Interpretacja 0114-KDIP3-2.4011.508.2026.2.AC

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14 maja 2026 r. (data wpływu 14 maja 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan obywatelem Republiki Białorusi (…). Nie posiada Pan obywatelstwa polskiego, obywatelstwa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego, ani Konfederacji Szwajcarskiej. Nie posiada i nigdy nie posiadał Pan Karty Polaka.

Zamieszkanie na terytorium Republiki Litewskiej

W dniu 6 czerwca 2021 r. przeniósł się Pan z Republiki Białorusi do Republiki Litewskiej (państwo członkowskie Unii Europejskiej). Od tego dnia nieprzerwanie zamieszkiwał Pan na terytorium Litwy. W tym czasie:

a)  był Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę w spółce (…) (poprzednio (…)) - u tego samego pracodawcy przez cały okres pobytu;

b)  posiadał Pan miejsce zamieszkania na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego;

c)  posiadał Pan zezwolenie na pobyt w formie EU Blue Card wydane latem 2021 r. i przedłużone latem 2024 r. do roku 2027.

Posiada Pan certyfikaty rezydencji podatkowej Republiki Litewskiej (formularz (…)) wydane przez (…) za lata 2021, 2022, 2023 oraz 2024. Każdy z certyfikatów potwierdza, że w danym roku był Pan rezydentem Republiki Litewskiej w rozumieniu odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Ponadto posiada Pan zaświadczenia o dochodach uzyskanych jako rezydent Litwy i podatku zapłaconym w Litwie (…) za każde z wymienionych lat.

Przed dniem 6 czerwca 2021 r. zamieszkiwał Pan na terytorium Republiki Białorusi. Nigdy wcześniej nie zamieszkiwał Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przeniesienie do Rzeczypospolitej Polskiej

We wrześniu 2024 r. zawarł Pan umowę najmu lokalu mieszkalnego w (…) i dokonał Pan zameldowania na pobyt czasowy.

W dniu 7 października 2024 r. zakończył Pan stosunek pracy z pracodawcą litewskim (…).

W dniu 8 października 2024 r. rozpoczął Pan pracę na podstawie umowy o pracę z (…) — odrębnym podmiotem prawa polskiego (odrębna osoba prawna).

Pomimo fizycznej przeprowadzki jesienią 2024 r., w roku podatkowym 2024 pozostawał Pan rezydentem podatkowym Republiki Litewskiej. Przebywał Pan na terytorium Litwy powyżej 183 dni, a na terytorium RP — ok. 85 dni. Certyfikat rezydencji podatkowej Litwy za rok 2024 potwierdza, że miejscem Pana zamieszkania dla celów podatkowych w tym roku była Litwa. Za rok podatkowy 2024 złożył Pan zeznanie podatkowe w Republice Litewskiej (dochody od litewskiego pracodawcy). Ponadto złożył Pan zeznanie PIT-37 w Polsce na zasadach ograniczonego obowiązku podatkowego (art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), w którym wykazał Pan wyłącznie przychody ze źródeł położonych na terytorium RP (wynagrodzenie od polskiego pracodawcy za okres od 8 października do 31 grudnia 2024 r.). Obie deklaracje zostały przyjęte bez zastrzeżeń.

Rok podatkowy 2025 i sytuacja obecna

W roku 2025 nastąpiła zmiana Pana miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych — od tego roku Pana centrum interesów osobistych i gospodarczych znajduje się wyłącznie na terytorium RP. Zamieszkuje Pan w Polsce na stałe z rodziną. Jest Pan zatrudniony u polskiego pracodawcy. Przebywa Pan na terytorium RP przez cały rok podatkowy. Za rok 2025 złożył Pan zeznanie PIT-37 wspólnie z małżonką (art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), rozliczając nieograniczony obowiązek podatkowy na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pana małżonka oraz małoletni syn posiadają Karty Polaka, a na ich podstawie — zezwolenia na pobyt stały na terytorium RP. Rodzina przeniosła się do Polski wspólnie z Panem. Uzyskał Pan zezwolenie na pobyt czasowy na podstawie łączenia z rodziną (art. 159 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach), wydane wiosną 2025 r.

W zeznaniu PIT-37 za rok 2025 nie skorzystał Pan ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nigdy wcześniej nie korzystał Pan z tego zwolnienia, w całości ani w części.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

We wrześniu 2024 r. wraz z żoną przybył Pan do (…) w celu wyszukania lokalu mieszkalnego i zawarcia umowy najmu. Pobyt ten miał charakter organizacyjny i krótkoterminowy. Pana syn w tym czasie przebywał z krewnymi w Republice Białorusi.

Od dnia 8 października 2024 r. przebywa Pan na terytorium RP w związku z rozpoczęciem zatrudnienia u polskiego pracodawcy. Żona i syn dołączyli do Pana w październiku 2024 r.

We wrześniu 2024 r. przyjechał Pan do Polski z żoną. Wrześniowy przyjazd miał na celu wyłącznie znalezienie i wynajęcie lokalu mieszkalnego. Pana syn przebywał w tym czasie z krewnymi w Republice Białorusi.

Przeniósł się Pan z Republiki Białorusi do Republiki Litewskiej w dniu 6 czerwca 2021 r. Przeprowadzka całej rodziny została zorganizowana przez pracodawcę. Wyjechał Pan na Litwę z rodziną (żoną i synem). Zakończył Pan stosunek pracy z pracodawcą litewskim (…) w dniu 7 października 2024 r. i podjął Pan zatrudnienie u pracodawcy polskiego (…) od dnia 8 października 2024 r. (…) jest odrębnym podmiotem prawa polskiego (odrębna osoba prawna).

Od dnia 1 stycznia 2025 r. Pana centrum interesów osobistych i gospodarczych znajduje się wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W roku podatkowym 2024, pomimo podjęcia zatrudnienia w Polsce od 8 października 2024 r., pozostawał Pan rezydentem podatkowym Republiki Litewskiej - co potwierdza certyfikat rezydencji podatkowej Litwy (…) za rok 2024, pobyt na terytorium Litwy powyżej 183 dni w roku 2024 oraz zeznanie PIT-37 za rok 2024 złożone na zasadach ograniczonego obowiązku podatkowego (art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce od 1 stycznia 2025 r. Za rok podatkowy 2025 złożył Pan zeznanie PIT-37 na zasadach nieograniczonego obowiązku podatkowego (art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), wspólnie z małżonką (art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

W odpowiedzi na pytanie organu: „czy nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium RP, do dnia poprzedzającego dzień zmiany?”, wskazał Pan, że: „rokiem zmiany miejsca zamieszkania na terytorium RP jest rok 2025. Zmiana nastąpiła od dnia 1 stycznia 2025 r. Okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ustawy, w niniejszym przypadku nie obejmuje żadnych dni”.

W roku 2024 nie posiadał Pan miejsca zamieszkania na terytorium RP w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - był Pan rezydentem podatkowym Republiki Litewskiej (certyfikat (…) za rok 2024, pobyt na terytorium Litwy powyżej 183 dni, zeznanie PIT-37 za rok 2024 na zasadach ograniczonego obowiązku podatkowego).

Od momentu zmiany miejsca zamieszkania na Polskę nie łączą Pana żadne stosunki gospodarcze z Litwą. Od momentu zmiany miejsca zamieszkania na Polskę nie łączą Pana żadne stosunki gospodarcze z Białorusią.

Nie planuje Pan zmiany miejsca zamieszkania. Pana centrum interesów życiowych znajduje się wyłącznie w Polsce.

Ne posiada Pan białoruskiego certyfikatu rezydencji podatkowej ani innych dokumentów potwierdzających miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Republice Białorusi.

Suma przychodów ze stosunku pracy przekracza kwotę 85 528 zł rocznie. Zamierza Pan zastosować zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do wysokości nieprzekraczającej 85 528 zł w każdym roku podatkowym, zgodnie z art. 21 ust. 39 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pytanie

Czy w świetle opisanego stanu faktycznego spełnia Pan warunki do zastosowania zwolnienia od podatku dochodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. 2025 poz. 163), w związku z art. 21 ust. 43 tej ustawy, i czy przysługuje Panu prawo do korzystania z tego zwolnienia począwszy od roku podatkowego 2025 przez cztery kolejne lata podatkowe (2025–2028)?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, spełnia Pan wszystkie warunki określone w art. 21 ust. 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uprawniające do skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy, począwszy od roku podatkowego 2025 przez cztery kolejne lata podatkowe (2025, 2026, 2027, 2028).

I.    Nieograniczony obowiązek podatkowy (art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych)

W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium RP podlega Pan - począwszy od roku 2025 - nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W roku podatkowym 2024 pozostawał Pan rezydentem podatkowym Republiki Litewskiej, co potwierdza certyfikat rezydencji podatkowej Litwy za ten rok oraz zeznanie PIT-37 złożone na zasadach ograniczonego obowiązku podatkowego (art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Począwszy od roku 2025 Pana centrum interesów osobistych i gospodarczych znajduje się wyłącznie w Polsce, co potwierdza zeznanie PIT-37 za rok 2025 złożone wspólnie z małżonką na zasadach nieograniczonego obowiązku podatkowego.

II.  Brak miejsca zamieszkania w Polsce oraz zamieszkiwanie w państwie UE (art. 21 ust. 43 pkt 2 i pkt 3 ww. ustawy)

Rokiem, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na terytorium RP, jest rok 2025. Okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ustawy, obejmuje zatem lata kalendarzowe 2022, 2023 i 2024 oraz okres od 1 stycznia 2025 r. do dnia poprzedzającego dzień zmiany miejsca zamieszkania.

W całym tym okresie nie posiadał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie posiada Pan obywatelstwa, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ustawy, ani Karty Polaka. Powołuje się Pan na przesłankę z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b) tiret pierwsze. Zamieszkiwał Pan nieprzerwanie na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej (Republika Litewska) od dnia 6 czerwca 2021 r. do dnia zmiany miejsca zamieszkania na terytorium RP w roku 2025. Posiada Pan certyfikaty rezydencji podatkowej Republiki Litewskiej (formularz (…)) w rozumieniu art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2021, 2022, 2023 i 2024. Każdy z nich potwierdza, że Pana miejscem zamieszkania dla celów podatkowych w danym roku była Republika Litewska. Powyższe potwierdzone jest również zaświadczeniami o dochodach i podatku zapłaconym w Litwie, umowami o pracę z (…) (2021–2024), umowami najmu lokalu na Litwie oraz EU Blue Card.

III. Dokumenty potwierdzające (art. 21 ust. 43 pkt 4 ww. ustawy)

Posiada Pan certyfikaty rezydencji podatkowej Republiki Litewskiej (formularz DAS-4) w rozumieniu art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2021-2024 oraz pozostałe dokumenty wymienione w opisie stanu faktycznego, potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w wymaganym okresie.

IV. Brak wcześniejszego korzystania ze zwolnienia (art. 21 ust. 43 pkt 5 ww. ustawy)

Nigdy nie korzystał Pan ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - ani w całości, ani w części.

V. Analogia do interpretacji pozytywnej

Wskazuje Pan, że stan faktyczny opisany w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 marca 2026 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.92.2026.2.JK3, jest zasadniczo analogiczny do Pana sytuacji:

‒    obywatel Republiki Białorusi, nieposiadający Karty Polaka;

‒    zamieszkujący na terytorium Republiki Litewskiej (państwo członkowskie UE) od końca 2021 r.;

‒    rok zmiany miejsca zamieszkania na terytorium RP: 2025;

‒    okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2: lata kalendarzowe 2022, 2023 i 2024 oraz początek roku 2025;

‒    powołujący się na przesłankę z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b) tiret pierwsze ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;

‒    posiadający dokumenty potwierdzające zamieszkanie na Litwie w wymaganym okresie.

W powyższej sprawie Dyrektor KIS uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe i potwierdził spełnienie wszystkich warunków z art. 21 ust. 43 ustawy, w tym przesłanki z pkt 3 lit. b) – zamieszkiwanie nieprzerwanie na terytorium państwa członkowskiego UE (Litwy) w wymaganym okresie.

VI. Podsumowanie

Stoi Pan na stanowisku, że spełnia Pan wszystkie warunki określone w art. 21 ust. 43 pkt 1-5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i przysługuje Panu prawo do skorzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, począwszy od roku podatkowego 2025, przez cztery kolejne lata podatkowe (2025, 2026, 2027, 2028), w odniesieniu do przychodów ze stosunku pracy (art. 12 ust. 1 ustawy) – do wysokości nieprzekraczającej 85 528 zł w każdym roku podatkowym.

Podstawa prawna

‒    Art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. 2025 poz. 163);

‒    Art. 21 ust. 39, ust. 43, ust. 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;

‒    Art. 3 ust. 1, ust. 1a, ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;

‒    Art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;

‒    Art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;

‒    Art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.;

‒    Ordynacja podatkowa;

‒    Art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592), wolne od podatku dochodowego są:

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:

Ww. ulga polega na zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r.

W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.

Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

W myśl natomiast art. 4a ustawy:

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem ww. przesłanek. Podatnik spełniający kryteria wymienione w art. 3 ust. 1a ustawy, jest uznawany za osobę mającą nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, natomiast podatnik który tych kryteriów nie spełnia podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza więc o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Określenie, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinno być dokonane w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Powyższe potwierdza treść Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT.

Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Zgodnie z Objaśnieniami istnienie w Polsce ośrodka interesów życiowych oznacza posiadanie ścisłych powiazań osobistych lub gospodarczych z Polską. Każda z tych przesłanek podlega samodzielnej ocenie, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że podatnik posiada ośrodek interesów życiowych w Polsce. Przy czym centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste.

Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W odniesieniu do centrum interesów gospodarczych, Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

W opisie zdarzenia wskazał Pan m.in., że jest Pan obywatelem Republiki Białorusi. 6 czerwca 2021 r. przeniósł się Pan z rodziną do Republiki Litewskiej i od tego dnia nieprzerwanie mieszkał Pan na terytorium Litwy wraz z żoną i synem. W ww. okresie był Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę. Posiadał Pan miejsce zamieszkania na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego. Posiadał Pan zezwolenie na pobyt w formie EU Blue Card wydane latem 2021 r. (ważne do 2027 r.).

Ponadto wskazał Pan, że od 1 stycznia 2025 r. posiada Pan centrum interesów osobistych i gospodarczych w Polsce oraz nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. Natomiast przyjechał Pan do Polski z żoną i synem w październiku 2024 r. i rozpoczął Pan pracę u polskiego pracodawcy 8 października 2024 r.

Mając na uwadze, że – jak Pan wskazał – Litwa traktowała Pana jako osobę mającą miejsce zamieszkania w tym kraju, ustalając Panu miejsce zamieszkania dla celów podatkowych należy odnieść się do przepisów Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Litewskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzona w Warszawie dnia 20 stycznia 1994 r. (Dz. U. z 1995 r. nr 51, poz. 277 ze zm.) zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez Litwę dnia 7 czerwca 2017 r.

Na podstawie art. 4 ust. 1 Konwencji:

W myśl natomiast art. 4 ust. 2 Konwencji:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się więc bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeżeli osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym państwie.

Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Skoro zatem w okresie od października 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. zamieszkiwał Pan z żoną i synem w Polsce, gdzie Pan w tym okresie przebywał, wykonywał pracę, to miejscem zamieszkania ustalonym w oparciu o art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-litewskiej była Polska.

Zatem, centrum interesów osobistych i gospodarczych oraz nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce posiada Pan od października 2024 r. Nigdy wcześniej nie zamieszkiwał Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zatem uznaję, że spełnia Pan wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a i b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie posiada i nigdy nie posiadał Pan Karty Polaka, jest Pan obywatelem Białorusi, nie posiada Pan obywatelstwa polskiego, obywatelstwa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego, ani Konfederacji Szwajcarskiej.

Nie spełnił Pan zatem warunku z art. 21 ust. 43 pkt. 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednak z opisu sprawy wynika, że przed przyjazdem do Polski posiadał Pan miejsce zamieszkania na terytorium państwa Unii Europejskiej, tj. od 6 czerwca 2021 r. do października 2024 r. mieszkał Pan na terytorium Litwy. Posiada Pan certyfikaty rezydencji podatkowej Republiki Litewskiej wydane przez (…) za lata 2021, 2022, 2023 oraz 2024. Każdy z certyfikatów potwierdza, że w danym roku był Pan rezydentem Republiki Litewskiej w rozumieniu odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Ponadto posiada Pan zaświadczenia o dochodach uzyskanych jako rezydent Litwy i podatku zapłaconym w Litwie za każdy z wymienionych lat.

Jak wynika z treści art. 21 ust. 43 pkt 3 lit b) ustawy niezbędne jest posiadanie miejsca zamieszkania nieprzerwanie w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, co najmniej przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym podatnik zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z powyższym przepisem ww. okres zamieszkania poza terytorium Polski w Pana przypadku należy rozpatrywać przez cały rok 2021, 2022 i 2023 oraz od 1 stycznia 2024 r. do dnia poprzedzającego dzień zmiany miejsca zamieszkania (w październiku 2024 r.).

Skoro – jak powyżej wskazałem – posiada Pan miejsce zamieszkania i nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce od października 2024 r., to nie spełnił Pan również warunku z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem zamieszkiwał Pan z żoną i synem na terytorium Litwy w okresie krótszym niż trzy pełne lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Niespełnienie warunku dotyczy roku 2021, gdyż na terytorium Republiki Litwy zamieszkiwał Pan od 6 czerwca 2021 r.

Wskazał Pan także, że nie posiada białoruskiego certyfikatu rezydencji podatkowej, ani innych dokumentów potwierdzających miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na Białorusi.

Zatem, nie spełnił Pan także warunku z art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, niezależnie od spełnienia pozostałych przesłanek, nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Powołana przez Pana interpretacja została wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do Pana sprawy, ani do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…).

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.