Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zaciągnęła w 2007 roku wraz z małżonką kredyt hipoteczny we frankach szwajcarskich na zakup działki budowlanej z domem letniskowym, z przeznaczeniem na potrzeby własne. Dom jest przystosowany do całorocznego zamieszkania, wyposażony w pełną infrastrukturę. Wnioskodawca spodziewa się w 2025 roku umorzenia części kredytu (kapitał, odsetki, prowizje)…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
9 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 3 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 23 lipca 2025 r. (wpływ 23 lipca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Jest Pan osobą fizyczną, mającą stałe miejsce zamieszkania w Polsce. Prowadzi Pan działalność gospodarczą (niezwiązaną z nieruchomościami).
W lipcu 2007 roku zaciągnął Pan w banku kredyt hipoteczny we frankach szwajcarskich (w wysokości ok. 63,5 tys. CHF) przeznaczony na realizację budowy domu oraz zakup gruntu pod taki budynek. Jak zostało zapisane w tekście umowy zawartej przez Pana z Bankiem (…), z siedzibą w (…), kredyt dotyczył „zakupu działki budowlanej (...) zabudowanej domem letniskowym, z przeznaczeniem na potrzeby własne”.
Dom usytuowany jest na działce o powierzchni 600 m2 w (…). W okolicy przeważa zabudowa jednorodzinna. Dojazd do posesji odbywa się asfaltową drogą gminną. W odległości ok. 200 m znajduje się przystanek autobusowy, który umożliwia dojazd do (…). W pobliżu (ok. 20 m od ww. domu) dostępny jest sklep spożywczy.
Powierzchnia użytkowa domu wynosi 56,6 m2, a jego wnętrze mieści pokój wielofunkcyjny (salon), kuchnię i łazienkę. Na poddaszu znajduje się kolejny pokój wielofunkcyjny. Do domu przynależy też taras. Powierzchnia mieszkalna wynosi 34,3 m2.
Budynek został wyposażony w: instalacje elektryczne, hydrauliczne (podłączone do szamba), grzewcze (kominek), telekomunikacyjne (Internet) oraz system alarmowy. Dom nadaje się do zamieszkania przez cały rok.
Jednakże z żoną nie zamieszkuje Pan w nim całego roku. Traktujecie Państwo tę lokalizację jako zastępczą względem mieszkania przy ul. (…) w (…). Przenosicie się tam Państwo na dłuższe okresy w cieplejszym czasie w ciągu roku (wykraczając poza okresy urlopu). Dzięki dogodnemu usytuowaniu mogą Państwo dojeżdżać stamtąd w relatywnie krótkim czasie do pracy i innych zajęć w (…).
W bieżącym roku spodziewa się Pan zawarcia ugody z bankiem, na podstawie której dojdzie do umorzenia:
· odsetek od ww. kredytu (ewent. wraz z prowizjami oraz podobnymi opłatami), lub
· odsetek od ww. kredytu (ewent. wraz z prowizjami oraz podobnymi opłatami) oraz przynajmniej części kwoty kapitału.
Możliwe jest także to, że bank (kredytodawca) nie zgodzi się na zawarcie ugody o wspomnianej wyżej treści, tj. że sąd wyda wyrok, który wywoła takie same skutki.
Kredyt, o którym mowa wyżej, został zaciągnięty wspólnie przez Pana oraz Pana żonę, tworzących wspólne gospodarstwo domowe. Żadne z małżonków nie zaciągało innego kredytu walutowego (w tym, denominowanego w walucie obcej).
Kredyt został zabezpieczony na hipotece ustanowionej na ww. nieruchomości w (…).
Uzupełnienie
Kredyt został udzielony przez bank (…), który jest nadzorowany przez państwowy organu nadzoru nad rynkiem finansowym (KNF) i jest uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw.
To, czy kredyt został zaciągnięty na cele mieszkaniowe (nie w szerokim rozumieniu, lecz w rozumieniu art. 21 ust. 25 pkt 1 Ustawy PDOF) jest istotą złożonego przez Pana wniosku. Pana zdaniem wszakże kredyt został zaciągnięty na własne cele mieszkaniowe w ww. rozumieniu. Zgodnie bowiem z §2 ust. 1 umowy kredytowej: „Na warunkach określonych w umowie (…) zobowiązuje się postawić do dyspozycji Kredytobiorcy w kwocie 63.425,67 CHF (słownie franków szwajcarskich: sześćdziesiąt trzy tysiące czterysta dwadzieścia pięć 67/100) na zakup działki budowlanej nr ewid. (…), znajdującej się w miejscowości (…), gmina (…), ul. (…) zabudowanej domem letniskowym, z przeznaczeniem na potrzeby własne.”
Chodziło więc o sfinansowanie zakupu nieruchomości (grunt + budynek), w celu zamieszkiwania tam przez Pana wraz z żoną.
Pan i Pana małżonka (oboje) solidarnie odpowiadacie za spłatę całości kredytu.
Umorzenie będzie dotyczyć zarówno Pana, jak i małżonki, w równym stopniu i obejmie całość kredytu (tj. doprowadzi do jego wygaśnięcia po Pana stronie i po stronie Pana żony).
W Pana intencji „podobne opłaty” miały odnosić się do opłat bliskich prowizji, jednak w świetle terminologii stosowanej przez bank noszących inne określenia. Wszakże w praktyce takie opłaty mają jedynie marginalne znaczenie. Ostatecznie więc wnosi Pan o potwierdzenie wyrażonego we wniosku stanowiska jedynie w zakresie obejmującym: część kapitałową, odsetki oraz prowizje.
Ani odsetki za przeterminowane zobowiązania, ani koszty ubezpieczenia nie będą podlegać umorzeniu.
Nie dojdzie do przewalutowania kredytu.
Ani Pan ani Pana żona nie korzystaliście wcześniej z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
Dom jest trwale związany z gruntem (potwierdza to m.in. opis stanu faktycznego zawarty we wniosku, w którym zostały wyliczone obecne tam instalacje).
Pytanie zostało przeformułowane, aby określić, że skutki podatkowe umorzenia kredytu mogą dotyczyć jedynie: części kapitałowej, odsetek oraz prowizji.
Analogiczna zmiana dotyczy stanowiska, tj. pierwszego zdania ("Zdaniem Wnioskodawcy umorzenie kredytu hipotecznego (część kapitałowa, odsetki, prowizje) zaciągniętego na cele mieszkaniowe nie wywoła obowiązku uiszczenia podatku").
Pytanie
Czy umorzenie kredytu (w części obejmującej część kapitałową, odsetki oraz prowizje) będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PDOF), czy też na podstawie ww. przepisów rozporządzenia MF z 11 marca 2022 r. nie wywoła ono konieczności zapłaty podatku?
Pana stanowisko w sprawie
Pana zdaniem, umorzenie kredytu hipotecznego (część kapitałowa, odsetki, prowizje) zaciągniętego na cele mieszkaniowe nie wywoła obowiązku uiszczenia podatku.
Spełnia Pan wszystkie warunki, niezbędne w celu zaniechania poboru PDOF, w szczególności ten dotyczący charakteru domu. Jest on nieruchomością mieszkalną, niemającą charakteru rekreacyjnego.
W świetle § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (dalej: „Rozporządzenie MF z 11 marca 2022 r.”):
Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:
a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej"
Dodatkowo, zgodnie z § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia, kredyt musiał zostać zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „Ustawa PDOF”).
W tym przepisie z kolei czytamy:
Za wydatki poniesione na cele, (...) uważa się wydatki poniesione na (...) Nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem”.
Dodatkowo, zgodnie z art. 21 ust. 28 Ustawy PDOF, nieruchomość nie może być przeznaczona na „cele rekreacyjne”.
Oznacza to, że jeśli nieruchomość została przeznaczona na cele mieszkalne, a zarazem nie ma ona charakteru rekreacyjnego, umorzenie kredytu na sfinansowanie jej zakupu lub/i budowy nie prowadzi do powstania zobowiązania podatkowego (PDOF) w związku z umorzeniem kredytu. Charakter ten należy oceniać zgodnie z tym, jak budynek został wybudowany, w co został wyposażony. Czy jego budowa/funkcja umożliwia całoroczne zamieszkiwanie w nim. Zatem kwalifikacja jako „domek letniskowy” sama w sobie nie stanowi realnego kryterium.
Powyższe stanowisko należy uznać już za ugruntowane w świetle praktyki podatkowej ostatnich lat. Przykładowo, jak czytamy w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 11 kwietnia 2024 r. (0115-KDIT3.4011.170.2024.2.JS): „Co do zasady, o tym, czy dom można uznać za rekreacyjny (letniskowy), czy za budynek mieszkalny, decyduje jego przeznaczenie, a więc funkcja, której ma służyć. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (tekst jedn.: Dz. U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1316 z późn. zm.) domki wypoczynkowe czy domy letnie należą do klasy budynków mieszkalnych, jednakże dla oceny możliwości skorzystania z ulgi istotne jest ustalenie, czy w danym budynku podatnik będzie realizował swoje cele mieszkaniowe, czy jedynie potrzeby związane z rekreacją i wypoczynkiem.”
Podobne stanowisko znajduje się w piśmie Dyrektora KIS z dnia 17.7.2024 r. 0115-KDIT3.4011.539.2024.1.AD: „Mając zatem na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skoro, jak wskazała Pani w opisie sprawy:
· nabyty budynek położony na działce nr 2 pomimo, że jest domkiem letniskowym, jednakże jest przystosowany do mieszkania przez cały rok. Posiada stosowną infrastrukturę techniczną i technologiczną, umożliwiającą stałe zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych, także w okresie grzewczym. Budynek został poddany termomodernizacji, posiada kaloryfery, stałe podłączenie do sieci wodociągowej oraz energetycznej i jest wyposażony w szambo, oraz
· w nabytym ww. budynku mieszka Pani i zamierza mieszkać,
to uznaję, że wydatkowanie przychodu z mającego mieć miejsce odpłatnego zbycia opisanej we wniosku nieruchomości (działki nr 1) będzie uprawniało Panią do skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.”
W odniesieniu do Pana zostały spełnione wszystkie warunki, pozwalające na umorzenia kredytu w walucie CHF bez powodowania po Pana stronie zobowiązania PDOF, tj.:
· Kredyt został udzielony przed 15 stycznia 2015 r.
· Został on zabezpieczony hipoteką ustanowioną na nabytej (dzięki temu kredytowi) nieruchomości.
· Został zaciągnięty na wydatki mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust 25 pkt 1 Ustawy PDOF.
· Umorzony kredyt odnosi się do jednej nieruchomości i jednego gospodarstwa domowego.
Reasumując, umorzenie kredytu hipotecznego na cele mieszkaniowe nie podlega podatkowi dochodowemu na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia MF z 11 marca 2022 r.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank wierzytelności od kredytu hipotecznego, zaciągniętego przez Panią, wskazuję, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.
Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.
Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W tym miejscu wskazuję na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:
a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
1) jednego gospodarstwa domowego albo
2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:
1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:
a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego
- położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie:
Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przepisy dotyczące prawa budowlanego ani ustawa podatkowa nie zawierają definicji „domu letniskowego”. Z wykładni systemowej można wywieść, że w pojęciu budynku mieszkalnego mieści się także pojęcie budynku mieszkalnego letniskowego. Co do zasady o tym czy dom można uznać za letniskowy/rekreacyjny/weekendowy, czy też za budynek mieszkalny, decyduje jego przeznaczenie, a więc funkcja, której ma służyć.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 17 stycznia 2003 r. sygn. akt I SA/Łd 1519/01 wskazał, że:
Budynek letniskowy będzie się mieścił w pojęciu budynku mieszkalnego, (…) gdy będzie przeznaczony na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych (nie rekreacyjnych, wypoczynkowych bądź w celu lokaty kapitału) podatnika i jego bliskich, a w szczególności jego parametry techniczne umożliwiają zamieszkiwanie w nim przez cały rok.
Natomiast w wyroku z 19 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1726/06 (wydanym w zakresie podatku od nieruchomości) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że:
Kryterium decydującym o zaliczeniu budynku do poszczególnych kategorii budynków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest kryterium zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. Budynek letniskowy będzie się mieścił w pojęciu budynku mieszkalnego tylko wówczas, gdy będzie użytkowany faktycznie przez właściciela (jego bliskich), służąc tym samym zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych (nie rekreacyjnych, wypoczynkowych bądź w celu lokaty kapitału).
Wobec powyższego wydatki poniesione na zakup nieruchomości (działki budowlanej i domu letniskowego nadającego się do zamieszkiwania przez cały rok), w której będzie Pan realizował własne cele mieszkaniowe stanowiły wydatki na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zatem udzielony Panu kredyt wypełnia przesłanki do uznania go za kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w rozporządzeniu.
Mając na uwadze przedstawione we wniosku opis sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzam, że umorzenie przez bank części kwoty kredytu zaciągniętego przez Pana na sfinansowanie zakupu nieruchomości (działki budowlanej i domu letniskowego nadającego się do zamieszkiwania przez cały rok), stanowić będzie dla Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Jednocześnie do uzyskanego przez Pana przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu (w części obejmującej część kapitałową, odsetki oraz prowizje), o którym mowa we wniosku, zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
Dlatego nie będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od uzyskanego przychodu.
Zatem Pana stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji stwierdzam, że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.
Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo