Podatniczka w 2007 roku zakupiła mieszkanie finansowane kredytem frankowym, które wynajmowała na zasadach ogólnych do 2022 roku, a od 2023 roku na zasadzie ryczałtu. W lipcu 2025 roku sąd unieważnił umowę kredytową, uznając ją za nigdy niezawartą. Obecnie toczą się procesy dotyczące rozliczenia stron, w tym możliwy scenariusz, w którym bank zwróci wszystkie wpłacone środki, a podatniczka…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
8 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 7 września 2025 r. (wpływ 7 września 2025 r.), z 19 września 2025 r. (wpływ 19 września 2025 r.) oraz z 22 września 2025 r. (wpływ 22 września 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
W 2007 r. zakupiła Pani mieszkanie w (…), finansując je kredytem hipotecznym denominowanym we franku szwajcarskim (CHF).
Lokal był od początku wynajmowany, a dochody z tego tytułu rozliczane były na zasadach ogólnych (skala podatkowa). Wybrano tę formę opodatkowania, ponieważ była w tamtym momencie korzystniejsza - umożliwiała uwzględnienie kosztów uzyskania przychodu, m.in. odsetek od kredytu oraz różnic kursowych dotyczących części kapitałowej, co było zgodne z obowiązującymi wówczas interpretacjami podatkowymi (w tym własną).
Wszystkie umowy najmu były zgłoszone do urzędu skarbowego, a podatek był płacony terminowo.
Mieszkanie nie było wynajmowane w sposób ciągły.
Od 2023 r., zgodnie z obowiązującymi przepisami, przychody z najmu są rozliczane wyłącznie ryczałtem, więc unieważnienie umowy kredytowej nie ma wpływu na podatek płacony za rok 2023 r. i kolejne.
W lipcu 2025 r. zapadł prawomocny wyrok sądu unieważniający umowę kredytu, zgodnie z którym jest ona traktowana jako nigdy niezawarta.
Obecnie trwają dwa osobne proces dotyczący rozliczenia stron – możliwy jest ekstremalny scenariusz, w którym bank będzie zobowiązany do zwrotu wszystkich świadczeń (rat, składek ubezpieczeniowych, wszelkich innych opłat), a Pani nie będzie musiała bankowi zwracać nic ze względu na przedawnienie się roszczeń.
Dodatkowo sąd może zasądzić: zwrot skapitalizowanych odsetek (od daty złożenia pozwu do daty jego aktualizacji), odsetki ustawowe naliczone od całości roszczenia (od dnia aktualizacji pozwu do dnia wypłaty środków).
Istotne wydaje się także, że część środków była wpłacana bezpośrednio w CHF.
Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
Nigdy nie prowadziła Pani działalności gospodarczej w zakresie najmu nieruchomości.
Lokal nigdy nie był używany w ramach prowadzonej działalności, nie była ona tam nawet nigdy zarejestrowana.
Najem był prowadzony w ramach najmu prywatnego.
Lokal, z tego co Pani pamięta (nie posiada Pani starszych dokumentów), wynajmowany był w latach 2007-2012, 2018 do chwili obecnej.
Rozliczała Pani najem na zasadach ogólnych do roku 2022 włącznie, czyli w okresie, w którym ryczałt nie był obowiązkowy.
Nie otrzymała Pani żadnych świadczeń, w procesie grupowym jedynie zostały unieważnione umowy kredytowe. Wyrok jest prawomocny, ale bank zapowiada skargę kasacyjną.
Na ten moment (stan faktyczny) wie Pani jedynie, że umowa jest nieważna.
Teraz jest Pani w trakcie kolejnego procesu indywidualnego (a właściwie dwóch: z Pani powództwa i powództwa banku). Uważa Pani więc, że na chwilę obecną, tj. braku rozliczenia się z bankiem, a jedynie unieważniona umową kredytową, nie ma Pani obowiązku składać żadnych korekt.
Pytanie nie dotyczy stanu faktycznego, a zdarzenia przyszłego, w którym to w przedstawionej przez Panią sytuacji „ekstremalnej” (przedawnienie roszczeń banku), bank zwróci Pani wszystkie środki, które Pani zapłaciła (wszystkie zapłacone raty w PLN i CHF), a Pani bankowi nie będzie musiała zwrócić środków. I taka sytuacja Panią interesuje.
Bank zwróci Pani także odsetki od tych kwot, które zostały skapitalizowane oraz kolejne od całości od dnia skapitalizowania odsetek do dnia wypłaty po prawomocnym wyroku.
Zaliczała Pani odsetki do kosztów uzyskania przychodów we wszystkich latach, kiedy wynajmowała Pani mieszkanie na zasadach ogólnych. Odsetki były płacone na bieżąco – płaciła Pani raty kredytu składające się z części kapitałowej i odsetkowej.
Ale w przypadku zdarzenia przyszłego i rozliczenia z bankiem, nawet jeśli bankowi kapitał się nie przedawnił, Pani wpłaty będą traktowane tylko jako spłata kapitału, a nie kapitału i odsetek.
Ale interesuje Panią inny scenariusz.
Odsetki nie były umorzone ani przez US, ani przez bank. Jeśli zrealizowany zostanie opisany przez Panią stan przyszły, to nie będzie takiej pozycji jak część odsetkowa raty kredytowej, bo kredyt jest nieważny.
Odnośnie stanu przyszłego, to opisała go Pani dokładnie: „Dodatkowo sąd może zasądzić: - zwrot skapitalizowanych odsetek (od daty złożenia pozwu do daty jego aktualizacji), - odsetki ustawowe naliczone od całości roszczenia (od dnia aktualizacji pozwu do dnia wypłaty środków). Istotne wydaje się także, że część środków była wpłacana bezpośrednio w CHF”.
Podsumowując - odsetki od wszystkich wpłaconych przez Panią środków (związanych z kredytem) do banku od dnia wystąpienia z Pani powództwem do dnia skapitalizowania odsetek, a także odsetki od kwoty głównej i skapitalizowanych odsetek (od dnia skapitalizowania odsetek do dnia wypłaty po przyszłym prawomocnym wyroku we wciąż toczących się pozwach).
Pierwszy proces wytoczony przez Panią przeciwko bankowi dotyczy zwrotu wpłaconych przez Panią wszystkich środków związanych z kredytem ze względu na nieważność kredytu, a także skapitalizowanych odsetek od tych kwot od dnia złożenia aktualizacji roszczenia do przyszłego dnia prawomocnego wyroku i rozliczenia.
Drugi (późniejszy) pozew wytoczony przez bank przeciwko Pani dotyczy zwrotu całego kredytu oraz odsetek liczonych od dnia złożenia pozwu do dnia prawomocnego wyroku i rozliczenia.
Jednak w opisanym przez Panią stanie przyszłym nazwanym przez Panią „ekstremalnym”, ten drugi proces zostanie odrzucony przez sąd i nie będzie Pani musiała bankowi zwracać żadnych środków.
W sumie pojawia się tu kolejne pytanie, czy w takiej przyszłej sytuacji już nie nawiązując zupełnie do wynajmu mieszkania, powinna Pani zapłacić jakikolwiek podatek od przedawnionego i niezwróconego bankowi kapitału.
Ze swojej perspektywy od początku podaje Pani:
1. stan faktyczny i pyta Pani, czy w związki z nim ciążą na Pani jakieś zobowiązania oraz przedstawia Pani moje stanowisko,
2. zdarzenie przyszłe, w którym konkretnie wskazuje Pani, jakie będą wyroki dwóch procesów, kto co otrzyma i pyta Pani, jakie wtedy na Pani będą ciążyć zobowiązania podatkowe i w jakim terminie powinna je Pani uregulować, z jakich ulg może Pani skorzystać oraz opisuje Pani swoje stanowisko.
Nie jest potrzebna Pani opinia prawnopodatkowa, ponieważ od Pani nic nie zależy, nie ma Pani żadnej decyzji do podjęcia. Ma Pani pytanie o to, czy i ewentualnie jakie korekty (za jakie lata) / jakie roczne zeznania podatkowe powinna Pani złożyć.
Ze wspomnianych ulg według Pani może Pani skorzystać w przyszłości (jeśli będą nadal obowiązywać). Rozliczenie to dotyczyć będzie zdarzenia przyszłego, więc jeszcze nie korzystała Pani z żadnych ulg ani nie będzie przy rozliczaniu swoich przychodów ryczałtem. Pytanie dotyczące możliwości skorzystania z ulg (kwota wolna od podatku i ulga dla samotnych rodziców) nie dotyczyło składania korekt kosztów najmu za dotychczasowe rozliczenia. Uważa Pani, że ma Pani prawo skorzystać ze wspomnianych ulg w przypadku konieczności zapłacenia podatku od otrzymanych od banku w wyniku rozliczenia odsetek.
Stan faktyczny
Posiada Pani mieszkanie zakupione w 2007 roku poprzez zaciągnięcie kredytu hipotecznego denominowanego kursem franka szwajcarskiego.
Obecnie ma Pani unieważniony kredyt hipoteczny w CHF (prawomocny wyrok sądu), ale nie doszło jeszcze do rozliczenia finansowego z bankiem. Wyrok sądu dotyczy jedynie stwierdzenia nieważności umowy. Nie ma w nim mowy o żadnych rozliczeniach/świadczeniach, które się Pani należą.
Mieszkanie, kupione na tenże unieważniony kredyt, było wynajmowane (najem prywatny) w latach 2007-2012 oraz od 2018 do chwili obecnej.
Najem rozliczała Pani na zasadach ogólnych do 2022 roku, od 2023 płaci Pani ryczałt, gdyż jest to jedyna możliwa opcja.
Do 2022 włącznie pracowała Pani na etacie i rozliczała się łącznie z wynajmem na druku PIT-36.
Od 2022 prowadzi Pani JDG, ale nigdy nie miała ona związku z wynajmowaniem mieszkań ani nie mieściła się w lokalu.
Przez lata 2007-2012, 2018-2022 wynajmowała Pani mieszkanie na zasadach ogólnych (najem prywatny), w koszty wliczała Pani m.in. część odsetkową raty, a także różnice kursowe części kapitałowej raty (zostało to potwierdzone w interpretacji indywidualnej), także amortyzację, rachunki za media czy czynsz płatny do spółdzielni.
Wynajem mieszkania był zawsze zgłaszany do US i odpowiedni podatek płacony terminowo.
Zdarzenie przyszłe
Oprócz powyższych informacji dotyczących stanu faktycznego, do analizy zdarzenia przyszłego znaczenie mają także następujące fakty:
Obecnie prowadzi Pani JDG i rozlicza się Pani ryczałtem.
Jest Pani samotną matką, której przysługują z tego powodu ulgi dla samotnych rodziców czy kwota wolna od podatku, ale ze względu na płacony ryczałt nie korzysta Pani z tych ulg.
Zdarzenie przyszłe dotyczy konsekwencji podatkowych w wyniku zakończenia dwóch procesów sądowych wytoczonych - jeden przez Panią, drugi przez bank w celu odzyskania odpowiednio wpłaconych/wypłaconych środków finansowych/rozliczenia się.
W wyniku trwających dwóch procesów sądowych:
Proces wytoczony przez bank zakończy się oddaleniem powództwa, w wyniku przedawnienia roszczeń. Nie będzie Pani musiała bankowi zwracać kredytu.
Proces wytoczony przez Panią zakończy się przyznaniem Pani wszystkich Pani wpłaconych środków (nazwanych A) oraz odsetek (B) od tych kwot od dnia złożenia pozwu do dnia rozszerzenia pozwu, a po kapitalizacji odsetek, także oraz odsetek (od kwot A+B, nazwanych C) od dnia rozszerzenia pozwu do realnej wypłaty środków. Część środków (A) wpłacana była w PLN, część w CHF.
Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)
1. Czy prawomocne unieważnienie kredytu, który wliczała Pani w koszty wynajmu, ma dla Pani skutki podatkowe?
2. Czy pomimo braku rozliczenia powinna Pani złożyć korekty zeznań podatkowych i za jakie lata?
3. Czy będą ciążyć na Pani jakiekolwiek zobowiązania podatkowe w momencie uprawomocnienia się tych wyroków, przed realnym rozliczeniem się tj. wpłatą środków na konto?
4. Jakie korekty/za jakie lata odnośnie najmu powinna Pani złożyć po rozliczeniu się z bankiem i w jakim terminie?
5. Czy powinna Pani zapłacić podatek albo zgłosić do US fakt, iż w wyniku rozliczenia się z bankiem na mocy prawomocnych wyroków kapitał banku się przedawnił i nie ma Pani obowiązku go zwracać?
6. Jakie podatki, na jakich zasadach, w jakim terminie powinna Pani zapłacić od kwoty zwróconej Pani przez bank?
Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)
Ad. 1.
Dopóki nie rozliczy się Pani z bankiem, nie ma Pani obowiązku składać żadnych korekt.
Ad. 2.
Nie powinna Pani składać żadnych korekt. Nie wie Pani, jak będzie wyglądało rozliczenie, czy i ile środków zostanie Pani zwróconych.
Ad. 3.
Dopóki nie nastąpi rozliczenie środków – wpłata/wypłata środków - nie ma Pani obowiązku składać żadnych korekt zeznań podatkowych dotyczących najmu ani modyfikować bieżącego rozliczenia.
Ad. 4.
Powinna Pani złożyć korekty za ostatnie 5 lat, co oznacza, że w przypadku realnego rozliczenia z bankiem np. w 2026 roku korekty powinny dotyczyć lat 2021-2025.
Ale ponieważ od 2022 najem był rozliczany ryczałtem, to de facto korekty powinny dotyczyć lat 2021-2022. W korektach rozliczeń za lata 2021-2022 powinna Pani z kosztów usunąć koszty kredytu i zapłacić brakujący podatek.
Nie powinna Pani składać korekt zeznań za wcześniejsze lata, gdyż nie ma obowiązku przechowywania zeznań ponad 5 lat. Dla poprzednich lat nie da się jednoznacznie ustalić, jaka część kosztów odliczanych od podatku za wynajem dotyczyła kredytu. W koszty wliczane były także amortyzacja, naprawa sprzętu, wymiana sprzętu AGD, koszty ogłoszeń, malowania, dezynsekcji itp.
Ad. 5.
Nie ma konieczności zgłaszania tego faktu do US ani płacenia podatku.
Ad. 6.
Powinna Pani zapłacić podatek jedynie od otrzymanych odsetek (zarówno tych skapitalizowanych jak i tych naliczonych od dnia rozszerzenia pozwu do dnia wypłaty, nazwane wcześniej B i C). Nie powinna Pani płacić podatku od zwróconych Pani własnych środków (A).
Powinna się Pani rozliczyć do końca terminu rozliczania danego roku podatkowego (do końca kwietnia następnego roku), w którym otrzyma Pani rozliczenie.
Rozliczyć może się Pani na PIT-36 i skorzystać z ulg: kwota wolna od podatku oraz ulga dla samotnych rodziców (jeśli będą nadal obowiązywać), ponieważ swoje przychody rozliczać będzie Pani osobno ryczałtem na PIT-28.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Reguły dotyczące opodatkowania
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego przepisu:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
Źródła przychodów
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Źródłami przychodów jest najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 tej ustawy:
Źródłami przychodów są inne źródła.
Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
Wskazała Pani, że na podstawie prawomocnego wyroku sądu została unieważniona Pani umowa kredytowa, a obecnie jest Pani w trakcie dwóch procesów – jednego wytoczonego z powództwa Banku, który zakończy się oddaleniem powództwa w wyniku przedawnienia roszczeń, drugiego z Pani powództwa, który zakończy się zwrotem wszystkich wpłaconych przez Panią środków.
Powzięła Pani wątpliwość, jakie mogą wystąpić dla Pani skutki podatkowe z tytułu powyższych procesów.
Nieważność umowy kredytu
Z treści art. 69 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.) wynika, że:
Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Zgodnie z art. 69 ust. 2 ustawy Prawo bankowe:
Umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności:
pkt 2: kwotę i walutę kredytu;
pkt 4: zasady i termin spłaty kredytu.
Z kolei na podstawie art. 58 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):
Czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy.
Natomiast stosownie do treści art. 58 § 2 tej ustawy:
Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.
W myśl art. 3851 Kodeksu cywilnego:
§ 1 Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.
§ 2. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie.
§ 3. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta.
§ 4. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.
Sądy orzekają o nieważności jednostkowych umów o kredyt hipoteczny zawartych przez banki. Stwierdzenie nieważności powoduje usunięcie z obrotu prawnego wadliwej czynności prawnej polegającej na zawarciu umowy kredytu hipotecznego. Nieważność umowy kredytu oznacza, że zobowiązania stron umów, banku i klienta, nigdy nie powstały, a strony zobowiązane są zwrócić to, co świadczyły w związku z nieważną umową jako świadczenia nienależne. Kredytodawca winien zatem zwrócić wszystkie świadczenia pobrane od kredytobiorcy, a kredytobiorca winien zwrócić kwotę faktycznie otrzymanego kredytu. W przypadku stwierdzenia nieważności umowy przez sąd skutki prawne na gruncie cywilnym występują ex tunc (wstecz), a więc od momentu zawarcia umowy dotkniętej wadliwością (przesłanką nieważności), co oznacza, że umowa kredytu, jako nieważna już od chwili jej zawarcia, nie wywołuje skutków prawnych. Mamy do czynienia z sytuacją jakby w ogóle nie doszło do jej zawarcia.
Zatem samo unieważnienie umowy kredytowej nie rodzi żadnych skutków podatkowych i nie ma wpływu na wymiar zobowiązania podatkowego w momencie składania wcześniejszych deklaracji PIT. Z tego tytułu nie ciąży również obowiązek złożenia korekty zeznań. Dopiero wzajemne rozliczenia między bankiem a kredytobiorcą mogą nieść ze sobą ewentualne skutki podatkowe.
Mając na uwadze powyższe, Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1, 2 i 3 jest prawidłowe.
Korekta kosztów
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
Stosownie do treści art. 22 ust. 4 powyższej ustawy:
Koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 5, 6 i 10.
Podatnik uzyskujący przychody z najmu prywatnego (rozliczający się na zasadach ogólnych do 2022 r.) miał zatem możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków, pod warunkiem że miały one bezpośredni związek z tym najmem, a ich poniesienie miało wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.
Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
W przypadku źródła przychodów, jakim jest najem prywatny rozliczanym na zasadach ogólnych do 2022 r., kosztami uzyskania przychodów były wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z najmem, których celem było osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
Obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo skutkowego między poniesionym wydatkiem, a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo spoczywa na podatniku.
Ponadto, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).
Na podstawie powołanych regulacji, dopiero zapłacenie odsetek od kredytu (pożyczki) daje możliwość zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów, o ile odsetki nie zwiększają kosztów inwestycji.
W konsekwencji odsetki są kosztem podatkowym, jeśli spełniają następujące przesłanki:
Zatem skoro zaliczała Pani zapłacone odsetki do kosztów uzyskania przychodów i w przypadku realnego rozliczenia z bankiem bank zwróci Pani część tych odsetek, to powstaje obowiązek korekty kosztów podatkowych. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztem uzyskania przychodu może być tylko rzeczywiście poniesiony wydatek.
Odnosząc się do Pani wątpliwości, o której mowa we wniosku, korekty kosztów uzyskania przychodów należy dokonać wstecz, czyli złożyć korektę zeznania podatkowego za rok, w którym ten koszt został ujęty.
Zgodnie natomiast z art. 70 § 1 z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a kończy się z upływem 5 lat.
Istotą „przedawnienia” uregulowanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej jest to, że na skutek upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa i organ podatkowy nie może skutecznie domagać się od podatnika jego zapłaty, zobowiązanie podatkowe przestaje bowiem istnieć.
Wobec tego, w przedstawionej sytuacji, jeśli rozliczenie z bankiem nastąpi w 2026 roku, to może Pani dokonać korekty zeznań podatkowych za lata, które nie są przedawnione, przy czym jak słusznie Pani wskazała – będą to tylko te lata, w których formą opodatkowania były zasady ogólne (skala podatkowa), a nie ryczałt.
Skoro rozliczenie z bankiem nastąpi w 2026 r., to pierwszym rokiem, za który zobowiązanie podatkowe nie ulegnie przedawnieniu jest rok 2020. W takim przypadku okres 5 lat, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej należy liczyć od końca 2021 roku, w którym powstało zobowiązanie podatkowe za 2020 rok. Zatem będzie Pani zobowiązana do złożenia korekt zeznań za lata 2020-2022.
Pani stanowisko w zakresie pytania nr 4 jest nieprawidłowe.
Przedawnienie roszczenia
25 kwietnia 2024 roku, Sąd Najwyższy wydał tzw. dużą uchwałę frankową (sygnatura III CZP 25/22), w której odniósł się m.in. do kwestii przedawnienia roszczeń banków. Sąd Najwyższy orzekł w niej, że bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się dzień po tym, jak kredytobiorca zakwestionuje postanowienia umowy.
W praktyce banki odwołują się do przepisu art. 1171 § 1 Kodeksu cywilnego, w myśl którego:
W wyjątkowych przypadkach sąd może, po rozważeniu interesów stron, nie uwzględnić upływu terminu przedawnienia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi, jeżeli wymagają tego względy słuszności.
Przełomowym orzeczeniem okazał się wyrok Sądu Okręgowego w Płocku z 28 sierpnia 2024 roku sygn. akt I C 6/22, w którym Sąd wskazał, że w sprawach dotyczących roszczeń związanych z kredytami frankowymi brak jest okoliczności uzasadniających zastosowanie zasady słuszności.
Wyrok ten oznacza, że konsumenci mogą odzyskać wszystkie wpłaty dokonane na rzecz banku na podstawie nieważnej umowy kredytowej, podczas gdy bank nie odzyska żadnych pieniędzy od kredytobiorców frankowych.
Z informacji przedstawionych przez Panią wynika, że prawomocnym wyrokiem sądu Pani umowa kredytowa została uznana za nieważną, a ponadto – proces wytoczony przez Bank zakończy się oddaleniem powództwa w wyniku przedawnienia roszczeń, natomiast proces wytoczony przez Panią zakończy się przyznaniem Pani wszystkich wpłaconych środków.
Skoro zatem nie będzie Pani miała obowiązku zwracać bankowi kredytu, a jednocześnie otrzyma Pani zwrot swoich własnych środków na podstawie umowy, który była nieważna – to zwrot taki nie spowoduje po Pani stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. W konsekwencji pieniądze te nie będą Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie będzie skutkowało po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego i nie będzie Pani zobowiązana do wykazania tych środków w składanym zeznaniu podatkowym.
Zatem Pani stanowisko w zakresie pytania nr 5 jest prawidłowe.
Skutki podatkowe zwrotu środków wpłaconych na rzecz banku
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też, gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
Odnosząc się do skutków podatkowych zwrotu, w sytuacji, gdy bank zwraca kredytobiorcy środki, które wcześniej na mocy umowy kredytowej zostały przekazane na rzecz banku, wówczas kredytobiorca otrzymuje środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z jego własnych środków. Nie dojdzie zatem do powstania przysporzenia majątkowego - taka wypłata będzie dla kredytobiorcy neutralna podatkowo – po stronie kredytobiorcy nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
Skoro więc otrzyma Pani od banku taki zwrot - to nie będzie on stanowił przychodu.
Tym samym - nie będzie na Pani ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.
Zatem w kwestii braku opodatkowania zwróconych Pani własnych środków (pytanie nr 6) Pani stanowisko jest prawidłowe.
Skutki podatkowe wypłaty odsetek
Odnosząc się do kwestii odsetek ustawowych za opóźnienie należy wskazać, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym:
Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
Na podstawie art. 481 § 2 Kodeksu cywilnego:
Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.
Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu. Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas, gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
Ustawą z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadzono art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r.
Zgodnie z ww. przepisem:
Wolne od podatku dochodowego są: odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia z opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze świadczeniami, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Skoro zwrot wpłaconych przez Panią środków tytułem wykonania umowy kredytu nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone z tego tytułu odsetki podlegają zwolnieniu z opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zatem Pani stanowisko dotyczące zapłacenia podatku z tytułu wypłaty odsetek skapitalizowanych oraz naliczonych od dnia rozszerzenia pozwu do dnia wypłaty jest nieprawidłowe.
Możliwość rozliczenia kwoty wolnej od podatku i ulgi dla osób samotnie wychowujących dzieci
Odnosząc się do Pani wątpliwości dotyczących rozliczenia ulgi dla osób samotnie wychowujących dzieci wskazuję, że stosownie do art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:
1) małoletnie,
2) pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
3) pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe, obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie
- podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym.
Na podstawie art. 6 ust. 4d wskazanej ustawy:
W przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w niniejszej ustawie.
Stosownie do art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby, która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r. poz. 2407 oraz z 2021 r. poz. 1162, 1981 i 2270).
Z art. 6 ust. 8 tej ustawy wynika, że:
Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko lub jej dziecko:
1) stosuje przepisy:
a) art. 30c lub
b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy
- w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;
2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca udzielił możliwości preferencyjnego, wspólnego rozliczenia z dzieckiem niektórym rodzajom podatników, ze względu na wyjątkowe okoliczności związane z ich sytuacją rodzinną. Ulga osób samotnie wychowujących dzieci, o której mowa, daje możliwość rozliczenia podatku PIT na preferencyjnych zasadach, co bezpośrednio przyczynia się do obniżenia zobowiązania podatkowego podatnika. Aby jednak wspólne rozliczenie z dzieckiem było możliwe, samotny rodzic musi spełnić kilka warunków, m.in.
Biorąc pod uwagę wskazane przepisy, stwierdzić należy, że negatywną przesłanką do skorzystania przez Panią z możliwości obliczenia podatku w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko jest stosowanie przez Panią przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.
Z treści przytoczonego wcześniej art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednoznacznie wynika, że osoba, która samotnie wychowuje dziecko, ale do rozliczania swoich przychodów z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej stosuje opodatkowanie na zasadach ryczałtu zgodnie z ustawą o zryczałtowanym podatku dochodowym – z preferencyjnych zasad opodatkowania, przewidzianych w art. 6 ust. 4c ww. ustawy, skorzystać nie może.
Fakt, że osoba taka uzyskuje również dochody opodatkowane na tzw. zasadach ogólnych, tj. według skali określonej w art. 27 omawianej ustawy - jest w tej sytuacji bez znaczenia, skoro wolą ustawodawcy – co jasno wynika z treści wyżej powołanych przepisów – było wyłączenie z preferencyjnego sposobu opodatkowania dochodów osób, które do opodatkowania przychodów z działalności gospodarczej stosują tzw. ryczałt.
Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 1103/11:
Należy też nadmienić, że ustawa podatkowa (w art. 10) określa różnorakie źródła przychodów (dochodów) podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (art. 1 ustawy podatkowej). Osoby te podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Dochody te (przychody) z poszczególnego źródła przychodu, z mocy przepisów ustawy podatkowej, opodatkowane są łącznie (suma) bądź oddzielnie. Na podstawie art. 30c ust. 6 ustawy podatkowej dochodów ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej, wskutek dokonanego przez podatnika (osobę fizyczną) wyboru, o którym mowa w art. 9a ust. 2 tej ustawy nie łączy się z dochodami opodatkowanymi na zasadach określonych w art. 27 (progresja) oraz art. 30b (ryczałt).
Oznacza to, że podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, do którego mają zastosowanie przepisy art. 30c ustawy podatkowej, osiągający dochody z innych źródeł niż pozarolnicza działalność gospodarcza, opodatkuje je oddzielnie w sposób przewidziany przepisami prawa podatkowego.
Praktycznie ma to ten skutek, że w danym okresie rozliczeniowym podatnik składa odrębne, wymagane prawem, deklaracje (zeznania) podatkowe i uiszcza stosowne podatki z tytułu ciążącego na nim obowiązku podatkowego (bez ich sumowania), które łącznie stanowią opodatkowanie jego dochodów w danym roku podatkowym.
Należy bowiem wskazać, że podatnicy, opodatkowani na zasadach określonych w art. 30c ustawy podatkowej, obowiązani byli deklarować i wypłacać zaliczki podatkowe zgodnie z art. 44 ust. 3f ustawy podatkowej oraz, w myśl art. 45 ust. 1a tej ustawy, składać oddzielne zeznania o wysokości osiągniętego, w ten sposób, w roku podatkowym dochodu (straty). Tym samym podatnicy tacy, o ile osiągnęli dochód również z innych źródeł np. opodatkowany na zasadach określonych w art. 27 ustawy podatkowej, składali oddzielne zeznanie podatkowe dotyczące tak osiągniętego dochodu (dochodów), zaś ich dochody były opodatkowane oddzielnie : na zasadach określonych w art. 30c ustawy podatkowej oraz na zasadach określonych w art. 27 tej ustawy.
Nie oznaczało to jednak, że podatnik, do dochodów którego znajdowały zastosowanie (odrębnie) zasady z art. 30c i art. 27 ustawy podatkowej, mógł w stosunku do tych drugich dochodów i wynikającego z nich podatku, stosować przepis art. 6 ust. 4 ustawy podatkowej, gdyż w ten sposób podatnik korzystałby zarówno z preferencyjnego opodatkowania dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej (podatek liniowy) jak i ze specyficznego uregulowania podatkowego w odniesieniu do osób samotnie wychowujących dzieci (ulga prorodzinna).
Zatem nawet gdyby osiągnęła Pani z tytułu rozliczeń z bankiem dochód podlegający opodatkowaniu na zasadach ogólnych, który podlegałby rozliczeniu na formularzu PIT-36, to nie mogłaby Pani skorzystać z ulgi dla osoby samotnie wychowującej dziecko.
Odnosząc się natomiast do kwestii skorzystania z kwoty wolnej od podatku wskazuję, że kwota wolna od podatku wartość, od której w corocznym rozliczeniu podatkowym podatnik nie musi odprowadzać podatku. Rozliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych zakłada, że podstawą do jej wyliczenia jest dochód podatnika. Z kolei pod pojęciem dochodu należy rozumieć przychód pomniejszony o koszty jego uzyskania. Kwota wolna od podatku obowiązuje zatem wyłącznie podatników rozliczających się na corocznie składanych deklaracjach podatkowych PIT-36 oraz PIT-37, które podlegają opodatkowaniu według skali podatkowej.
Oznacza to, że w stosunku do przychodów opodatkowanych w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych nie ma możliwości skorzystania z kwoty wolnej od podatku.
Z tytułu rozliczenia z bankiem również nie zastosuje Pani kwoty wolnej od podatku, gdyż jak wyjaśniłem, zwrot Pani własnych środków nie spowoduje powstania przychodu, a z tytułu wypłaty odsetek powstanie przychód, który korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych. Zatem nie będzie Pani miała obowiązku rozliczenia się z tego tytułu.
Zatem Pani stanowisko w zakresie pyt. nr 6 dotyczącego możliwości skorzystania z ulgi dla osoby samotnie wychowującej dziecko i skorzystania z kwoty wolnej od podatku jest nieprawidłowe.
Obowiązek złożenia zeznania
Końcowo wskazuję, że stosownie do art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.
Mając na uwadze powyższe, w zakresie pyt. nr 6 dotyczącego wskazania, że powinna się Pani rozliczyć do końca kwietnia roku następnego za rok, w którym otrzyma Pani rozliczenie – Pani stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo