Podatnik jest rezydentem podatkowym Królestwa Tajlandii, gdzie mieszka na stałe, pracuje na umowę o pracę i posiada centrum interesów życiowych. Planuje on zawrzeć z polską firmą umowę o dzieło z przeniesieniem majątkowych praw autorskich, dotyczącą rozbudowy systemów informatycznych poprzez dostarczenie kodu źródłowego. Podatnik nie będzie przebywał w Polsce dłużej niż 183 dni w roku, nie utrzyma…
Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
1. ponownie rozpatruję sprawę Pana wniosku z 10 lipca 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 140/22 (data wpływu prawomocnego wyroku 9 października 2025 r.) i
2. stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
10 lipca 2021 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Pismem z 8 września 2021 r. (data nadania 8 września 2021 r., data wpływu 8 września 2021 r.) uzupełnił Pan wniosek.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
W danym roku podatkowym jest Pan rezydentem podatkowym w Królestwie Tajlandii. Zamieszkuje Pan w tym kraju na pobyt stały i w tym kraju koncentruje się Pana centrum interesów życiowych oraz gospodarczych. Posiada Pan również zezwolenie na pracę w tym państwie oraz wydany przez władze tajskie numer identyfikacji podatkowej. Przez większą część roku przebywa Pan na terytorium Królestwa Tajlandii i jest Pan zatrudniony na umowę o pracę przez lokalną firmę. A stan ten może potwierdzić oryginałem certyfikatu rezydencji podatkowej za dany rok wydanym przez tajski urząd skarbowy. Pan jako wykonujący wolny zawód inżyniera informatyki, zamierza dodatkowo podjąć współpracę z firmą mającą siedzibę w Polsce na podstawie umowy o dzieło z przeniesieniem majątkowych praw autorskich. Rezultatem wykonanej umowy będą zmiany w systemach informatycznych w postaci kodu źródłowego przekazanego firmie z Polski.
Uzupełnienie zdarzenia przyszłego
Umowa o dzieło z przeniesieniem majątkowych praw autorskich nie będzie zawarta w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
Istnieje taka możliwość, że będzie Pan przebywał w Polsce przez okres lub okresy nie dłuższe niż 183 dni w ciągu roku finansowego (podatkowego). Z pewnością nie przekroczy Pan progu 183 dni, jednak może zdarzyć się sytuacja, w której nie będzie przebywał w Polsce ani jednego dnia w ciągu roku finansowego.
Nie będzie posiadał Pan stałej placówki lub zakładu.
Dochód z tytułu umowy o dzieło z przeniesieniem majątkowych praw autorskich nie powstanie w przedsiębiorstwie lub zakładzie w Polsce.
Nie ma możliwości przedstawienia bieżącego certyfikatu rezydencji za dany rok podatkowy, gdyż jest on wydawany po rozliczeniu lokalnego zeznania PIT za dany rok. Zeznanie podatkowe za rok fiskalny 2020 w Tajlandii można było złożyć do 30 czerwca 2021 roku. Zatem nawet otrzymanie certyfikatu podatkowego i dołączenie go do zeznania rocznego PIT w Polsce jest pewnym wyzwaniem.
Pytanie
Czy biorąc pod uwagę ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych (w szczególności art. 3 i art. 45 ustawy) wraz z UPO pomiędzy Polską a Tajlandią, dochód osiągnięty na podstawie umowy o dzieło z przeniesieniem majątkowych praw autorskich, kiedy podstawą umowy jest realizacja zadań rozbudowy systemów informatycznych, a wykonawca jest rezydentem Tajlandii (posiada certyfikat rezydencji) w danym roku podatkowym podlega opodatkowaniu w Polsce?
Pana stanowisko w sprawie
Pana zdaniem, we wspomnianym przypadku wykonuje Pan wolny zawód nie będąc jednocześnie w danym roku rezydentem podatkowym w Polsce. Nie przebywa Pan na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 183 dni łącznie, nie utrzymuje Pan stałej placówki przez okres przekraczający łącznie 183 dni oraz dochód nie powstaje w przedsiębiorstwie lub zakładzie w Polsce. Zatem w myśl przytoczonych w pytaniu przepisów nie podlega Pan podatkowi dochodowemu w Polsce z powyższego tytułu.
Interpretacja indywidualna
Rozpatrzyłem Pana wniosek – 31 grudnia 2021 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0114-KDIP3-2.4011.581.2021.2.JK2, w której uznałem Pana stanowisko zakresie opodatkowania dochodów uzyskanych z tytułu umowy o dzieło z przeniesieniem majątkowych praw autorskich przez rezydenta Tajlandii za nieprawidłowe.
Interpretację doręczono Panu 1 stycznia 2022 r.
Skarga na interpretację indywidualną
1 stycznia 2022 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 19 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 140/22.
Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 13 maja 2025 r. (data wpływu 10 września 2025 r.) sygn. akt II FSK 1073/22 oddalił skargę kasacyjną.
Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 13 maja 2025 r.
Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.):
Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Zgodnie z art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:
Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
Z art. 3 ust. 2b ww. ustawy wynika, że:
Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:
1. pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
2. działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
3. działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
4. położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
5. papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;
6. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
6a. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
7. tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;
8. niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww. ustawy).
W analizowanym zdarzeniu przyszłym istotna jest umowa z 8 grudnia 1978 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Królestwa Tajlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 1983 r. Nr 37 poz. 170).
Zgodnie z art. 12 ust. 1 wspomnianej umowy:
Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie będą opodatkowane w tym drugim Państwie.
W myśl art. 12 ust. 2 powołanej umowy:
Należności te mogą być jednak opodatkowane także w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają, lecz podatek w ten sposób pobierany nie może przekroczyć:
1. 5% kwoty należności licencyjnych brutto, jeżeli stanowią one należność za przeniesienie własności lub wykorzystywanie albo prawo do wykorzystywania dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, z wyłączeniem filmów dla kin lub taśm dla telewizji lub radia,
2. 15% kwoty brutto innych należności licencyjnych.
Według art. 12 ust. 3 ww. umowy:
Bez względu na postanowienia ustępu 2 należności licencyjne lub inne podobne należności płacone Umawiającemu się Państwu lub spółce będącej własnością Państwa z tytułu praw autorskich do filmów i taśm będą zwolnione od opodatkowania w drugim Umawiającym się Państwie.
Zgodnie z art. 12 ust. 4 wskazanej umowy:
Określenie „należności licencyjne" użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności otrzymane jako należność lub należności za przeniesienie własności lub wykorzystywanie bądź prawo do wykorzystywania prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, lub taśmami dla telewizji lub radia, każdego patentu, znaku towarowego, wzoru albo modelu, tajemnicy lub technologii produkcyjnej, albo za wykorzystanie lub prawo wykorzystania informacji związanych z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.
Stosownie natomiast do art. 12 ust. 5 ww. umowy:
Postanowień ustępów 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli odbiorca należności licencyjnych, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, posiada w drugim Umawiającym się Państwie, z którego pochodzą należności, zakład, a prawa lub wartości majątkowe, z tytułu których wypłacane są należności licencyjne, rzeczywiście należą do tego zakładu, pod warunkiem, że na podstawie ustawodawstwa tego drugiego Państwa należności licencyjne są opodatkowane jako część zysku zakładu. W takim wypadku stosuje się odpowiednio postanowienia artykułu 7.
Art. 3 ust. 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania stanowi, że:
Przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z treści przepisu nie wynika inaczej, każde określenie, jeśli nie zostało zdefiniowane inaczej, ma takie znaczenie, jakie przyjmuje się zgodnie z prawem tego Umawiającego się Państwa w zakresie podatków, które są przedmiotem niniejszej umowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 19 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 140/22 wskazał, że:
Nie ulega wątpliwości, że wspomniana umowa nie wymienia expressis verbis wśród należności objętych zakresem należności licencyjnych kwot płaconych z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania programu komputerowego.
W takim stanie rzeczy należy odwołać się do prawa krajowego, jako rozstrzygającego, co potwierdził jednoznacznie NSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1494/15 (wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie:http://orzeczenia.nsa.qov.pl), którego argumentacją (w pełni podzielaną przez skład orzekający) Sąd posłuży się w poniższych wywodach.
Zgodnie z dominującym stanowiskiem, wspomniane odwołanie się do pojęć prawa wewnętrznego (krajowego) odnieść należy do przepisów obowiązujących w dacie stosowania konwencji. Takie zalecenie wynika z Komentarza do Modelowej Konwencji OECD (por. też K. Bany, Interpretacja dwustronnych konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, cz. 3, "Przegląd Podatkowy" z 2005, nr 8, s. 24 i n., T. Kardach, w: pod. red. B. Brzezińskiego "Model Konwencji OECD. Komentarz", Warszawa 2010, s. 242).
Przepisy u.p.d.o.f. nie definiują pojęcia praw autorskich dla potrzeb podatku dochodowego od osób fizycznych. Dlatego też dla dokonania jego zdekodowania niezbędne jest odwołanie się do prawa autorskiego w ramach wykładni systemowej zewnętrznej i ustalenie znaczenia pojęcia prawa autorskiego oraz przedmiotów ochrony na podstawie przepisów regulujących tę dziedzinę. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przedmiotem tego prawa jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). W ustępie 2 w punkcie 1 tego artykułu ustawodawca wskazał przykładowe utwory, wymieniając wśród nich wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe), czyniąc wyraźne rozróżnienie między utworami literackimi a programami komputerowymi. Programy komputerowe podlegają zatem ochronie na podstawie przepisów prawa autorskiego.
Jednakże z samego faktu uznania programu komputerowego za utwór w rozumieniu prawa autorskiego nie wynika, iż należności licencyjne z tytułu użytkowania tego programu są objęte definicją należności licencyjnych zawartą w powołanej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania jako dzieła literackie albo naukowe. Wniosku takiego nie można wywieść z treści art. 74 ust. 1 Prawa autorskiego. Zgodnie z tym przepisem, zawartym w rozdziale 7 Przepisy szczególne dotyczące programów komputerowych, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie. Ochronie tej podlega każda forma jego wyrażenia (art. 74 ust. 2 Prawa autorskiego). Sformułowania te (wobec użycia w ust. 1 słowa "jak", a nie "jako") mają podkreślać, że programy komputerowe nie stanowią jednej z podkategorii utworów literackich, ale iż są one w stosunku do tych utworów dziełami rodzajowo odmiennymi (tak też R. Golat, Prawo autorskie i prawa pokrewne, Warszawa 2010, s. 68.), choć do ich ochrony stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące dzieł literackich. Obowiązujące obecnie prawo autorskie odróżnia zatem w sposób jednoznaczny programy komputerowe od utworów literackich, choć i jednym, i drugim, przysługuje ochrona wynikająca z prawa autorskiego, a zakres tej ochrony jest - co do zasady - identyczny (z pewnymi odrębnościami wynikającymi z przepisów dotyczących programów komputerowych - por. R. Golat, op. cit., s. 69.). Dotyczy to jednak, co należy podkreślić, ochrony praw autorskich, a nie identycznego traktowania w zakresie opodatkowania, prawo autorskie bowiem kwestii podatków nie reguluje. W świetle przepisów krajowych należności z tytułu korzystania z praw autorskich do programu autorskiego nie mogą być zatem utożsamiane z należnościami licencyjnymi z tytułu korzystania z praw autorskich do dzieła literackiego, nie zostały bowiem zaliczone przez ustawodawcę do kategorii utworów literackich, a jedynie są traktowane jak utwory literackie pod względem ochrony praw autorskich do nich przysługujących.
Wykładnię tę potwierdza również treść umów międzynarodowych, dotyczących ochrony praw wynikających z programu komputerowego. Również w tych umowach nakazuje się objęcie ochroną programów komputerowych, jak utworów literackich w rozumieniu art. 2 Konwencji Berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych z dnia 9 września 1886 r. (Dz. U. z 1990 r., Nr 82, poz. 474), a nie uznanie ich za dzieła literackie. Taki przepis znajduje się w art. 4 Traktatu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej o prawie autorskim, sporządzonym w Genewie 20 grudnia 1996 r., (Dz. U. z 2005 r., Nr 3, poz. 12). Także Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS, Dz. U. z 1996 r., Nr 32, poz. 143) nakazuje chronić programy komputerowe i zbiory danych jak dzieła literackie w rozumieniu Konwencji Berneńskiej (art. 10 TRIPS). Podobne sformułowanie znalazło się w dyrektywie Rady 91/250/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (Dz. Urz. WE nr L122 z 17 maja 1991 r., obecnie obowiązująca w wersji skodyfikowanej - Dyrektywa Parlamentu europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r., w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych- Dz. UE. L. z 2009 r., nr 111, poz. 16).
W ocenie Sądu:
Wobec powyższego uwzględnić należało podniesiony w skardze zarzut niewłaściwego zastosowania art. 12 polsko-tajlandzkiej umowy z dnia 8 grudnia 1978 r. oraz pominięcia art. 14 tej umowy, który pozwala zakwalifikować działalność strony jako wykonywanie wolnego zawodu inżyniera.
Zgodnie z art. 14 ww. umowy:
Dochód osiągnięty przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z wykonywania wolnego zawodu lub innej samodzielnej działalności o podobnym charakterze może być opodatkowany tylko w tym Państwie, chyba że takie rodzaje działalności były wykonywane w drugim Umawiającym się Państwie. Dochód osiągnięty w związku z wykonywaniem wolnego zawodu lub samodzielnej działalności w tym drugim Umawiającym się Państwie może być opodatkowany przez to drugie Umawiające się Państwo.
Według art. 14 ust. 2 ww. umowy:
Bez względu na postanowienia ustępu 1 dochód osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie, jeżeli chodzi o wykonywanie wolnego zawodu lub innych niezależnych rodzajów działalności wykonywanych w drugim Umawiającym się Państwie, nie będzie podlegał opodatkowaniu w tym drugim Państwie, gdy:
a) odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nie dłuższe niż łącznie 183 dni w ciągu roku finansowego,
b) odbiorca nie utrzymuje stałej placówki w tym drugim Państwie przez okres lub okresy łącznie przekraczające 183 dni w takim roku oraz
c) dochód nie powstaje w przedsiębiorstwie lub zakładzie w tym drugim Państwie.
Stosowne do art. 14 ust. 3 cytowanej umowy:
Określenie "wolny zawód" obejmuje między innymi samodzielne wykonywanie działalności naukowej, literackiej, artystycznej, wychowawczej i nauczycielskiej, jak również samodzielną działalność lekarzy, prawników, inżynierów, architektów, lekarzy dentystów i księgowych.
Zatem mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe, a także uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 140/22, stwierdzam, że do (przychodu) dochodu osiągniętego na podstawie umowy o dzieło z przeniesieniem majątkowych praw autorskich, kiedy podstawą umowy jest realizacja zadań rozbudowy systemów informatycznych zastosowanie znajdzie art. 14 umowy polsko-tajlandzkiej.
Skoro nie przebywa Pan na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 183 dni łącznie, nie utrzymuje Pan stałej placówki przez okres przekraczający łącznie 183 dni oraz dochód nie powstaje w przedsiębiorstwie lub zakładzie w Polsce, to w myśl art. 14 ust. 2 ww. umowy przychód (dochód) osiągnięty przez Pana na podstawie umowy o dzieło z przeniesieniem majątkowych praw autorskich, nie będzie podlegał podatkowi dochodowemu od osób fizycznych w Polsce.
Wobec powyższego Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania pierwotnej interpretacji indywidualnej z 31 grudnia 2021 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.581.2021.2.JK2, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 140/22 (data wpływu prawomocnego wyroku 9 października 2025 r.).
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.
Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo