Wnioskodawczyni jest syndykiem prowadzącym działalność gospodarczą, wykonującym czynności w postępowaniach upadłościowych osób fizycznych. W związku z prowadzeniem tych postępowań ponosi różne wydatki, takie jak wynagrodzenia pracowników, wynajem biura, koszty podróży, korespondencji i materiałów biurowych, które refakturowane są na upadłych z VAT. Wydatki te są dzielone proporcjonalnie na poszczególne upadłości i…
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.
15 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 12 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania kosztów prowadzenia postępowań upadłościowych, którymi obciąża Pani upadłych oraz sposobu dokumentowania tego obciążenia. Treść wniosku jest następująca:
Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Podstawowym zakresem działalności gospodarczej jest realizacja zadań jako syndyk, zgodnie z art. 156 ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe.
W ramach tej działalności prowadzi jednocześnie wiele postępowań upadłościowych osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej jako syndyk masy upadłości (tzw. upadłości konsumenckie). Pomimo tego, że te postępowania prowadzone są w trybie uproszczonym (na podstawie art. 491(1) ust. 1 Pr. U.), połowa z tych upadłości jest postępowaniem upadłościowym byłych przedsiębiorców, którzy prowadzili jeszcze do niedawna prężnie działające przedsiębiorstwa, a co za tym idzie sprawy są trudne, upadli mają bardzo wielu wierzycieli, dokumentacja spraw jest bardzo obszerna. Z uwagi na stopień skomplikowania tych postępowań upadłościowych, ze względu na dużą ilość tych postępowań prowadzonych jednocześnie przez syndyka, w celu wykonania niezbędnych czynności oraz zabezpieczenia masy upadłości, koniecznym jest ponoszenie następujących wydatków:
1) wynagrodzenia dwóch pracowników zatrudnionych na postawie umowy o pracę, koszty tych wynagrodzeń są dzielone po równo na wszystkie prowadzone w danym miesiącu upadłości i refakturowane ze stawką VAT 23%;
2) wynajem biura syndyka od osoby fizycznej, koszt czynszu najmu jest dzielony po równo na wszystkie prowadzone w danym miesiącu upadłości i refakturowany ze stawką VAT 23%;
3) paliwo za dojazdy do miejscowości znajdujące się w promieniu do 50 km od siedziby syndyka – wyjazdy na spotkanie z upadłym. Wnioskodawca korzysta w prywatnego samochodu, który nie jest wpisany do ewidencji środków trwałych. Wnioskodawca rozlicza kilometrówkę. Koszt podróży służbowej jest refakturowany ze stawką VAT 23% tylko dla upadłego, do którego w danym miesiącu był wyjazd i jest refakturowany;
4) koszty korespondencji, m.in. koszt znaczków – są refakturowane na upadłych ze stawką VAT 23%;
5) materiały biurowe – około 3 razy w roku syndyk dokonuje zakupu materiałów biurowych: papier, tonery do drukarek, koperty. Koszty tych materiałów biurowych są dzielone po równo na wszystkie prowadzone w danym miesiącu upadłości i refakturowane ze stawką VAT 23%.
Powyższe pozycje są sumowane dla każdego upadłego, Wnioskodawca tworzy zestawienie w formie tabeli (...), w której zapisuje dokładne kwoty wszystkich powyższych pozycji, łączną sumę i tak wydrukowane zestawienie jest załącznikiem do miesięcznych refaktur.
Jeśli syndyk prowadzi jednocześnie np. 50 postępowań upadłościowych łączna kwota kosztów powstałych w związku z prowadzeniem postępowań upadłościowych dzieli się na poszczególne upadłości.
Po wystawieniu faktury syndyk przelewa kwoty ze środków masy upadłości danego upadłego i prowadzi szczegółową ewidencję wpływów/wydatków danej upadłości.
Jeśli w masie upadłości nie ma środków na pokrycie tych kosztów syndyk wnosi o przyznanie zaliczki ze Skarbu Państwa – oznacza to, że pokrywa je tymczasowo Skarb Państwa – ostatecznie będą spłacone przez upadłego w planie spłaty. Najpierw pokrywa się koszty postępowania, a dopiero w drugiej kolejności wierzyciele otrzymują spłaty.
Na mocy art. 491(9) Pr. U. syndykowi przysługuje prawo do wynagrodzenia za wykonane czynności, odpowiadającego wykonanej pracy. Ponadto syndykowi przysługuje prawo do zwrotu wydatków koniecznych, poniesionych w związku z wykonywaniem czynności. Wszystkie wydatki wpisywane są na bieżąco w Rejestrze zobowiązań masy upadłości. Upadły, a także wierzyciele, mogą na każdym etapie postępowania zaskarżać wydatki poniesione przez syndyka, a do tego służy im skarga na czynności syndyka (art. 491 (12a) Pr. U.).
Po zakończeniu postępowania syndyk składa sprawozdanie ostateczne (art. 168 ust. 4 Pr. U.), które obejmuje także raport z wpływów i wydatków. Na to sprawozdanie także mogą złożyć skargę na czynności syndyka. Sędzia wyznaczony rozpozna skargę, jeśli ta wpłynie, nawet po zakończeniu postępowania upadłościowego. Nikt inny nie zatwierdza wydatków, kontrolę mają upadły i wierzyciele.
O wynagrodzeniu i zwrocie wydatków orzeka sąd na jego wniosek.
Wydatki te są ściśle związane z daną upadłością. Wnioskodawczyni ma prawo do zwrotu poniesionych wydatków, art. 160 ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe wprost się do tego odnosi wskazując, że „syndyk dokonuje czynności w imieniu własnym na rachunek upadłego”.
1. Czy zwrot wydatków za wynagrodzenia pracowników poniesionych osobiście przez Wnioskodawczynię ze środków własnych, których wydatkowanie na bieżąco rejestrowane jest w systemie KRZ, powinien być doliczony do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług i potwierdzony fakturą ze stawką VAT 23%, czy na tą okoliczność powinna wystawiać notę obciążeniową?
2. Czy wydatki na wynajem biura, używanie samochodu prywatnego, korespondencję, materiały biurowe poniesione osobiście przez Wnioskodawczynię ze środków własnych, których wydatkowanie na bieżąco rejestrowane jest w systemie KRZ, powinien być doliczony do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług i potwierdzony fakturą ze stawką VAT 23%, czy na tą okoliczność powinna wystawiać notę obciążeniową?
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, (dalej: ustawa o VAT), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Powołany wyżej art. 8 ust. 1 ustawy wskazuje, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności, bądź sytuacji. Zatem, aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem.
Na mocy art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Z kolei na podstawie art. 29a ust. 6 ustawy, podstawa opodatkowania obejmuje:
1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;
2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
Na podstawie art. 29a ust. 7, podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży;
3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.
Z powyższego wynika, że art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
Oznacza to, że ustawodawca nie przewidział szczególnego uregulowania podstawy opodatkowania w zakresie usług syndyka.
Natomiast na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
Zdaniem Wnioskodawczyni zwrot wskazanych wydatków nie wyczerpuje znamion świadczonej usługi w rozumieniu art. 8 ustawy o VAT.
Wskazany zwrot wydatków nie ma bowiem żadnego związku z wynagrodzeniem z tytułu pełnionej funkcji syndyka. Wynagrodzenie syndyka jest przyznawane za przeprowadzenie postępowania upadłościowego, w tym za likwidację masy upadłości, ustalenie listy wierzytelności, przedłożenie oddzielnych planów spłaty, planu podziału i planu spłaty wierzycieli, realizacji planów podziału z funduszów masy, na podstawie przepisów prawa upadłościowego i naprawczego. Wysokość wynagrodzenia i zaliczki na wynagrodzenie ustalane są przez sąd w formie postanowienia i obejmuje kwotę netto oraz podatek VAT. Po otrzymaniu powyższego postanowienia Wnioskodawczyni wystawia fakturę VAT na upadłego, w której zawarte są powyższe kwoty.
W omawianej sytuacji, zwrot kwoty, którą syndyk wyłożył ze środków własnych np. na poczet wynagrodzeń pracowników, nie jest zapłatą w literalnym rozumieniu tego słowa, a więc bezzasadnym byłoby wskazanie jej jako podstawy opodatkowania.
Z kolei biorąc pod uwagę przepisy unijne w kwestii problematyki refakturowania, refakturowanie to nie tylko „odsprzedaż usług”, ale również poniesienie (wyłożenie) określonych kosztów na rzecz klienta, którymi jest on następnie obciążany. Nie jest to de facto „kupno” czy „odsprzedaż” usługi, w tym przypadku przez syndyka, ale jej poniesienie (wyłożenie) przez niego, jako pośrednika. Swojej racji Wnioskodawczyni upatruje w art. 79 lit. c dyrektywy VAT z 2006 r. który mówi, iż podstawa opodatkowania nie obejmuje tych kwot, które podatnik otrzymał od nabywcy i klienta jako zwrot kosztów poniesionych (wyłożonych) w imieniu i na rachunek tego ostatniego, jeżeli kwoty te zostały odrębnie zaksięgowane, a podatnik może udowodnić faktyczną wysokość tych wydatków.
Zgodnie z art. 491 (5) ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2020 r. poz. 1228 z późn. zm.) uwzględniając wniosek o ogłoszenie upadłości, sąd wydaje postanowienie o ogłoszeniu upadłości, w którym wyznacza syndyka.
Stosownym postanowieniem sąd powierza zatem syndykowi pełnienie określonych funkcji w postępowaniu upadłościowym, których zakres precyzuje ustawa. Wysokość wynagrodzenia za czynności syndyka odpowiadające wykonywanej pracy określona jest w art. 491(9) Pr. U. O wynagrodzeniu orzeka sąd na wniosek zainteresowanego. Wynagrodzenie pokrywane jest z masy upadłości. Wydając stosowne postanowienia w powyższym zakresie sąd działa jako organ władzy.
W świetle art. 160 ust. 1 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze, w sprawach dotyczących masy upadłości syndyk dokonuje czynności w imieniu własnym na rachunek upadłego.
W art. 491(9) Prawa upadłościowego określono zasady przyznawania wynagrodzeń syndykowi. Zgodnie z art. 167a wynagrodzenie i zaliczki na wynagrodzenie syndyka obowiązanego do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług. W aktualnym stanie prawnym nie ma wyraźnych zapisów ustawowych w zakresie prawa syndyka do zwrotu poniesionych wydatków. Koszty te obecnie mieszczą się w kategorii „wydatków bezpośrednio związanych z zabezpieczeniem, zarządem i likwidacją masy upadłości” (art. 230 ust. 1 u.p.u.) i pokrywane są na podstawie rachunków syndyka w miarę wpływu do masy stosownych sum. Aktualny stan prawny zatem potwierdza bez żadnych wątpliwości, że zwrotu wydatków nie można wliczać do wynagrodzenia syndyka.
Ustawodawca nie wskazał natomiast, by kwota obejmująca zwrot tych wydatków miała zostać powiększona o kwotę podatku od towarów i usług, tak jak w przypadku przysługującego syndykowi wynagrodzenia.
Potwierdzenie powyższego znajduje się w wyroku z 11 września 2015 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA uznał, że zasądzony przez Sąd na rzecz syndyka zwrot wydatków koniecznych nie stanowi elementu podstawy opodatkowania. Jest bowiem składnikiem odrębnym od wynagrodzenia za wykonywane czynności i nie stanowi obrotu. Naczelny Sąd Administracyjny w komentowanym wyroku wskazał, że:
„stosowanie art. 29 ust. 1 u.p.t.u. musi następować z uwzględnieniem faktu, że z woli ustawodawcy, do kwoty stanowiącej zwrot koniecznych wydatków, w przypadku syndyka, nie dolicza się podatku od towarów i usług według właściwych stawek” (por. wyrok NSA z 11 września 2015 r., sygn. I FSK 862/14, CBOSA i LEX nr 1800441).
Jak wskazał wprost Naczelny Sąd Administracyjny, nie było wolą ustawodawcy opodatkowanie podatkiem od towarów i usług kwoty obejmującej zwrot wydatków koniecznych.
Pogląd ten powielił Naczelny Sąd Administracyjny w późniejszym wyroku z 7 marca 2019 r. (sygn. I FSK 270/17, CBOSA i LEX nr 2639344), a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekając 26 października 2016 r. (sygn. I SA/Gd 988/16, CBOSA i LEX nr 2153801).
Ponadto Podatnik zwraca uwagę na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. 0111-KDIB3-1.4012.623.2022.1.KO, w której Dyrektor stwierdził, iż:
„wypłacenie wynagrodzenia pracownikom w okolicznościach opisanych we wniosku nie wiąże się z wykonaniem świadczenia podlegającego opodatkowaniu. Przekazanych przez Panią środków na pokrycie wynagrodzeń pracowników nie można uznać za wynagrodzenie za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Zatem zwrot kosztu wynagrodzeń pracowników nie powinien być przez Panią dokumentowany fakturą, lecz innym dowodem księgowym, np. notą obciążeniową”.
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.
Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług (podatkiem VAT) reguluje ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwana dalej „ustawą”.
Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (…) podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego. Stronami tego stosunku są:
• odbiorca (nabywca) usługi, oraz
• podmiot świadczący usługę.
Aby czynność podlegała opodatkowaniu, musi być odpłatna, czyli dokonana za wynagrodzeniem. O czynności dokonanej za wynagrodzeniem można mówić w sytuacji, gdy:
• istnieje ścisły związek pomiędzy wykonanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia, oparty na relacjach cywilnoprawnych pomiędzy podmiotami,
• wynagrodzenie może być wyrażone w pieniądzu,
• związek, o którym mowa powyżej, ma charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że odpłatność następuje za dane świadczenie.
Nie każda czynność stanowiąca świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
Art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Art. 15 ust. 3 ustawy:
Za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, nie uznaje się czynności:
1) z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 12 ust. 1–6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;
2) (uchylony)
3) z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2–9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli z tytułu wykonania tych czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.
Art. 51 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 614 ze zm.):
Uwzględniając wniosek o ogłoszenie upadłości, sąd wydaje postanowienie o ogłoszeniu upadłości, w którym określa, czy funkcję sędziego-komisarza oraz zastępcy sędziego-komisarza będzie pełnił sędzia czy referendarz sądowy, oraz wyznacza syndyka.
Art. 160 ust. 1-3 ustawy Prawo upadłościowe:
1. W sprawach dotyczących masy upadłości syndyk dokonuje czynności w imieniu własnym na rachunek upadłego.
2. Syndyk nie odpowiada za zobowiązania zaciągnięte w sprawach dotyczących masy upadłości.
3. Syndyk odpowiada za szkodę wyrządzoną na skutek nienależytego wykonywania obowiązków.
Stosownym postanowieniem sąd powierza zatem syndykowi pełnienie określonych funkcji w postępowaniu upadłościowym, których zakres precyzuje ustawa. Wysokość wynagrodzenia za czynności syndyka odpowiadające wykonywanej pracy określona jest w art. 162 Prawa upadłościowego. O wynagrodzeniu i zwrocie poniesionych wydatków orzeka sąd na wniosek zainteresowanych. Wynagrodzenie pokrywane jest z masy upadłości. Wydając stosowne postanowienia w powyższym zakresie sąd działa jako organ władzy.
Art. 165 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe:
Sąd wydaje postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia ostatecznego na wniosek syndyka złożony w terminie tygodnia od dnia złożenia ostatecznego planu podziału albo doręczenia mu postanowienia o odwołaniu lub zmianie syndyka albo umorzeniu postępowania. Złożenie wniosku z uchybieniem terminu skutkuje przyznaniem wynagrodzenia ostatecznego w wysokości dotychczas pobranych zaliczek, chyba że sąd postanowi o przyznaniu niższego wynagrodzenia i zwrocie części zaliczek. Do dnia wydania postanowienia w przedmiocie wynagrodzenia ostatecznego syndyk może złożyć wniosek o przywrócenie terminu, wykazując, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
Art. 165 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo upadłościowe:
We wniosku o przyznanie wynagrodzenia ostatecznego podaje się aktualne, według stanu na dzień złożenia wniosku, informacje o trudnościach prowadzonego postępowania i jego efektywności, w tym informacje o wysokości kosztów postępowania i innych zobowiązaniach masy upadłości.
Art. 167a ustawy Prawo upadłościowe:
Wynagrodzenie i zaliczki na wynagrodzenie syndyka obowiązanego do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług.
Art. 230 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe:
Do kosztów postępowania zalicza się wydatki bezpośrednio związane z ustaleniem, zabezpieczeniem, zarządem i likwidacją masy upadłości oraz ustaleniem wierzytelności, w szczególności wynagrodzenie syndyka oraz jego zastępcy, wynagrodzenie osób zatrudnionych przez syndyka oraz należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia tych osób, wynagrodzenie i wydatki członków rady wierzycieli, wydatki związane ze zgromadzeniem wierzycieli, koszty archiwizacji dokumentów, korespondencji, ogłoszeń, eksploatacji koniecznych pomieszczeń, podatki i inne daniny publiczne związane z likwidacją masy upadłości.
Art. 4919 ust. 1-4 ustawy Prawo upadłościowe:
1. Sąd ustala wynagrodzenie syndyka w postępowaniu prowadzonym według przepisów niniejszego tytułu biorąc pod uwagę wysokość funduszów masy upadłości, stopień zaspokojenia wierzycieli, nakład pracy, zakres czynności podejmowanych w postępowaniu, stopień ich trudności oraz czas trwania postępowania.
2. Wynagrodzenie syndyka ustala się w wysokości od jednej czwartej przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego do jego dwukrotności.
3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd może ustalić wynagrodzenie syndyka w wysokości do czterokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2, jeżeli jest to uzasadnione zwiększonym nakładem pracy syndyka wynikającym w szczególności ze stopnia skomplikowania postępowania oraz liczby wierzycieli.
4. W przedmiocie wynagrodzenia syndyka oraz zwrotu jego wydatków orzeka sąd upadłościowy w składzie jednego sędziego zawodowego.
Przy wykonywaniu swojej funkcji syndyk podlega ustawie Prawo upadłościowe i najważniejsze decyzje musi konsultować z sędzią komisarzem i radą wierzycieli, jednakże w podstawowym i zasadniczym zakresie wykonywania swoich obowiązków jest w pełni samodzielny. Poza tym nawet w takich przypadkach czynności wykonywane są na rachunek upadłego.
Sąd nie jest zatem związany z syndykiem więzami tworzącymi stosunek prawny, jaki istnieje pomiędzy zlecającym a zleceniobiorcą w zakresie wynagrodzenia, warunków pracy oraz odpowiedzialności zleceniodawcy, o którym mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Sąd, jako organ władzy, powołuje syndyka i określa jego wynagrodzenie. Nie pokrywa jednak kosztów wynagrodzenia (o którym również mowa w ww. przepisie ustawy o podatku od towarów i usług) i nie ponosi odpowiedzialności ani za działania, ani za szkodę wynikającą z czynności podejmowanych przez syndyka.
Czynności syndyka stanowią usługi, na co wskazuje art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy. Ich istotą jest bowiem dokonanie na zlecenie określonego świadczenia – wykonywanie powierzonych funkcji, za wynagrodzeniem.
Zatem czynności syndyka, wykonującego powierzone funkcje na podstawie postanowienia sądu, wypełniają dyspozycję art. 5 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 3 oraz art. 15 ust. 1 ustawy i jako takie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie korzystają ze zwolnienia od podatku. Skoro jest Pani czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, to czynności te powinna Pani opodatkować według stawki właściwej dla tych usług.
Art. 29a ust. 1 ustawy:
Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Art. 29a ust. 6 ustawy:
Podstawa opodatkowania obejmuje:
1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;
2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
Art. 29a ust. 7 ustawy:
Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży;
3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.
Art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę, obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
Ustawa nie przewiduje szczególnego uregulowania podstawy opodatkowania w zakresie usług syndyka.
W treści art. 29a ust. 6 ustawy wskazane są elementy, jakie podstawa opodatkowania również obejmuje, tj. podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku, a także koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
Zgodnie z powyższymi przepisami, każdy koszt bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca lub usługodawca obciążył nabywcę lub osobę trzecią, a który zwiększa łączną kwotę należną (wynagrodzenie) z tytułu transakcji – powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę (lub osobę trzecią), nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje jako element świadczenia zasadniczego.
Należy zauważyć, iż uregulowanie wynikające z art. 29a ust. 1 ustawy, stanowi odpowiednik art. 73 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 str. 1 ze zm., zwanej dalej Dyrektywą), zgodnie z którym:
W odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
Art. 78 Dyrektywy:
Do podstawy opodatkowania wlicza się następujące elementy:
a) podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT;
b) koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
Do celów akapitu pierwszego lit. b), państwa członkowskie mogą uznać koszty objęte odrębną umową za koszty dodatkowe.
Art. 78 Dyrektywy dotyczy kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy koszt bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje, jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.
Analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz treści powołanych przepisów prawa prowadzi do stwierdzenia, że otrzymany przez Panią zwrot wydatków, poniesionych w związku z prowadzonym postępowaniem upadłościowym, jest ściśle związany z wykonywaną przez Panią usługą prowadzenia postępowania upadłościowego. Zatem otrzymany zwrot wydatków objętych zarówno pytaniem nr 1, jak i nr 2, stanowi element kalkulacyjny otrzymanego wynagrodzenia (część odpłatności za usługę). Wydatki te składają się na całość zapłaty za świadczoną przez Panią usługę i zwiększają podstawę opodatkowania wynagrodzenia za świadczoną jako syndyk usługę.
Wydatki objęte wnioskiem ponosi Pani w imieniu własnym, pomimo że na rzecz usługobiorcy (upadłego), nie są to zatem kwoty wymienione w art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy.
Przepisy ustawy nie precyzują i nie wskazują, jak należy rozumieć pojęcie „w imieniu i na rzecz”, jednakże powinno być ono interpretowane szeroko, zgodnie z jego potocznym znaczeniem na gruncie języka polskiego.
Otrzymany przez podatnika zwrot wydatków poniesionych na rzecz zleceniodawcy nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem VAT wówczas, gdy podatnik dysponuje dowodami dokumentującymi rzeczywiste kwoty poniesionych kosztów oraz ww. dowody zostały wystawione na nabywcę (usługobiorcę), w którego imieniu i na rzecz którego poniesione zostały te wydatki.
Z opisu sprawy wynika, że:
• zatrudnia Pani dwóch pracowników na podstawie umowy o pracę, koszty tych wynagrodzeń są dzielone po równo na wszystkie prowadzone w danym miesiącu upadłości i refakturowane ze stawką VAT 23% - nie są to zatem pracownicy poszczególnych upadłych,
• wynajmuje Pani biura syndyka od osoby fizycznej, koszt czynszu najmu jest dzielony po równo na wszystkie prowadzone w danym miesiącu upadłości i refakturowany ze stawką VAT 23% – z wniosku nie wynika, aby poszczególni upadli byli stroną umowy najmu,
• ponosi Pani wydatki na paliwo za dojazdy na spotkanie z upadłym, które rozlicza Pani kilometrówką – z wniosku nie wynika, aby faktura za paliwo była wystawiona na upadłego,
• ponosi Pani koszty korespondencji m.in. koszt znaczków, które refakturuje Pani na upadłego – z wniosku nie wynika zatem, aby faktura za ponoszone przez Panią koszty korespondencji była wystawiona na upadłego,
• ponosi Pani wydatki na materiały biurowe, które są dzielone po równo na wszystkie prowadzone w danym miesiącu upadłości i refakturowane ze stawką VAT 23% – z wniosku nie wynika, aby faktura za materiały biurowe była wystawiona na upadłego.
Tym samym nie jest spełniony warunek dysponowania dowodami, które dokumentują rzeczywiste kwoty poniesionych kosztów i są wystawione na upadłych. Dlatego, jak wskazano powyżej, art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy nie znajduje zastosowania w Pani sprawie.
Należy też zauważyć, że zgodnie z art. 165 Prawa upadłościowego, składany przez syndyka wniosek o przyznanie wynagrodzenia ostatecznego obejmuje m.in. informacje o wysokości kosztów postępowania. Sąd upadłościowy postanawia w przedmiocie wynagrodzenia syndyka oraz zwrotu jego wydatków. Zatem zatwierdzone przez sąd koszty należy uznać za element składowy wynagrodzenia syndyka, które – jak wskazano powyżej – podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według właściwej stawki.
Kwotę wydatków dotyczących realizowanych czynności wykonywanych w związku z prowadzonym postępowaniem upadłościowym, za poniesienie które przysługuje Pani prawo do zwrotu (po zaaprobowaniu tych wydatków przez sąd) powinna więc Pani uwzględnić w podstawie opodatkowania jako element wynagrodzenia za wykonywanie czynności syndyka. Dotyczy to zarówno zwrotu wydatków za wynagrodzenia pracowników, jak i wydatków na wynajem biura, używanie samochodu prywatnego, korespondencję, materiały biurowe, które powinna Pani uwzględnić w ostatecznej cenie usługi świadczonej przez Panią na rzecz upadłego, opodatkowanej właściwą stawką VAT, za którą otrzyma Pani zapłatę.
Pani wątpliwości dotyczą również dokumentowania zwrotu wydatków poniesionych w związku z prowadzonym postępowaniem upadłościowym.
Art. 106b ust. 1 ustawy:
Podatnik jest zobowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
Jako podatnik VAT jest Pani zobowiązana wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika.
Powyższy przepis nie nakłada na podatników obowiązku wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż realizowaną na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT. W określonych sytuacjach jednak taki obowiązek powstaje.
Art. 106b ust. 3 ustawy:
Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
1. czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,
1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a powstanie obowiązku podatkowego ust. 1b i ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a stosowanie przepisów dotyczących faktur pkt 3 i 4,
b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
2. sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 zwolnienia rolnika ryczałtowego z niektórych obowiązków pkt 1 i art. 118 usługi rolnicze rolnika ryczałtowego
- jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.
Zgodnie z powyższymi przepisami, na zgłoszone w odpowiednim terminie żądanie nabywcy (niebędącego podatnikiem), podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż. Przy czym obowiązek wystawienia faktury na zgłoszone w odpowiednim terminie żądanie nabywcy (niebędącego podatnikiem) nie dotyczy m.in. czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy o VAT – usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze.
Brak obowiązku wystawienia faktury na zgłoszone w odpowiednim terminie żądanie nabywcy (niebędącego podatnikiem VAT) nie oznacza zakazu wystawienia takiej faktury. Należy przy tym mieć na uwadze przepisy dotyczące terminów wystawiania faktur.
Poniesione przez Panią koszty wynagrodzenia pracowników poniesionych osobiście przez Panią ze środków własnych, jak i koszty wynajmu biura, używania samochodu prywatnego, korespondencji, materiałów biurowych poniesione osobiście przez Panią ze środków własnych – jak wskazano powyżej – stanowią element wynagrodzenia za usługę, którą Pani wykonuje na rzecz upadłego, i wchodzą one w skład podstawy opodatkowania tej usługi. Oznacza to, że powinny zostać udokumentowane w sposób przewidziany przepisami ustawy. Nota obciążeniowa nie jest dokumentem przewidzianym przez przepisy ustawy i w związku z tym nie jest objęta regulacją tych przepisów. Faktura, którą wystawia Pani za wykonywanie czynności syndyka, powinna obejmować zarówno wynagrodzenie syndyka, jak i kwotę wydatków poniesionych w związku z prowadzonym postępowaniem upadłościowym.
Pani stanowisko w zakresie pytania 1 i pytania 2 jest nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Interpretacja nie rozstrzyga kwestii stawki podatku dla świadczonych usług. Po 30 czerwca 2020 r. kwestia ustalenia wysokości stawki podatku od towarów i usług dla dostawy towarów lub świadczenia usług może być określona wyłącznie w ramach wiążącej informacji stawkowej, o której mowa w art. 42a ustawy o VAT.
Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pani wniosku (pytań). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być rozpatrzone, co wynika z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony przez wnioskodawcę. Interpretacja kształtuje sytuację prawną podatnika, dla którego została wydana w jego indywidualnej sprawie, dotyczy konkretnego zdarzenia i nie ma mocy prawa powszechnie obowiązującego. Jestem zobowiązany rozpatrywać każdą sprawę indywidualnie.
Powołana przez Panią interpretacja z 3 listopada 2022 r. znak 0111-KDIB3-1.4012.623.2022.1.KO została ona wydana w odmiennym stanie faktycznym. Potraktowałem ją jako element Pani argumentacji, ale nie ma mocy wiążącej w analizowanej sprawie.
Odnosząc się do powołanego przez Panią orzecznictwa sądów administracyjnych, należy zauważyć, że wyroki sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami odnoszącymi się do indywidualnych spraw i co do zasady wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach, nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy.
Zatem powołane przez Panią orzecznictwo zostało potraktowane jako element argumentacji strony, natomiast nie ma ono mocy wiążącej w analizowanej sprawie.
Można też zauważyć, że orzecznictwo w zakresie wydatków syndyka nie jest jednolite, czego przykładem jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 1749/21 (orzeczenie prawomocne), w którym Sąd wskazał:
„W opinii Sądu, zasadnie organ przyjął, że wydatki, które Skarżąca ponosi w imieniu własnym, pomimo że na rzecz usługobiorcy (upadłego) nie stanowią kwot, o których mowa w art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o VAT. W konsekwencji należy podkreślić, że wbrew temu co twierdzi Skarżąca - nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 29a ust. 7 pkt 3 ww. ustawy.
Zatem prawidłowe było stanowisko organu, że zwrot wydatków poniesionych we własnym imieniu przez Skarżącą w ramach wykonywania działalności syndyka winien zostać uwzględniony w podstawie opodatkowania jako element wynagrodzenia za wykonywanie czynności syndyka, które należy udokumentować fakturą, stosownie do treści art. 106b ust. 1 ustawy o VAT”.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo