Interpretacja 0114-KDIP3-2.4011.524.2026.2.MG

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 5 czerwca 2026 r. w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Państwo, tj. małżonkowie A.B. i C.B., w ustroju ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, zamieszkują pod adresem: (…). Prowadzą Państwo wspólnie nieprzerwanie od 2004 r. jedno gospodarstwo domowe. Wspólnie z Państwem pod wskazanym adresem zamieszkuje dwóch wspólnych małoletnich synów pozostających pod Państwa władzą rodzicielską. Są Państwo osobami fizycznymi podlegającymi nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „u.p.d.o.f.").

Zawarli Państwo z X. S.A. z siedzibą w (…), wpisanym do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla (…) w (…) Wydział Gospodarczy - Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS: (…) (dalej: „Bank") w dniu 4 lutego 2009 r. umowę kredytu nr (…) denominowanego we franku szwajcarskim (CHF) (dalej: „Kredyt"). Kredyt został zaciągnięty wyłącznie na cele mieszkaniowe, a jego przedmiotem było sfinansowanie nabycia jednego lokalu mieszkalnego, w którym Państwo zamieszkują nieprzerwanie wraz z dwojgiem dzieci nieprzerwanie od 2009 r. do chwili obecnej, pod adresem: ul. (…) (dalej: „Lokal" albo „mieszkanie”). Zawarli Państwo z Bankiem w grudniu 2025 r. ugodę dotyczącą rozliczenia Kredytu (dalej: „Ugoda"). Na mocy Ugody doszło do umorzenia części Państwa zobowiązań wynikających z Kredytu, co skutkuje powstaniem po Państwa stronie przychodu (dochodu) w rozumieniu przepisów u.p.d.o.f. Lokal stanowi jedną, odrębną technicznie i funkcjonalną całość, w której Państwo zamieszkują nieprzerwanie od 2009 r. Od początku tego okresu do Lokalu prowadzi wyłącznie jedno wspólne wejście z klatki schodowej. W Lokalu znajduje się tylko jedna kuchnia, a także wspólne instalacje (ogrzewanie, elektryczna, Internet itp.). Taki układ Lokalu – stanowiącego jedno mieszkanie – istniał od wybudowania budynku. Poprzedni właściciele (osoby obce wobec Państwa) – z przyczyn bliżej Państwu nieznanych i sięgających jeszcze okresu przed 1989 r. – objęli Lokal dwiema odrębnymi księgami wieczystymi, oznaczając go formalnie jako dwa lokale o numerach E i F. Po nabyciu Lokalu w 2009 r. nie zmienili Państwo tego stanu. Od samego początku, tj. od nabycia mieszkania w 2009 r., formalnie wyodrębnione lokale E i F były jednak przez nich używane jako jedno połączone mieszkanie – funkcjonalnie, architektonicznie i technicznie stanowiące jedną samodzielną, wyodrębnioną całość. Obie te części nigdy nie były samodzielnymi, wyodrębnionymi mieszkaniami, z których korzystanie byłoby możliwe bez konieczności jednoczesnego korzystania z drugiego z nich.

W szczególności, już w czasie nabycia mieszkania przez Państwa lokale E i F nie były fizycznie wydzielone ścianami i nie mogły funkcjonować jako samodzielne mieszkania. Dopiero jedynie łącznie, jako Lokal, tworzą one samodzielną jednostkę mieszkalną zdolną do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Kredyt w Banku jest jedynym kredytem zaciągniętym przez Państwo, który podlega zastosowaniu Rozporządzenia. Żaden z Państwa nie skorzystał dotychczas z zaniechania poboru podatku dochodowego od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację jakiejkolwiek innej inwestycji mieszkaniowej.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

Wskazał Pan, że Zainteresowanym będącym stroną postępowania w niniejszej sprawie jest wyłącznie niżej podpisany: A.B, (…), zamieszkały pod adresem: (…).

Wyjaśnił Pan, że niniejszy wniosek należy traktować jako złożony wyłącznie w imieniu jednego podatnika – A.B. ((…)) - Pana. Tym samym wniosek nie ma charakteru wniosku wspólnego, zaś wniosek dotyczący Pana żony C.B. (PESEL: (…)) będzie przedmiotem odrębnego postępowania.

Pan i Pana małżonka odpowiadacie za spłatę kredytu solidarnie do pełnej wysokości jako współkredytobiorcy.

Na podstawie aktu notarialnego – umowy z dnia 5 lutego 2009 r. (Rep. A Nr (…)), Pan i Pana małżonka C.B. nabyliście od D.D. na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej lokale oznaczone numerami E i F, położone na drugiej kondygnacji w budynku mieszkalnym przy ul. (…) w (…), Dzielnica (…). Co istotne, podpisana równolegle umowa kredytu jednoznacznie wskazuje, że kredyt został udzielony w celu nabycia „Nieruchomości Kredytowanej” (w liczbie pojedynczej), obejmującej oba wyodrębnione jedynie w znaczeniu wieczystoksięgowym lokale oznaczone numerami E i F.

Tytuł prawny wskazany w akcie notarialnym to współwłasność. Zgodnie z aktem notarialnym, lokale E i F to lokale stanowiące odrębną nieruchomość wraz z udziałami w nieruchomości wspólnej – w gruncie oraz w częściach wspólnych budynku.

W akcie notarialnym cena zakupu została wskazana osobno dla lokalu E i F. Natomiast, umowa kredytu nie zawiera podobnego wyodrębnienia i wskazuje, że kredyt został udzielony w celu nabycia „Nieruchomości Kredytowanej” (w liczbie pojedynczej).

Budynek przy ul. (…), w którym znajdują się lokale nr E i nr F, nie jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Jest to budynek mieszkalny wielorodzinny (wielomieszkaniowy), w którym wyodrębniono wiele samodzielnych lokali mieszkalnych.

Według najlepszej Pana wiedzy, w ewidencji gruntów i budynków w dacie zakupu lokali nr E i nr F budynek przy ul. (…) był zarejestrowany jako jeden budynek mieszkalny wielorodzinny, natomiast lokale nr E i nr F były w ewidencji zapisane jako dwa odrębne lokale mieszkalne.

Zgodnie z pkt. 40 umowy kredytu nr (…) z dnia 4 lutego 2009 r. zawartej z X. S.A. z siedzibą w (…), jako cel zaciągnięcia kredytu hipotecznego podano:

Cel kredytu

40. Cel Kredytu: a) nabycie Nieruchomości Kredytowanej (lokale mieszkalne) wskazanej w punkcie I.45 poniżej od Sprzedawcy (tzw. Rynek wtórny) - cel główny b) cel konsumpcyjny 41. Dane dotyczące Sprzedawcy lub Dewelopera (imię i nazwisko lub nazwa, adres) [do wypełnienia, gdy Celem Kredytu jest nabycie Nieruchomości Kredytowanej] D.D., zam.: (…)

Pozostawienie w pkt 40 lit. b) określenia „konsumpcyjny”, należy interpretować z innymi postanowieniami umowy kredytu, w których wskazano na „cel dowolny związany z transakcją nabycia Nieruchomości”, tzn. wydatki związane z remontem:

1. Data planowanej wypłaty w przypadku Kredytu wypłacanego jednorazowo: 15-02-2009 2. Pozostałe warunki wypłaty kredytu wypłaconego jednorazowo lub w transzach: a) część kredytu, w kwocie wystarczającej do całkowitej spłaty kredytu hipotecznego, którego zabezpieczeniem jest hipoteka łączna, obciążająca KW nr (…) i (…) wypłacona zostanie na rachunek kredytowy w Y. S.A. W terminie 14 dni od daty wypłaty tej części kredytu kredytobiorcy zobowiązani są przedstawić prawidłowo opłacony i potwierdzony przez właściwy sąd wniosek o wykreślenie hipoteki łącznej z KW nr (…) i (…) ustanowionej na rzecz Y. S.A. wraz ze zgodą banku na dokonanie tej czynności. b) Pozostała część Kredytu przeznaczona na zakup Nieruchomości wypłacona zostanie na rachunek bankowy Sprzedającego, zgodnie z aktem notarialnym umową sprzedaży. c) Pozostała część Kredytu wypłacona zostanie na rachunek osobisty Kredytobiorców w X. S.A. jako cel dowolny związany z transakcją nabycia nieruchomości.

Z umowy kredytowej nie wynika, że kredyt został zaciągnięty na zakup dwóch odrębnych nieruchomości w sensie dwóch niezależnych inwestycji. Kredyt był jednym kredytem udzielonym na sfinansowanie nabycia jednego lokalu mieszkalnego (Lokalu; określanego w umowie kredytu jako „Nieruchomość Kredytowana” (w liczbie pojedynczej), który faktycznie i funkcjonalnie stanowi jedną całość. Kwota kredytu nie została osobno ustalona w stosunku do jednej nieruchomości i osobno w stosunku do drugiej nieruchomości – była to jedna łączna kwota kredytu.

Zaciągnięty kredyt jest kredytem hipotecznym zaciągniętym na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592). Kredyt został przeznaczony na nabycie lokalu mieszkalnego służącego zaspokojeniu własnych Pana potrzeb mieszkaniowych.

Kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej w rozumieniu § 1 ust. 5 Rozporządzenia. Przedmiotem tej inwestycji było nabycie jednego Lokalu (mieszkania), w którym zamieszkuje Pan nieprzerwanie od 2009 r. Okoliczność, że Lokal jest formalnie objęty dwiema księgami wieczystymi, nie zmienia faktu, iż stanowi on jedną, spójną jednostkę mieszkalną – funkcjonalnie, architektonicznie i technicznie.

Celem zaciągnięcia kredytu w odniesieniu do lokalu nr 3 (stanowiącego część Lokalu) było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego prowadzonego przez Pana i Pana małżonkę.

Celem zaciągnięcia kredytu w odniesieniu do lokalu nr 6 (stanowiącego drugą część tego samego Lokalu) było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych tego samego jednego gospodarstwa domowego. Oba lokale łącznie tworzą jedno niepodzielne mieszkanie, w którym funkcjonuje jedna kuchnia, jedne drzwi wejściowe, itp., w którym Pan zamieszkuje z rodziną nieprzerwanie i stale od 2009 r.

Na kwotę umorzenia wynikającą z Ugody z Bankiem składa się umorzenie części Pana zobowiązań z tytułu Kredytu, obejmujące kwotę kapitału i odsetek.

Kredyt został zabezpieczony hipotecznie. W umowie kredytu wskazano, że hipoteka zostanie ustanowiona na wymienionych poniżej księgach wieczystych, przy czym dwie pierwsze księgi obejmują Nieruchomość Kredytowaną (Lokal), a trzecia księga mieszkanie, w którym Pan, Pana żona i starszy syn mieszkali w dacie zawarcia aktu notarialnego i umowy kredytu:

Numer księgi wieczystej: (…), (…), (…).

Umorzenie kwoty kredytu na mocy Ugody dotyczy wszystkich współkredytobiorców (Pana i Pana małżonki) i skutkuje wygaśnięciem zobowiązania wobec Banku w części objętej umorzeniem po stronie każdego ze współkredytobiorców odpowiadających solidarnie za dług.

Pytanie

Czy w okolicznościach niniejszej sprawy, zaciągnięcie kredytu indeksowanego do waluty CHF na zakup Nieruchomości lokalowej, stanowiło „jedną inwestycję mieszkaniową”, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego, o której mowa w § 1 ust. 1 pkt 1) lit. a w zw. z § 1 ust. 5 pkt 2) Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 102) oraz w związku z tym - czy (pod warunkiem spełnienia pozostałych warunków, które zgodnie z założeniem niniejszego wniosku zostały spełnione) w stosunku do Pana znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego od umorzonej części Kredytu na podstawie podpisanej ugody z bankiem, w myśl przepisów Rozporządzenia?

Pana stanowisko

W Pana ocenie, na podstawione pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. W opisanym stanie faktycznym zachodzą przesłanki zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie Rozporządzenia. Kredyt został zaciągnięty na „jedną inwestycję mieszkaniową" w rozumieniu § 1 ust. 5 Rozporządzenia, a jej przedmiotem jest „jeden lokal mieszkalny" – Lokal, w którym Państwo zamieszkują nieprzerwanie od 2009 r. Okoliczność, że Lokal został formalnie objęty – przez poprzednich właścicieli (osoby obce wobec Państwa) – dwiema odrębnymi księgami wieczystymi (jako lokale o numerach E i F), nie stoi na przeszkodzie uznaniu go za „jeden lokal mieszkalny" w rozumieniu Rozporządzenia. Stanowisko to znajduje oparcie w wykładni (i) językowej, (ii) systemowej i (iii) celowościowej Rozporządzenia, a także (iv) w orzecznictwie sądów administracyjnych:

Ad. (i).

Wykładnia językowa.

Rozporządzenie nie zawiera własnej definicji pojęcia „lokalu" ani nie odsyła do żadnej konkretnej definicji ustawowej. W takiej sytuacji, zgodnie z podstawowymi regułami interpretacyjnymi, pojęciu temu należy nadać znaczenie, jakie posiada ono w języku potocznym. W potocznym rozumieniu „lokal mieszkalny" oznacza wyodrębnioną architektonicznie i funkcjonalnie całość służącą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Tak właśnie należy kwalifikować Lokal – stanowi on jedną, spójną jednostkę mieszkalną, do której prowadzi jedno wejście z klatki schodowej, w której znajduje się tylko jedna kuchnia i wspólne instalacje, i która od początku użytkowania przez Państwo funkcjonuje jako jedno mieszkanie.

Ad. (ii).

Wykładnia systemowa.

Skoro Rozporządzenie nie definiuje pojęcia „lokalu", można posiłkowo odwołać się do definicji zawartej w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (dalej: „u.w.l."). Zgodnie z tym przepisem, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Jak wskazuje się w doktrynie, z pojęcia samodzielności lokalu zamieszczonego w art. 2 ust. 2 u.w.l. wynika, że zamierzeniem ustawodawcy było umożliwienie wyodrębnienia takiej nieruchomości lokalowej, która zapewnia korzystanie z nieograniczonego prawa własności (H. Izdebski (w:) T. Barański, K. Buliński, H. Izdebski, Własność lokali. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2023, s. 46). Przenosząc tę definicję na grunt niniejszej sprawy, to właśnie Lokal jako całość – a nie poszczególne lokale E i F oddzielnie – spełnia cechy samodzielnego lokalu mieszkalnego. Lokal jest oddzielony od pozostałych lokali i innych części budynku, a korzystanie z niego jest niezależne od korzystania z innych lokali. Natomiast lokale E i F rozpatrywane osobno nie stanowią samodzielnych wyodrębnionych całości, z których korzystanie jest możliwe niezależnie od siebie.

Ad. (iii).

Wykładnia celowościowa.

Celem Rozporządzenia jest ochrona kredytobiorców przed trudnościami związanymi z zapłaceniem podatku dochodowego od przysporzenia wynikającego z umorzenia zobowiązań objętych Rozporządzeniem. Wykładnia przepisów § 1 ust. 5 i ust. 6 Rozporządzenia nie powinna być zatem dokonywana w sposób zawężający w stosunku do ich literalnego brzmienia, w oderwaniu od wykładni systemowej wewnętrznej i zewnętrznej oraz wbrew celom krajowych i unijnych aktów prawnych regulujących ochronę osób zaciągających kredyty hipoteczne na cele niezwiązane z działalnością gospodarczą. Odmowa zastosowania zaniechania poboru podatku do Państwa wyłącznie z uwagi na formalny fakt istnienia dwóch ksiąg wieczystych – przy jednoczesnym spełnieniu wszystkich merytorycznych przesłanek Rozporządzenia – byłaby sprzeczna z ratio legis tego aktu prawnego. Niezależnie, przyjęcie odmiennej wykładni powodowałoby niczym nieuzasadnioną dyskryminację kredytobiorców, którzy zaciągnęli w bankach kredyty denominowane we franku szwajcarskim i zdecydowali się na ugodowe załatwienie sporu z bankami.

Ad. (iv).

Orzecznictwo.

Stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2025 r. (sygn. akt I SA/Kr 496/25), wydanym na tle podobnego stanu faktycznego. Sąd ten wskazał, że skoro w samym Rozporządzeniu brak jest definicji „lokalu" jak i odesłania do innej definicji ustawowej, a potencjalnie możliwe jest posłużenie się definicjami z co najmniej dwóch różnych ustaw (ustawy o własności lokali i ustawy o księgach wieczystych), a jedna z tychże definicji jest zbliżona do rozumienia tego pojęcia w języku potocznym, należy przychylić się do takiego – funkcjonalnego – rozumienia pojęcia „jeden lokal mieszkalny".

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592):

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

•      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

•      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Źródła przychodów

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Wskazał Pan, że na podstawie zawartej ugody bank umorzył Panu część zobowiązania.

Umorzenie wierzytelności

Instytucja kredytu została uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.

Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):

Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Tym samym, umorzoną Panu kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zaniechanie poboru podatku

Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1672).

Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:

Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:

Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:

Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:

Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:

1.  kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;

2.  kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;

3.  kredyt był zabezpieczony hipotecznie;

4.  kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.

Pana skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności

Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W literze a) art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostało wymienione m.in. nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym lokalem.

W opisie wniosku wskazał Pan, że celem kredytu było m.in. nabycie Nieruchomości Kredytowanej (lokale mieszkalne nr E i F). Każdy z lokali ma osobną księgę wieczystą. Lokale te położone są w jednym budynku mieszkalnym. Jest to budynek mieszkalny wielorodzinny (wielomieszkaniowy), w którym wyodrębniono wiele samodzielnych lokali mieszkalnych. Wykorzystuje je Pan na cele mieszkaniowe, jako jedno integralnie połączone mieszkanie. Lokale zaspokajają potrzeby mieszkaniowe jednego gospodarstwa domowego. Poprzedni właściciele objęli Lokal dwiema odrębnymi księgami wieczystymi, oznaczając go formalnie jako dwa lokale o numerach E i F. Po nabyciu Lokalu w 2009 r. Pan i Pana małżonka nie zmieniliście tego stanu. Oba lokale są technicznie i funkcjonalnie połączone oraz mają jedno wejście. W akcie notarialnym cena zakupu została wskazana osobno dla lokalu E i F.

Tymczasem, z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe wynika, że kredyt mieszkaniowy winien zostać zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego kredyty mieszkaniowe powinny zostać zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej.

Przy czym, przez jedną inwestycję mieszkaniową, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: jednego gospodarstwa domowego albo więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Natomiast, przez jedno gospodarstwo domowe, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca.

Budynek mieszkalny jednorodzinny to zgodnie z definicją zawartą w ustawie prawo budowlane, m.in. budynek wolnostojący, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych.

Zatem, z ww. rozporządzenia wynika wprost, że aby kwota umorzona osobom fizycznym wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe mogła skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie tego rozporządzenia, kredyt hipoteczny powinien zostać zaciągnięty na jedną inwestycję mieszkaniową – tj. w przedmiotowej sprawie powinien dotyczyć jednego lokalu mieszkalnego. Natomiast kredyt hipoteczny, zaciągnięty przez Pana i Pana małżonkę, dotyczył dwóch lokali mieszkalnych nr E i F, zlokalizowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, dla których są prowadzone odrębne księgi wieczyste. Powyższego nie zmienia fakt, że lokale te są połączone i mają jedno wejście.

W Pana przypadku pomimo, że fizycznie połączone zostały dwa lokale w jedną funkcjonalnie całość, to jednak nie przeprowadzono formalnego połączenia tych lokali w jeden lokal mieszkalny. Formalnie są to nadal dwa odrębne lokale, dla których są prowadzone odrębne księgi wieczyste. Wobec tego, na gruncie przepisów rozporządzenia posiadają Państwo więcej niż jedną inwestycję mieszkaniową. Tak formalne podejście do rozumienia pojęcia „lokalu mieszkalnego” wynika z charakteru rozporządzenia (przepisy szczególne, które wprowadzają odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania).

Zatem, udzielony Panu kredyt nie wypełnia przesłanek do uznania go za kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w rozporządzeniu.

Dlatego, umorzenie przez bank kwoty wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2009 r. będzie dla Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Skoro kredyt ten finansował nabycie dwóch różnych inwestycji mieszkaniowych (dwóch lokali mieszkalnych), zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe nie znajdzie zastosowania do przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego.

W konsekwencji, nie spełnia Pan warunków określonych w ww. rozporządzeniu i będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

W związku z powyższym, Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie ze wskazaniem we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Pan jest Wnioskodawcą w niniejszej sprawie. Dlatego interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie w niej zawarte w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych tylko w odniesieniu do Pana osoby. Nie wywiera ona skutku prawnego dla Pan żony.

W odniesieniu do przywołanego przez Pana wyroku sądu administracyjnego informuję, że został on wydany w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania, ani konsekwencji wiążących, w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.