzyskała Pani przychody ze sprzedaży akcji w 2025 roku - rachunki maklerskie są zlokalizowane w Polsce. Czechy - to Pani miejsce zamieszkania dla celów podatku dochodowego w 2025 r. Wyjazd do Czech nastąpił w związku ze zmianą stałego miejsca zamieszkania rodziny, spowodowaną ofertą pracy Pani męża w Czechach. Pani nie pracowała w Czechach, lecz zajmowała się Pani dzieckiem. Pobyt miał mieć charakter długoterminowy, ponieważ kontrakt męża był przewidziany na 3 lata. Posiada Pani obywatelstwo polskie. Czechy traktowały Panią jako rezydenta podatkowego. Posiadała Pani czeski certyfikat rezydencji. Nie świadczyła Pani pracy na rzecz podmiotu czeskiego w 2025 roku.
Skoro jak Pani wskazała, od przeprowadzki do Czech przebywała Pani na terytorium Czech, tj. w 2025 r. do momentu powrotu Pani do Polski miejscem zamieszkania ustalonym w oparciu o normy kolizyjne są Czechy.
Oznacza to, że w 2025 r. do momentu powrotu do Polski (do 13 grudnia 2025 r.) podlegała Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlegała Pani obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast od momentu powrotu do Polski (od 13 grudnia 2025 r.) podlega Pani nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Pani stanowisko jest w ww. zakresie nieprawidłowe, gdyż podlegała Pani ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu do momentu powrotu do Polski a nie w całym 2025 r.
Pani wątpliwości budzi również kwestia, czy w 2025 r. podlegała Pani opodatkowani w Polsce wyłącznie od dochodów/przychodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: wynagrodzenia z umowy o pracę wypłaconego przez polskiego pracodawcę, z najmu nieruchomości położonej w Polsce oraz dochodów z kapitałów pieniężnych uzyskane w Polsce.
Opodatkowanie dochodów z najmu w myśl polsko – czeskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
Według art. 6 ust. 1 ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania:
Dochód osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego, włączając dochód z eksploatacji gospodarstwa rolnego lub leśnego, położonego w drugim Umawiającym się Państwie, może być opodatkowany w tym drugim Państwie.
Na podstawie art. 6 ust. 2 ww. Umowy:
Określenie „majątek nieruchomy” posiada takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa tego Państwa, w którym majątek ten jest położony. Określenie to obejmuje w każdym przypadku mienie należące do majątku nieruchomego, żywy i martwy inwentarz gospodarstw rolnych i leśnych, prawa, do których zastosowanie mają przepisy prawa powszechnego dotyczące własności ziemi, budynki, prawa użytkowania majątku nieruchomego, jak również prawa do zmiennych lub stałych świadczeń z tytułu eksploatacji lub prawa do eksploatacji pokładów mineralnych, źródeł i innych zasobów naturalnych; statki, barki oraz statki powietrzne nie stanowią majątku nieruchomego.
Następnie art. 6 ust. 3 ww. Umowy stanowi:
Postanowienia ustępu 1 stosuje się do dochodu pochodzącego z bezpośredniego użytkowania, najmu, jak również każdego innego rodzaju użytkowania majątku nieruchomego.
Postanowienia określone w art. 6 ust. 1 ww. Umowy, należy interpretować zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (OECD) (pkt 1 Komentarza do art. 6) przyjmując, że ust. 1 przyznaje prawo do opodatkowania dochodu z majątku nieruchomego państwu źródła, tzn. państwu, w którym znajduje się majątek będący źródłem dochodu. Ta praktyka wynika z faktu, że zawsze istnieje bardzo ścisły związek gospodarczy między źródłem dochodu i państwem źródła.
Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
Użyty w art. 6 ust. 1 powyższej Umowy, zwrot „może być opodatkowany w tym drugim państwie” oznacza, że o tym, czy będzie tam opodatkowany zdecyduje już wyłącznie dane państwo, którego prawa taki zapis dotyczy, i które z prawa do opodatkowania takich dochodów może zrezygnować. Określenie „może być opodatkowany” nigdy nie zezwala podatnikowi na wybór miejsca opodatkowania, lecz daje możliwość opodatkowania dochodu danemu państwu, gdy jego wewnętrzne prawo przewiduje takie opodatkowanie, czyli jest to przywilej danego państwa a nie podatnika. A zatem, powyższe sformułowanie oznacza, że dochód z majątku nieruchomego jest opodatkowany w Polsce, o ile polskie ustawy podatkowe przewidują ich opodatkowanie.
Zgodnie z powyżej wyrażonymi zasadami, państwo miejsca położenia majątku nieruchomego dysponuje pełnym prawem do nakładania podatku na dochody z niego uzyskiwane przez osoby będące rezydentami innych państw.
Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, regulując kwestie opodatkowania dochodów z majątku nieruchomego, nie definiują samego pojęcia majątku nieruchomego. Postanowienia umów stanowią jedynie, że określenie to posiada takie znaczenie, jakie nadaje mu prawo tego umawiającego się państwa, w którym majątek nieruchomy jest położony.
Nie znaczy to jednak, że każde z państw może całkowicie dowolnie rozstrzygać, co stanowi majątek nieruchomy w rozumieniu umowy. Jednocześnie należy podkreślić, że prawo państwa, w którym majątek nieruchomy jest położony, do nałożenia podatku na dochód uzyskiwany z nieruchomości ma zawsze pierwszeństwo przed prawem państwa rezydencji.
Pani przychód z tytułu najmu lokalu mieszkalnego położonego w Polsce podlega opodatkowaniu w Polsce.
Skoro do momentu powrotu do Polski 13 grudnia 2025 r. posiadała Pani nieograniczony obowiązek podatkowy w Czechach, a nieruchomość, którą Pani przeznaczyła na wynajem, znajduje się w Polsce, to przychody z najmu tej nieruchomości podlegały opodatkowaniu w Polsce zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Poniższe zasady opodatkowania przychodu z najmu lokalu mieszkalnego mają także zastosowanie od 13 grudnia 2025 r., tj. od momentu zmiany przez Panią miejsca zamieszkania na Polskę.
Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Źródłem przychodów jest najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.
Na podstawie art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Stronami umowy najmu są wynajmujący oraz najemca. Do zawarcia umowy najmu dochodzi wówczas, gdy strony uzgodnią istotne jej składniki, do jakich należą przedmiot najmu i czynsz. Na podstawie umowy najmu najemca uzyskuje prawo do używania cudzej rzeczy w zamian za zapłatę czynszu.
Stosownie do art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6, są opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.
Z kolei zgodnie art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 843 ze zm.):
Ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o podatku dochodowym”.
Według art. 2 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
Osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym, opłacają ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.
Zatem z tych przepisów jasno wynika, że przychody z tytułu najmu prywatnego należy opodatkować ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. To oznacza, że nie ma możliwości wyboru formy opodatkowania za zasadach ogólnych – skala podatkowa.
Ponadto stosownie do art. 12 ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
Podatek zryczałtowany, o którym mowa w ust. 1, pobiera się bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania.
Z tego przepisu wynika, że ryczałt od przychodów ewidencjonowanych pobiera się bez pomniejszania przychodów o koszty ich uzyskania.
Od 13 grudnia 2025 r., tj. od momentu zmiany miejsca zamieszkania na Polskę, przychody uzyskane z najmu lokalu mieszkalnego podlegają opodatkowaniu w Polsce na zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Pani stanowisko w ww. zakresie jest prawidłowe.
Opodatkowanie odprawy pieniężnej i ekwiwalentu za zaległy urlop
Na mocy art. 15 ust. 1 polsko – czeskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania:
Z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 18 i 19, płace, uposażenia i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.
Na mocy art. 15 ust. 2 polsko – czeskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania:
Bez względu na postanowienia ustępu 1, wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w pierwszym Państwie, jeżeli zostaną spełnione wszystkie następujące warunki:
a) odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nie przekraczające łącznie 183 dni podczas każdego dwunastomiesięcznego okresu oraz
b) wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie, oraz
c) wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim Państwie.
Do momentu powrotu do Polski - 13 grudnia 2025 r. posiada Pani miejsce zamieszkania w Czechach. Była Pani czeskim rezydentem podatkowym.
W świetle powyższego należy wskazać, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. Umowy, wynagrodzenie osoby mającej miejsce zamieszkania w Czechach podlega opodatkowaniu w tym kraju, chyba, że praca wykonywana jest na terytorium Polski. W takim przypadku, w myśl tego przepisu dochód ten może być opodatkowany zarówno w Polsce, jak i w państwie rezydencji, czyli w Czechach.
Jednocześnie art. 15 ust. 2 ww. Umowy, określa wyjątek od powyższej zasady, zgodnie z którym takie wynagrodzenie podlega opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji, czyli w Czechach, o ile łącznie zostaną spełnione określone w tych artykułach warunki. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje, że wynagrodzenie podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w ust. 1 tego artykułu, czyli w państwie, w którym praca jest wykonywana (w Polsce) oraz w państwie miejsca zamieszkania (w Czechach).
Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji (pkt 2.1 Komentarza do art. 15) określenie „pensje, płace i inne podobne wynagrodzenia” obejmuje także świadczenia w naturze uzyskiwane z tytułu zatrudnienia (np. akcje pracownicze, korzystanie z mieszkania, samochodu, ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenia na życie lub członkostwo w klubie). Przewidziany w artykule warunek opodatkowania przez państwo źródła postanawia, że pensje, płace i inne podobne wynagrodzenia powinny być osiągane z wykonywania pracy najemnej w tym państwie.
Ma to zastosowanie bez względu na to, kiedy taki dochód może być wypłacony, zapisany na rachunek lub w inny sposób definitywnie nabyty przez pracownika najemnego.
Należy zauważyć, że stosownie do Komentarza do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (OECD) obliczanie długości pobytu w danym państwie jest dokonywane poprzez stosowanie metody opartej na „dniach fizycznej obecności”. W ramach tej metody każda część dnia, nawet bardzo krótka, spędzona przez podatnika w danym państwie, liczy się jako dzień obecności w tym państwie przy obliczaniu okresu 183 dni. Jako dzień obecności liczone są: dzień przybycia i wyjazdu, wszystkie inne dni spędzone w danym państwie, także soboty i niedziele, święta narodowe, urlopy przed, w czasie i po zakończeniu działalności, dni choroby. Nie bierze się pod uwagę dni spędzonych w tym państwie w czasie przejazdu między dwoma miejscami położonymi poza tym państwem. Każdy pełny dzień spędzony natomiast poza danym państwem, czy to w celach wakacyjnych, służbowych, czy z innej przyczyny, nie może być brany pod uwagę.
Jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego w 2025 r. nie przebywała Pani w Polsce przez okres lub okresy, które przekraczałyby łącznie 183 dni podczas dwunastomiesięcznego okresu. Okres przekraczający 183 dni przebywała Pani w Czechach.
Wyjaśnić należy, że w przypadku, gdy okres Pani pobytu na terytorium Polski nie przekroczył łącznie 183 dni podczas dwunastomiesięcznego okresu, wówczas został spełniony pierwszy warunek określony w treści przepisu art. 15 ust. 2 umowy polsko – czeskiej.
Oceniając drugi i trzeci warunek określony w ww. przepisie, należy ustalić podmiot, który wypłacał Pani wynagrodzenie. W treści stanu faktycznego wskazała Pani, że uzyskała Pani wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę wypłacane przez spółkę polską (X sp. z o. o.) z siedzibą w Polsce. Zatem warunki z lit. b) i c) art. 15 ust. 2 umowy nie zostały spełnione.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, w analizowanej sprawie nie znajdują zastosowania postanowienia art. 15 ust. 2 umowy. Nie będą bowiem łącznie spełnione warunki wskazane w lit. a)- c) tego przepisu.
Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że Pani wynagrodzenie – osoby mającej miejsce zamieszkania w Czechach z tytułu umowy o pracę zawartej z polskim pracodawcą, podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 ww. umowy, czyli w państwie miejsca zamieszkania, tj. w Czechach oraz w państwie, w którym praca była wykonywana, tj. w Polsce.
W konsekwencji wynagrodzenie z tytułu odprawy pieniężnej i ekwiwalentu za zaległy urlop, które w 2025 r. otrzymała Pani od polskiego pracodawcy –podlegało opodatkowaniu zarówno w Polsce, jak i w Czechach. Jednocześnie, w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu tego dochodu, należy zastosować określoną w art. 24 ust. 2 ww. umowy metodę unikania podwójnego opodatkowania.
W Polsce do ww. wynagrodzenia zastosowanie mają przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
Jak stanowi art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
W myśl art. 12 ust. 4 ww. ustawy:
Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.
Odnosząc powyższe przepisy na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że odprawa pieniężna oraz ekwiwalent za zaległy urlop powinny zostać zakwalifikowane do przychodu ze stosunku pracy, bowiem wypłata tych świadczeń ma swe źródło w uprzednio łączącym pracownika ze spółką stosunkiem pracy. Gdyby tego stosunku nie było – pracownicy nie mieliby podstaw występować z roszczeniem o wypłatę ww. świadczeń. W takim przypadku przychód z tytułu wypłaty wskazanych we wniosku świadczeń jest przychodem ze stosunku pracy w miesiącu jego otrzymania lub postawienia do dyspozycji.
W konsekwencji uznać należy, że odprawa pieniężna oraz ekwiwalent za zaległy urlop związane z pracą najemną wykonywaną przez Panią dla pracodawcy z Polski mieści się zakresie przedmiotowym art. 15 ust. 1 i 2 umowy.
Przepis art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi:
Podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 29-30f, pobiera się od podstawy jego obliczenia według następującej skali podatkowej:
Dodać również należy, że w myśl art. 45 ust. 1 ww. ustawy:
Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia orku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.
Reasumując, dochody uzyskane przez Panią w 2025 r. i z tytułu odprawy pieniężnej i ekwiwalentu za zaległy urlop z polskiej spółki należy opodatkować w Polsce według skali podatkowej obowiązującej w danym roku podatkowym i wykazać w rocznym zeznaniu podatkowym składanym po zakończeniu roku podatkowego.
Zatem Pani stanowisko w ww. zakresie jest prawidłowe.
Opodatkowanie Pani dochodów z tytułu sprzedaży akcji w myśl polsko – czeskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
Kwestia opodatkowania zysku ze sprzedaży akcji posiadanych w polskich spółkach przez nierezydentów, została uregulowana w art. 13 ww. Umowy - „zyski ze sprzedaży majątku”.
W myśl art. 13 ust. 1 -4 Umowy:
1. Zyski osiągnięte przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z przeniesienia własności majątku nieruchomego, o którym mowa w artykule 6, położonego w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
2. Zyski z przeniesienia tytułu własności majątku ruchomego stanowiącego część majątku zakładu, który przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa posiada w drugim Umawiającym się Państwie, albo z przeniesienia własności majątku ruchomego należącego do stałej placówki, którą osoba zamieszkała w Umawiającym się Państwie dysponuje w drugim Umawiającym się Państwie dla wykonywania wolnego zawodu, łącznie z zyskami, które zostaną uzyskane przy przeniesieniu własności takiego zakładu (odrębnie albo razem z całym przedsiębiorstwem) lub takiej stałej placówki, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
3. Zyski osiągnięte z przeniesienia tytułu własności statków, barek lub statków powietrznych eksploatowanych w komunikacji międzynarodowej lub majątku ruchomego związanego z eksploatacją takich statków, barek lub statków powietrznych podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, w którym znajduje się miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa.
4. Zyski z przeniesienia tytułu własności jakiegokolwiek majątku innego niż wymienione w ustępach 1, 2i 3 podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, w którym przenoszący tytuł własności ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.
Z opisu sprawy wynika, że w 2025 roku do momentu powrotu do Polski była Pani rezydentem podatkowym Czech, posiadała Pani certyfikat rezydencji podatkowej w Czechach. Uzyskała Pani przychody ze sprzedaży akcji w 2025 roku - rachunki maklerskie są zlokalizowane w Polsce.
Uwzględniając powyższe, dochody jakie uzyskała Pani ze sprzedaży akcji w 2025 r. – stosownie do treści art. 13 ust. 4 Umowy – podlegają one opodatkowaniu wyłącznie w Pani miejscu zamieszkania, tj. w Czechach. W związku ze sprzedażą akcji, nie jest Pani zobowiązana do zapłaty z tego tytułu podatku w Polsce.
Zatem Pani stanowisko w ww. zakresie jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo