Podatnik prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (korepetycje), wykorzystując samochód osobowy w leasingu operacyjnym do celów mieszanych (firmowych i prywatnych). W czerwcu 2025 r. zakupił za 80 000 zł garaż ze środków firmowych do przechowywania tego samochodu. Garaż jest klasyfikowany jako środek trwały (KŚT 103). Podatnik…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
23 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 22 sierpnia 2025 r. (wpływ 25 sierpnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w CEIDG pod numerem NIP: (…). W ramach tej działalności wykorzystuje Pani samochód osobowy użytkowany na podstawie umowy leasingu operacyjnego. Pojazd ten jest wykorzystywany zarówno w celach związanych z działalnością gospodarczą, jak i prywatnie. Używa go Pani m.in. do dojazdów na zajęcia z uczniami, do szkół oraz do transportu materiałów i pomocy dydaktycznych.
W celu zapewnienia bezpiecznego przechowywania samochodu, zakupiła Pani garaż murowany wolnostojący o wartości 80.000 zł brutto. Garaż został nabyty ze środków firmowych i służy głównie przechowywaniu pojazdu po zakończeniu użytkowania, niezależnie od celu jazdy (firmowy/ prywatny). Zamierza Pani ująć garaż w ewidencji środków trwałych i dokonywać odpisów amortyzacyjnych.
Ponosi Pani również bieżące koszty związane z jego utrzymaniem (media, podatek od nieruchomości, ewentualne opłaty eksploatacyjne).
Zwróciła się Pani z prośbą o potwierdzenie, czy w opisanym stanie faktycznym możliwe jest:
Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego
Wskazała Pani, że od 4 stycznia 2023 r. prowadzi Pani działalność gospodarczą w zakresie udzielania korepetycji z chemii i biologii. Działalność gospodarcza opodatkowana jest w formie podatku liniowego. Dla celów rozliczeń podatku dochodowego prowadzi Pani podatkową księgę przychodów i rozchodów. Wniosek dotyczy roku podatkowego 2025. Nabyty garaż zamierza Pani zaklasyfikować pod symbolem KŚT 103 – Budynki gospodarcze, garaże, wiaty. Garaż został nabyty 13 czerwca 2025 r. i od dnia zakupu jest przez Panią używany. Garaż będzie używany przez Panią dłużej niż rok. Na dzień przyjęcia do używania był kompletny i zdatny do użytku. Jest Pani jedynym właścicielem nabytego garażu. Wydatki eksploatacyjne związane z utrzymaniem garażu, które zamierza Pani zaliczać do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, obejmują:
1. Amortyzację – odpisy amortyzacyjne od garażu zaklasyfikowanego do KŚT 103.
2. Opłaty za energię elektryczną – związane z oświetleniem i ewentualnym użytkowaniem urządzeń w garażu.
3. Podatek od nieruchomości – w części przypadającej na garaż.
4. Ubezpieczenie garażu – umowa ubezpieczenia.
5. Opłaty administracyjne / czynszowe.
6. Koszty bieżących napraw i konserwacji garażu – np. naprawa lub wymiana drzwi garażowych, zamków, bramy, malowanie, uszczelnienia, naprawy instalacji elektrycznej w garażu.
7. Koszty utrzymania czystości garażu – zakup środków czystości, wywóz odpadów w części przypadającej na garaż.
Pytanie
Czy w przedstawionym stanie faktycznym ma Pani prawo do:
Pani stanowisko w sprawie
Uważa Pani, że zakup garażu o wartości 80.000 zł, wykorzystywanego wyłącznie do przechowywania samochodu osobowego, który jest użytkowany zarówno w celach służbowych, jak i prywatnych, powinien być traktowany jako środek trwały w Pani działalności gospodarczej.
W związku z tym:
Proporcję kosztów związanych z garażem ustala Pani na podstawie rzeczywistego wykorzystania pojazdu w działalności gospodarczej w stosunku do użytkowania prywatnego.
Stanowisko to jest zgodne z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy:
Źródłem przychodów jest m.in. pozarolnicza działalność gospodarcza.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 22a–22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
Art. 23 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,
b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
– wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 22a-22m ww. ustawy.
Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
3) inne przedmioty
˗ o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają następujące warunki:
Zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.
Taka treść tego przepisu obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Jednocześnie z art. 71 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy nowelizującej wynika, że:
Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.
Biorąc zatem pod uwagę obowiązujące przepisy prawa, należy stwierdzić, że znowelizowany art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma zastosowania do budynków niemieszkalnych.
W myśl art. 22d ust. 2 ww. ustawy:
Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.
Jak stanowi art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.
Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniemart. 22d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.
Jedną z podstawowych kategorii decydujących o prawidłowości dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest właściwe określenie wartości początkowej środków trwałych, która stanowi podstawę dokonywania tych odpisów. Zasady ustalenia wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych określone zostały w art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia – cenę ich nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie były wcześniej amortyzowane – cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej.
W myśl art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.
Stosownie do art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, którą:
Zgodnie z art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
Z cytowanego powyżej przepisu wynika więc, że jeżeli środek trwały zostaje ulepszony, powoduje to konieczność powiększenia jego wartości początkowej o sumę wydatków poniesionych w związku z tym ulepszeniem. W efekcie poniesione wydatki nie będą stanowiły bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów.
Przez ulepszenie środków trwałych należy rozumieć:
Koszty uzyskania przychodów mogą natomiast stanowić wydatki poniesione na remont składnika majątku, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Od ulepszenia środka trwałego należy rozróżnić jego remont. Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji remontu, dlatego też zasadne jest w tym przypadku odwołanie się do definicji sformułowanej w innych aktach prawnych, a w szczególności w przepisach prawa budowlanego.
Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.):
Ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
Istotą remontu są zatem wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego, w tym również polegające na wymianie zużytych składników technicznych następujące w toku eksploatacji środka trwałego i będące wynikiem tej eksploatacji, niezwiększające jego wartości początkowej. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Różnica między nakładami ponoszonymi na remont a nakładami ponoszonymi na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że remont zmierza do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów, natomiast w wyniku ulepszenia środek trwały zostaje unowocześniony lub przystosowany do spełniania innych, nowych funkcji, zyskuje istotną zmianę cech użytkowych. Przy czym punktem odniesienia jest stan środka trwałego z dnia przyjęcia go do używania.
Poniesione przez podatnika wydatki na remont środków trwałych, a więc odtworzenie (przywrócenie) pierwotnego stanu technicznego i wartości użytkowej oraz inne wydatki, które nie mają charakteru modernizacji, adaptacji, przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji (w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), nie podlegają zaliczeniu do jego wartości początkowej (nie powiększają jej). Tym samym, mogą być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów bez względu na ich wysokość (decydujące znaczenie ma charakter wydatków).
Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w ramach działalności gospodarczej wykorzystuje Pani samochód osobowy użytkowany na podstawie umowy leasingu operacyjnego. Pojazd ten jest wykorzystywany zarówno w celach związanych z działalnością gospodarczą, jak i prywatnie. W celu zapewnienia bezpiecznego przechowywania samochodu, 13 czerwca 2025 r. zakupiła Pani garaż murowany wolnostojący o wartości 80.000 zł brutto. Garaż został nabyty ze środków firmowych i służy głównie przechowywaniu pojazdu po zakończeniu użytkowania. Zamierza Pani ująć garaż w ewidencji środków trwałych i dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Nabyty garaż zamierza Pani zaklasyfikować pod symbolem KŚT 103 – Budynki gospodarcze, garaże, wiaty. Garaż będzie używany przez Panią dłużej niż rok. Na dzień przyjęcia do używania był kompletny i zdatny do użytku. Jest Pani jedynym właścicielem nabytego garażu. Ponadto wskazała Pani, że będzie ponosiła również koszty bieżących napraw i konserwacji garażu (np. naprawa lub wymiana drzwi garażowych, zamków, bramy, malowanie, uszczelnienia, naprawy instalacji elektrycznej w garażu).
Pani wątpliwości dotyczą m. in. kwestii możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od garażu oraz kosztów bieżących napraw i konserwacji garażu, proporcjonalnie do wykorzystywania garażu na cele działalności gospodarczej.
Mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego należy stwierdzić, że ma Pani prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej zaliczonego do środków trwałych garażu stanowiącego odrębny środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej i który jest wykorzystywany w prowadzonej przez Panią działalności. Tym może Pani zaliczać te odpisy w pełnej wysokości (100%) od wartości początkowej garażu do kosztów uzyskania przychodów, mając na uwadze treść art. 22c pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mówiący o tym, że grunty nie podlegają amortyzacji.
Odnosząc się natomiast do kosztów bieżących napraw i konserwacji garażu, wskazać należy, że rozstrzygające znaczenie ma charakter prac wykonanych w obiekcie. O tym, czy poniesione nakłady stanowią wydatki na remont, bezpośrednio zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, czy też będą uznane za nakłady na ulepszenie środka trwałego i będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne - zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami - decyduje zakres przeprowadzonych robót. Przy czym, przy ocenie wydatków - czy są to wydatki na remont - należy brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny, mające wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych. Prace mające na celu przywrócenie stanu technicznego obiektu, będące rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów z uwzględnieniem postępu technicznego, można traktować jako prace remontowe.
Zatem, poniesione wydatki na roboty budowlane takie jak: naprawa lub wymiana drzwi garażowych, zamków, bramy, malowanie, uszczelnienia, naprawy instalacji elektrycznej w garażu, mają charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie pierwotną zdolność użytkową tego środka (remont) – co uprawnia do zaliczenia ich w całości do kosztów uzyskania przychodów, bez względu na wielkość tych wydatków.
Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy i powołane wyżej przepisy prawne wskazać należy, że skoro poniesione wydatki na bieżące naprawy i konserwację garażu:
- to mogą zostać zakwalifikowane w pełnej wysokości (100%) bezpośrednio w koszty uzyskania przychodów w prowadzonej działalności, stosownie do postanowień art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jednocześnie podkreślić należy, że ciężar prawidłowego udokumentowania kosztu, jak i wykazania związku przyczynowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a uzyskaniem przychodu spoczywa na podatniku. Podatnik bowiem musi wykazać, że poniósł koszt celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.
W związku z powyższym, stanowisko Pani w zakresie możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych od garażu oraz zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów bieżących napraw i konserwacji garażu, proporcjonalnie do wykorzystywania go na cele działalności gospodarczej należało uznać za nieprawidłowe.
Odnosząc się w dalszej kolejności do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów części wydatków eksploatacyjnych związanych z utrzymaniem garażu w proporcji odpowiadającej wykorzystywaniu garażu w działalności gospodarczej należy wskazać, że w przypadku wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej nieruchomości (garażu), pomiędzy wydatkami związanymi z jej używaniem i eksploatacją, a prowadzoną działalnością należy wykazać istnienie związku przyczynowo-skutkowego, o którym mowa powyżej.
Zgodnie z przytoczoną wyżej regulacją art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu uzależniona jest od obiektywnej, rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten spowoduje osiągnięcie przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu, jakim jest w rozpatrywanym przypadku działalność gospodarcza. Na podatniku spoczywa nie tylko obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z uzyskiwanym przychodem, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów, ale także obowiązek właściwego ich udokumentowania.
Poniesione na opłaty wydatki nie zostały przez ustawodawcę wykazane jako wydatki, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodu zgodnie z art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mogą one zatem, co do zasady, stanowić koszt uzyskania przychodów.
Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że ze środków firmowych zakupiła Pani garaż wolnostojący, który służy głównie do przechowywania samochodu osobowego, wykorzystywanego zarówno w celach związanych z działalnością gospodarczą, jak i prywatnie. Ponosi Pani bieżące koszty związane z utrzymaniem garażu w postaci: opłat za energię elektryczną, podatku od nieruchomości, ubezpieczenia garażu, opłat administracyjnych/czynszowych, kosztów bieżących napraw i konserwacji garażu oraz kosztów utrzymania czystości garażu. Wydatki te zamierza Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te wydatki i składki w wysokości 20% stanowią jednak koszty uzyskania przychodów pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Przepis ten, jak wprost wynika z jego treści, dotyczy wydatków z tytułu eksploatacji samochodu osobowego wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej stanowiącego własność podatnika.
Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Z części II pkt 4 uzasadnienia do ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2159) wynika, że wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego służącego podatnikowi także do innych celów niż działalność gospodarcza podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków. Okoliczność, że samochód jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą powoduje, że z kosztów podatkowych należy wyłączyć 25% poniesionych przez podatnika wydatków z tytułu kosztów używania takiego samochodu. Możliwość zaliczenia do kosztów 100% takich wydatków dotyczy tylko wykorzystywania samochodu osobowego wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym podatnik zobowiązany jest do prowadzenia ewidencji potwierdzającej wykorzystywanie samochodu osobowego wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika (wykorzystywana w tym zakresie jest ewidencja stosowana dla celów VAT). Przy czym, jeżeli podatnik nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu dla celów podatku od towarów i usług, to również na gruncie podatku dochodowego dla zaliczenia wydatków eksploatacyjnych z tytułu używania samochodu osobowego zaliczonego do środków trwałych, nie jest wymagane prowadzenie takiej ewidencji. Sytuacja taka ma miejsce w przypadku, gdy podatnik nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, korzysta ze zwolnienia od tego podatku.
Do wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego (wydatków eksploatacyjnych) można zaliczyć w szczególności wydatki ponoszone na: nabycie paliw silnikowych, serwis samochodu, wymianę opon, myjnię, naprawy i części zamienne, wymianę płynu hamulcowego oraz płynu do spryskiwaczy, opłaty parkingowe, opłaty za przejazd autostradą, opłaty rejestracyjne, badania diagnostyczne.
Wobec powyższego, wydatki na garaż również podlegają limitowi wynikającemu z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Limitowanie wydatków dotyczy tylko kosztów związanych z kosztami używania samochodu. Tak więc limitowaniu podlegają jedynie wydatki eksploatacyjne związane z utrzymaniem garażu, tj. opłaty za energię elektryczną, podatek od nieruchomości, ubezpieczenie garażu, opłaty administracyjne/czynszowe, koszty utrzymania czystości garażu. Jeżeli podatnik nabywa garaż, który będzie stanowił środek trwały, odpisy amortyzacyjne zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów na ogólnych zasadach. Ograniczenie wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 46a nie ma zastosowania w tym przypadku.
Mając na uwadze przywołane uprzednio przepisy prawa podatkowego oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny należy uznać, że wydatki eksploatacyjne związane z utrzymaniem garażu (tj. opłaty za energię elektryczną, podatek od nieruchomości, ubezpieczenie garażu, opłaty administracyjne/czynszowe, koszty utrzymania czystości garażu) podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków, jeżeli zostaną racjonalnie i gospodarczo uzasadnione oraz właściwie udokumentowane.
W związku z powyższym, stanowisko Pani w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów części wydatków eksploatacyjnych związanych z utrzymaniem garażu w proporcji odpowiadającej wykorzystywaniu garażu w działalności gospodarczej należało uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej nie jest ocena prawidłowości dokonanej przez Panią klasyfikacji budynku, o którym mowa we wniosku, opartej o Klasyfikację Środków Trwałych. Ww. przepisy nie stanowią bowiem przepisów prawa podatkowego i nie mogą tym samym być przedmiotem interpretacji indywidualnej. W konsekwencji wskazany przez Panią w uzupełnieniu wniosku symbol KŚT dla garażu, o którym mowa we wniosku, przyjęto jako niepodlegający ocenie element opisu sprawy.
Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo