Podatnik (ojciec) planuje zawrzeć z córką umowę dożywocia, przenosząc na nią własność lokalu nabytego w 2020 roku, który jest obciążony hipoteką zabezpieczającą kredyt, w zamian za dożywotnie utrzymanie zgodnie z art. 908 Kodeksu cywilnego. Podatnik…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
12 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Strony (ojciec – dożywotnik, Pan), córka – zobowiązana) planują zawrzeć umowę o dożywocie, na podstawie której Pan – jako zbywca – przeniesie na rzecz córki własność lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość, a w zamian córka zobowiązuje się, zgodnie z art. 908 Kodeksu cywilnego, zapewnić Panu własnym kosztem dożywotnie utrzymanie, polegające na przyjęciu Pana jako domownika i zapewnieniu Panu możliwości zamieszkania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, dostarczeniu środków niezbędnych do życia, wyżywienia, ubrania, światła i ogrzewania, a nadto zobowiązuje się zapewnić Panu odpowiednią pomoc i pielęgnację w chorobie oraz sprawić Panu własnym kosztem pogrzeb odpowiadający zwyczajom miejscowym.
Lokal jest obciążony hipoteką, zabezpieczającą kredyt hipoteczny, wpisaną na rzecz banku. Wysokość hipoteki wynosi 540.000,00 zł, a wysokość zadłużenia wynosi 240.000 zł. Własność lokalu została nabyta w 2020 roku.
Pytania
1. Czy zapłaci Pan podatek dochodowy w przypadku jeżeli zobowiązany – córka, zobowiązuje się do spłacenia lub spłacania kredytu zabezpieczonego hipoteką na lokalu i strony włączą takie zobowiązanie do treści umowy dożywocia i kredyt spłaci. Czy w tym przypadku będzie miało znaczenie czy bank wyrazi zgodę na zmianę kredytobiorcy? Czy w tym przypadku ma znaczenie data nabycia nieruchomości przez Pana?
2. Czy zapłaci Pan podatek dochodowy w przypadku, jeżeli strony nie włączą zobowiązania do spłaty kredytu do umowy dożywocia, ale faktycznie będzie ona stanowiła element utrzymania dożywotnika i dojdzie do spłaty Pana kredytu na rachunek techniczny banku do spłaty kredytu? Czy w tym przypadku spłata kredytu będzie traktowana jako darowizna, a wobec tego podlegać będzie podatkowi od spadków i darowizn, wobec czego do zwolnienia konieczne będzie zgłoszenie (6 miesięcy) i przelew na Pana rachunek bankowy, a nie na rachunek techniczny banku?
Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie oznaczone we wniosku Nr 1. W zakresie pytania Nr 2 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Pana stanowisko w sprawie
Ad.1
Pana zdaniem, w opisanym zdarzeniu przyszłym nie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zawarcia umowy dożywocia, nawet jeśli w jej treści zostanie włączony element spłaty przez córkę kredytu hipotecznego zabezpieczonego lokalu.
Umowa dożywocia ma charakter odpłatny, ale nie stanowi czynności generującej dochód podlegający opodatkowaniu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm.). Przeniesienie własności nieruchomości w ramach umowy dożywocia nie jest kwalifikowane jako „odpłatne zbycie nieruchomości” w rozumieniu przepisów o PIT, lecz jako świadczenie wzajemne o charakterze majątkowym, którego wartość nie stanowi przychodu podatkowego.
Również data nabycia przez Pana nieruchomości nie ma w tym przypadku znaczenia, ponieważ zgodnie z utrwaloną linią interpretacyjną Dyrektora KIS (np. interpretacja indywidualna z 23 września 2022 r. nr 0115-KDIT2.4011.4221.2022.2.MM) umowa dożywocia nie podlega przepisom artykułu 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, w którym przewidziano pięcioletni okres karencji przy odpłatnym zbyciu nieruchomości.
Podsumowując:
nie skutkuje powstaniem po Pana stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Ad. 2 Pana zdaniem:
1. W opisanym stanie faktycznym nie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. Spłata kredytu przez córkę jest świadczeniem wzajemnym w ramach umowy dożywocia, stanowiącym część jej obowiązku zapewnienia Panu utrzymania ( art. 908 § 1 Kodeksu cywilnego). Umowa dożywocia ma charakter odpłatny, a czynność ta nie generuje przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy PIT. Spłata kredytu nie stanowi dla Pana nieodpłatnego świadczenia, gdyż jest ekwiwalentem przeniesienia własności nieruchomości.
2. Czynność ta nie stanowi darowizny w rozumieniu art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego, ponieważ nie ma charakteru nieodpłatnego. W konsekwencji, nie podlega podatkowi od spadków i darowizn, a tym samym nie wymaga zgłaszania w urzędzie skarbowym (SD-Z2). Przelew może być dokonany bezpośrednio na rachunek techniczny banku, a nie na Pana rachunek.
3. Zgoda banku na zmianę kredytobiorcy oraz data nabycia nieruchomości przez Pana nie mają wpływu na skutki podatkowe tej czynności.
Pana stanowisko znajduje potwierdzenie w utrwalonej linii interpretacyjnej organów podatkowych m. in.:
W związku z powyższym wnosi Pan o potwierdzenie, że przedstawione stanowisko jest prawidłowe.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
Źródłami przychodów są odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
d) innych rzeczy,
− jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości i ww. praw majątkowych następuje przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Należy przy tym wskazać, że „odpłatne zbycie”, o którym mowa w ww. przepisie oznacza przeniesienie prawa własności lub innych praw majątkowych w zamian za korzyść majątkową.
Stosownie do art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
Natomiast według art. 30e ust. 2 powołanej ustawy:
Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
Na gruncie art. 19 ust. 1 cytowanej ustawy:
Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
W myśl art. 19 ust. 3 omawianej ustawy:
Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.
Art. 19 ust. 4 wskazanej ustawy stanowi, że:
Jeżeli wartość wyrażona w cenie określonej w umowie odpłatnego zbycia znacznie odbiega od wartości rynkowej nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, organ podatkowy wezwie strony umowy do zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej, organ podatkowy określi wartość z uwzględnieniem opinii biegłego lub biegłych. Jeżeli wartość ustalona w ten sposób odbiega co najmniej o 33% od wartości wyrażonej w cenie, koszty opinii biegłego lub biegłych ponosi zbywający.
Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że planuje Pan zawrzeć umowę o dożywocie, na podstawie której przeniesie Pan na rzecz córki własność lokalu mieszkalnego.
Dożywocie jest instytucją prawa uregulowaną przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071). Zgodnie z art. 908 § 1 tego Kodeksu:
Jeżeli w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie (umowa o dożywocie), powinien on, w braku odmiennej umowy, przyjąć zbywcę jako domownika, dostarczać mu wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić mu odpowiednią pomoc i pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić mu własnym kosztem pogrzeb odpowiadający zwyczajom miejscowym.
Na mocy art. 908 § 2 przytoczonego Kodeksu:
Jeżeli w umowie o dożywocie nabywca nieruchomości zobowiązał się obciążyć ją na rzecz zbywcy użytkowaniem, którego wykonywanie jest ograniczone do części nieruchomości, służebnością mieszkania lub inną służebnością osobistą albo spełniać powtarzające się świadczenia w pieniądzach lub w rzeczach oznaczonych co do gatunku, użytkowanie, służebność osobista oraz uprawnienie do powtarzających się świadczeń należą do treści prawa dożywocia.
Z przywołanego przepisu wynika, że umowa o dożywocie ma charakter umowy zobowiązującej, odpłatnej i wzajemnej. Przedmiotem świadczenia ze strony zbywcy (dożywotnika) jest przeniesienie własności nieruchomości. Ustawa nie ogranicza przy tym możliwości przeniesienia własności nieruchomości w zamian za ustanowienie praw dożywocia tylko do nieruchomości (gruntowej lub lokalowej). W celu wykonania umowy dopuszczalne jest też przeniesienie udziału we współwłasności oraz prawa użytkowania wieczystego.
Charakterystyczną cechą dożywocia jest ekwiwalentność świadczeń stron tej umowy, przy czym w doktrynie uznaje się, że jest to ekwiwalentność rozumiana w sensie subiektywnym, a nie obiektywnym, co oznacza, że świadczenia stron względem siebie nie muszą mieć tego samego wymiaru ekonomicznego, ustalanego według kryteriów obiektywnych. Podkreślenia wymaga, że tego rodzaju umowy zaliczane są do odpłatnych czynności prawnych, które charakteryzują się tym, że każda ze stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej).
W literaturze cywilistycznej podkreśla się, że podstawową funkcją umowy dożywocia jest funkcja alimentacyjna. W przypadku umowy o dożywocie nie mamy do czynienia z klasycznym przykładem ekwiwalentności świadczeń jak przy umowie sprzedaży, czy zamiany. Nie oznacza to jednak, że przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje pod tytułem darmym. W zamian za swoje świadczenie zbywca nieruchomości (dożywotnik), uzyskuje określone świadczenia służące zaspakajaniu jego potrzeb w taki sposób, aby nie musiał on przyczyniać się do zdobywania środków na zaspokojenie niezbędnych wymagań życiowych. Świadczenie dożywotnika ma więc swój odpowiednik (równoważnik) w świadczeniach nabywcy nieruchomości. Należy także podkreślić, że losowy charakter umowy dożywocia nie może zmienić oceny, że ma ona charakter odpłatny. Istotą odpłatności umowy o dożywocie jest to, że zbywca dokonując przysporzenia nie czyni tego kosztem własnego majątku, albowiem uzyskuje ekwiwalentne świadczenie, posiadające określony wymiar materialny, przejawiający się choćby w zaoszczędzeniu przez zbywcę tych wydatków, które musiałby ponieść w związku z własnym utrzymaniem, gdyby nie doszło do zawarcia umowy o dożywocie. Uzyskiwane przez dożywotnika świadczenia, niewątpliwe mają określony walor finansowy, a tym samym przyjąć należy, że po stronie zbywcy nie dochodzi do bezpłatnego przysporzenia kosztem własnego majątku. Ponadto nabywca nieruchomości, który staje się jej właścicielem z mocy umowy dożywocia, nie jest ograniczony mimo zobowiązań jakie na siebie przyjął wobec dożywotnika, w rozporządzaniu nabytą nieruchomością. Może on dokonywać wszelkiego rodzaju obciążeń tej nieruchomości prawami rzeczowymi ograniczonymi jak i może zbyć te nieruchomości osobie trzeciej.
Należy także wskazać, że umowa o dożywocie w praktyce najczęściej służy zabezpieczeniu osób w podeszłym wieku, które nie polega na uzyskaniu określonego przychodu w pieniądzu, czy otrzymaniu w zamian innych konkretnych dóbr materialnych, ale na zagwarantowaniu w przyszłości przez czas nieokreślony podstaw egzystencji.
Przedmiotem świadczenia ze strony zbywcy (dożywotnika) jest przeniesienie własności nieruchomości. Ustawa nie ogranicza przy tym możliwości przeniesienia własności nieruchomości w zamian za ustanowienie praw dożywocia tylko do nieruchomości. W celu wykonania umowy dopuszczalne jest też przeniesienie udziału we współwłasności oraz nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym.
W przypadku umowy dożywocia, ustawodawca w żadnym razie nie mówi, że uprawnienia dożywotnika, będące świadczeniami zobowiązanego z tej umowy są ceną za przeniesienie własności nieruchomości. Jest to oczywiste ponieważ, pomimo tego, że zarówno umowa sprzedaży, jak i umowa dożywocia są umowami wzajemnymi, w których świadczenie jednej strony jest odpowiednikiem świadczenia drugiej i jak wskazano powyżej, subiektywnie biorąc mają one charakter ekwiwalentny także w przypadku umowy o dożywocie, to jednak czas trwania świadczeń w umowie dożywocia może być różny. To oznacza, że nie sposób choćby z tego powodu ich utożsamiać z ceną, bądź określać ich wartości. Wydaje się, że już z tego powodu do świadczeń z umowy o dożywocie nie można zastosować reguł określenia wartości rynkowej z art. 19 ust. 1-4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Nie można wobec tego podzielić wyrażonego w literaturze poglądu, że „przez odpłatne zbycie należy rozumieć przeniesienie prawa własności rzeczy lub praw, o których mowa, na inną osobę za wynagrodzeniem”. O ile konstatacja taka byłaby uprawniona na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to przeczy jej szczegółowa regulacja dotycząca przedmiotu opodatkowania z art. 19 ust. 1-4 ww. ustawy.
Pojęcia ceny nieruchomości, jej wartości i wartości rynkowej, którymi operuje art. 19 ust. 1-4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie można wprost odnieść do przedmiotu świadczenia dożywotnika z umowy o dożywocie polegającego na przeniesieniu własności nieruchomości z jednoczesnym obciążeniem tejże nieruchomości prawem dożywocia. Jeśli zaś, znaczenie normy zawartej w tym przepisie dotyczącej ustalania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, polegać miałoby na nadaniu jej znaczenia obejmującego także przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie, to w konsekwencji doszłoby do rozszerzenia zakresu stosowania tak zdekodowanej normy, które polegałoby na szerszym jej zastosowaniu w stosunku do zakresu, który posiadałaby ona bez uwzględniania tejże wykładni.
Uwzględniając powyższe, umowa o dożywocie polegająca na tym, że w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie ma charakter umowy wzajemnej, a w konsekwencji jest czynnością prawną o charakterze odpłatnym, tj. w jej wyniku dochodzi do odpłatnego zbycia nieruchomości.
Na gruncie przepisów podatkowych, mając na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2014 r. sygn. akt II FPS 4/14, stwierdzić należy, że pomimo, iż przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy dożywocia stanowi jej odpłatne zbycie, to nie jest możliwe określenie przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy tego rodzaju umowie nie można bowiem zastosować zasad określonych w przepisach art. 19 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, według których przy ustalaniu przychodu bierze się wartość nieruchomości wyrażoną w cenie określonej w umowie (lub wartość rynkową), gdyż ta w przypadku dożywocia nie występuje.
Wskazał Pan, że Pana córka zobowiązuje się, zgodnie z art. 908 Kodeksu cywilnego, zapewnić Panu własnym kosztem dożywotnie utrzymanie, polegające na przyjęciu Pana jako domownika i zapewnieniu Panu możliwości zamieszkania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, dostarczeniu środków niezbędnych do życia, wyżywienia, ubrania, światła i ogrzewania, a nadto zobowiązuje się zapewnić Panu odpowiednią pomoc i pielęgnację w chorobie oraz sprawić Panu własnym kosztem pogrzeb odpowiadający zwyczajom miejscowym.
Należy wskazać, że nabywca nieruchomości w umowie dożywocia staje się właścicielem, ale przyjmuje na siebie dożywotnie obowiązki wobec zbywcy (domownik, wyżywienie, opieka, leczenie, opał, pogrzeb) oraz koszty utrzymania nieruchomości.
Co do zasady przejęcie długu (np. hipoteki ciążącej na nieruchomości) przez nabywcę w ramach umowy dożywocia nie stanowi dodatkowego, opodatkowanego dochodu (przychodu) po stronie dożywotnika (osoby zbywającej nieruchomość).
Przejęcie długu jest elementem ekwiwalentnym – nabywca otrzymuje nieruchomość, a w zamian zobowiązuje się do świadczeń na rzecz dożywotnika, w tym do przejęcia długu. Nie jest to darowizna długu, lecz część transakcji. Umowa dożywocia jest traktowana jako umowa odpłatna (przeniesienie własności w zamian za dożywotnie utrzymanie). Zbycie nieruchomości w tej formie zazwyczaj nie generuje przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile przejęcie długu jest częścią składową świadczeń nabywcy.
Przejęcie długu w ramach realizacji umowy dożywocia będzie neutralne podatkowo dla zbywcy nieruchomości (dożywotnika), ponieważ będzie częścią świadczenia wzajemnego za przeniesienie własności. Zatem nie zapłaci Pan podatku dochodowego od osób fizycznych w przypadku, gdy zobowiązany – córka, zobowiązuje się do spłacenia lub spłacania kredytu zabezpieczonego hipoteką na lokalu i strony włączą takie zobowiązanie do treści umowy dożywocia.
Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz obowiązujące uregulowania prawne, jak również ww. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że planowane przez Pana zbycie lokalu mieszkalnego na podstawie umowy o dożywocie nie będzie skutkować obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego nawet w sytuacji, gdy nastąpi przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie (w analizowanej sprawie w 2020 r.).
Nie będzie bowiem możliwe określenie przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na zasadach wynikających z art. 19 ust. 1 i 3 tej ustawy.
Jeżeli przejęcie długu będzie częścią składową świadczeń nabywcy lokalu mieszkalnego w ramach umowy dożywocia (Pana córki), to bez znaczenia jest zgoda banku na zmianę kredytobiorcy.
Planowane przez Pana przeniesienie własności lokalu mieszkalnego na podstawie umowy o dożywocie po 1 stycznia 2026 r. nie będzie dla Pana stanowić źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ze względu na upływ terminu wskazanego w tym przepisie.
Pana stanowisko w zakresie braku obowiązku zapłaty podatku dochodowego jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych i wyroku NSA, stwierdzić należy, że są one rozstrzygnięciem wydanym w konkretnych sprawach, określonych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych i tylko do nich się odnoszących.
Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.
Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis zdarzenia różnić się będzie od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo