Interpretacja 0114-KDIP3-2.4011.596.2026.1.JK3

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan obywatelem polskim i nie posiada Pan obywatelstwa innych państw. Do dnia 8 kwietnia 2025 r. posiadał Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz podlegał Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „u.p.d.o.f.”), tj. od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

Nie pozostaje Pan w związku małżeńskim oraz nie posiada Pan dzieci. Pana najbliższa rodzina, tj. rodzice, zamieszkuje w Polsce, lecz żaden członek rodziny nie pozostaje na Pana utrzymaniu.

W 2024 r. prowadził Pan na terytorium Polski jednoosobową działalność gospodarczą. Działalność ta nie posiadała istotnego majątku - wykorzystywany był wyłącznie podstawowy sprzęt biurowy, tj. laptop oraz telefon. W majątku prywatnym posiadał Pan dwa samochody osobowe. Nie posiadał Pan i nie posiada w Polsce lokalu mieszkalnego ani innej nieruchomości umożliwiającej stałe zamieszkiwanie.

W IV kwartale 2024 r. przebywał Pan przez okres około dwóch miesięcy w Dubaju na podstawie wizy turystycznej. Pobyt ten miał charakter przygotowawczy do planowanej relokacji do Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

W dniu 8 kwietnia 2025 r. przeprowadził się Pan do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Uzyskał Pan wizę pracowniczą i rozpoczął wykonywanie funkcji General Managera w spółce z siedzibą w Dubaju, założonej przez Pana (dalej jako: „X”). Od momentu relokacji wynajmuje Pan mieszkanie w Dubaju na podstawie umowy najmu, w którym stale zamieszkuje. W ZEA koncentruje się Pana aktywność zawodowa oraz bieżące życie osobiste.

W związku z relokacją podjął Pan szereg działań mających na celu formalne i faktyczne przeniesienie swojej aktywności życiowej i gospodarczej do Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

W szczególności:

• w dniu 26 maja 2025 r. zamknął Pan prowadzoną przez siebie jednoosobową działalność gospodarczą;
• dokonał Pan wymeldowania z pobytu stałego w Polsce, co zostało potwierdzone zawiadomieniem z dnia 26 maja 2025 r. dotyczącym usunięcia adresu z systemu gov.pl
• wyrejestrował się Pan z ubezpieczeń społecznych w ZUS;
• zamknął Pan niepotrzebne polskie rachunki bankowe, zarówno prywatne, jak i firmowe; pozostawił jedynie rachunek w (…) wykorzystywany wyłącznie do logowania do profilu zaufanego oraz rachunek w (…), który pozostaje nieużywany;
• dokonał Pan zbycia jednego z dwóch posiadanych samochodów przed wyjazdem z Polski, natomiast drugi pozostaje wystawiony na sprzedaż od momentu wyjazdu;
• otworzył Pan rachunek bankowy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, na który wpływają wynagrodzenie oraz dywidendy wypłacane przez X.

Od dnia relokacji przebywa Pan zasadniczo na terytorium ZEA, gdzie wykonuje Pan obowiązki związane z zarządzaniem X. Począwszy od czerwca 2025 r. otrzymuje Pan miesięczne wynagrodzenie z tytułu pełnionej funkcji w X, wypłacane na rachunek bankowy prowadzony w ZEA. Ponadto od lipca 2025 r. dokonuje Pan wypłat dywidend z X na swój prywatny rachunek bankowy w ZEA.

Po zamknięciu jednoosobowej działalności gospodarczej nie prowadzi Pan działalności gospodarczej na terytorium Polski ani nie osiąga przychodów z polskich źródeł.

Jedynymi powiązaniami Pana z Polską, które pozostały po relokacji, są umowa dotycząca internetu w domu rodzinnym oraz własność jednego samochodu pozostającego wystawionego na sprzedaż. Polskie rachunki bankowe po relokacji pozostawały zasadniczo nieużywane.

Po relokacji nie prowadził Pan w Polsce żadnej aktywności społecznej, politycznej ani kulturalnej, jak również nie należał Pan do żadnych organizacji ani stowarzyszeń.

Od momentu wyjazdu z Polski w dniu 8 kwietnia 2025 r. przebywał Pan na terytorium Polski jedynie raz, tj. w IV kwartale 2025 r., przez okres krótszy niż jeden tydzień. Łączna liczba dni Pana pobytu na terytorium Polski w 2025 r. nie przekroczyła 183 dni.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, od momentu przeprowadzki do Zjednoczonych Emiratów Arabskich (tj. od dnia 8 kwietnia 2025 r.), posiada Pan miejsce zamieszkania na terytorium Polski w rozumieniu art. 3 ust. 1a u.p.d.o.f., a tym samym czy podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów)?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, od momentu przeprowadzki do Zjednoczonych Emiratów Arabskich (tj. od dnia 8 kwietnia 2025 r.), nie posiada Pan miejsca zamieszkania na terytorium Polski w rozumieniu art. 3 ust. 1a u.p.d.o.f., a tym samym nie podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów).

Uzasadnienie stanowiska

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f. osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a u.p.d.o.f. za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

• posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych), lub
• przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Zgodnie z art. 3 ust. 2a u.p.d.o.f. osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Stosownie do art. 4a u.p.d.o.f. powyższe przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Przepis art. 3 ust. 1a u.p.d.o.f. wskazuje dwie niezależne przesłanki uznania osoby za mającą miejsce zamieszkania w Polsce, rozdzielone spójnikiem „lub” - wystarczy spełnienie jednej z nich. Poniżej wykazano, że żadna z tych przesłanek nie jest spełniona w odniesieniu do Pana od dnia 8 kwietnia 2025 r.

Przez „centrum interesów osobistych” rozumie się powiązania rodzinne, ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji oraz zainteresowania. „Centrum interesów gospodarczych” obejmuje w szczególności miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, inwestycje, majątek, rachunki bankowe, ubezpieczenia czy zobowiązania finansowe. Nie pozostaje Pan w związku małżeńskim i nie posiada Pan dzieci. Pana rodzice zamieszkują w Polsce, jednak żaden członek rodziny nie pozostaje na Pana utrzymaniu. Relacje z rodzicami mogą być utrzymywane zdalnie oraz podczas okazjonalnych wizyt. Opuszczając Polskę z zamiarem stałego pobytu za granicą, nie pozostawił Pan w kraju relacji osobistych o charakterze, który pozwalałby przyjąć istnienie w Polsce centrum interesów osobistych - co potwierdza utrwalone stanowisko organów podatkowych, które podobne konfiguracje rodzinne traktują jako niewystarczające do zachowania centrum interesów osobistych w Polsce.

Nie prowadzi Pan w Polsce aktywności społecznej, politycznej ani kulturalnej, nie należy do żadnych organizacji ani stowarzyszeń. Pana ognisko domowe od dnia 8 kwietnia 2025 r. zlokalizowane jest w Dubaju, gdzie wynajmuje Pan mieszkanie przeznaczone do trwałego użytkowania.

Od momentu relokacji centrum Pana interesów gospodarczych znajduje się w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. W szczególności:

• jest Pan General Managerem i właścicielem X. LLC - spółki z siedzibą w Dubaju, która stanowi wyłączne źródło Pana aktywności zawodowej;
• otrzymuje Pan miesięczne wynagrodzenie od X. LLC na rachunek bankowy w ZEA;
• otrzymuje Pan dywidendy z X. LLC, wypracowane i wypłacane poza Polską;
• Pana rachunki bankowe i portale inwestycyjne zarejestrowane są na Pana adres i numer identyfikacyjny w ZEA;
• polska JDG została zamknięta; nie prowadzi Pan żadnej działalności gospodarczej ani nie jest Pan zatrudniony w Polsce;
• nie posiada Pan nieruchomości w Polsce;
• polskie rachunki bankowe pozostają zasadniczo nieużywane;
• wyrejestrował się Pan z ZUS i wymeldował z pobytu stałego w Polsce.

Analiza powiązań osobistych i gospodarczych prowadzi do jednoznacznego wniosku, że od dnia 8 kwietnia 2025 r. Pana centrum interesów życiowych zostało przeniesione do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Przesłanka z art. 3 ust. 1a pkt 1 u.p.d.o.f. nie jest zatem spełniona.

Drugą samodzielną przesłanką polskiej rezydencji podatkowej jest przebywanie w Polsce dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Od dnia 8 kwietnia 2025 r. przebywał Pan w Polsce jedynie przez niecały tydzień (jednorazowa wizyta w IV kwartale 2025 r.). Łączny czas Pana pobytu w Polsce w 2025 r. nie przekroczył 183 dni. Przesłanka z art. 3 ust. 1a pkt 2 u.p.d.o.f. również nie jest zatem spełniona.

Należy odnieść się do postanowień Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonych Emiratów Arabskich w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Abu Zabi dnia 31 stycznia 1993 roku, zmienionej Protokołem z dnia 11 grudnia 2013 roku oraz zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną MLI.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) (i) tej umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” w przypadku ZEA oznacza osobę fizyczną, która ma miejsce zamieszkania w ZEA i jest obywatelem ZEA.

Co istotne, obywatelstwo ZEA nie jest warunkiem koniecznym do posiadania rezydencji podatkowej w tym państwie - ani na gruncie prawa krajowego ZEA, ani na gruncie polskiej ustawy o PIT. Jak wskazano w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 4 lutego 2015 r. (znak: IBPBII/1/415-908/14/ASz), obywatelstwo ZEA przysługuje co do zasady osobom urodzonym i będącym pochodzenia arabskiego (ok. 20% ludności), natomiast ok. 80% społeczeństwa stanowią cudzoziemcy niemający możliwości uzyskania obywatelstwa bez względu na długość pobytu. Posiadanie obywatelstwa nie stanowi jednak warunku uznania danej osoby za rezydenta podatkowego.

Podsumowując, analiza Pana rezydencji podatkowej w oparciu o art. 3 ust. 1a u.p.d.o.f. prowadzi do wniosku, że żadna z przesłanek polskiej rezydencji podatkowej nie jest spełniona od dnia 8 kwietnia 2025 r.

Na poparcie powyższego stanowiska przytacza Pan interpretacje indywidualne wydane w zbliżonych stanach faktycznych. Ma Pan świadomość, że interpretacje te nie mają mocy wiążącej w Pana sprawie, jednak wskazują na kierunek wykładni prezentowany przez organy podatkowe.

W interpretacji indywidualnej z dnia 16 czerwca 2025 r. (znak: 0113-KDWPT.4011.20.2025.2.ASZ) organ uznał, że od momentu wyjazdu do Zjednoczonych Emiratów Arabskich wnioskodawca - posiadający wyłącznie obywatelstwo polskie, niemający żony ani dzieci - nie spełnia przesłanki z art. 3 ust. 1a pkt 1 u.p.d.o.f., a od momentu wyjazdu ściślejsze związki osobiste i gospodarcze łączą go ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi. Stan faktyczny będący przedmiotem tej interpretacji jest zbliżony do Pana stanu faktycznego.

Podobne stanowisko organy podatkowe zaprezentowały m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 11 sierpnia 2025 r. (znak: 0112-KDIL2-1.4011.510.2025.2.DJ), interpretacji indywidualnej z dnia 31 października 2024 r. (znak: 0115-KDIT1.4011.516.2024.2.MST) oraz interpretacji indywidualnej z dnia 17 września 2024 r. (znak: 0113-KDIPT2-2.4011.505.2024.1.SR).

W związku z powyższym stoi Pan na stanowisku, że od dnia 8 kwietnia 2025 r. utracił Pan polską rezydencję podatkową. Żadna z przesłanek art. 3 ust. 1a u.p.d.o.f. nie jest spełniona - ani kryterium centrum interesów życiowych, ani kryterium 183 dni pobytu w Polsce. W konsekwencji nie podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Podlega wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. wyłącznie od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Należy również podkreślić, że zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego. W takim przypadku, do dnia pozostawania polskim rezydentem podatkowym podatnik rozlicza się w Polsce na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego. Natomiast po przeniesieniu miejsca zamieszkania za granicę, podatnik podlega w Polsce opodatkowaniu tylko od dochodów uzyskanych na terytorium Polski. Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Z wniosku wynika, że posiada Pan obywatelstwo polskie. Nie pozostaje Pan w związku małżeńskim oraz nie posiada Pan dzieci. Pana najbliższa rodzina, tj. rodzice, zamieszkuje w Polsce, lecz żaden członek rodziny nie pozostaje na Pana utrzymaniu. W dniu 8 kwietnia 2025 r. przeprowadził się Pan do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Uzyskał Pan wizę pracowniczą i rozpoczął wykonywanie funkcji General Managera w spółce z siedzibą w Dubaju, założonej przez Pana. Od momentu relokacji wynajmuje Pan mieszkanie w Dubaju na podstawie umowy najmu, w którym stale zamieszkuje. W ZEA koncentruje się Pana aktywność zawodowa oraz bieżące życie osobiste.

Po analizie Pana powiązań osobistych i gospodarczych należy stwierdzić, że bez wątpienia ośrodek Pana interesów życiowych od momentu wyjazdu 8 kwietnia 2025 r. nie będzie znajdował się w Polsce.

Przesłanka określona w art. 3 ust. 1a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych również nie zostanie przez Pana spełniona. Pana pobyt w Polsce w 2025 r. nie przekroczył 183 dni.

W związku z powyższym, w świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od momentu wyjazdu 8 kwietnia 2025 r. (jeśli nie zmieni się stan faktyczny i prawny) nie będzie Pan posiadał w Polsce miejsca zamieszkania dla celów podatkowych, a zatem będzie Pan podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Stosownie zaś do art. 4a ww. ustawy:

W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą odpowiednie uregulowania Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonych Emiratów Arabskich w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku podpisanej w Abu Zabi dnia 31 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 81 poz. 373 ze zm.; dalej: „Umowa”) zmienionej Protokołem podpisanym w Abu Zabi dnia 11 grudnia 2013 r. (dalej: „Protokół zmieniający”), zmodyfikowanej zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz przez Zjednoczone Emiraty Arabskie dnia 27 czerwca r. (dalej: „Konwencja MLI”).

Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Umowy:

Na podstawie art. 4 ust. 3 ww. Umowy:

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Przedtem, jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym konwencja zawarta między Polską i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze.

Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Przechodząc do analizy Pana sprawy, wskazuję, że jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa (na skutek spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa), a w Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy opisanych wcześniej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną rezydencją podatkową.

Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w powołanym wyżej art. 4 ust. 3 ww. umowy.

Należy jednak podkreślić, że normy kolizyjne stosowane w przypadku podwójnej rezydencji podatkowej miałyby zastosowanie dopiero wówczas, gdyby został Pan uznany za rezydenta podatkowego zarówno w Polsce jak i w Zjednoczonych Emiratach Arabskich (w świetle tamtejszych przepisów krajowych) w tym samym okresie.

Mając na uwadze przedstawione przez Pana informacje oraz obowiązujące przepisy, stwierdzam, że nie istnieje konieczność ustalenia Pana miejsca zamieszkania w oparciu o art. 4 ust. 3 umowy polsko - emirackiej. Z wniosku wynika, że nie posiada Pan obywatelstwa ZEA. Po przyjeździe do ZEA uzyskał Pan wizę pracowniczą, jednak dokumenty te nie będą potwierdzać Pana rezydencji podatkowej. Zatem nie można uznać, że będzie Pan posiadał miejsce zamieszkania zarówno w Polsce jak i w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

Pana miejsce zamieszkania należy ustalić wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wskazałem powyżej, od momentu przeprowadzki nie będzie Pan posiadał (jeśli nie zmieni się stan faktyczny i prawny) w Polsce miejsca zamieszkania dla celów podatkowych. Skoro w ww. okresie nie będzie Pan przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni, a jednocześnie nie będzie Pan posiadał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ośrodka interesów życiowych (centrum interesów osobistych i gospodarczych), to brak jest przesłanek uprawniających do uznania Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu cyt. art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, od momentu wyjazdu 8 kwietnia 2025 r. w Polsce będzie Pan podlegał ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. będzie Pan podlegał obowiązkowi podatkowemu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja ta nie rozstrzyga o państwie rezydencji w oparciu o normy wynikające z wewnętrznego prawa podatkowego ZEA, lecz odnosi się wyłącznie do polskich przepisów prawa podatkowego, które w Pana przypadku są wystarczające dla stwierdzenia braku nieograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce w okresie objętym wnioskiem.

Odnośnie do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnej, interpretacje te dotyczą konkretnej sprawy podatnika osadzonej w określonym stanie faktycznym i w tej sprawie rozstrzygnięcie w nich zawarte jest wiążące.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.