Interpretacja 0114-KDIP3-2.4011.614.2026.1.JK3

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Od 27 listopada 2023 roku podjął Pan zatrudnienie w amerykańskim oddziale spółki (…) z siedzibą w Stanach Zjednoczonych na podstawie amerykańskiej umowy o pracę. W związku z koniecznością wykonywania pracy na terytorium kraju swojego pracodawcy i znaczną odległość pomiędzy Polską a Stanami Zjednoczonymi wyjechał Pan z Polski i przeniósł się w związku z pełnionymi obowiązkami służbowymi do Stanów Zjednoczonych. Umowa ze spółką (…) została zawarta od 27 listopada 2023 roku na czas nieokreślony, ograniczona jedynie kwestiami imigracyjnymi np. przedłużeniem wizy. Wyjechał Pan z Polski 25 listopada 2023 roku. Dodatkowo, nie planuje Pan wracać na stałe do Polski przynajmniej do czasu zakończenia swojej umowy o pracę.

Wyjechał Pan 25 listopada 2023 roku z Polski, a od 27 listopada zaczął Pan pracę w Stanach Zjednoczonych.

Pana najbliższa rodzina, tj. małżonka nie towarzyszyła i nie zamierza towarzyszyć Panu w przeprowadzce do Stanów Zjednoczonych. Pana małżonka zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kontakty rodzinne pomiędzy Panem a małżonką są utrzymywane m.in. poprzez Pana wizyty w Polsce – mniej niż 30 dni w roku w ramach urlopu, jak również wizyty małżonki w Pana miejscu zamieszkania w Stanach Zjednoczonych (od 30 do 45 dni w skali roku). Pragnie Pan też nadmienić, że z Pana rodziny, w Polsce przebywa jedynie małżonka oraz rodzina małżonki. Bezpośrednia Pana rodzina przebywa poza terytorium Polski – tj. w Ukrainie oraz w Wielkiej Brytanii (Pana matka oraz brat). Nie jest Pan obywatelem Polski (jest Pan obywatelem Ukrainy).

Zamieszkuje Pan w wynajmowanym długoterminowo lokalu na terytorium Stanów Zjednoczonych, urządzonym dla stałego Pana użytku, posiada Pan tam rzeczy osobiste i prowadzi Pan bieżące życie. Zakupił Pan również samochód na terenie Stanów Zjednoczonych, posiada Pan zarejestrowany numer telefoniczny w USA oraz opłaca Pan lokalne podatki, rachunki za prąd, wodę, Internet. Zakupuje Pan również karnety na aktywności sportowe np. narciarstwo. Jest Pan objęty ubezpieczeniem na życie w ramach swojej amerykańskiej umowy o pracę, przystąpił Pan do ubezpieczenia emerytalnego w Stanach Zjednoczonych. Otworzył Pan amerykański rachunek bankowy oraz indywidualne konto oszczędnościowe.

Pozostaje Pan współwłaścicielem dwóch nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej razem z małżonką. Jedna z nieruchomości - stanowi główne miejsce zamieszkania Pana małżonki. Z tytułu drugiej z posiadanych wspólnie z małżonką nieruchomości uzyskiwane są przychody z najmu, które przekazywane są na rachunek bankowy Pana małżonki i środki te pozostają do wyłącznej dyspozycji Pana małżonki – przychód ten też jest rozliczany w całości przez małżonkę na jej rocznym zeznaniu podatkowym. Dochody z tytułu najmu są nieporównywalnie mniejsze niż wynagrodzenie osiągane w USA i nie stanowią podstawowego źródła utrzymania i pozostają funkcjonalnie związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego Pana małżonki w Polsce. W zakresie Pana sytuacji majątkowej i ekonomicznej, należy wskazać, że przeważającą część Pana dochodów od wyjazdu do Stanów Zjednoczonych stanowi wynagrodzenie uzyskiwane z pracy na rzecz spółki z siedzibą w Stanach Zjednoczonych.

Zakres Pana obowiązków wymagać będzie obecności na terytorium Stanów Zjednoczonych. W związku z tym, że rozpoczął Pan pracę w listopadzie 2023 roku, przebywał Pan na terenie Stanów Zjednoczonych mniej niż 183 dni w roku podatkowym 2023. Natomiast w roku 2024 i następnych latach Pana pobyt w Stanach Zjednoczonych wyniósł znaczną większość roku.

Zgodnie z informacją uzyskaną przez Pana od doradców podatkowych w Stanach Zjednoczonych zostanie Pan uznany za rezydenta podatkowego w Stanach Zjednoczonych od momentu przyjazdu i podjęcia pracy w Stanach Zjednoczonych zarówno na podstawie tamtejszych lokalnych przepisów podatkowych, jak i na podstawie postanowień Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania pod warunkiem, jeżeli w Polsce będzie traktowany jako nierezydent podatkowy. Potwierdzeniem tego ma być certyfikat rezydencji podatkowej wydany przez władze podatkowe w Stanach Zjednoczonych.

Pytanie

Czy w podanym stanie faktycznym będzie Pan podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od momentu wyjazdu do Stanów Zjednoczonych, czyli od 25 listopada 2023 roku oraz w kolejnych latach mieszkania w Stanach Zjednoczonych?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, od 25 listopada 2023 roku, czyli od momentu wyjazdu do Stanów Zjednoczonych oraz w kolejnych latach pobytu w Stanach Zjednoczonych będzie Pan podlegać ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

UZASADNIENIE PANA STANOWISKA

Zgodnie z art. 3 ust. 1 Ustawy o PDOF osoba, która ma miejsce zamieszkania na terytorium Polski (tzw. rezydenci podatkowi), podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy).

Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1a Ustawy o PDOF za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski uważa się osobę fizyczną, która posiada na terytorium Polski centrum interesów życiowych lub przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W myśl art. 3 ust. 2a Ustawy o PDOF osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Przy czym, zgodnie z art. 4 a Ustawy o PDOF przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Miejsce zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Innymi słowy, miejsce zamieszkania decyduje o tym, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podatnicy posiadający nieograniczony obowiązek podatkowy podlegają w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Tym samym, w Polsce podlegają oni opodatkowaniu od dochodów osiągniętych zarówno na terytorium Polski jak i za granicą. W sytuacji, w której podatnik ma miejsce zamieszkania za granicą, w Polsce ma on jedynie ograniczony obowiązek podatkowy, czyli w Polsce płaci on podatek jedynie od dochodów (przychodów) uzyskanych na terytorium Polski.

Ustawa o PDOF w art. 3 ust. 1a określa dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Przy czym, należy zwrócić uwagę, że przesłanki te rozdzielone są spójnikiem „lub”, co oznacza, że aby podatnik został uznany za posiadającego miejsce zamieszkania na terytorium Polski wystarczy, aby spełnił jedną z tych przesłanek, a w konsekwencji podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” zawarta w artykule 4 Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania dotyczy miejsca zamieszkania przyjętego w ustawodawstwach Polski i Stanów Zjednoczonych, które we własnym ustawodawstwie określają podstawę do uznania podatnika za posiadającego nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.

Zgodnie z ustawą o PDOF, pierwszym warunkiem pozwalającym na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP jaki przepisy wskazują jest posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Należy podkreślić, że warunek ten został skonstruowany w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie tego warunku posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć bardzo szeroko wszelkie powiązania rodzinne (bliższa i dalsza rodzina), aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z drugiej strony, przez „centrum interesów gospodarczych” należy rozumieć miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Zgodnie zaś z drugim warunkiem, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terenie Polski uważa się również osobę, która przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W myśl art. 3 ust. 1a Ustawy o PDOF powyższy warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów podatkowych w Polsce, niezależną od posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Pragnie Pan podkreślić, że samo uznanie podatnika za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski w rozumieniu art. 3 ust. 1a Ustawy o PDOF nie determinuje, że podatnik ten posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. Jak wskazał Pan wyżej, zgodnie z art 4a Ustawy o PDOF art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b Ustawy o PDOF stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska. Tym samym, oznacza to, że ocena czy podatnik podlega w Polsce ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, powinna być dokonana z uwzględnieniem postanowień odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Na podstawie art. 4 ust. 1 Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze. Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w Umawiającym się Państwie z tytułu dochodu uzyskiwanego tylko w tym Państwie lub z tytułu majątku znajdującego się w tym Państwie.

Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 tego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad:

a) będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ona stale zamieszkuje. Jeżeli ona stale zamieszkuje w obydwu Umawiających się Państwach lub nie zamieszkuje w żadnym z Umawiających się Państw, to będzie uważana za mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, z którym jej związki osobiste i majątkowe są ściślejsze (ośrodek powiązań osobistych),

b) jeżeli nie można ustalić, w którym z Umawiających się Państw znajduje się ośrodek jej powiązań

osobistych, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, w którym ona zazwyczaj przebywa,

c) jeżeli ona zazwyczaj przebywa w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa w żadnym z Umawiających się Państw, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, którego jest obywatelem.

W Pana ocenie, w celu dokonania prawidłowej analizy wyżej wskazanego przepisu, należy sięgnąć do komentarza do Komentarza Modelowej Konwencji OECD. Zgodnie z punktami 12-14 Komentarza Modelowej Konwencji OECD do artykułu 4 umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, przy stosowaniu konwencji (gdy istnieje kolizja ustawodawstw obu państw) uważa się, iż miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe; ognisko to musi być trwałe, co oznacza, że osoba ta urządziła je i zastrzegła dla swego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki okres. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, a oznacza to, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych powodów może mieć krótkotrwały charakter (wycieczka, podróż służbowa, podróż w celach oświatowych, w celu odbycia kursu szkoleniowego itd.).

Jeżeli osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w obu umawiających się państwach, to postanowienia ustępu 2 przyznają pierwszeństwo państwu, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania rozumie się ośrodek interesów życiowych. W przypadkach, gdy miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie powyższej normy, postanowienia ustępu 2 dostarczają dodatkowych kryteriów – jest to przede wszystkim zwykłe miejsce przebywania, a następnie obywatelstwo danej osoby. Jeżeli osoba jest obywatelem obu państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to sprawa może być rozstrzygnięta w drodze postępowania polubownego.

Jeżeli osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w obu umawiających się państwach, to należy zbadać fakty w celu upewnienia się, z którymś z dwu państw jej osobiste i ekonomiczne powiązania są ściślejsze. Należy więc wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie okoliczności należy rozważyć w całości, lecz niewątpliwie należy zwrócić szczególną uwagę na indywidualne postępowanie danej osoby. Jeżeli osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym państwie.

Jeśli na podstawie tej analizy nie można ustalić, w którym z dwóch krajów znajduje się ośrodek Pana powiązań osobistych, jego miejsce zamieszkania ustala się w kraju, w którym zazwyczaj on przebywa.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

W Pana ocenie mając na uwadze stan faktyczny będący przedmiotem niniejszego wniosku należy uznać, że na bazie lokalnych przepisów Polski i Stanów Zjednoczonych będzie miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w roku 2023 zarówno w Polsce – przez cały rok podatkowy 2023 z uwagi na przekroczenie 183 dni pobytu na terytorium Polski i pozostawanie w Polsce najbliższej rodziny, jak i w Stanach Zjednoczonych od momentu wyjazdu z Polski w listopadzie do końca grudnia tego roku, z uwagi na fakt, że od 25 listopada 2023 r. posiada Pan stałe miejsce pobytu i zamieszkania w Stanach Zjednoczonych oraz pracuje na terenie Stanów Zjednoczonych (potwierdzeniu czego będzie mógł służyć certyfikat rezydencji podatkowej uzyskany w Stanach Zjednoczonych). W latach 2024 i 2025 Pana pobyt w Polsce nie przekroczył 183 dni i nie powinien przekroczyć w następnych latach w czasie trwania aktualnej umowy w Stanach Zjednoczonych, jednakże jego małżonka, dalej zamieszkuje i planuje mieszkać w Polsce.

Oznacza to, że miejsce Pana zamieszkania dla celów podatkowych należy ustalić zgodnie z regułami wynikającymi z art. 4 ust. 2 lit. a) Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, czyli osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania tylko w tym państwie, w którym osoba ta posiada stałe miejsce zamieszkania. Stałe miejsce zamieszkania oznacza, że osoba ta urządziła je i zarezerwowała do trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do pobytu czasowego, który ma charakter krótkotrwały i nie świadczy o utrwalonym powiązaniu z danym miejscem. W Pana ocenie, zarówno w Polsce, jak i w Stanach Zjednoczonych istnieje możliwość korzystania z nieruchomości umożliwiających zamieszkanie. Jednak w analizowanym okresie, tj. od listopada do grudnia 2023 r., stałym miejscem Pana zamieszkania będą Stany Zjednoczone, gdzie zamieszkuje Pan w związku z podjęciem pracy na stanowisku w amerykańskiej spółce. Nieruchomość w Polsce, w której pozostaje małżonka, nie stanowi w tym okresie miejsca Pana stałego zamieszkania, gdyż Pana pobyt w niej jest okazjonalny i ograniczony do krótkich wizyt rodzinnych.

W przypadku powstania jakichkolwiek wątpliwości co do ustalenia Pana rezydencji podatkowej należy przeanalizować kwestię tzw. ośrodka interesów życiowych, rozumianego jako stopień powiązań osobistych i gospodarczych z Polską oraz Stanami Zjednoczonymi w analizowanym okresie, tj. od listopada do grudnia 2023 roku (oraz kolejnych latach zamieszkiwania i pracy Pana w Stanach Zjednoczonych).

Pana zdaniem, zarówno ośrodek interesów osobistych, jak i ośrodek interesów ekonomicznych znajduje się w Stanach Zjednoczonych. W odniesieniu do ośrodka interesów osobistych, od momentu przeniesienia się do Stanów Zjednoczonych zamieszkuje Pan w wynajmowanym długoterminowo mieszkaniu na terytorium Stanów Zjednoczonych, a Pana pobyty w Polsce ograniczają się do wizyt rodzinnych w czasie urlopu. Pana relokacja do Stanów Zjednoczonych nie miała charakteru krótkotrwałej podróży służbowej ani czasowego oddelegowania. Zawarł Pan amerykańską umowę o pracę na czas nieokreślony, wynajął Pan lokal mieszkalny w USA na cele długoterminowego zamieszkania, przeniósł tam centrum codziennego funkcjonowania. Pana rodzina (małżonka) pozostaje w Polsce i chociaż kontakty osobiste z nią są utrzymywane, nie przesądza to o dominującym charakterze Pana powiązań osobistych z Polską. Małżonka odwiedza Pana w Stanach częściej niż Pan małżonkę w Polsce. Od momentu przeprowadzki do Stanów Zjednoczonych nawiązuje Pan relacje w nowym środowisku i w nowym miejscu zamieszkania prowadzi Pan swoje sprawy życia codziennego – pracuje Pan, jest Pan objęty ubezpieczeniem, płaci Pan lokalne podatki, opłaca rachunki, posiada rachunek bankowy, korzysta z karnetów sportowych, ma Pan amerykański numer telefonu oraz zakupił Pan samochód w Stanach Zjednoczonych oraz został Pan objęty amerykańskimi świadczeniami pracowniczymi. Dodatkowo nie posiada Pan obywatelstwa polskiego, a Pana najbliższa rodzina pochodzenia nie mieszka w Polsce. Pana matka i brat przebywają odpowiednio w Ukrainie i Wielkiej Brytanii. Polska nie jest zatem państwem, z którym łączy Pana obywatelstwo ani zasadnicze więzi rodzinne pochodzenia.

W zakresie ośrodka interesów ekonomicznych, od momentu podjęcia zatrudnienia na podstawie umowy o pracę z amerykańską spółką realizuje Pan swoje obowiązki w Stanach Zjednoczonych przy czym główne źródło Pana dochodów pochodzi właśnie z tego zatrudnienia. Dodatkowo posiada Pan przychody z wynajmu współwłasnościowej nieruchomości w Polsce, jednakże stanowią one jedynie uzupełniające źródło dochodu (pozostające w całości do dyspozycji Pana małżonki oraz rozliczane podatkowo w całości przez nią) i nie przeważają nad wynagrodzeniem uzyskiwanym w Stanach Zjednoczonych.

W konsekwencji, zarówno w aspekcie osobistym, jak i ekonomicznym, uważa Pan, że od momentu wyjazdu z Polski, podjęcia pracy i zamieszkania w Stanach Zjednoczonych Pana ośrodek interesów życiowych pozostaje w Stanach Zjednoczonych. Jednakże w przypadku dalszych wątpliwości o Pana miejscu zamieszkania dla celów podatkowych w danym roku przesądzi to, gdzie zwykle przebywa, zgodnie z art. 4 ust. 2 lit b) Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W Pana przypadku od zatrudnienia w amerykańskiej spółce (…) i przeprowadzki do Stanów Zjednoczonych przebywa Pan i będzie przebywał zwykle właśnie na terytorium Stanów Zjednoczonych.

Tym samym, w Pana ocenie od 25 listopada 2023 roku, tj. przyjazdu i rozpoczęcia pracy na terenie Stanów Zjednoczonych, i w latach kolejnych (aż do momentu wyjazdu na stałe ze Stanów Zjednoczonych), Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych znajdować się będzie w Stanach Zjednoczonych. Potwierdzeniem tego będzie również certyfikat rezydencji podatkowej wydany przez władze podatkowe Stanów Zjednoczonych na podstawie Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Mając zatem na uwadze powyższe, od 25 listopada 2023 roku oraz w latach kolejnych może Pan zostać uznany za rezydenta podatkowego w Stanach Zjednoczonych i w związku z tym jako polskiego nierezydenta podatkowego (posiadającego ograniczony obowiązek podatkowy w Polsce).

Stanowisko takie prezentuje Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacjach wydanych w podobnych stanach faktycznych, między innymi w interpretacji z dnia:

• 25 października 2024 roku, sygn. 0114-KDWP.4011.146.2024.2.AS1,
• 28 października 2022 roku sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.689.2022.1.DA

Biorąc powyższe pod uwagę, wnosi Pan o potwierdzenie prawidłowości Pana stanowiska, zgodnie z którym w od 25 listopada 2023 roku, tj. od wyjazdu do Stanów Zjednoczonych oraz w kolejnych latach pobytu w Stanach Zjednoczonych powinien Pan podlegać ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:

Na podstawie art. 4a omawianej ustawy:

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Z uwagi na wskazane we wniosku powiązania osobiste (rodzina: żona) może być Pan uznany, na gruncie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce. Jednocześnie, w Pana przekonaniu od listopada 2023 r. ma oraz będzie Pan miał w kolejnych latach stałe miejsce zamieszkania w Stanach Zjednoczonych.

W przedmiotowej sprawie, zastosowanie mają przepisy umowy zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylania się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 r. Nr 31 poz. 178).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 7 tej umowy:

W świetle art. 3 ust. 1 pkt 8 umowy:

Na mocy art. 4 umowy:

Przy czym wyjaśnienia wymaga, że postanowienia art. 4 ww. umowy, mają zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy w myśl postanowień ww. umowy, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, tzn. gdy zachodzi kolizja ustawodawstw wewnętrznych obu państw w kwestii dotyczącej ustalenia miejsca zamieszkania. W konsekwencji, reguły kolizyjne mają zastosowanie wyłącznie w sytuacji gdy podatnik w tym samym czasie ma miejsce zamieszkania w obu umawiających się państwach.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza Modelowej Konwencji OECD. Według tego Komentarza posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby.

Zgodnie z komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku, pkt a w art. 4 ust. 2 oznacza, że przy stosowaniu Umowy (gdy istnieje kolizja ustawodawstw obu państw) uważa się, że miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe, ognisko to musi być trwałe, co oznacza, że osoba ta urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwnym do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki okres.

Jeżeli osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w obu Umawiających się Państwach, to postanowienia ust. 4 przyznają pierwszeństwo państwu, z którym jego osobiste i gospodarcze powiązania są ściślejsze. Przez takie powiązania rozumie się ośrodek interesów życiowych.

Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Z opisu sprawy wynika, że posiada Pan ukraińskie obywatelstwo. Od listopada 2023 r. świadczy Pan pracę w Stanach Zjednoczonych. Pana małżonka nie zamierza przeprowadzać się na stałe do Stanów Zjednoczonych. Pana najbliższa rodzina, tj. małżonka nie towarzyszyła i nie zamierza towarzyszyć Panu w przeprowadzce do Stanów Zjednoczonych. Pana małżonka zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kontakty rodzinne pomiędzy Panem a małżonką są utrzymywane m.in. poprzez Pana wizyty w Polsce – mniej niż 30 dni w roku w ramach urlopu, jak również wizyty małżonki w Pana miejscu zamieszkania w Stanach Zjednoczonych (od 30 do 45 dni w skali roku).

Nie planuje Pan wracać na stałe do Polski przynajmniej do czasu zakończenia swojej umowy o pracę.

Zamieszkuje Pan w wynajmowanym długoterminowo lokalu na terytorium Stanów Zjednoczonych, urządzonym dla stałego Pana użytku, posiada Pan tam rzeczy osobiste i prowadzi Pan bieżące życie. Zakupił Pan również samochód na terenie Stanów Zjednoczonych, posiada Pan zarejestrowany numer telefoniczny w USA oraz opłaca Pan lokalne podatki, rachunki za prąd, wodę, Internet. Zakupuje Pan również karnety na aktywności sportowe np. narciarstwo. Jest Pan objęty ubezpieczeniem na życie w ramach swojej amerykańskiej umowy o pracę, przystąpił Pan do ubezpieczenia emerytalnego w Stanach Zjednoczonych. Otworzył Pan amerykański rachunek bankowy oraz indywidualne konto oszczędnościowe.

W odniesieniu do Pana sytuacji majątkowej i ekonomicznej, wynagrodzenie, jakie będzie Pan osiągać z pracy w Stanach Zjednoczonych na rzecz tamtejszej spółki, stanowić będzie przeważającą część Pana rocznych dochodów.

Po dokonaniu analizy stopnia Pana powiązań osobistych i gospodarczych, należy stwierdzić, że ośrodek interesów osobistych (rodzina) i gospodarczych (przychody z najmu nieruchomości położonej w Polsce oraz praca w Stanach Zjednoczonych) posiada Pan w Polsce i w Stanach Zjednoczonych. Zatem nie można określić państwa, w którym od listopada 2023 roku oraz w latach następnych znajduje się Pana ośrodek interesów życiowych.

Zatem w Pana sytuacji należy odnieść się do normy kolizyjnej opierającej się na kryterium zwykłego przebywania, określonej w art. 4 ust. 2 lit. b Umowy.

W związku z tym, że rozpoczął Pan pracę w listopadzie 2023 roku, w 2023 roku przebywał Pan na terenie Stanów Zjednoczonych mniej niż 183 dni. Natomiast w następnych latach Pana pobyt w Stanach Zjednoczonych wyniesie więcej niż 183 dni w skali roku, tak długo jak będzie Pan pozostawał zatrudniony na podstawie amerykańskiej umowy o pracę ze spółką (…). W Polsce zamierza Pan przebywać jedynie incydentalnie w ramach odwiedzin małżonki.

Skoro jak Pan wskazał, od przeprowadzki do Stanów Zjednoczonych przebywa Pan i będzie Pan przebywać zwykle na terytorium Stanów Zjednoczonych, tj. od 25 listopada 2023 r. i w latach następnych miejscem zamieszkania ustalonym w oparciu o normy kolizyjne są Stany Zjednoczone.

Oznacza to, że w okresie od 25 listopada 2023 r. i w latach następnych (o ile nie ulegnie zmianie stan faktyczny oraz prawny) podlega i będzie Pan podlegać w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlega i będzie Pan podlegać obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
• zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), ul. (…), (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.