Interpretacja 0114-KDIP4-1.4012.161.2022.8.S.APR

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

1.  ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 9 marca 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej - uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 27 października 2022 r., sygn. akt I SA/Go 238/22 (data wpływu prawomocnego orzeczenia 27 lutego 2026 r.) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2025 r., sygn. akt I FSK 127/23 (data wpływu orzeczenia 30 stycznia 2026 r.); i

2.  stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 marca 2022 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 marca 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

1.

Gmina A. (dalej: Wnioskodawca lub Gmina) jest jednostką samorządu terytorialnego, do zakresu działania której należą zadania publiczne o znaczeniu lokalnym. Gmina została powołana do realizacji zadań własnych, o których mowa w art. 7 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm.; dalej: ustawa o samorządzie gminnym). Zadania publiczne są wykonywane przez Gminę w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Zgodnie z przepisami ustawy o samorządzie gminnym, Gmina posiada osobowość prawną.

W myśl art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym, do zadań własnych Gminy należy działalność w zakresie kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych. Natomiast, stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 18 ustawy o samorządzie gminnym, do zadań własnych Gminy należy działalność w zakresie promocji gminy.

Dodatkowo, Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT). W związku z czym, pewne czynności wykonywane przez Gminę na podstawie zawieranych umów cywilnoprawnych zaliczane są do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT (działalność gospodarcza prowadzona przez Wnioskodawcę).

2.

Gmina 10 września 2010 r. zawarła porozumienie międzygminne o realizacji wspólnego projektu pn. „(...)” (dalej: Projekt).

Wskazane powyżej porozumienie międzygminne (dalej: Porozumienie) zawarte przez Wnioskodawcę oraz 5 innych gmin (dalej razem: Partnerzy) dotyczyło wspólnej realizacji Projektu w postaci zadania inwestycyjnego, tj. zlecenia wykonania i odbioru 2 statków turystycznych przeznaczonych do żeglugi na A (A i B) oraz działań związanych z promocją dorzecza A.

Nadrzędnym celem Porozumienia był rozwój turystyki w regionie (...) i (...), w tym aktywizacja żeglugi na transgranicznym obszarze rzeki A i stworzenie dogodnych warunków dla rozwoju turystyki.

Strony porozumienia powierzyły Gminie B pełnienie roli Beneficjenta Wiodącego.

Rada Miejska w A podjęła Uchwałę nr (...) z dnia 25 czerwca 2010 r. w sprawie zawarcia - przez Gminę A wspólnie z Partnerami - Porozumienia w sprawie powierzenia przez Gminę A, C, D, E, E Gminie B zadań publicznych z zakresu realizacji Projektu.

Należy podkreślić, iż od początku realizacji wskazanego Projektu celem Wnioskodawcy jako organu władzy publicznej była wyłącznie realizacja zadań własnych nałożonych odrębnymi przepisami. Natomiast, celem Projektu nie było wykonywanie przez Gminę działalności gospodarczej.

W celu realizacji Projektu gminy będące stronami Porozumienia pozyskały dofinansowanie ze środków Programu Operacyjnego (…).

Majątek uzyskany w wyniku realizacji Projektu stanowił współwłasność Partnerów w częściach wynikających z procentowego udziału własnego każdego Partnera w Projekcie. Wskazany udział został określony na podstawie udziału liczby mieszkańców gminy każdego Partnera w stosunku do liczby mieszkańców wszystkich gmin Partnerów.

Środki finansowe na udział własny w kosztach realizacji Projektu, Partnerzy (w tym Wnioskodawca) przekazali do budżetu Beneficjenta Wiodącego w formie dotacji.

Zgodnie z wyżej wskazaną partycypacją Partnerzy ponosili wydatki na koszty niekwalifikowalne oraz koszty obsługi kredytów zaciągniętych na poczet kwoty współfinansowanej z UE.

Wydatki na realizację Projektu były dokumentowane przez wykonawców fakturami VAT wystawionymi wyłącznie na Beneficjenta Wiodącego. Zatem, Wnioskodawca nie był wskazany na przedmiotowych fakturach VAT jako nabywca.

Biorąc pod uwagę wyznaczony przepisami zakres zadań własnych Gminy oraz zakres przedmiotowy Projektu należy wskazać, że wykonanie Projektu stanowiło realizację zadań własnych Wnioskodawcy, o których mowa w powołanym powyżej art. 7 ust. 1 pkt 10 oraz pkt 18 ustawy o samorządzie gminnym, tj. działania w zakresie kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych oraz promocji gminy.

W związku z faktem, iż Partnerzy realizując przedmiotowe przedsięwzięcie realizowali zadania własne nałożone odrębnymi przepisami i nie działali - dla tej czynności - w charakterze podatnika VAT, lecz jako organ władzy publicznej oraz realizacja Projektu nie służyła czynnościom opodatkowanym VAT, Partnerzy (w tym Beneficjent Wiodący) nie mieli prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego związanego z wydatkami poniesionymi w trakcie Projektu.

W konsekwencji, podatek VAT naliczony był kosztem kwalifikowalnym Projektu.

4.

Partnerzy powierzyli Beneficjentowi Wiodącemu zadanie związane z utworzeniem stowarzyszenia „(…)” (dalej: Stowarzyszenie), którego jednym z zadań było eksploatowanie statków turystycznych wybudowanych w ramach Projektu.

Stowarzyszenie posiada osobowość prawną na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach. Stowarzyszenie zostało wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego oraz jest czynnym podatnikiem podatku VAT.

Gmina jest jednym z członków założycieli Stowarzyszenia. Należy jednak wskazać, że Stowarzyszenie jest odrębnym podmiotem od Gminy.

Wnioskodawca pragnie podkreślić, iż Stowarzyszenie nie było / nie jest jednostką budżetową oraz zakładem budżetowym Gminy, zatem nie podlega centralizacji rozliczeń VAT z Wnioskodawcą.

Głównym celem działalności Stowarzyszenia jest wspieranie i upowszechnianie idei samorządu terytorialnego w zakresie tworzenia warunków do rozwoju turystyki, w tym turystyki wodnej na rzece A oraz kreowanie, upowszechnianie oraz promowanie wizerunku regionu ze szczególnym uwzględnieniem obszaru Doliny A i zabytków regionu oraz obszaru członków Stowarzyszenia jako miejsc atrakcyjnych pod względem turystycznym i kulturalnym.

Stowarzyszenie realizuje swoje cele statutowe, m. in. poprzez prowadzenie działalności gospodarczej (organizowanie rejsów po rzece A) dla uzyskania środków na cele statutowe.

Zgodnie z statutem Stowarzyszenia dochód z działalności gospodarczej Stowarzyszenia służy wyłącznie realizacji celów statutowych i nie może być przeznaczany do podziału między jego członków.

Gmina wraz z pozostałymi Partnerami, na podstawie umowy użyczenia zawartej 14 października 2013 r., udostępniła nieodpłatnie statek A powstały w wyniku Projektu na rzecz Stowarzyszenia. Zgodnie z niniejszą umową Stowarzyszenie zobowiązało się utrzymać przedmiot użyczenia na własny koszt. Zatem, wszystkie zwykłe koszty związane z używaniem przedmiotu użyczenia w szczególności koszty utrzymania, remontów, ubezpieczenia oraz podatków ponosiło Stowarzyszenie.

Należy zaznaczyć, iż Stowarzyszenie zajęło się eksploatacją statku A bezpośrednio po oddaniu statku A do użytkowania, tj. Gmina samodzielnie nie zajmowała się eksploatacją statku.

Stowarzyszenie wykorzystywało majątek powstały w wyniku Projektu na potrzeby działalności statutowej, jak również w pewnym zakresie do działalności gospodarczej (np. biletowane rejsy po rzece A).

Przychody związane z organizowaniem rejsów po rzece A osiągało wyłącznie Stowarzyszenie jako odrębny podmiot od Wnioskodawcy.

Natomiast, Gmina - w związku z realizacją Projektu - nie osiągnęła żadnych przychodów związanych zarówno z organizowaniem rejsów statkiem turystycznym A oraz udostępnianiem statku turystycznego A na rzecz Stowarzyszenia. Nie wykorzystywała również statku A do innych celów komercyjnych i nie prowadziła działalności gospodarczej z użyciem statku A.

5.

Następnie, dnia 10 marca 2021 r. Partnerzy podpisali umowę zniesienia współwłasności statku A.

Zgodnie z powyżej wskazaną umową Partnerzy znieśli z obowiązkiem spłaty współwłasność statku A w ten sposób, że Gmina B stała się wyłącznym właścicielem statku A. Wnioskodawca otrzymał od Gminy B z tego tytułu należność odpowiadającą wartości posiadanych udziałów we współwłasności Statku A.

Pytanie

Czy w związku z tym, że statek A - przez cały okres, w którym Gmina była współwłaścicielem wskazanego środka ruchomego - był wykorzystywany przez Gminę wyłącznie do realizacji zadań własnych Gminy i nie był wykorzystywany w żadnym zakresie do działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.; dalej: ustawa o VAT), Gmina była zobowiązana potraktować zniesienie współwłasności statku A na rzecz Gminy B jako działalność będącą poza przepisami ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z tym, że statek A - przez cały okres, w którym Gmina była współwłaścicielem wskazanego środka ruchomego - był wykorzystywany przez Gminę wyłącznie do realizacji zadań własnych Gminy: nie był wykorzystywany w żadnym zakresie do działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, Gmina była zobowiązana potraktować zniesienie współwłasności statku A na rzecz Gminy B. jako działalność będącą poza przepisami ustawy o VAT.

Poniżej Gmina przedstawia szczegółowe uzasadnienie swojego stanowiska.

Uzasadnienie:

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega m.in. odpłatna dostawa towarów.

Natomiast, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Należy zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeżeli jest wykonywana przez podatnika.

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 tej regulacji, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Jednocześnie, jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

W konsekwencji, kryterium uznania jednostki samorządu terytorialnego za podatnika VAT jest charakter wykonywanych przez nią czynności, tj. czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników. Natomiast, jednostka samorządu terytorialnego będzie uznana za podatnika VAT, jeżeli wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jej zadań oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jej zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.

Zatem, z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku VAT jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Bowiem tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

Natomiast, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 10 i pkt 18 ustawy o samorządzie gminnym, zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują działania w zakresie kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych oraz promocji gminy.

Mając na uwadze powyższe należy uznać, iż Gmina realizując Projekt, nie nabyła udziału we współwłasności statku turystycznego A do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i tym samym nie działała - dla tej czynności - w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 tej ustawy. Wydatki związane z realizacją Projektu były bowiem ponoszone w związku z realizacją zadań własnych Gminy z zakresu kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych oraz promocji Gminy.

Jak zostało wskazane, Gmina nie wykorzystywała statku A - przez cały okres posiadania udziałów we współwłasności - do świadczenia odpłatnych usług / dostawy towarów, które podlegałyby opodatkowaniu VAT po stronie Gminy i stanowiłyby działalność gospodarczą Gminy w rozumieniu ustawy o VAT.

W konsekwencji, czynności wynikające z zadań własnych, nałożonych odrębnymi przepisami, realizowane w ramach reżimu publicznoprawnego, pozostają poza zakresem ustawy o VAT. Są one bowiem realizowane przez Gminę poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a Gmina realizując te czynności nie występuje w charakterze podatnika podatku VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

Zatem, Wnioskodawca (i) nie nabył udziałów we współwłasności Statku A na potrzeby działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, w związku z tym Gminie nie przysługiwało z tytułu wskazanego nabycia prawo do odliczenia podatku VAT oraz (ii) nie wykorzystywał Statku A - przez cały okres posiadania udziałów we współwłasności - do działalności gospodarczej, lecz do działalności publicznoprawnej. Zatem, również znosząc współwłasność statku A na rzecz Gminy B, Wnioskodawca nie wykonywał działalności gospodarczej oraz nie występował w charakterze podatnika VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

Zdaniem Gminy, zniesienie współwłasności rzeczy ruchomej wykorzystywanej wyłącznie do działalności publicznoprawnej nie można traktować jako działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a więc wskazana czynność nie podlega opodatkowaniu VAT.

Należy również zaznaczyć, iż Wnioskodawca w związku ze zniesieniem współwłasności statku A nie podejmował działań marketingowych w celu sprzedaży udziałów we współwłasności statku A. Co oznacza, że Gmina nie podejmowała działań charakterystycznych dla działalności handlowej i profesjonalnej.

Dodatkowo, stosując prounijną wykładnię prawa krajowego, należy zaznaczyć, iż art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, stanowi implementację art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady Unii Europejskiej z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji

Zatem, dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, uwzględnić należy również to, czy wyłączenie podmiotu prawa publicznego z katalogu podatników podatku VAT nie spowoduje w danej sytuacji zagrożenia dla zasady konkurencyjności.

Zdaniem Wnioskodawcy, nie stanowi działalności gospodarczej czynność jednorazowa, okazjonalna. Za działalność gospodarczą - zdaniem Gminy - nie może być uznana jednorazowa sprzedaż statku turystycznego A, zwłaszcza w sytuacji, gdy przy zakupie nie dokonano odliczenia podatku VAT naliczonego oraz statek A nie był wykorzystywany przez Wnioskodawcę do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Należy zaznaczyć, iż Gmina nie prowadzi w sposób częstotliwy (powtarzalny) handlu tego typu rzeczami ruchomymi, nie prowadzi takiej działalności handlowej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Zgodnie z postanowieniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z dnia 20 marca 2014 r. w sprawie C-72/13 Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów, czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą być same z siebie uznane za działalność gospodarczą, aby zasada wyłączenia z opodatkowania znalazła zastosowanie, muszą być kumulatywnie spełnione dwie przesłanki, to znaczy, dana działalność po pierwsze powinna być wykonywana przez podmiot prawa publicznego, a po drugie - powinien on działać w charakterze władzy publicznej. Odnośnie do tej ostatniej przesłanki, sposoby wykonywania danej działalności pozwalają na ustalenie zakresu wyłączenia podmiotów prawa publicznego z opodatkowania VAT. Działalność wykonywaną w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112 stanowi działalność wykonywana przez podmioty prawa publicznego w ramach właściwego dla nich reżimu prawnego, z wyłączeniem tej działalności, która jest wykonywana przez nie na tych samych warunkach prawnych co działalność wykonywana przez prywatnych przedsiębiorców. Dalej TSUE stwierdził, że: „podmioty takie należy uznać za podatników zgodnie z art. 13 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112 w sytuacji, gdyby wyłączenie ich z opodatkowania miało prowadzić do znaczącego zakłócenia konkurencji” (...) „określenie „znaczące” powinno być rozumiane jako zmierzające do ograniczenia zakresu wyłączenia z opodatkowania i nie powinno być interpretowane w sposób zawężający, tak iż wyłączenie podmiotów prawa publicznego z opodatkowania jest dopuszczalne, o ile wynikałyby stąd jedynie nieznaczne zakłócenia konkurencji”.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, Gmina była zobowiązana potraktować zniesienie współwłasności statku A na rzecz Gminy B jako działalność będącą poza przepisami ustawy o VAT, tym samym omawiana czynność nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT - ponieważ Gmina nabywając statek A realizowała zadania własne nałożone odrębnymi przepisami i nie występowała - dla tej czynności - w charakterze podatnika VAT, lecz jako organ władzy publicznej oraz nie wykorzystywała wskazanego statku - przez cały okres, w którym Gmina była współwłaścicielem wskazanego środka ruchomego - do działalności gospodarczej, lecz wyłącznie działalności publicznoprawnej. Dodatkowo, wyłączenie z opodatkowania VAT zniesienia współwłasności statku A przez Gminę nie spowodowało znaczącego zakłócenia konkurencji.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przykładowo:

• w wyroku z 6 lipca 2018 r. (sygn. akt I FSK 468/16) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż: „Zaznaczenia wymaga w tym miejscu, że przy wykładni art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, dokonywanej według reguł wykładni zgodnej, uwzględnić należy również to, czy wyłączenie podmiotu prawa publicznego z katalogu podatników podatku od towarów i usług nie spowoduje w danej sytuacji zagrożenia dla zasady konkurencyjności. (...) Zatem jedynie skutek w postaci znaczącego zakłócenia konkurencji stanowi przesłankę opodatkowania tych czynności organów władzy publicznej, które organy te wykonują w takim właśnie charakterze i które - co do zasady - nie podlegają opodatkowaniu. Działanie przez organ władzy publicznej (urząd obsługujący taki organ) w ramach działalności gospodarczej, wyklucza zastosowanie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał argumenty wykluczające działanie wnioskodawcy w warunkach znaczącego zakłócenia konkurencji. Trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że do znacznego zakłócenia konkurencji nie mogło dojść przy sprzedaży trzech pojazdów wskazanych we wniosku przez wnioskodawcę w sytuacji, gdy była to czynność jednorazowa i okazjonalna”;
• w wyroku z 25 stycznia 2018 r. (sygn. akt I FSK 483/16) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż: „Zasadnie Sąd pierwszej instancji odwołał się do przeznaczenia sprzedawanych samochodów, determinującego konieczność ich zakupu w celu realizacji zadań Ośrodka nałożonych nań przepisami ustawy. (...) Słusznie więc Sąd pierwszej instancji wziął też pod uwagę, że przedmiotowe samochody stanowią majątek Ośrodka, niezbędny do realizacji tych zadań, a co więcej - ich posiadanie przez Ośrodek jest obowiązkiem wynikającym z art. 53 u.k.p. Skoro zatem Ośrodek ma zamiar sprzedać samochody osobowe, stanowiące należące do niego środki trwałe, nabyte w celu realizacji działalności o charakterze publicznym, pozostającej poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, nie zaś na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, to nie ma podstaw do uznania, że sprzedaży tej Ośrodek dokona działając jako podatnik podatku od towarów i usług. W rezultacie więc sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem”;
• w wyroku z 6 lipca 2017 r. (sygn. akt I FSK 2276/15) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż: „przy ocenie, czy sprzedaż przedmiotowych samochodów należy uznać za działalność gospodarczą ma znaczenie wskazana w uzupełnieniu wniosku o wydanie interpretacji okoliczność, że Ośrodek „nie podejmuje oraz nie będzie podejmował działań marketingowych w celu sprzedaży samochodów”. Oznacza to bowiem, że w związku ze sprzedażą Ośrodek nie będzie podejmował działań charakterystycznych dla działalności handlowej. Brak takich działań potwierdza trafność stwierdzenia WSA, że Ośrodek „nie angażuje środków tak jak przedsiębiorca w celu osiągnięcia zysku (...)”, a jego celem jest wymiana pojazdów wykorzystywanych do realizacji zadań publicznoprawnych. (...) W rezultacie Minister Finansów nie podważył stanowiska Sądu pierwszej instancji sprowadzającego się to tego, że sprzedaż przedmiotowych samochodów nie stanowi działalności gospodarczej, umożliwiając jedynie Ośrodkowi wywiązywanie się z obowiązku nałożonego nań przepisami ustawy, do realizacji którego został powołany. Naczelny Sąd Administracyjny stanowisko to uznał za prawidłowe. Tym samym Ośrodek działając jak podmiot władzy publicznej (samodzielna jednostka samorządowa) w rozumieniu art. 15 ust. 6 u.p.t.u., wykonuje czynności, które - co do zasady - nie podlegają opodatkowaniu”.

Dodatkowo, powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie również w interpretacjach organów podatkowych, przykładowo:

• Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 14 lipca 2021 r. (sygn. 0112-KDIL1-2.4012.245.2021.1.PG) stwierdzi, iż: „skoro - jak wskazał Wnioskodawca przedmiotowe środki trwałe były faktycznie nabyte oraz użytkowane tylko i wyłącznie do realizacji zadań statutowych jednostki, czyli do celów, które stanowią działalność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług - to należy uznać, że ich sprzedaż nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, ponieważ Powiat w przedmiotowej sprawie nie działa w charakterze podatnika, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Reasumując, stwierdzić należy, że z uwagi na to, że przez cały okres eksploatacji, zarówno przyczepa rolnicza jak i samochód ciężarowy były wykorzystywane tylko i wyłącznie do realizacji celów statutowych związanych z utrzymaniem dróg powiatowych i nie były w żadnym zakresie wykorzystywane do działalności gospodarczej, Powiat może potraktować sprzedaż zbędnego w dalszej działalności statutowej sprzętu, jako działalność będącą poza przepisami ustawy o VAT, a w konsekwencji dokonując przedmiotowej sprzedaży Powiat nie powinien zastosować stawki podatku VAT ani udokumentować tej sprzedaży fakturą VAT oraz nie powinien wykazać całej transakcji w miesiącu dokonania sprzedaży w deklaracji JPK_V7M”;
• Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 28 czerwca 2021 r. (sygn. 0111-KDIB3-2.4012.312.2021.1.KK) stwierdził, iż: „należy każdorazowo analizować, czy sprzedaż majątku jednostki samorządu terytorialnego podlega wyłączeniu z VAT. Należy pamiętać, że w każdym przypadku konieczna jest ocena spełniania przesłanek art. 9 i 13 dyrektywy 2006/112/WE (odpowiednio art. 15 ustawy o VAT) w konkretnych okolicznościach faktycznych sprawy. (...) Analiza okoliczności sprawy na tle przywołanych przepisów pozwala stwierdzić, że skoro 14 szt. maszyn do szycia, pawilon wystawienniczy oraz 40 kompletów stolików z dwoma ławami nie zostały nabyte na potrzeby działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy, lecz wyłącznie do celów niekomercyjnych i wykorzystywane były podczas organizacji wydarzeń i warsztatów na terenie Gminy, a więc do realizacji jej zadań własnych, czyli do wykonywania działalności publiczno-prawnej i Wnioskodawcy przy nabyciu tego sprzętu nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT, to Wnioskodawca sprzedając ww. sprzęt nie działa dla tej czynności „w charakterze podatnika”. Sprzedaży przedmiotowego sprzętu, wykorzystywanego do wykonywania zadań publicznych nie sposób traktować w kategorii działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Oznacza to, że sprzedaż 14 szt. maszyn do szycia, pawilonu wystawienniczego oraz 40 kompletów stolików z dwoma ławami nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT”;
• Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 16 października 2020 r. (sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.626.2020.2.JM) stwierdził, iż: „Kryterium decydującym o uznaniu organu władzy publicznej za podatnika podatku od towarów i usług jest zachowywanie się nie jak organ władzy, lecz jak podmiot gospodarczy (przedsiębiorca) w stosunku do określonych transakcji lub czynności. (...) Zatem przedmiotowe samochody były wykorzystywane wyłącznie do działań ustawowych, tj. do zadań zgodnych z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, czyli czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, nie zaś na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. W konsekwencji, nie ma podstaw do uznania, że Wnioskodawca dokonując sprzedaży przedmiotowych samochodów działał jako podatnik podatku od towarów i usług. Oznacza to, że sprzedaż ww. samochodów nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. W świetle powyższego uznać należy, iż Wnioskodawca dokonując sprzedaży samochodów będących przedmiotem opisu sprawy, nie działał jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a tym samym ww. sprzedaż samochodów należy traktować jako czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 13 maja 2022 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0114-KDIP4-1.4012.161.2022.1.APR, w której uznałem Państwa stanowisko za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Państwu 13 maja 2022 r.

Skarga na interpretację indywidualną

7 czerwca 2022 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.

Wnieśli Państwo o:

1.  uchylenie zaskarżonej Interpretacji w całości;

2.  zasądzenie od Organu interpretacyjnego na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił skarżoną interpretację - wyrokiem z 27 października 2022 r., sygn. akt I SA/Go 238/22.

Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 11 grudnia 2025 r., sygn. akt I FSK 127/23 oddalił skargę kasacyjną.

Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 11 grudnia 2025 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

• uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;
• ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej - stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Jak wynika z art. 2 pkt 6 ustawy:

W myśl art. 2 ust. 22 ustawy:

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów - w rozumieniu art. 7 ustawy - podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Przepis art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, że:

Z przepisu art. 15 ust. 2 ustawy wynika, że:

Konieczność implementacji przepisów prawa wspólnotowego do prawa krajowego wymusiła na ustawodawcy odrębne określenie statusu organów władzy publicznej.

Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady. Zgodnie z ww. regulacją Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

W świetle art. 15 ust. 6 ustawy:

Unormowanie to stanowi odzwierciedlenie art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, który stwierdza, że:

Ustawa o podatku od towarów i usług posługując się sformułowaniem „organy władzy publicznej” nie definiuje tego pojęcia, tak jak i Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej. W świetle art. 16 ust. 2 Konstytucji RP:

Rozwinięcie tej regulacji zawarto w art. 163 Konstytucji RP, zgodnie z którym:

Z powołanych przepisów wynika, że pojęciem tym objęte są wszelkie organy państwowe i samorządu terytorialnego.

Zatem - w świetle powołanych powyżej przepisów - organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.

Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych) - tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Wyłączenie z grona podatników VAT organów władzy publicznej jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji państwowych np. w zakresie administracji, sądownictwa, obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia zasad konkurencji. Organy władzy publicznej są podatnikami VAT w zakresie czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych.

Konieczność spełniania dwóch warunków wyłączających organy publiczne z opodatkowania VAT (wykonywanie czynności przez organ podlegający prawu publicznemu oraz wykonywanie danej czynności przez podmiot działający w charakterze organu publicznego w odniesieniu do tej czynności) była wielokrotnie podkreślana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jak stwierdził TSUE w orzeczeniu w sprawie C-4/89 - Comune di Carpaneto Piascentino i inni a Ufficio provinciale imposta sul valore aggiunto di Piacenza:

W wyroku z 16 września 2008 r. w sprawie C-288/07 TSUE wyjaśnił, że:

Z przytoczonego wyroku wynika zatem, że zarówno regulacje art. 4 VI Dyrektywy, jak i art. 13 Dyrektywy 112/2006/WE Rady zmierzają do opodatkowania podatkiem od wartości dodanej podmiotów prawa publicznego także wówczas, gdy działają one w charakterze organów władzy publicznej i prowadzą każdy rodzaj działalności mającej charakter gospodarczy. Jeśli zatem organ władzy publicznej wykonuje określoną działalność o charakterze gospodarczym w ramach właściwego mu reżimu prawnego, to wówczas należy traktować go jako podatnika VAT.

20 marca 2014 r. TSUE wydał postanowienie w sprawie C-72/13 Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów, w którym orzekł, że:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 559):

W świetle art. 6 ust. 1 ww. ustawy:

Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 10 i 18 ww. ustawy o samorządzie gminnym:

Ponadto zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy:

Na podstawie art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Jak stanowi art. 9 ust. 3 powołanej wyżej ustawy:

Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 12 ww. ustawy o samorządzie gminnym:

W myśl art. 64 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym:

Z art. 74 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że:

Ponadto z art. 74 ust. 2 ww. ustawy o samorządzie gminnym wynika, że:

Zatem, ww. porozumienie pomiędzy gminami stanowi jedną z form współdziałania gmin mającą na celu wspólne wykonywanie zadań publicznych. Istotą porozumienia międzygminnego jest przejęcie przez jedną z gmin obowiązku wykonywania zadań publicznych ciążącego na innych gminach (bądź gminie).

Jednocześnie podkreślić należy, że porozumienia międzygminne nie stanowią umów prawa cywilnego, lecz są rodzajem umowy publicznoprawnej. Znajduje to również potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 27 września 1994 r., sygn. akt SA/Łd 1906/94), zgodnie z którym:

Warunkiem formalnym przystąpienia gminy do realizacji porozumienia międzygminnego jest wyrażenie takiej woli przez radę gminy w drodze uchwały (art. 18 ust. 2 pkt 12 ustawy o samorządzie gminnym). Zadania własne, z mocy ustawy mogą być więc brane pod uwagę jako przedmiot porozumienia międzygminnego. Gmina przejmująca zadania wykonuje je w imieniu własnym i wobec podmiotów trzecich to gmina przejmująca występuje jako organ administracji samorządowej.

Gmina przejmująca do realizacji wykonywanie zadań publicznych musi dysponować środkami majątkowymi, za pomocą których będzie wykonywać określone w porozumieniu zadania. Z kolei gmina przekazująca realizację zadań publicznych będzie brać udział w kosztach wykonywania zadań według parytetu określonego w treści porozumienia.

Stosownie do art. 46 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1672 ze zm.):

Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że Gmina, wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działa w charakterze podatnika podatku VAT.

W tym miejscu należy wskazać, że pojęcie podatnika obejmuje swym zakresem podmioty, które dokonują czynności podlegającej opodatkowaniu. Ustawodawca określił wskazane pojęcie na tyle szeroko, by w każdym przypadku profesjonalnej aktywności zawodowej, dokonywania czynności opodatkowanych podmiot mógł zostać uznany za podatnika w zakresie tych czynności.

Działalność gospodarcza ma miejsce również wówczas, gdy nie przyniosła ona żadnych widocznych efektów (bez względu na cel lub rezultat takiej działalności). Charakterystyka ta pozwala na uznanie, że pojęcie podatnika na gruncie podatku od towarów i usług ma wymiar autonomiczny - niezależny od uregulowań innych aktów normatywnych regulujących stosunki prawnopodatkowe.

Jednocześnie należy wskazać, że kwestia współwłasności została uregulowana w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.).

W myśl art. 195 ustawy Kodeks cywilny:

Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.

Zgodnie z art. 196 ustawy Kodeks cywilny:

W przypadku współwłasności w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w rzeczy. Udział wyraża zakres uprawnień współwłaściciela względem rzeczy wspólnej. Współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela.

Ponadto zgodnie z art. 198 ustawy Kodeks cywilny:

Współwłaściciele są zatem odrębnymi podmiotami prawa.

W myśl art. 210 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Z powyższej normy wynika więc, że ustawodawca przyznaje każdemu ze współwłaścicieli roszczenie o zniesienie współwłasności. Jego zaspokojenie może nastąpić w trybie umownego zniesienia współwłasności lub na drodze orzeczenia sądowego. Żaden ze współwłaścicieli nie może zaś skutecznie sprzeciwiać się zniesieniu współwłasności.

Ponadto zgodnie z art. 211 ustawy Kodeks cywilny:

Zasadą jest, że zniesienie współwłasności powinno nastąpić przede wszystkim przez podział fizyczny rzeczy wspólnej. Podział rzeczy wspólnej prowadzi do zniesienia współwłasności. Jest bowiem oczywiste, że w wyniku podziału powstają nowe przedmioty własności - samoistne, odrębne rzeczy, wydzielone z większej rzeczy macierzystej (poprzednio wspólnej). Przypadają zaś one na wyłączną własność poszczególnym współwłaścicielom. Tym samym, wygasa współwłasność macierzystej rzeczy wspólnej.

Z opisu sprawy wynika, że 10 września 2010 r. zawarli Państwo porozumienie międzygminne o realizacji wspólnego projektu pn. „(...)”.

Wskazane Porozumienie zawarte przez Państwa oraz 5 innych gmin dotyczyło wspólnej realizacji Projektu w postaci zadania inwestycyjnego, tj. zlecenia wykonania i odbioru 2 statków turystycznych przeznaczonych do żeglugi na A (A i B) oraz działań związanych z promocją dorzecza A. Wykonanie Projektu stanowiło realizację Państwa zadań własnych, o których mowa w powołanym powyżej art. 7 ust. 1 pkt 10 oraz pkt 18 ustawy o samorządzie gminnym, tj. działania w zakresie kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych oraz promocji gminy.

Partnerzy powierzyli Beneficjentowi Wiodącemu zadanie związane z utworzeniem Stowarzyszenia, którego jednym z zadań było eksploatowanie statków turystycznych wybudowanych w ramach Projektu.

Wraz z pozostałymi Partnerami, na podstawie umowy użyczenia, udostępnili Państwo nieodpłatnie statek A powstały w wyniku Projektu na rzecz Stowarzyszenia. Stowarzyszenie zajęło się eksploatacją statku A bezpośrednio po oddaniu statku A do użytkowania, tj. samodzielnie nie zajmowali się Państwo eksploatacją statku.

Stowarzyszenie wykorzystywało majątek powstały w wyniku Projektu na potrzeby działalności statutowej, jak również w pewnym zakresie do działalności gospodarczej (np. biletowane rejsy po rzece A). Przychody związane z organizowaniem rejsów po rzece A osiągało wyłącznie Stowarzyszenie jako odrębny od Państwa podmiot.

Natomiast, Państwo - w związku z realizacją Projektu - nie osiągnęli żadnych przychodów związanych zarówno z organizowaniem rejsów statkiem turystycznym A oraz udostępnianiem statku turystycznego A na rzecz Stowarzyszenia. Nie wykorzystywali Państwo również statku A do innych celów komercyjnych i nie prowadzili działalności gospodarczej z użyciem statku A.

10 marca 2021 r. Partnerzy podpisali umowę zniesienia współwłasności statku A.

Zgadnie z powyżej wskazaną umową Partnerzy znieśli z obowiązkiem spłaty współwłasność statku A w ten sposób, że Beneficjent Wiodący stał się wyłącznym właścicielem statku A.

Państwa wątpliwości dotyczą opodatkowania podatkiem VAT czynności zniesienia współwłasności statku A na rzecz Gminy B.

W analizowanej sprawie skoro będący przedmiotem zniesienia współwłasności statek A był przez cały okres jego posiadania przez Państwa wykorzystywany wyłącznie do realizacji zadań własnych, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 i pkt 18 ustawy o samorządzie gminnym, a więc w zakresie kultury fizycznej i turystyki oraz promocji gminy, to dokonując czynności zniesienia współwłasności na rzecz Gminy B. nie będą Państwo działali dla tej czynności w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Czynność zniesienia współwłasności statku A, który nie był wykorzystywany przez Państwa do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, lecz wyłącznie do realizacji zadań własnych wykonywanych w ramach reżimu publicznoprawnego, pozostaje poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe wynika z faktu, że realizując wskazany Projekt działali Państwo jako organ władzy publicznej, a nie jako podatnik VAT, zaś przedmiotowy majątek nie służył czynnościom opodatkowanym. Tym samym również czynność jego zbycia (w drodze zniesienia współwłasności za spłatą) nie stanowi przejawu działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.

Co istotne nie uzyskiwali Państwo żadnych przychodów z tytułu wykorzystania statku A, nie oddawali go Państwo odpłatnie do używania ani nie wykorzystywali go Państwo do czynności opodatkowanych, a jego eksploatacja była prowadzona przez odrębny podmiot - Stowarzyszenie. W konsekwencji brak jest związku pomiędzy przedmiotowym składnikiem majątku a Państwa działalnością gospodarczą.

Oznacza to, że dokonując zniesienia współwłasności statku A na rzecz Gminy B., nie działali Państwo jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a tym samym zbycia udziałów w ramach zniesienia współwłasności statku A nie należy traktować jako czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zatem zniesienie współwłasności statku A na rzecz Gminy B., w sytuacji gdy statek ten był wykorzystywany wyłącznie do realizacji Państwa zadań własnych i nie służył działalności gospodarczej, stanowi czynność pozostającą poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, tj. czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Powyższe potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 27 października 2022 r., sygn. akt I SA/Go 238/22, zapadłym w niniejszej sprawie, w którym wskazał, że:

Zdaniem Sądu:

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 grudnia 2025 r., sygn. akt I FSK 127/23, również zapadłym w niniejszej sprawie, podzielił stanowisko WSA i stwierdził, że:

Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), ul. (…), (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.