Spółka kapitałowa z siedzibą w Polsce, działająca w międzynarodowej grupie, nabywa usługi niematerialne (reklamowe, prawne, doradcze) od kontrahentów nierezydentów z USA, Wielkiej Brytanii, Holandii, Czech i Niemiec. Kontrahenci nie prowadzą działalności w Polsce przez zakład. Wypłaty za te usługi mogą nie przekroczyć 2 mln zł rocznie. Spółka posiada ważne certyfikaty rezydencji kontrahentów. Wynagrodzenie za usługi kwalifikuje się jako 'zyski przedsiębiorstwa' opodatkowane wyłącznie w kraju rezydencji kontrahenta na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (UPO). Czy…
Interpretacja indywidualna po wyroku sądu - stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
1. ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 26 października 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej - uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28 maja 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 174/24 (data wpływu prawomocnego wyroku 26 maja 2025 r.) i
2. stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
26 października 2023 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 8 grudnia 2023 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego zdarzenia przyszłego
Są Państwo spółką kapitałową mająca siedzibę na terytorium Polski, podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Prowadzą Państwo działalność gospodarczą polegającą na handlu (...).
Są Państwo podmiotem działającym w ramach międzynarodowej grupy (…) (dalej: "Grupa"), która posiada swoje podmioty zależne m.in. w Czechach, Słowacji, Rumunii, USA, Niemczech, Hiszpanii.
W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nabywają Państwo, zarówno od podmiotów będących osobami prawnymi, jak i osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą, w tym podmiotów powiązanych, jak i niepowiązanych w rozumieniu przepisów o cenach transferowych, o których mowa w art. 11a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) oraz w art. 23m ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm. dalej: „ustawa o PIT”), posiadających siedzibę poza terytorium RP (dalej: „Kontrahenci” lub pojedynczo „Kontrahent”), usługi niematerialne wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT oraz w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT, które na gruncie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania stanowią zyski przedsiębiorstw opodatkowane w kraju rezydencji Kontrahenta (dalej „Usługi”), przykładowo są to:
Wskazują Państwo, że dokonywane przez Państwa wypłaty należności z tytułu Usług na rzecz Kontrahenta mogą przekroczyć w danym roku podatkowym limit 2 mln zł.
Państwa kontrahenci posiadają swoje siedziby, między innymi, na terytorium USA, Wielkiej Brytanii, Holandii, Republice Czeskiej oraz Niemczech.
Kontrahenci nie prowadzą w Polsce działalności poprzez zakład w rozumieniu stosownych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, do którego przypisane byłyby zyski z przedmiotowych usług niematerialnych.
W związku z powyższym, wynagrodzenie wypłacane przez Państwa za Usługi zasadniczo podlega opodatkowaniu u źródła w Polsce na podstawie ustawy o CIT - w przypadku podmiotów będących osobami prawnymi oraz ustawy o PIT - w przypadku podmiotów będących osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą (dalej jako: "Wynagrodzenie"), a Państwo - w jego zakresie - pełnią funkcję płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o PIT.
Są Państwo w posiadaniu ważnych na dzień wypłaty należności z tytułu Usług certyfikatów rezydencji Kontrahentów.
Elementy transgraniczne dotyczące osób fizycznych: USA, Wielka Brytania, Holandia, Republika Czeska, Niemcy.
Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
1) Czy w przypadku zakwalifikowania Wynagrodzenia na gruncie właściwej UPO jako zysków przedsiębiorstwa opodatkowanych w kraju rezydencji kontrahenta, dla wypłat nieprzekraczających 2.000.000 PLN w trakcie roku podatkowego, będą Państwo uprawnieni do niepobrania podatku u źródła w oparciu o otrzymany certyfikat rezydencji, bez konieczności dalszego szczegółowego weryfikowania przesłanek, o których mowa w art. 28b ust. 4 pkt 4-6 ustawy o CIT?
2) Czy w przypadku zakwalifikowania Wynagrodzenia na gruncie właściwej UPO jako zysków przedsiębiorstwa opodatkowanych w kraju rezydencji kontrahenta, dla wypłat nieprzekraczających 2.000.000 PLN w trakcie roku podatkowego, będą Państwo uprawnieni do niepobrania podatku u źródła w oparciu o otrzymany certyfikat rezydencji, bez konieczności dalszego szczegółowego weryfikowania przesłanek, o których mowa w art. 44f ust. 4 pkt 4-5 ustawy o PIT?
Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 2 dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych. Natomiast odpowiedź na pytanie nr 1 dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych została udzielona odrębnym rozstrzygnięciem.
Państwa stanowisko w sprawie
Ad. 2.
Państwa zdaniem, w sytuacji zakwalifikowania Wynagrodzenia na gruncie właściwej UPO jako zysków przedsiębiorstwa opodatkowanych w kraju rezydencji kontrahenta, dla wypłat nieprzekraczających 2.000.000 PLN w trakcie roku podatkowego będą Państwo uprawnieni do niepobrania podatku u źródła w oparciu o otrzymany certyfikat rezydencji, bez konieczności dalszego szczegółowego weryfikowania przesłanek, o których mowa w art. 44f ust. 4 pkt 4-5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu.
W tym miejscu również odwołać się należy do art. 7 ust. 1 zd. 1 Modelowej Konwencji, który był przedmiotem analizy w Państwa uzasadnieniu powyżej. Zgodnie z nim zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. W niektórych umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, które obowiązują pomiędzy Rzeczpospolitą Polską, a państwem rezydencji Państwa Kontrahentów występuje również art. 14. Zasady opodatkowania dochodu uzyskiwanego przez osobę fizyczną z działalności o samodzielnym charakterze są analogiczne jak w przypadku zakwalifikowania dochodów jako zysków przedsiębiorstwa. Z tego powodu artykuł ten 29 kwietnia 2000 r. został skreślony z tekstu Modelowej Konwencji.
Z uwagi na powyższe, Państwa argumentacja dotycząca przesłanek materialnoprawnych, od których mogłaby zależeć możliwość niepobrania w Polsce podatku u źródła od „zysków przedsiębiorstwa” bądź „dochodów uzyskiwanych z wykonywania działalności o samodzielnym charakterze”, osiąganych przez rezydenta kraju innego niż Rzeczpospolita Polska jest tożsama z tą zaprezentowaną w uzasadnieniu stanowiska nr 1.
Reasumując, jeżeli Wynagrodzenie za Usługi stanowi „zyski przedsiębiorstwa” bądź „dochód uzyskiwany z wykonywania działalności o samodzielnym charakterze”, o których mowa w art. 7 ust. 1, art. 14 ust. 1 UPO, a otrzymujący je Kontrahent nie prowadzi w Polsce działalności poprzez położony tu zakład, to w sytuacji będącej przedmiotem niniejszego wniosku spełnione są warunki materialnoprawne niepobrania podatku w przypadku wypłaty Wynagrodzenia.
Przechodząc natomiast do aspektów formalnych braku obowiązku poboru podatku, należy wskazać, że w myśl art. 29 ust. 2 ustawy o PIT przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.
Poza powyższym przepisem, ustawodawca wskazał również, w art. 41 ust. 4aa ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, iż przy weryfikacji warunków zastosowania obniżonej stawki podatku albo zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów prawa podatkowego, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązanie w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
Powołane powyżej przepisy statuują warunki formalne, które muszą być spełnione, aby możliwy był brak poboru podatku u źródła w oparciu o postanowienia Modelowej Konwencji oraz przepisy właściwej UPO.
Podobnie jak w przypadku ustawy o CIT, na gruncie ustawy o PIT warunkami tymi są:
1) udokumentowanie miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji oraz;
2) dokonanie weryfikacji warunków niepobrania podatku wynikających z odpowiedniej umowy przy dochowaniu należytej staranności, która uwzględniać powinna charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez płatnika.
Niezależnie należy wskazać, że art. 44f ustawy o PIT nakazuje szczegółową weryfikację przesłanek do zastosowania zwolnienia wynikającego z przepisów szczególnych w celu dokonania zwrotu podatku pobranego zgodnie z art. art. 41 ust. 12 ustawy o PIT. W ust. 4 ww. artykułu zawarty jest otwarty katalog dokumentacji pozwalającej na ustalenie zasadności wniosku. Innymi słowy celem wymienionych w nim dokumentów jest poświadczenie, iż przesłanki do zastosowania zwolnienia zostały szczegółowo zbadane i nie występuje sytuacja, w której wypłacający lub odbiorca ich nie spełnia. Do wniosku o zwrot podatku dołącza się dokumentację pozwalającą na ustalenie jego zasadności, w szczególności:
1) oświadczenie podatnika, że w odniesieniu do czynności, w związku z którą składany jest wniosek o zwrot podatku, podatnik jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek podatkowy, a także oświadczenie podatnika, że podatnik albo jego zagraniczny zakład jest rzeczywistym właścicielem wypłacanych należności - w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1;
2) oświadczenie podatnika, że prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju miejsca zamieszkania podatnika dla celów podatkowych, z którą wiąże się uzyskany przychód - w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, gdy należności są uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Powyższe dokumenty pozwalają zatem na ustalenie, że przesłanki dotyczące posiadania statusu rzeczywistego właściciela zostały szczegółowo zbadane i potwierdzone stosownymi oświadczeniami.
Niemniej jednak, przepis art. 41 ust. 4aa ustawy o PIT w swoim brzmieniu nie uzależnia możliwości niepobrania podatku na gruncie stosownej UPO, od gromadzenia dokumentacji, która potwierdzałaby dokonanie weryfikacji warunków niepobrania podatku wynikających z odpowiedniej umowy przy dochowaniu należytej staranności. Wprowadza on jedynie konieczność dochowania należytej staranności, jednak bez wymogu potwierdzenia jej dochowania stosownymi oświadczeniami.
W ustawie o PIT występuje analogiczny jak w przypadku ustawy o CIT przepis odnoszący się do wypłat na rzecz podmiotu powiązanego, które w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego przekraczają łącznie kwotę 2 mln zł.
Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 12 zd. pierwsze ustawy o PIT, jeżeli łączna kwota dokonanych na rzecz podmiotu powiązanego wypłat (świadczeń) lub postawionych do jego dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29 ust. 1 pkt 1 i art. 30a ust. 1 pkt 1-5a przekracza w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 mln zł na rzecz tego samego podatnika, płatnik jest obowiązany pobierać zryczałtowany podatek dochodowy, stosując stawki podatku określone w art. 29 ust. 1 pkt 1 i art. 30a ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 mln zł, z pominięciem stawki podatku, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Powyższy przepis wprowadza zatem zróżnicowanie w zakresie sposobu poboru (brak poboru, zastosowania zwolnienia lub obniżonej stawki) podatku u źródła z tytułu należności wypłacanych w ramach roku podatkowego płatnika na rzecz danego podmiotu powiązanego, niemniej jedynie w przypadku wypłat przewyższających kwotę 2 mln zł oraz jedynie z tytułu należności licencyjnych, odsetek oraz dywidend.
Obowiązek badania szczegółowych przesłanek z art. 44f ust. 4 pkt 5-6 ustawy o PIT oraz gromadzenia dokumentacji wymaganej do wykazania przez Państwa spełnienia warunków zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, występuje przy chęci złożenia wniosku o zwrot podatku z tytułu wpłaconych należności.
W konsekwencji, w sytuacji wskazanej w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), jeśli Wynagrodzenie podlega opodatkowaniu tylko w państwie rezydencji Kontrahenta, są Państwo uprawnieni do niepobrania podatku u źródła z tytułu Wynagrodzenia na podstawie przepisów Modelowej Konwencji oraz stosownej UPO, jeżeli wartość tego Wynagrodzenia nie przekroczyła w danym roku podatkowym płatnika kwoty 2 mln zł, wyłącznie w oparciu o otrzymany certyfikat rezydencji.
Na tle powyższego uzupełnienia wnoszą Państwo o uznanie wniosku za kompletny i wydanie interpretacji indywidualnej.
Interpretacja indywidualna
Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 29 grudnia 2023 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0114-KDIP3-2.4011.930.2023.4.MN, w której uznałem Państwa stanowisko za nieprawidłowe.
Interpretację doręczono Państwu 8 stycznia 2024 r.
Skarga na interpretację indywidualną
7 lutego 2024 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Wnieśli Państwo o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.
Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił skarżoną interpretację - wyrokiem z 28 maja 2024 roku sygn. akt I SA/Łd 174/24.
Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a następnie wycofałem skargę kasacyjną, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie kasacyjne.
Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 23 kwietnia 2025 roku.
Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383):
Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
Obowiązek podatkowy
Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.):
Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
Z art. 4a ww. ustawy wynika, że:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Źródła przychodów
Jak wynika z art. 3 ust. 2b pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
Art. 3 ust. 2d ustawy stanowi, że:
Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 2b pkt 7, uważa się przychody wymienione w art. 29 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 2b pkt 1-6.
Katalog dochodów (przychodów) wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie jest katalogiem zamkniętym; wymienia jedynie przykładowe, najczęściej podejmowane czynności służące uzyskaniu przychodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Główna zasada dotycząca ograniczonego obowiązku podatkowego wyrażona jest w art. 3 ust. 2a ww. ustawy, natomiast ust. 2b podaje tylko przykładowe rodzaje dochodów, które podlegają opodatkowaniu w Polsce i nie jest to wyliczenie wyczerpujące.
Tak więc ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za osiągnięte na terytorium Polski. W przepisie tym przewidziano opodatkowanie oparte na zasadzie źródła. Jeżeli źródło przychodów cudzoziemca znajduje się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, to Rzeczpospolita Polska ma prawo opodatkować dochody uzyskane z tego źródła na zasadach obowiązujących w tym państwie (ograniczony obowiązek podatkowy).
Cytowany uprzednio art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że opodatkowaniu podlega dochód (przychód) osiągnięty na terytorium Polski.
Jest to generalna zasada, według której ustala się, jaki dochód podlega opodatkowaniu w Polsce. Decyduje o tym miejsce osiągania dochodów, nie zaś miejsce świadczenia usługi. O źródle dochodów położonych w Polsce można mówić wtedy, gdy takie źródło dochodów trwale związane jest z terytorium Polski lub gdy źródłem dochodu są polscy rezydenci eksploatujący rzeczy lub dobra niematerialne należące do innych podmiotów.
Jak już bowiem wspomniano przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się z uwzględnieniem Konwencji/umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Z informacji przedstawionych przez Państwa wynika, że:
1. nabywają Państwo od osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą usługi, jak np. usługi reklamowe, prawne i doradcze;
2. Państwa kontrahenci mają swoje siedziby m.in. w USA, Wielkiej Brytanii, Holandii, Republice Czeskiej oraz w Niemczech;
3. na dzień wypłaty należności z tytułu usług posiadają Państwo ważne certyfikaty rezydencji kontrahentów.
Podatek u źródła
Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy:
Podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów:
1) z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż wymienione w art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu, oraz za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how);
5) z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze
- pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu (pkt 5).
Według postanowień art. 29 ust. 2 powołanej ustawy:
Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.
Certyfikat rezydencji
Stosownie do art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, a uzyskuje przychody na tym terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania, pierwszeństwo mają postanowienia właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym należy podkreślić, że zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej oraz spełnienia innych warunków o których mowa w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 41 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Mając na uwadze powyższe oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe z którego wynika w szczególności, że wynagrodzenie tytułem usług reklamowych, prawnych oraz doradczych wypłacane będzie na rzecz rezydentów mających siedzibę na terytorium USA, Wielkiej Brytanii, Holandii, Republiki Czeskiej oraz Niemiec, zasadnym jest przeanalizowanie zapisów stosownych umów/konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania poszczególnych Kontrahentów.
Z wniosku wynika, że osoby, którym wypłacają Państwo wynagrodzenie kwalifikowane jako zyski przedsiębiorstwa, mają stałe miejsce zamieszkania m.in. w USA, Wielkiej Brytanii, Holandii, Republice Czeskiej i w Niemczech.
Zasadnym jest zatem przeanalizowanie zapisów stosownych umów/konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Stosownie do art. 8 ust. 1 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Waszyngtonie 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 r. poz. 178):
Zyski z przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa powinny być opodatkowane tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiem mogą być przypisane temu zakładowi.
Stosownie do art. 7 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. poz. 1840), zmodyfikowanej Konwencją wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku podpisaną 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1369):
Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie działalność poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można je przypisać temu zakładowi.
Stosownie do art. 7 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz zapobiegania uchylaniu się i unikaniu opodatkowania podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 216 poz. 2120 ze zm.) zmienionej Protokołem między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów o zmianie Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 roku, oraz Protokołu, podpisanego w Warszawie dnia 13 lutego 2002 roku z dnia 29 października 2020 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 906):
Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w ten sposób, zyski które można przypisać temu zakładowi zgodnie z postanowieniami ustępu 2, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
Stosownie do art. 7 ust. 1 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Warszawie dnia 13 września 2011 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 991), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Czechy dnia 7 czerwca 2017 r.:
Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność gospodarczą w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.
Stosownie do art. 7 ust. 1 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. poz. 90):
Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwi poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakie mogą być przypisane temu zakładowi.
Z powyższych przepisów Umów/Konwencji wynika, że zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie. Jeśli przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie działalność gospodarczą poprzez położony zakład, to zyski przypisane temu zakładowi mogą być opodatkowane w drugim Państwie.
Według organu, analizując zapisy ww. umów UPO w odniesieniu do opisu sprawy, z której wynika, że kontrahentami, świadczącymi na Państwa rzecz usługi niematerialne są/będą osoby prawne mające siedzibę między innymi, na terytorium USA, Wielkiej Brytanii, Holandii, Republice Czeskiej oraz Niemczech, należy zgodzić się ze Spółką, że należności z tytułu usług wskazanych we wniosku stanowią/stanowić będą „zyski przedsiębiorstwa”, o których mowa w art. 7 i 8 ust. 1 ww. umów UPO. Zyski te podlegają zatem opodatkowaniu tylko w państwie siedziby podmiotu, który dochód taki uzyskuje (w rozpatrywanej sprawie - odpowiednio w USA, Wielkiej Brytanii, Holandii, Republice Czeskiej oraz Niemczech - pod warunkiem właściwego formalnego udokumentowania).
Powzięli Państwo wątpliwość, czy w przypadku zakwalifikowania Wynagrodzenia na gruncie analizowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania jako zysków przedsiębiorstwa opodatkowanych w kraju rezydencji dla wypłat nieprzekraczających 2.000.000 zł w trakcie roku podatkowego płatnika są Państwo uprawnieni do niepobrania podatku u źródła w oparciu o posiadany certyfikat rezydencji, bez konieczności dalszego szczegółowego weryfikowania przesłanek, o których mowa w art. 44f ust. 4 pkt 4-5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wymóg zachowania należytej staranności
Stosownie do art. 41 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21.
Stosownie do art. 41 ust. 12 tej ustawy:
Jeżeli łączna kwota dokonanych na rzecz podmiotu powiązanego wypłat (świadczeń) lub postawionych do jego dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29 ust. 1 pkt i art. 30a ust. 1 pkt 1-5a przekracza w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, płatnik jest obowiązany pobierać zryczałtowany podatek dochodowy, stosując stawki podatku określone w art. 29 ust. 1 pkt 1 i art. 30a ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł, z pominięciem stawki podatku, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Przepisu zdania pierwszego nie stosuje się do wypłat (świadczeń) lub postawionych do dyspozycji podatników, o których mowa w art. 3 ust. 1, pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 30a ust. 1 pkt 4.
Przepis art. 41 ust. 15 omawianej ustawy stanowi natomiast, że:
Przepisu ust. 12 nie stosuje się, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:
1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;
2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 4aa, nie posiada wiedzy uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Pomocne w ustaleniu zasad należytej staranności są przepisy art. 44f ust. 4 pkt 4 i 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w myśl którego:
Do wniosku o zwrot podatku dołącza się dokumentację pozwalającą na ustalenie jego zasadności, w szczególności:
4) oświadczenie podatnika, że w odniesieniu do czynności, w związku z którą składany jest wniosek o zwrot podatku, podatnik jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek podatkowy, a także oświadczenie podatnika, że podatnik albo jego zagraniczny zakład jest rzeczywistym właścicielem wypłacanych należności - w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1;
5) oświadczenie podatnika, że prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju miejsca zamieszkania podatnika dla celów podatkowych, z którą wiąże się uzyskany przychód - w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, gdy należności są uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Zgodnie z art. 5a pkt 33d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Ilekroć w ustawie jest mowa o rzeczywistym właścicielu - oznacza to podmiot, który spełnia łącznie następujące warunki:
a) otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub jej części,
b) nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi,
c) prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju miejsca zamieszkania, jeżeli należności są uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy ocenie, czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez ten podmiot w zakresie otrzymanej należności.
Państwa obowiązki dotyczące wypłat nieprzekraczających 2.000.000 PLN
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że:
(…) warunkiem uprawniającym płatnika do niepobrania podatku, w warunkach, o których mowa we wniosku interpretacyjnym jest udokumentowanie miejsca zamieszkania podatnika stosownym certyfikatem rezydencji. Nie oznacza to jednak, że płatnik jest pozbawiony rozsądnej oceny całokształtu wszystkich okoliczności składających się na decyzję o niepobraniu podatku. W szczególności jest zobowiązany dokonać weryfikacji statusu kontrahenta jako podatnika prowadzącego określoną rzeczywistą działalność gospodarczą oraz formalnego zbadania certyfikatu rezydencji pod kątem porównania danych w nim zawartych i danych kontrahenta gospodarczego.
W ocenie Sądu:
W spełnieniu tych obowiązków należy zatem upatrywać celu regulacji zawartej w art. 41 ust. 4aa, zgodnie z którymi „Przy weryfikacji (....) warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów prawa podatkowego, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności.”
Jak wskazał Sąd:
Pojęcia należytej staranności ustawa podatkowa nie definiuje, doprecyzowując je jedynie poprzez wskazanie, że należytą staranność należy oceniać przy uwzględnieniu charakteru i skali działalności płatnika. W prawie podatkowym pojęcie należytej staranności używane jest w odniesieniu do działania podatników podatku od towarów i usług, jednakże w większości przypadków zachowanie tej staranności oceniane jest ad casum. Można jedynie wyprowadzić ogólny wniosek, że zachowanie tej staranności powinno być oceniane w momencie dokonania czynności opodatkowanej, a od podatnika przy weryfikacji kontrahenta wymaga się dokonania czynności możliwych do dokonania w normalnym toku czynności i uzależnionych od okoliczności transakcji (por. K. Lasiński-Sulecki, Pojęcie „należyta staranność” i jego znaczenie na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, ZNSA 2017, nr 6, s. 26-39 i przywołane tam orzecznictwo P. Grzybowski, Orzecznicza konstrukcja dowodzenia dobrej wiary oraz podstawy jej domniemania [w:] Dobra wiara w podatku od wartości dodanej, W. 2020.). Pojęcie należytej staranności znane jest także prawu cywilnemu. Tam definiuje się je jako obiektywnie istniejący wzorzec postępowania, stworzony w celu jak najlepszego wykonywania zobowiązań, zabezpieczający interesy stron przez odniesienie treści staranności do danego rodzaju stosunków (por. A. Opalski, K. Oplustil, Niedochowanie należytej staranności jako przesłanka odpowiedzialności cywilnoprawnej zarządców spółek kapitałowych, PPH 2013, nr 3, s.11-23, P. Nazaruk [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. J. Ciszewski, LEX/el. 2022, art. 355). Można zatem przyjąć, że dochowanie należytej staranności przez płatnika w rozumieniu art. 26 ust. 1 należy również rozumieć jako działanie zmierzające do jak najlepszego wykonania obowiązków płatnika poprzez uzyskanie, na miarę możliwości organizacyjnych i prawnych płatnika, dostępnych dla płatnika informacji pozwalających na pobranie (zaniechanie pobrania podatku) na zasadach określonych w umowie o unikaniu opodatkowania.
Nie oznacza to jednak obowiązku w każdym przypadku przeprowadzenia weryfikacji podatnika w zakresie określonym w art. 28 ust. 4 pkt 4-6 ustawy (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2022 r. sygn. akt II FSK 373/22) zapadły w zbliżonym stanie faktycznym na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, co nie zmienia istoty i trafności zacytowanego wyżej stanowiska orzeczniczego znajdującego zastosowanie także na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi:
W konsekwencji za błędne uznać należy stanowisko organu, iż należytą staranność należy odnosić do spełnienia przez płatnika warunków, o których mowa w art. 41 ust. 12 w związku z art. 41 ust. 15 i art. 44f ust. 4 ustawy PIT. Wymienione przepisy określają obowiązki płatnika w sytuacji, gdy łączna kwota należności wypłacanych podatnikowi przekracza w roku podatkowym 2 000 000 zł i dotyczą warunków zwrotu zryczałtowanego podatku PIT od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł.
Mając na uwadze uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28 maja 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 174/24, w przypadku zakwalifikowania wynagrodzenia na gruncie właściwej UPO jako zysków przedsiębiorstwa opodatkowanych w kraju rezydencji kontrahenta, dla wypłat nieprzekraczających 2.000.000 PLN w trakcie roku podatkowego, będą Państwo uprawnieni do niepobrania podatku u źródła w oparciu o otrzymany certyfikat rezydencji, bez konieczności dalszego szczegółowego weryfikowania przesłanek, o których mowa w art. 44f ust. 4 pkt 4-5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania pierwotnej interpretacji indywidualnej z 29 grudnia 2023 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.930.2024.4.MN oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wniesienia wniosku. Niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28 maja 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 174/24 (data wpływu wyroku 26 maja 2025 r.).
Ponadto wyjaśnić należy, że funkcjonowanie w obrocie prawnym interpretacji indywidualnych, w których odmiennie oceniono takie same albo zbliżone stany faktyczne lub zdarzenia przyszłe, jest niewątpliwie niepożądane z punktu widzenia zasady prowadzenia postępowania, w sposób budzący zaufanie do organów, wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Niemniej jednak, w praktyce sytuacje takie mogą mieć miejsce, choćby z uwagi na przewidzianą przez ustawodawcę możliwość zmiany interpretacji indywidualnej w trybie art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną, indywidualną lub objaśnienie podatkowe jeżeli stwierdzi ich nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jak wynika z powołanego unormowania, przesłanką dla rozważenia zmiany interpretacji indywidualnej (tj. w istocie zmiany stanowiska w zakresie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego) jest w szczególności ugruntowanie się linii orzeczniczej sądów, w której prezentowany jest odrębny niż zawarty w tym rozstrzygnięciu pogląd dotyczący interpretacji określonego przepisu lub przepisów prawa podatkowego.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
Ponadto wyjaśnić należy, że w toku postępowania w sprawie wydania interpretacji upoważniony organ nie przeprowadza jakiegokolwiek postępowania dowodowego, a informacje niezbędne do wydania interpretacji czerpie wyłącznie z przedstawionego przez stronę opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Należy też zauważyć, że na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo