Podatnik jest rolnikiem ryczałtowym, który w 2009 roku otrzymał w darowiźnie gospodarstwo rolne, w tym działkę nr 1. W 2023 roku, na prośbę Gminy A., wyraził zgodę na przeprowadzenie prac wodno-kanalizacyjnych na tej działce i zaprzestał jej rolniczego użytkowania. Działka została objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który przewidywał jej przeznaczenie pod drogi wewnętrzne i zabudowę mieszkaniową. W 2024 roku uzyskano zgodę na wyłączenie działki z produkcji rolnej, a w lipcu 2025…
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
26 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 22 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku obowiązku odprowadzenia podatku VAT z tytułu dostawy działek nr 4, 5, 6 na rzecz Gminy A. za odszkodowaniem. Uzupełnił go Pan pismem z 3 kwietnia 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie.
Treść wniosku jest następująca:
Od 2009 jest Pan rolnikiem prowadzącym gospodarstwo rolne, posiada Pan status rolnika ryczałtowego w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Całe gospodarstwo - wszystkie działki rolne - dostał Pan w formie darowizny od swoich rodziców (akt notarialny (…) z dnia 23 lipca 2009 r.). Umowa Darowizny dotyczy Kw. Nr (…), w księdze tej jest zawarta działka 1.
Dnia 30 października 2023 r. na prośbę Gminy A. złożył Pan oświadczenie o zezwoleniu na rozpoczęcie prac wodno-kanalizacyjnych na Pana działce nr 1 obręb B., jednocześnie wyraził Pan zgodę Zakładowi (…) na wszelkie prace. Z tym dniem zaprzestał Pan wykorzystywania wyżej wymienionej działki do działalności rolniczej.
Działka jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego zmienionego uchwałą nr (…) Rady Miejskiej w A. z dnia (…) 2020 r., zgodnie z którym ww. nieruchomość oznaczona jest symbolami:
Decyzją z dnia 31 stycznia 2024 r. Starosta C. zezwolił na wyłączenie działki nr 1 z produkcji rolniczej.
W lipcu 2025 r. Starosta C. zatwierdził podział nieruchomości obejmującej działkę 1 na działki budowlane.
Dnia 12 września 2025 r. Gmina A. stała się prawomocnym właścicielem działek 4, 5, 6 nabytych pod realizację dróg publicznych.
Od dnia 1 października 2025 r. zrezygnował Pan z ryczałtu na rzecz statusu czynnego podatnika VAT prowadzącego gospodarstwo rolne. W tym okresie cała nieruchomość pierwotnie oznaczona działką nr 1 posiadała już status działki budowlanej i nie była wykorzystywana w gospodarstwie rolnym.
W grudniu 2025 otrzymał Pan odszkodowanie za działki nabyte przez Gminę A pod drogę publiczną. Przejęte działki nie stanowiły składników majątku wykorzystywanego przy działalności rolniczej.
W piśmie z 3 kwietnia 2026 r. skorygował Pan numer działki. We wniosku o interpretację wskazał Pan błędny numer działki 1. A w rzeczywistości chodziło o działkę 3, gdyż nieruchomość ta została wcześniej podzielona na 2 i 3 z uwagi na budowę ścieżki rowerowej. Poprawny numer działki to 3.
Z przesłanego uzupełnienia wniosku wynika, że:
1) Nie oddawał Pan działki nr 1 w najem, dzierżawę albo do używania osobom trzecim na podstawie innych umów o podobnym charakterze.
2) Złożenie oświadczenia o zezwoleniu na rozpoczęcie prac wodno-kanalizacyjnych, a także zgoda udzielona Zakładowi (…) na wykonywanie wszelkich prac, nie były czynnościami odpłatnymi, za które otrzymał Pan wynagrodzenie.
3) Nie miał Pan wpływu na uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania, w wyniku którego działka nr 1 stała się terenem budowlanym.
4) Nie sprzedawał Pan wcześniej innych nieruchomości (działek).
5) Na dzień kiedy stał się Pan czynnym podatnikiem VAT, nie użytkował Pan już tych działek do produkcji rolnej. Nie prowadził Pan upraw i nie czerpał korzyści majątkowej z tych działek od 2023 r.
6) Na prośbę gminy podpisał Pan w Urzędzie Miejskim w A. wniosek o wyłączenie nieruchomości z produkcji rolnej.
7) Wystąpił Pan o podział działek.
Czy w związku z przeniesieniem prawa własności z dnia 24 września 2025 r. na rzecz Gminy A. działek nr 4, 5, 6, oraz wypłatą odszkodowania z tytułu nabycia gruntu jest Pan zobligowany odprowadzić podatek VAT?
Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zbycie działek 4, 5, 6 na rzecz Gminy A. pod drogę publiczną w zamian za odszkodowanie nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ działki te w dniu zbycia nie były wykorzystywane w ramach działalności rolniczej. Wnioskodawca nie posiada innej działalności gospodarczej. A zatem stanowiły majątek prywatny. Wnioskodawca podkreśla, że działki te w okresie, w którym był czynnym podatnikiem VAT, posiadały status działek budowlanych. Wnioskodawca nie odliczał VAT od ich nabycia ani zagospodarowania.
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.
Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług (podatkiem VAT) reguluje ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwana dalej „ustawą”.
Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (…) podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
Art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
6) towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii;
22) sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie.
Art. 46 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Zgodnie z powołanymi przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
Aby czynność podlegała opodatkowaniu, musi być wykonana przez podatnika.
Art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych, a sprzedaż składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej.
Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
Zatem wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
Dla opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest również, czy w celu sprzedaży zbywca podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy (co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług), czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Przejawem aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że czynności danej osoby przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie wystąpienie jedynie pojedynczych z nich.
Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.
Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy. Zasadne jest odwołanie się w niej do treści wyroku TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht). Orzeczenie to dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Kwestia opodatkowania sprzedaży działek była przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
Trybunał wskazał, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
Z ww. orzeczenia wynika również, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
Ponadto Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Aby uznać, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) należy ustalić, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Z powyższej analizy przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
Dostawa towarów (np. gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, istotne jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dla określenia jego praw i obowiązków. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku VAT, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku zbywania nieruchomości ocenie podlegać muszą przede wszystkim okoliczności związane z nabyciem, wykorzystaniem nieruchomości, czy działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
Art. 112 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 399):
Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości.
Art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw.
Istotą wywłaszczenia jest pozbawienie lub ograniczenie m.in. prawa własności nieruchomości. Dokonuje się tego za odszkodowaniem wypłaconym na rzecz osoby (podmiotu) wywłaszczanej, co poprzedza wydanie aktu prawnego w randze decyzji. Nieruchomość objęta taką procedurą staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Podmiotem podejmującym cały katalog czynności prawnych jest organ administracji - nie wymaga się współdziałania, czy jakiejkolwiek innej inicjatywy ze strony podmiotu wywłaszczanego.
Zgodnie z przywołanym wyżej art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, wywłaszczenie nieruchomości, czyli przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie, stanowi dostawę towarów i - co do zasady - w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu VAT.
Należy jednak zaznaczyć, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie, lecz dostawa towarów - przeniesienie własności nieruchomości w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.
Z opisu sprawy wynika, że od 2009 r. prowadził Pan gospodarstwo rolne, m.in. na działce nr 1.
W październiku 2023 r. na prośbę Gminy A. zezwolił Pan na rozpoczęcie prac wodno- -kanalizacyjnych na działce nr 1 oraz Zakładowi (…) na wszelkie prace. Z tym dniem przestał Pan wykorzystywać działkę nr 1 do działalności rolniczej. Powyższe zgody były nieodpłatne.
W styczniu 2024 r. Starosta C. zezwolił na wyłączenie działki nr 1 z produkcji rolniczej. W lipcu 2025 r. Starosta C. zatwierdził podział nieruchomości obejmującej działkę C. na działki budowlane.
We wrześniu 2025 r. Gmina A. stała się prawomocnym właścicielem działek 4, 5, 6 nabytych pod realizację dróg publicznych, zaś w grudniu 2025 otrzymał Pan odszkodowanie za te działki.
Pana wątpliwości dotyczą obowiązku odprowadzenia podatku VAT w związku z przeniesieniem prawa własności z dnia 24 września 2025 r. na rzecz Gminy A. działek nr 4, 5, 6, oraz wypłatą odszkodowania z tytułu nabycia gruntu.
Aby odpowiedzieć na Pana pytanie, należy najpierw ustalić, czy dokonując dostawy gruntu na rzecz Gminy działał Pan w charakterze podatnika VAT.
Gospodarstwo rolne, w tym działkę nr 1, dostał Pan w formie darowizny od swoich rodziców. Od 2009 r. prowadził Pan gospodarstwo rolne jako rolnik ryczałtowy. Działka ta została podzielona na działki o nr 2 i 3 z uwagi na budowę ścieżki rowerowej. Nie miał Pan wpływu na uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania, w wyniku którego przedmiotowy grunt stał się terenem budowlanym. Nie oddawał Pan działki w najem, dzierżawę albo do używania osobom trzecim na podstawie innych umów o podobnym charakterze. Zgody na wykonywanie prac na Pana nieruchomości, których udzielił Pan Gminie A. oraz Zakładowi (…), były nieodpłatne. Wprawdzie wystąpił Pan z wnioskiem o wyłączenie nieruchomości z produkcji rolnej, ale podkreślił Pan, że zrobił to na prośbę Gminy, która - jak wynika z wniosku - jest obecnym właścicielem tej nieruchomości.
Jest Pan czynnym podatnikiem VAT od 1 października 2025 r., ale działki będące przedmiotem wniosku nie były przez Pana wykorzystywane do produkcji rolnej od 2023 r.
Na podstawie powyższych okoliczności należy stwierdzić, że w odniesieniu do sprzedaży działek nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż ww. działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjął Pan takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt okoliczności przedstawionych we wniosku wskazuje, że Pana aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.
Jak wskazano powyżej w związku z wywłaszczeniem nie wymaga się współdziałania, czy jakiejkolwiek innej inicjatywy ze strony podmiotu wywłaszczanego. Nie wyklucza to jednak współpracy podmiotu wywłaszczanego z wywłaszczającym organem administracji. Nie można takiej aktywności utożsamiać z aktywnością handlowca dążącego do sprzedaży nieruchomości. Czynności, jakie Pan wykonywał - czyli wyłączenie sprzedawanego gruntu z produkcji rolnej oraz podział działek - wykonywane były w interesie przyszłego, skonkretyzowanego nabywcy (Gminy A.) w sytuacji, kiedy zbycie gruntu na jego rzecz było już przesądzone, gdyż decyzja o wywłaszczeniu została już wydana.
Należy więc stwierdzić, że dokonując dostawy działek 4, 5, 6 na rzecz Gminy A. pod realizację dróg publicznych, korzystał Pan z przysługującego prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Pana cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie dostawy działek nr 4, 5, 6 na rzecz Gminy A., a tę dostawę - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Zatem przeniesienie prawa własności działek nr 4, 5, 6 na rzecz Gminy A. za odszkodowaniem nie było czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W związku z przeniesieniem prawa własności z dnia 24 września 2025 r. na rzecz Gminy A. działek nr 4, 5, 6, oraz wypłatą odszkodowania z tytułu nabycia gruntu nie jest Pan zobligowany do odprowadzenia podatku VAT.
Pana stanowisko jest prawidłowe.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywa się z opisem stanu faktycznego zawartym we wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność. Jeśli w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo