Bank wypłaci Wnioskodawcy kwotę stanowiącą częściowy zwrot różnicy pomiędzy wartością nominalną udostępnionego Wnioskodawcy kapitału kredytu, a sumą rat kapitałowo-odsetkowych uiszczonych w wykonaniu umowy kredytu oraz innych kosztów kredytu, to otrzymana przez Wnioskodawcę kwota nie będzie stanowić przychodu.
Podatniczka w 2006 r. zaciągnęła kredyt hipoteczny w CHF na zakup domu. Umowa zawierała klauzule przeliczeniowe uznawane za abuzywne. W 2025 r. strony (kredytobiorczyni i bank) zawarły ugodę mediacyjną, w której bank zwolnił ją z długu (umorzył 36 656,48 zł) oraz zobowiązał się wypłacić…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
11 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 15 czerwca 2026 r. (wpływ 22 czerwca 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W dniu 27 grudnia 2006 roku zawarła Pani z bankiem (…) umowę kredytu hipotecznego nr (…) na kwotę 547.575,92 franków szwajcarskich. Kredyt przeznaczony był na sfinansowanie zakupu domu jednorodzinnego na rynku wtórnym oraz na częściowe refinansowanie wkładu własnego uiszczonego na rzecz Sprzedających ten dom.
Umowa kredytu zawierała postanowienia, które w świetle aktualnego orzecznictwa Sądu Najwyższego mogły skutkować jej nieważnością. Przede wszystkim, zawarta w umowie klauzula walutowa, narażała konsumentkę na nieograniczone ryzyko walutowe, przy jednoczesnym braku zawarcia w umowie postanowień zabezpieczających konsumenta przed tym ryzykiem.
Na kanwie innej sprawy Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 czerwca 2025 roku, II CSKP 406/23 wyjaśnił, co następuje: „Zawarte w umowie klauzule przeliczeniowe są abuzywne przede wszystkim dlatego, że narażały kredytobiorców na niczym nieograniczone ryzyko związane ze zmiennością kursu walut, o którym nie zostali należycie poinformowani. To właśnie ten aspekt ma w tzw. sprawach frankowych pierwszoplanowy charakter, gdyż właśnie ziszczenie się owego ryzyka w stopniu, o którym kredytobiorcy nie byli prawidłowo uprzedzeni, sprawiło, że tzw. kredyty frankowe okazały się dla nich rażąco niekorzystne. Nie chodzi przy tym o to, że bank nie przewidział precyzyjnie kształtowania się kursu waluty obcej w przyszłości i nie poinformował o niej kredytobiorcy, ale o to, iż przed zawarciem umowy nie uświadomił kredytobiorcom, jak duże ryzyko wiąże się z korzystaniem z takiego produktu finansowego i nie wprowadził do umowy stosownych mechanizmów zabezpieczających".
W przypadku wystąpienia przez konsumentkę na drogę sądową, mogłaby Pani dochodzić nie tylko stwierdzenie nieważności umowy kredytu, ale przede wszystkim zwrotu wszystkich spłaconych w wykonaniu umowy kredytu rat (kapitałowych i odsetkowych).
W celu wyeliminowania stanu niepewności prawnej wynikającej z zawartej umowy kredytu, Pani oraz bank - (…) (następca prawny kredytodawcy) przystąpiliście do mediacji prowadzonych w Sądzie Arbitrażowym przy Krajowej Izbie Gospodarczej. W wyniku tych mediacji, Strony zawarły w dniu 2 kwietnia 2025 roku ugodę, w której punkcie 1 Strony potwierdziły wolę utrzymania w mocy Umowy „z uwzględnieniem zmian wynikających z niniejszej Ugody, w tym do jej całkowitego rozliczenia zgodnie z niniejszą Ugodą".
W punkcie 3.1 Ugody Bank zwolnił Panią z długu (umorzył zadłużenie) w zakresie kwoty 36.656,48 złotych. Natomiast punkt 3.2 Ugody brzmiał następująco:
„Strony postanawiają, że Bank dodatkowo wypłaci Kredytobiorcy kwotę 696.000,00 PLN, w związku z rozliczeniem Umowy na rachunek bankowy (...) w terminie miesiąca od dnia zawarcia Ugody”.
Uzupełnienie stanu faktycznego
Zgodnie z treścią zawartej ugody, kwota została wypłacona "w związku z rozliczeniem Umowy" (umowy kredytu).
Ugoda nie definiuje ww. kwoty 696.000,00 złotych jako zwrotu uprzednio uiszczonych rat kapitało-odsetkowych lub innych kosztów kredytu, a zatem podstawą prawną przekazania tej kwoty jest przepis art. 917 k.c., stosownie do którego treści, w ramach ugody strony czynią sobie wzajemne ustępstwa.
Istotą zawartej ugody pozasądowej jest to, że kredytobiorca wyraził zgodę na dalsze obowiązywanie umowy pomimo zawarcia w niej postanowień abuzywnych, które mogłyby skutkować nieważnością umowy, w zamian za co, Bank po pierwsze - umorzył aktualne saldo kredytu oraz dokonał rozliczenia umowy w taki sposób, że zobowiązał się zapłacić na rzecz kredytobiorcy kwotę 696.000,00 złotych.
Ww. kwota 696.000,00 złotych w całości mieści się w nadwyżce między kwotą udostępnionego Pani kapitału kredytu, a wartością dokonanych przez Panią spłat rat kapitałowo-odsetkowych.
Ekonomicznie zatem, chociaż wprost nie jest to tak definiowane w ugodzie, kwota 696.000,00 złotych stanowi zwrot części "nadpłaty" wynikającej z sumy uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych oraz wartości nominalnej udostępnionego Pani kapitału kredytu.
Dodać trzeba, że gdyby zrealizowała Pani roszczenie o stwierdzenie nieważności umowy i nie wyraziła zgody na dalsze obowiązywanie umowy kredytu, wtedy przysługiwałoby Pani wobec Banku nieopodatkowane roszczenie o zwrot całości uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych, którego wartość przekraczałaby wartość udostępnionego przez Bank kapitału kredytu oraz "zwracanej" Pani kwoty 696.000,00 złotych i które to roszczenie nie stanowiłoby przychodu.
Ponadto, dodać trzeba, że w ugodzie nie jest zawarty mechanizm ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych, a wyłącznie dokonane opisane powyżej rozliczenie w wyniku, którego Bank zobowiązał się do wypłacenia kwoty 696.000,00 złotych, tym niemniej ugoda definiuje, że jest to kwota przekazywana "w związku z rozliczeniem Umowy" (kredytu - przyp. Pani)
W ugodzie nie jest stwierdzone, że ww. kwota 696.000,00 złotych stanowi zwrot środków, które zostały uznane za nienależne bankowi, tym niemniej, ugoda definiuje, że jest to kwota przekazywana "w związku z rozliczeniem Umowy" (kredytu - przyp. Pani).
Jak to wyżej wskazano, że ugoda nie definiuje zapłaty ww. kwoty 696.000,00 złotych, jako "zwrotu kosztów", natomiast z punktu widzenia interesów ekonomicznych konsumenta (Pani), stanowi ta kwota częściowy zwrot różnicy pomiędzy wartością nominalną udostępnionego Pani kapitału kredytu, a sumą rat kapitałowo-odsetkowych uiszczonych w wykonaniu umowy kredytu. Tym niemniej, ugoda nie definiuje płatności przez Bank tej kwoty jako zwrot kosztów kredytu, ale precyzuje, że płatność tej kwoty następuje "w związku z rozliczeniem Umowy" (kredytu - przyp. Pani).
Poniosła Pani następujące koszty kredytu:
Pytanie
Czy wypłacona zgodnie z zacytowanym punktem 3.2. Ugody kwota w związku z rozliczeniem Umowy kredytu stanowi przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
Pani stanowisko
Wskazana w punkcie 3.2. Ugody kwota została wypłacona w związku z rozliczeniem umowy kredytu. Faktycznie stanowiła ona zwrot części uprzednio spłaconych rat kapitałowo-odsetkowych i innych kosztów poniesionych i wskutek jej otrzymania nie wzbogaciła się Pani:
Zapłata przez Bank kwoty określonej w punkcie 3.2. Ugody nie będzie stanowiła Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Powyższe stanowisko jest zgodne z interpretacjami wydanymi przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w sprawach o numerach 0114-KDIP3-2.4011.1012.2025.2.JK3, 0113-KDIPT2-2.4011.962.2025.2.ST („W przypadku zwrotu wcześniej wpłacanych środków pieniężnych - taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Taka wypłata będzie więc dla kredytobiorcy neutralna podatkowo - po jego stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym", 0113-KDIPT2-2.4011.1012.2025.2.EC.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Reguły dotyczące opodatkowania
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego przepisu:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
Źródła przychodów
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Źródłami przychodów są inne źródła.
Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
Wskazała Pani, że na podstawie ugody bank wypłaci Pani określoną kwotę. Powzięła Pani wątpliwość, czy wypłata tej kwoty stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Wypłata kwoty dodatkowej
Ugoda - jako jeden z typów umów - regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.):
Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.
Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
Pani skutki podatkowe z tytułu wypłaty określonej kwoty
Z opisu sprawy wynika, że bank dodatkowo wypłaci Pani kwotę 696.000,00 zł, w związku z rozliczeniem Umowy. Ww. kwota w całości mieści się w nadwyżce między kwotą udostępnionego Pani kapitału kredytu, a wartością dokonanych przez Panią spłat rat kapitałowo-odsetkowych. Ekonomicznie zatem, chociaż wprost nie jest to tak definiowane w ugodzie, kwota 696.000,00 złotych stanowi zwrot części "nadpłaty" wynikającej z sumy uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych oraz wartości nominalnej udostępnionego Pani kapitału kredytu.
W przypadku zwrotu środków pieniężnych, które klient wcześniej wpłacał do Banku tytułem umowy kredytu - taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot nadpłaconych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu.
Taka wypłata będzie więc dla kredytobiorcy neutralna podatkowo - po jego stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
Przyjmując za Panią, że bank wypłaci Pani kwotę stanowiącą częściowy zwrot różnicy pomiędzy wartością nominalną udostępnionego Pani kapitału kredytu, a sumą rat kapitałowo-odsetkowych uiszczonych w wykonaniu umowy kredytu oraz innych kosztów kredytu, to otrzymana przez Panią kwota nie będzie stanowić przychodu.
Tym samym - nie będzie ciążył na Pani obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.
Pani stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.
Odnosząc się do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych wskazuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo