Interpretacja 0114-KDIP4-1.4012.639.2025.2.AK

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(...) S.A. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca” lub „Podatnik”) jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych na terytorium Rzeczypospolitej Polski.

Istotą aktywności ekonomicznej Podatnika pozostaje sprzedaż (...).

Wnioskodawca, na mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2022 roku o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w latach 2023 - 2025 (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku, poz. 1622 z późniejszymi zmianami; dalej: „Ustawy”), stał się „podmiotem uprawnionym” w rozumieniu przepisów normujących kwestię wsparcia udzielonego przez Skarb Państwa dla wybranych grup nabywców energii elektrycznej.

W konsekwencji, na podstawie art. 37 ust. 2 oraz art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 23 maja 2024 roku o bonie energetycznym oraz zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku, poz. 859 z późniejszymi zmianami; dalej: „Spec Ustawa”) w związku z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2025 roku, poz. 468 z późniejszymi zmianami; dalej: „Ustawa pomocowa”), Wnioskodawcy przypisana została rola udzielającego pomocy publicznej.

Podatnik otrzymując rolę udzielającego pomocy został jednocześnie zobowiązany - w imieniu Skarbu Państwa - do wykonania szeregu czynności nadzorczych pozwalających na ustalenie prawa beneficjentów do wsparcia w postaci ograniczenia cen energii elektrycznej (dalej: „Obowiązek 1”).

Wnioskodawca pełni rolę podmiotu udzielający pomocy publicznej na podstawie przepisów obowiązującego prawa, tj. ustawy z dnia 23 maja 2024 r. o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (dalej: ustawa o bonie). Zasady związane z udzielaniem tej pomocy uregulowano w przepisach art. 37-38a tej ustawy. Wskazanie Wnioskodawcy jako podmiotu udzielającego pomocy publicznej (w tym pomocy de minimis) wynika z art. 37 ust. 2 oraz 38. ust. 2 ustawy o bonie.

Wykonywanie czynności w ramach „Obowiązku 1” nie jest wynikiem zawartej przez Wnioskodawcę umowy. Wnioskodawca został zobowiązany do wykonywania tego obowiązku na podstawie przepisów wskazanych w odpowiedzi na pytanie 1.

Zakres przywołanych czynności zidentyfikować można w oparciu o przepisy zawarte w art. 37 i 38 Spec Ustawy. W ramach tychże procedur Spółka zobowiązana została do - Obowiązek nr 1:

a)  Odebrania od beneficjenta wynikającej z Spec Ustawy informacji o pomocy de minimis (dalej: „PDM”) na temat wartości o pomocy wynikającej z ograniczenia ceny energii elektrycznej, jaką ten beneficjent uzyskał korzystając z Spec ustawy;

b)  Weryfikacji oświadczenia beneficjenta pod kątem prawa do skorzystania z takiej pomocy, w oparciu o przepisy reglamentujące wartość pomocy de minimis oraz pomocy publicznej wynikające z prawodawstwa Unii Europejskiej (w tym między innymi: art. 19c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 roku, jak i rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15 grudnia 2023) itp.);

c)  W przypadku ustalenia, w trakcie weryfikacji, że w wyniku zastosowania ceny maksymalnej w rozliczeniach z beneficjentem doszło do naruszenia warunków unijnych udzielenia dopuszczalnej pomocy publicznej (pomocy de minimis), wezwania beneficjenta do zwrotu kwoty nienależnego wsparcia, ze wskazaniem kwoty podlegającej zwrotowi;

d)  Przekazania zwróconych kwot należnych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na rachunek Zarządcy Rozliczeń.

W konsekwencji, rola Spółki w procesie realizacji Obowiązku 1, sprowadza się do wykonania czterech zespołów czynności:

1)  Ustalenia, na podstawie analizy oświadczeń złożonych przez beneficjentów pomocy, podmiotów nieuprawnionych do uzyskania pomocy publicznej,

2)  Wezwania beneficjenta pomocy publicznej do zwrotu nieuprawnionego wsparcia,

3)  Przekazaniu zbiorczej informacji Zarządcy Rozliczeń - reprezentującego Skarb Państwa - o wysłanych wezwaniach do nieuprawnionych beneficjentów zobowiązujących ich do zwrotu pomocy publicznej oraz

4)  Poboru i przekazania, na rzecz Zarządcy Rozliczeń wyegzekwowanych środków wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zawitym terminie 14 dni (art. 37 ust. 8a i ust. 9 oraz art. 38 ust. 7a i ust. 8 Spec Ustawy).

Tym samym zakres aktywności Podatnika w ramach Obowiązku 1 zostaje ograniczony do funkcji inkasenta, który pobiera w imieniu Skarbu Państwa zwrot nienależnej pomocy publicznej i przekazuje pobrane w ten sposób środki na rzecz Zarządcy Rozliczeń. W rezultacie, pobrane środki pieniężne, nigdy nie wchodzą w skład majątku Wnioskodawcy.

Beneficjentami ww. pomocy są podmioty będące mikroprzedsiębiorstwem, małym lub średnim przedsiębiorstwem, dla których Wnioskodawca prowadził sprzedaż energii elektrycznej w okresie 2 półrocza 2024 r. z zastosowaniem ceny maksymalnej. Część z tych podmiotów posiada dalej zawartą ze spółką umowę na sprzedaż energii elektrycznej, w ramach której spółka świadczy czynności związane ze sprzedażą energii elektrycznej. Przy czym sprzedaż energii elektrycznej tym podmiotom w okresie od 1 stycznia 2025 r. nie jest objęta ceną maksymalną i nie stanowi pomocy publicznej.

Za wykonywanie czynności jako podmiot udzielający pomocy publicznej Wnioskodawca nie otrzymuje żadnej zapłaty/rekompensaty/dofinansowania. Wnioskodawca nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia od Zarządcy Rozliczeń bądź innego podmiotu. Przepisy prawa wskazane w odpowiedzi na pytanie 1 nie przewidują wynagrodzenia za wykonywanie takich czynności.

Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w ramach „Obowiązku 1” polegające na weryfikacji oświadczenia beneficjenta, wezwaniu beneficjenta pomocy publicznej do zwrotu nieuprawnionego wsparcia, przekazaniu zbiorczej informacji Zarządcy Rozliczeń o wysłanych wezwaniach do nieuprawnionych beneficjentów zobowiązujących ich do zwrotu pomocy publicznej oraz pobór i przekazanie na rzecz Zarządcy Rozliczeń wyegzekwowanych środków wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie są związane z udzielaniem przez Wnioskodawcę pomocy publicznej na rzecz beneficjentów.

Podkreślenia wymaga, że środki pobrane od nieuprawnionych beneficjentów wraz z ustawowymi odsetkami (po dokonanej weryfikacji w ramach „Obowiązku 1”) są w całości zwracane na rzecz Zarządcy Rozliczeń.

Zgodnie z przepisami ustawy o bonie:

• pomoc publiczną (w tym pomoc de minimis) stanowi cena maksymalna zastosowana w rozliczeniu za sprzedaż energii elektrycznej z beneficjentem pomocy w 2 półroczu 2024 r. art. 37 ust. 1 i art. 38 ust. 1 ustawy o bonie),
• wartością pomocy publicznej (w tym pomocy de minimis) dla danego beneficjenta pomocy jest równowartość łącznej kwoty rekompensat z tytułu stosowania ceny maksymalnej w rozliczeniach z beneficjentem, pobranej przez Spółkę (jako podmiot udzielający pomocy) od Zarządcy Rozliczeń za okres od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. (art. 37 ust. 3 i art. 38 ust. 3 ustawy o bonie),
• dniem udzielenia pomocy publicznej (w tym pomocy de minimis) jest dzień zatwierdzenia przez Zarządcę Rozliczeń wniosku Spółki o rozliczenie rekompensaty, o którym mowa w art. 13 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w latach 2023-2025 (dalej: ustawa z 27 października 2022 r.; art. 37 ust. 5 i art. 38 ust. 5 ustawy o bonie). Wniosek o rozliczenie tej rekompensaty Spółka będzie składać Zarządcy Rozliczeń, w terminie do 31 października 2025 r.

Zatem pomoc publiczną (w tym pomoc de minimis) stanowią środki wypłacane przez Zarządcę Rozliczeń jako rekompensata z tytułu stosowania ceny maksymalnej. Zarządca Rozliczeń otrzymuje środki na wypłatę rekompensat w trybie przewidzianym art. 17 ustawy z 27 października 2022 r. Zgodnie z tym przepisem są tą środki pochodzące z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, o którym mowa w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw.

„Obowiązek 1” związany był ze stosowaniem wobec beneficjentów pomocy publicznej ceny maksymalnej za sprzedaż energii elektrycznej w okresie 2 półrocza 2024 r. Zatem za ten okres Spółka wystawiała tym beneficjentom faktury dokumentujące sprzedaż energii elektrycznej, w których stosowana była cena maksymalna. Rozliczenia z beneficjentem z tytułu sprzedaży energii elektrycznej prowadzone są z wykorzystaniem wyodrębnionego dla danego beneficjenta rachunku bankowego. Wnioskodawca przewiduje, że rozliczenie z tytułu zwrotu przez beneficjenta nienależnej pomocy w ramach „Obowiązku 1”.

Zwrot nieuprawnionej pomocy przez beneficjenta dokonywany jest na podstawie i wg zasad przewidzianych przepisami ustawy o bonie, w szczególności art. 37 ust. 7-9 i art. 38 ust. 7-8 tej ustawy. Beneficjent dokonuje zwrotu Spółce (działającej jako podmiot udzielający pomocy) nieuprawnionej pomocy wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, a Spółka otrzymane w ten sposób kwoty przekazuje Zarządcy Rozliczeń. Weryfikacja dokonywana w ramach „Obowiązku 1” polega na zweryfikowaniu przez Spółkę, na podstawie przekazanej Spółce przez odbiorcę informacji o pomocy wskazanej w art. 38a ust. 1 ustawy o bonie, czy pomoc publiczna związana z zastosowaniem ceny maksymalnej została udzielona powyżej dopuszczalnych limitów/progów pomocy, na które wskazuje art. 37 ust. 7 i art. 38 ust. 6 ustawy o bonie.

Zakres czynności został opisany szczegółowo w poniższej tabeli

„Obowiązek 1”:

Czynność / Planowany termin

1.  Złożenie przez odbiorcę informacji o pomocy. / Do 30 czerwca 2025 r. (jest to maksymalny termin nadania przez odbiorcę przesyłki zawierającej informację o pomocy).

2.  Złożenie przez Spółkę do Zarządcy Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r. / Do 31 października 2025 r.

3.  Zatwierdzenie przez Zarządcę Rozliczeń wniosku Spółki o rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r. / Data zatwierdzenia tego wniosku jest ustawowo traktowana jako dzień udzielenia przez Spółkę pomocy publicznej odbiorcy będącemu beneficjentem pomocy publicznej.

Zarządca Rozliczeń zatwierdza wniosek o rozliczenie rekompensaty w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawidłowo sporządzonego wniosku o rozliczenie rekompensaty.

4.  Ustalenia, na podstawie analizy informacji o pomocy złożonych przez odbiorców, podmiotów nieuprawnionych do uzyskania pomocy publicznej (podmioty, które powinny dokonać zwrotu pomocy publicznej przekraczającej dopuszczalne limity/progi pomocy publicznej). / Po zatwierdzeniu przez Zarządcę Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r.

5.  Wezwanie przez Spółkę beneficjentów pomocy publicznej do zwrotu nieuprawnionej pomocy publicznej. / Po zatwierdzeniu przez Zarządcę Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r.

6.  Przekazanie przez Spółkę zbiorczej informacji Zarządcy Rozliczeń - reprezentującego Skarb Państwa - o wysłanych wezwaniach do nieuprawnionych beneficjentów zobowiązujących ich do zwrotu pomocy publicznej. / Po zatwierdzeniu przez Zarządcę Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r.

7.  Pobór i przekazanie, na rzecz Zarządcy Rozliczeń wyegzekwowanych od beneficjentów pomocy publicznej środków wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zawitym terminie 14 dni (art. 37 ust. 8a i ust. 9 oraz art. 38 ust. 7a i ust. 8 ustawy o bonie). / Po zatwierdzeniu przez Zarządcę Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r.

Ww. Spec Ustawa nakłada na Spółkę drugi obowiązek (dalej: „Obowiązek 2”), który dotyczy ponownego rozliczenia odbiorców energii elektrycznej, korzystających z wynikającej z Ustawy ceny maksymalnej, a którzy:

a)  nie złożyli w terminie wymaganym przepisami prawa, sporządzonej w formie, o której mowa w art. 38a ust. 1 Spec Ustawy, informacji o pomocy lub nieusunięcia w wyznaczonym terminie błędów, omyłek pisarskich lub rachunkowych lub braków formalnych w informacji o pomocy lub

b)  jeśli ze złożonej informacji o pomocy wynika, że beneficjent korzystający z ceny maksymalnej, o której mowa w Ustawie, nie spełnia warunków otrzymania pomocy publicznej lub pomocy de minimis.

Kwintesencją ponownego rozliczenia w oparciu o Obowiązek 2 pozostaje zwrot przez beneficjenta różnicy pomiędzy ceną maksymalną, określoną mocą Ustawy, a ceną wynikającą z umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy, wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi od dnia rozliczenia z Podatnikiem.

W ramach Obowiązku 2, Wnioskodawca jest zobowiązany do ponownego rozliczenia dostawy energii elektrycznej po cenie umownej, która co do zasady pozostaje ceną wyższą od ceny maksymalnej określonej na podstawie Ustawy.

W odróżnieniu od Obowiązku 1, wykonując Obowiązek 2, Spółka dokonuje korekty swoich rozliczeń, działając jak podatnik podatku od towarów i usług. Wynika to z faktu, że Obowiązek 2 de facto referuje do sposobu określenia podstawy opodatkowania dostawy energii elektrycznej, jaką jest cena jednostkowa.

Dokonywane w ramach „Obowiązku 2” ustalenie, że przedsiębiorca nie spełnia warunków otrzymania pomocy, zgodnie z art. 38a ust. 8 pkt 2 ustawy o bonie, polega na weryfikacji czy zgodnie ze złożoną Spółce przez obiorcę informacji o pomocy odbiorca nie spełnienia warunków otrzymania pomocy publicznej wskazanych w art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy o bonie. Weryfikacja prowadzona jest na podstawie oświadczenia odbiorcy składanego w części II pkt II informacji o pomocy.

Wnioskodawca nie ma obowiązku przedstawiać informacji o weryfikacji w ramach „Obowiązku 2” innemu podmiotowi. Ustawa o bonie nie reguluje terminu przeprowadzenia ponownego rozliczenie odbiorców w ramach „Obowiązku 2”, przy czym takie rozliczenie w praktyce będzie mogło nastąpić po upływie terminu, w którym odbiorcy byli ustawowo zobowiązani do składania spółce informacji i pomocy (po 30 czerwca 2025 r.).

Zmiana ceny maksymalnej na cenę umowną będzie następować na etapie wykonania ponownego rozliczenia dostawy energii z okresu 2 półrocza 2024 r. po cenie umownej (zamiast ceny maksymalnej). Różnica pomiędzy ceną maksymalną a ceną wynikającą z umowy sprzedaży albo umowy kompleksowej, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 i art. 5 ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, jest pobierana od beneficjenta i przysługuje Spółce i nie jest przekazywana innemu podmiotowi.

Zakres czynności został opisany szczegółowo w poniższej tabeli

„Obowiązek 2”

Czynność / Planowany termin

1.  Złożenie przez odbiorcę informacji o pomocy. / Do 30 czerwca 2025 r. (jest to maksymalny termin nadania przez odbiorcę przesyłki zawierającej informację o pomocy).

2.  Ustalenie listy odbiorców, którzy kwalifikują się do ponownego rozliczenia dostawy energii elektrycznej po cenie umownej (zamiast ceny maksymalnej), tj. odbiorców, którzy:

• nie złożyli Spółce w wymaganym terminie informacji o pomocy lub nie usunęli w wyznaczonym terminie błędów omyłek pisarskich lub rachunkowych lub braków formalnych w informacji o pomocy,
• w złożonej Spółce informacji o pomocy wskazali, że nie spełniają warunków otrzymania pomocy publicznej. / Przed 31 października 2025 r.

3.  Wykonanie odbiorcom ponownego rozliczenia za okres 2 półrocza 2024 r. z zastosowaniem ceny umownej zamiast ceny maksymalnej. / Przed 31 października 2025 r. (po wykonaniu czynności nr 2 wyżej).

4.  Złożenie Zarządcy Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r. Odbiorcy względem których spółka wykona rozliczenie w ramach czynności nr 3 wyżej nie zostaną ujęci w tym wniosku, wskutek czego Spółka nie uzyska względem tych odbiorców rekompensaty. / Do 31 października 2025 r.

Reasumując, w ramach obowiązków nałożonych na Podatnika na podstawie Spec Ustawy wymienić należy:

1)  Obowiązek 1 - który wiąże się działaniem w ramach quasi obowiązków administracji rządowej, związanej z kontrolą formalną i poborem niejako w imieniu Zarządcy Rozliczeń, nienależnej pomocy publicznej, która to wraz z należnymi odsetkami jest przekazywana Zarządcy Rozliczeń, oraz

2)  Obowiązek 2 - związany bezpośrednio z ponownym rozliczeniem zrealizowanych przez Spółkę dostaw energii elektrycznej, przy wykorzystaniu różnej od pierwotnie określonej w treści faktury ceny jednostkowej (ceny maksymalnej). W tym wypadku kwota różnicy pomiędzy ceną maksymalną a ceną wynikającą z umowy sprzedaży wraz z ustawowymi odsetkami należna jest podmiotowi udzielającemu pomocy, tj. Spółce.

Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem ustawy o bonie (dodany art. 38¹) termin na złożenie przez przedsiębiorcę informacji o pomocy został wydłużony do 30 czerwca 2025 r. Po otrzymaniu informacji o pomocy od przedsiębiorcy Spółka w pierwszej kolejności weryfikuje czy przekazana informacja zawiera błędy, omyłki pisarskie lub rachunkowe lub braki formalne, wskutek których spółka ma obowiązek wezwać przedsiębiorcę do ich usunięcia zgodnie z trybem przewidzianym w art. 38a ust. 5 ustawy o bonie.

Przed uzyskaniem od przedsiębiorcy informacji o pomocy Spółka m.in. prowadziła działania komunikacyjne, których celem było przypomnienie przedsiębiorcom o nałożonym na nich obowiązku przekazania Spółce informacji o pomocy.

Termin na złożenie przez Spółkę wniosku o rozliczenie rekompensaty za okres 2 półrocza 2024 r. upływa 31 października 2025 r. (wskazany termin 30 września 2025 r. zostały wydłużony na skutek nowelizacji ustawy z 27 października 2022 r. ). Pobór i przekazanie na rzecz Zarządcy Rozliczeń wyegzekwowanych środków, stanowi wykonanie obowiązku nałożonego na Spółkę w ustawie o bonie i w praktyce czynności te będą wykonywane po zatwierdzeniu Spółce przez Zarządcę Rozliczeń ww. wniosku o rozliczenie rekompensaty.

Spółka dokonuje jednocześnie odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego w poprzednim wniosku o wydanie interpretacji podatkowej.

a)  Proszę o jednoznaczne podanie, jakie czynności obejmuje wskazany przez Państwa „Obowiązek 1”?

W ramach „Obowiązku 1” wykonywane są czynności:

1.  Złożenie przez odbiorcę informacji o pomocy. Do 30 czerwca 2025 r. (jest to maksymalny termin nadania przez odbiorcę przesyłki zawierającej informację o pomocy).

2.  Złożenie przez Spółkę do Zarządcy Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r. Do 31 października 2025 r.

3.  Zatwierdzenie przez Zarządcę Rozliczeń wniosku Spółki o rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r. Data zatwierdzenia tego wniosku jest ustawowo traktowana jako dzień udzielenia przez Spółkę pomocy publicznej odbiorcy będącemu beneficjentem pomocy publicznej. Zarządca Rozliczeń zatwierdza wniosek o rozliczenie rekompensaty w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawidłowo sporządzonego wniosku o rozliczenie rekompensaty.

4.  Ustalenia, na podstawie analizy informacji o pomocy złożonych przez odbiorców, podmiotów nieuprawnionych do uzyskania pomocy publicznej (podmioty, które powinny dokonać zwrotu pomocy publicznej przekraczającej dopuszczalne limity/progi pomocy publicznej). Po zatwierdzeniu przez Zarządcę Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r.

5.  Wezwanie przez Spółkę beneficjentów pomocy publicznej do zwrotu nieuprawnionej pomocy publicznej. Po zatwierdzeniu przez Zarządcę Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r.

6.  Przekazanie przez Spółkę zbiorczej informacji Zarządcy Rozliczeń - reprezentującego Skarb Państwa - o wysłanych wezwaniach do nieuprawnionych beneficjentów zobowiązujących ich do zwrotu pomocy publicznej. Po zatwierdzeniu przez Zarządcę Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r.

7.  Pobór i przekazanie, na rzecz Zarządcy Rozliczeń wyegzekwowanych od beneficjentów pomocy publicznej środków wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zawitym terminie 14 dni (art. 37 ust. 8a i ust. 9 oraz art. 38 ust. 7a i ust. 8 ustawy o bonie)”.

b)  Czy wyłącznie w odniesieniu do tych wskazanych czynności objętych „Obowiązkiem 1” oczekują Państwo oceny własnego stanowiska w zakresie pytania nr 1?

W zakresie podatku od towaru i usług w odniesieniu do tych wskazanych czynności objętych „Obowiązkiem 1” Spółka oczekuje oceny własnego stanowiska w zakresie pytania nr 1. W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych w związku z realizacją Obowiązku 1 Spółka oczekuje odpowiedzi na pytanie nr 2.

c)  Czy wypłacana Państwu rekompensata przez Zarządcę Rozliczeń jest powiększona o podatek od towarów i usług?

Wypłacana Spółce rekompensata przez Zarządcę Rozliczeń jest powiększona o podatek od towarów i usług.

d)  Na podstawie jakiego dokumentu wypłacana jest Państwu rekompensata przez Zarządcę Rozliczeń? Czy dokumentem tym jest faktura z wykazanym podatkiem od towarów i usług?

Zarządca Rozliczeń wypłaca rekompensatę na podstawie wniosku o zaliczkę oraz wniosku o rozliczenie rekompensaty złożoną przez Wnioskodawcę. Po rozpatrzeniu wniosku Zarządca Rozliczeń S.A. podejmuje decyzję o wypłacie zgodnie z wnioskiem, albo odmowie wypłaty rekompensaty albo częściowej wypłaty rekompensaty. Kwota ta jest przekazywana na rachunek bankowy Wnioskodawcy. Spółka dokonuje wewnętrznego rozliczenia podatku VAT uznając otrzymaną wartość jako dotację zgodnie z art. 29a ustawy o VAT.

W oparciu o opisany wyżej stan faktyczny, Spółka powzięła wątpliwości co do sposobu rozliczeń

Pytania

1.  Czy Spółka wykonując Obowiązek 1 wynikający ze Spec Ustawy działa jako podatnik i w związku z tym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

2.  Czy wykonanie Obowiązku 2, wiąże się z koniecznością wystawienia w trybie przewidzianym w art. 106j ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”), faktury korygującej okres rozliczeniowy, w którym następuje zmiana ceny maksymalnej na cenę umowną? (oznaczone we wniosku jako pytanie nr 3)

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1. Spółka wykonując Obowiązek 1, wynikający ze Spec Ustawy, nie działa jako podatnik podatku od towarów i usług, i w związku z tym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ad 2. Spółka wykonując Obowiązek 2, zobowiązana jest do wystawienia na podstawie art. 106j ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, faktury korygującej okres rozliczeniowy, w którym dokonywała sprzedaży do nieuprawnionego do otrzymania pomocy publicznej beneficjenta, po cenie maksymalnej określonej w Ustawie.

Istotą identyfikacji obowiązków nałożonych na Wnioskodawcę mocą Spec Ustawy pozostaje określenie roli jaką Wnioskodawca pełni w oparciu o przepisy art. 37, jak i art. 38 Spec Ustawy. Obie wskazane normy prawa przypisują Spółce funkcje quasi administracyjne. Należy bowiem wskazać, iż Wnioskodawca przyjmując role Udzielającego pomocy (art. 37 ust. 2 oraz art. 38 ust. 3 Spec Ustawy), zostaje niejako inkorporowany do systemu administracyjnego Skarbu Państwa, a rola przypisana w procesie weryfikacji uprawnień beneficjentów pomocy publicznej (w tym również pomocy de minimis), jest de facto rolą kontrolującego, jak i inkasenta.

Żadna z przywołanych norm prawa zawarta w Spec Ustawie nie referuje do jakiejkolwiek zmiennej wynikającej z wcześniejszej dostawy energii elektrycznej, która stanowiła podstawę udzielonego nabywcom tejże energii wsparcia. Przepisy prawa nie wskazują na konieczność zmiany ceny jednostkowej i nie zobowiązują Podatnika do ponownego rozliczenia sprzedaży.

Wnioskodawca zobowiązany jest jedynie do wezwania odbiorcy ówcześnie sprzedanej energii elektrycznej, który w oparciu o kryteria prawne, nie powinien korzystać (w całości lub części) z pomocy publicznej, do zwrotu nienależnie otrzymanego świadczenia. Świadczenia, które de facto finansowane jest bezpośrednio ze Skarbu Państwa, za pośrednictwem Zarządcy Rozliczeń. Tym samym otrzymane przez Spółkę transfery pieniężne nie stanowią stałego przysporzenia Wnioskodawcy, nie stanowią też należnego Spółce wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług. Podatnik bowiem zobowiązany jest do przekazania w całości przedmiotowych środków bezpośrednio do Zarządcy Rozliczeń.

Ad 1.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 VAT, opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług podlega w szczególności: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług. W konsekwencji, odpowiednio przez:

a)  dostawę towarów, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

i.    przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;

ii.   wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;

iii.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;

iv. wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;

v.   ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;

vi. oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste.

b)  odpłatne świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

i.    przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

ii.   zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

iii.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Uwzględniając narzucony na Wnioskodawcę na podstawie Spec Ustawy zakres działań wykonywanych w ramach Obowiązku 1, zdaniem Wnioskodawcy, nie wiąże się bezpośrednio z przeniesieniem prawa do rozporządzania własnością ani nie stanowi korekty ceny energii elektrycznej, po której Wnioskodawca dokonał dostawy do beneficjenta, a co za tym idzie nie mamy w tym przypadku do czynienia ze sprzedażą.

W opinii Spółki, aktywność jej w przedmiotowym zakresie nie stanowi również odpłatnego świadczenia usług. Co bowiem w sprawie istotne (nawet mając na względzie tak obszerny zakres przedmiotowy definicji usług dla potrzeb podatku od towarów i usług), aktywność Wnioskodawcy wynikająca z wykonania norm Spec Ustawy, nie stanowi w tym zakresie jej działalności gospodarczej.

Stanowisko powyższe wynika bezpośrednio z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 112, w myśl której: „podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu”. Jednocześnie, art. 13 ust. 1 Dyrektywy 112 stanowi, że „krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte”.

Implementacja przywołanej reguły do polskiego porządku prawnego nastąpiła mocą art. 15 ust. 1 i 2 VAT, dopełnionych kolejnymi jednostkami redakcyjnymi VAT. Co w sprawie istotne, w myśl art. 15 ust. 6 VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

W oparciu o przywołaną zasadę wskazać należy, iż aktywność Spółki realizującej Obowiązek 1, wynikający z reguł zawartych w art. 37 i 38 Spec Ustawy, determinuje publiczno-prawny charakter Wnioskodawcy. W efekcie, przy ocenie działalności Spółki pod kątem możliwości uznania jej za działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 1 i 2 VAT i art. 9 ust. 1 Dyrektywy 112, narzuca konieczność uwzględnienia w procesie tejże kwalifikacji postanowień art. 13 ust. 1 Dyrektywy 112.

Co w sprawie istotne, wykonanie przez Spółkę Obowiązku 1 nie mieści się w zakresie żadnego z rodzajów działalności wymienionych w załączniku nr I do Dyrektywy. Zatem potencjalna kwalifikacja działalności Wnioskodawcy w obszarze Obowiązku 1, jako działalności gospodarczej, stosownie do treści art. 13 ust. 1 Dyrektywy 112 wymagałaby wykazania, że działalność taka jest działalnością spełniającą przesłanki z art. 15 ust. 2 VAT, analogiczną do działalności innych podmiotów prawa publicznego, uczestniczących w obrocie gospodarczym, którzy z tytułu takiej działalności pozostają podatnikami podatku od towarów i usług, a których w tym przedmiocie nie zidentyfikowano.

Należy w tym miejscu podkreślić, aby owa aktywność Wnioskodawcy podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, powinna być działalnością konkurencyjną w stosunku do analogicznych działalności niebędących podmiotami prawa publicznego. Stanowisko to pozostaje ugruntowanym poglądem TSUE, który w serii wyroków (m.in. z dnia 19 stycznia 2017 roku, nr C‑344/15, z dnia 25 marca 2010, nr C-79/09), przy kwalifikacji danej aktywności jako podlegającej opodatkowaniu, nakazuje uwzględnić znaczące zakłócenia konkurencji, do których prowadziłoby nieopodatkowanie podmiotów prawa publicznego wykonujących zadania władzy publicznej. Ocena taka powinna uwzględnić także czysto hipotetyczne możliwości wejścia prywatnego przedsiębiorcy na właściwy rynek. Powyższe w swych rozważaniach poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lipca 2024 roku, sygn. I FSK 1143/20, w którym zakwestionował status podatnika podatku od towarów i usług w odniesieniu do podmiotu wchodzącego w zakres obowiązków wynikających z prawa publicznego.

Spółka - mając na uwadze zamknięty katalog podmiotów będących adresatami norm konstytuujących wykonanie Obowiązku 1 - nie identyfikuje tych, którzy realizowaliby ów obowiązek w ramach czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Tym samym aktywność w zakresie Obowiązku 1 nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu VAT.

Zaprezentowane podejście, dotyczące publiczno-prawnej aktywności podmiotów prywatnych, potwierdzają poniższe orzeczenia sądów administracyjnych:

a)  wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2020 roku sygn. I FSK 1622/17,

b)  wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2020 roku, sygn. III SA/Wa 1612/19,

c)  wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2024 roku, sygn. I FSK 1359/20.

Ad 2.

Podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy energii elektrycznej jest wszystko, co stanowi zapłatę za realizację tejże dostawy (art. 29a ust. 1 VAT). Podstawa opodatkowania obejmuje również podatki, cła, opłaty oraz inne należności o podobnym charakterze, jak i koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy (art. 29a ust. 6 VAT).

Do podstawy opodatkowania nie zalicza się kwot (art. 29a ust. 7 VAT):

a)  stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;

b)  udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży;

c)  otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.

Co istotne, podstawę opodatkowania obniża się o:

1)  kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;

2)  wartość zwróconych towarów i opakowań;

3)  zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;

4)  wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze.

Należy w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z art. 106b VAT, na Podatniku ciąży prawny obowiązek udokumentowania z wykorzystaniem faktury między innymi dostawy towarów w postaci energii elektrycznej (art. 19a ust. 5 pkt 4 litera a) VAT). Wnioskodawca zobowiązany jest również do wystawienia faktury korygującej, jeżeli po wystawieniu faktury zmianie ulegnie między innymi podstawa opodatkowania (art. 106j ust. 1 pkt 1 VAT).

Przenosząc powyższe zasady na zobowiązanie Spółki do wykonania Obowiązku 2, wskazać należy, iż konieczność zmiany ceny, po której Wnioskodawca pierwotnie dokonał dostawy energii elektrycznej jest jednoznaczna z prawnym zobowiązaniem Spółki do odpowiedniego odzwierciedlenia tejże korekty ceny w rozliczeniu za dostawę energii elektrycznej z nieuprawnionym beneficjentem.

W konsekwencji, Spółka pozostaje w obowiązku dokumentowania korekty ceny maksymalnej (wynikającej z Ustawy) do ceny rynkowej - z wykorzystaniem faktury korygującej.

Przedmiotowa zmiana ceny sprzedaży energii elektrycznej jest formą korekty zastosowanej ceny, ale w tym konkretnym przypadku opartą o mechanizm korekty przewidziany w ustawie o VAT. Finalnie zatem, Spółka występując jako podatnik podatku od towarów i usług, zobowiązana została z mocy prawa do zastosowania immanentnych dla tego podatku narzędzi, pozwalających na rzetelne i prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania sprzedaży energii elektrycznej. Mając powyższe na uwadze wykonanie Obowiązku 2, wiąże się z koniecznością wystawienia w trybie przewidzianym w art. 106j ust. 1 pkt 1 VAT, faktury korygującej okres rozliczeniowy, w którym następuje zmiana ceny maksymalnej na cenę umowną.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Z art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że:

Przez świadczenie usług należy rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi być wykonana przez podatnika.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

Według art. 15 ust. 2 ustawy:

Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 11 grudnia 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:

Przepis ten stwierdza, że wykorzystywanie własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych w sposób ciągły, należy w szczególności uznać za działalność gospodarczą.

Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:

Z okoliczności sprawy wynika, że otrzymując rolę udzielającego pomocy na podstawie przepisów ustawy o bonie energetycznym oraz zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego („Spec Ustawa”) oraz ustawy o postępowaniach w sprawach dotyczących pomocy publicznej („Ustawa pomocowa”), zostali Państwo jednocześnie zobowiązani - w imieniu Skarbu Państwa - do wykonania szeregu czynności nadzorczych pozwalających na ustalenie prawa beneficjentów do wsparcia w postaci ograniczenia cen energii elektrycznej („Obowiązek 1”).

Zostali Państwo zobowiązani, na podstawie przepisów zawartych w art. 37 i 38 ustawy o bonie energetycznym oraz zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego, do:

a)  Odebrania od beneficjenta wynikającej z Spec Ustawy informacji o pomocy de minimis („PDM”) na temat wartości pomocy wynikającej z ograniczenia ceny energii elektrycznej, jaką ten beneficjent uzyskał korzystając z Spec ustawy;

b)  Weryfikacji oświadczenia beneficjenta pod kątem prawa do skorzystania z takiej pomocy, w oparciu o przepisy reglamentujące wartość pomocy de minimis oraz pomocy publicznej wynikające z prawodawstwa Unii Europejskiej (w tym między innymi: art. 19c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 roku, jak i rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15 grudnia 2023) itp.);

c)  W przypadku ustalenia, w trakcie weryfikacji, że w wyniku zastosowania ceny maksymalnej w rozliczeniach z beneficjentem doszło do naruszenia warunków unijnych udzielenia dopuszczalnej pomocy publicznej (pomocy de minimis), wezwania beneficjenta do zwrotu kwoty nienależnego wsparcia, ze wskazaniem kwoty podlegającej zwrotu;

d)  Przekazania zwróconych kwot należnych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na rachunek Zarządcy Rozliczeń.

W konsekwencji, Państwa rola w procesie realizacji Obowiązku 1, sprowadza się do wykonania czterech zespołów czynności:

1)  Ustalenia, na podstawie analizy oświadczeń złożonych przez beneficjentów pomocy, podmiotów nieuprawnionych do uzyskania pomocy publicznej,

2)  Wezwania beneficjenta pomocy publicznej do zwrotu nieuprawnionego wsparcia,

3)  Przekazaniu zbiorczej informacji Zarządcy Rozliczeń - reprezentującego Skarb Państwa - o wysłanych wezwaniach do nieuprawnionych beneficjentów zobowiązujących ich do zwrotu pomocy publicznej oraz

4)  Poboru i przekazania, na rzecz Zarządcy Rozliczeń wyegzekwowanych środków wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zawitym terminie 14 dni (art. 37 ust. 8a i ust. 9 oraz art. 38 ust. 7a i ust. 8 Spec Ustawy).

Weryfikacja dokonywana w ramach „Obowiązku 1” polega na zweryfikowaniu przez Państwa, na podstawie przekazanej Państwu przez odbiorcę informacji o pomocy wskazanej w art. 38a ust. 1 ustawy o bonie, czy pomoc publiczna związana z zastosowaniem ceny maksymalnej została udzielona powyżej dopuszczalnych limitów/progów pomocy, na które wskazuje art. 37 ust. 7 i art. 38 ust. 6 ustawy o bonie.

Jak wynika z powyższych okoliczności, w sytuacji, gdy w trakcie weryfikacji, ustalą Państwo, że w wyniku zastosowania ceny maksymalnej w rozliczeniach z beneficjentem doszło do naruszenia warunków unijnych udzielenia dopuszczalnej pomocy publicznej (pomocy de minimis), wzywają Państwo beneficjenta do zwrotu kwoty nienależnego wsparcia, ze wskazaniem kwoty podlegającej zwrotowi.

Z wniosku wynika, że „Obowiązek 1” związany był ze stosowaniem wobec beneficjentów pomocy publicznej ceny maksymalnej za sprzedaż energii elektrycznej w okresie 2 półrocza 2024 r. Zatem za ten okres wystawiali Państwo tym beneficjentom faktury dokumentujące sprzedaż energii elektrycznej, w których stosowana była cena maksymalna. Rozliczenia z beneficjentem z tytułu sprzedaży energii elektrycznej prowadzone są z wykorzystaniem wyodrębnionego dla danego beneficjenta rachunku bankowego.

Wskazują Państwo również, że Spec Ustawa nakłada na Państwa drugi obowiązek („Obowiązek 2”), który dotyczy ponownego rozliczenia odbiorców energii elektrycznej, korzystających z wynikającej z Ustawy ceny maksymalnej, a którzy:

1)  nie złożyli w terminie wymaganym przepisami prawa, sporządzonej w formie, o której mowa w art. 38a ust. 1 Spec Ustawy, informacji o pomocy lub nieusunięcia w wyznaczonym terminie błędów, omyłek pisarskich lub rachunkowych lub braków formalnych w informacji o pomocy lub

2)  jeśli ze złożonej informacji o pomocy wynika, że beneficjent korzystający z ceny maksymalnej, o której mowa w Ustawie, nie spełnia warunków otrzymania pomocy publicznej lub pomocy de minimis.

W wyniku ponownego rozliczenia w oparciu o Obowiązek 2 pozostaje zwrot przez beneficjenta różnicy pomiędzy ceną maksymalną, określoną mocą Ustawy, a ceną wynikającą z umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy, wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi od dnia rozliczenia z Podatnikiem.

W ramach Obowiązku 2, są Państwo zobowiązani do ponownego rozliczenia dostawy energii elektrycznej po cenie umownej, która co do zasady pozostaje ceną wyższą od ceny maksymalnej określonej na podstawie Ustawy.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii uznania, czy wykonując Obowiązek 1 działają Państwo jako podatnik i w związku z tym Państwa czynności podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w latach 2023 - 2025 (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1622 ze zm.), zwana dalej „ustawą o środkach nadzwyczajnych”:

Jak wynika z art. 2 pkt 1), pkt 2) lit. b) i c) ustawy o środkach nadzwyczajnych:

Z art. 37 ustawy z dnia 23 maja 2024 r. o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (Dz. U. z 2024 r. poz. 859 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o bonie energetycznym” wynika, że:

Natomiast art. 38 ustawy o bonie energetycznym wskazuje, że:

Zgodnie z art. 38¹ ustawy o bonie energetycznym:

Jak stanowi art. 38a ust. 1-6 ustawy o bonie energetycznym:

Stosownie do art. 38a ust. 8 ustawy o bonie energetycznym:

W myśl art. 8 ust. 1, ust. 2, ust. 5, ust. 5a, ust. 9, ust. 13-16 ustawy o środkach nadzwyczajnych:

Zgodnie z art. 13 ustawy o środkach nadzwyczajnych:

Z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 468), zwanej dalej „ustawą o pomocy publicznej” wynika, że:

Natomiast art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 2205) stanowi, że:

Zostali Państwo zobowiązani do weryfikacji czy odbiorcom uprawnionym (beneficjentom) przysługuje pomoc, polegająca na stosowaniu w rozliczeniach z nimi ceny maksymalnej.

Zgodnie z ustawą o bonie energetycznym mikro-, mali i średni przedsiębiorcy, którzy byli uprawnieni i skorzystali z rozliczenia za energię elektryczną po cenach maksymalnych w okresie od 1 lipca 2024 r. do 31 grudnia 2024 r., zobowiązani są do przekazania stosownej informacji o przyznanej pomocy do swojego sprzedawcy energii.

W ramach swojej działalności zostali Państwo zobligowani do weryfikacji oświadczenia beneficjenta pod kątem prawa do skorzystania z pomocy publicznej (w tym pomocy de mnimis), w oparciu o przepisy reglamentujące wartość pomocy de minimis oraz pomocy publicznej wynikające z prawodawstwa Unii Europejskiej (w tym między innymi: art. 19c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 roku, jak i rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15 grudnia 2023); itp.).

Zgodnie z przepisami ustawy o bonie energetycznym wartością pomocy publicznej (w tym pomocy de minimis) dla danego beneficjenta pomocy jest równowartość łącznej kwoty rekompensat z tytułu stosowania ceny maksymalnej w rozliczeniach z beneficjentem, pobranej przez Państwa (jako podmiot udzielający pomocy) od Zarządcy Rozliczeń za okres od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. (art. 37 ust. 3 i art. 38 ust. 4 ustawy o bonie energetycznym).

Jak Państwo wskazali dniem udzielenia pomocy publicznej (w tym pomocy de minimis) jest dzień zatwierdzenia przez Zarządcę Rozliczeń Państwa wniosku o rozliczenie rekompensaty, o którym mowa w art. 13 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w latach 2023-2025 (art. 37 ust. 5 i art. 38 ust. 5 ustawy o bonie). Wniosek o rozliczenie tej rekompensaty będą państwo składać Zarządcy Rozliczeń, w terminie do 31 października 2025 r.

Zatem pomoc publiczną (w tym pomoc de minimis) stanowią środki wypłacane przez Zarządcę Rozliczeń jako rekompensata z tytułu stosowania ceny maksymalnej.

Zwrot nieuprawnionej pomocy przez beneficjenta dokonywany jest na podstawie i wg zasad przewidzianych przepisami ustawy o bonie energetycznym, w szczególności art. 37 ust. 7-9 i art. 38 ust. 7-8 tej ustawy. Beneficjent dokonuje Państwu (działającym jako podmiot udzielający pomocy) zwrotu nieuprawnionej pomocy wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, a Państwo otrzymane w ten sposób kwoty przekazują Zarządcy Rozliczeń. Weryfikacja dokonywana w ramach „Obowiązku 1” polega na zweryfikowaniu przez Państwa, na podstawie przekazanej Państwu przez odbiorcę informacji o pomocy wskazanej w art. 38a ust. 1 ustawy o bonie energetycznym, czy pomoc publiczna związana z zastosowaniem ceny maksymalnej została udzielona powyżej dopuszczalnych limitów/progów pomocy, na które wskazuje art. 37 ust. 7 i art. 38 ust. 6 ustawy o bonie energetycznym.

Sposób zwrotu pomocy de minimis lub kwoty pomocy publicznej ustawodawca określił odpowiednio w art. 37 ust. 8a oraz art. 38 ust. 7a ustawy o bonie energetycznym. Jak wynika z ww. przepisów zwrot pomocy jest dokonywany w ramach rozliczeń za energię elektryczną w kolejnych okresach rozliczeniowych, a w przypadku gdy podmiot udzielający pomocy nie posiada zawartej z przedsiębiorcą umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, zwrot pomocy, jest dokonywany na rachunek bankowy wskazany przez podmiot udzielający pomocy w wezwaniu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego wezwania. Podmiot udzielający pomocy przekazuje do Zarządcy Rozliczeń zbiorczą informację o wysłanych wezwaniach.

Zatem zwrot powyższej kwoty jest dokonywany w ramach rozliczeń za energię elektryczną w kolejnych okresach rozliczeniowych lub bezpośrednio na Państwa rachunek bankowy, jeśli brak pomiędzy beneficjentem a Państwem umowy sprzedaży.

Następnie dokonują Państwo przekazania zwróconych kwot należnych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na rachunek Zarządcy Rozliczeń.

Jak bowiem wynika z art. 37 ust. 9 oraz art. 38 ust. 8 ustawy o bonie energetycznym podmiot udzielający pomocy dokonuje przekazania zwróconych kwot należnych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na zasadach określonych w art. 13 ustawy o środkach nadzwyczajnych dla zwrotu nienależnie otrzymanej rekompensaty, w terminie 14 dni od ich otrzymania na rachunek rekompensaty ceny maksymalnej.

Za wykonywanie czynności jako podmiot udzielający pomocy publicznej nie otrzymują Państwo żadnej zapłaty/rekompensaty/dofinansowania. Nie otrzymują Państwo żadnego wynagrodzenia od Zarządcy Rozliczeń bądź innego podmiotu.

Oznacza to, że czynności wykonywane w ramach „Obowiązku 1”, w tym zwrot ww. pomocy, tj. pobranie nienależnej pomocy oraz przekazanie tych środków Zarządcy Rozliczeń, które są wykonywane przy Państwa udziale, lecz bez wynagrodzenia dla Państwa, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, i tym samym nie stają się Państwo podatnikiem VAT z tego tytułu. W związku z realizacją opisanego obowiązku pobrania i dalszego przekazania nienależnej pomocy nie wykonują Państwo czynności, które wywołują skutki podatkowe na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług. Jak bowiem sami Państwo wskazali, zakres Państwa aktywności w ramach „Obowiązku 1” zostaje ograniczony do funkcji „inkasenta”, który pobiera w imieniu Skarbu Państwa zwrot nienależnej pomocy publicznej i przekazuje pobrane w ten sposób środki na rzecz Zarządcy Rozliczeń, przy czym pobrane środki pieniężne, nigdy nie wchodzą w skład Państwa majątku.

Tym samym, wykonując „Obowiązek 1” wynikający z ustawy o bonie energetycznym nie działają Państwo jako podatnik podatku VAT i nie wykonują Państwo czynności opodatkowanych tym podatkiem.

Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości dotyczą również konieczności wystawienia w trybie przewidzianym w art. 106j ust. 1 pkt 1 VAT, faktury korygującej okres rozliczeniowy, w którym następuje zmiana ceny maksymalnej na cenę umowną, w związku z realizacją Obowiązku 2.

Jak wynika z opisu sprawy „Obowiązek 2” dotyczy ponownego rozliczenia odbiorców energii elektrycznej, korzystających z wynikającej z ustawy o bonie energetycznym ceny maksymalnej, a którzy:

a)  nie złożyli w terminie wymaganym przepisami prawa, sporządzonej w formie, o której mowa w art. 38a ust. 1 Spec Ustawy, informacji o pomocy lub nieusunięcia w wyznaczonym terminie błędów, omyłek pisarskich lub rachunkowych lub braków formalnych w informacji o pomocy lub

b)  jeśli ze złożonej informacji o pomocy wynika, że beneficjent korzystający z ceny maksymalnej, o której mowa w Ustawie, nie spełnia warunków otrzymania pomocy publicznej lub pomocy de minimis.

Kwintesencją ponownego rozliczenia w oparciu o Obowiązek 2 pozostaje zwrot przez beneficjenta różnicy pomiędzy ceną maksymalną, określoną mocą Ustawy, a ceną wynikającą z umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy, wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi od dnia rozliczenia z Podatnikiem.

W ramach Obowiązku 2, są Państwo zobowiązani do ponownego rozliczenia dostawy energii elektrycznej po cenie umownej, która co do zasady pozostaje ceną wyższą od ceny maksymalnej określonej na podstawie Ustawy.

Wykonując Obowiązek 2, dokonują Państwo korekty swoich rozliczeń, działając jak podatnik podatku od towarów i usług. Wynika to z faktu, że Obowiązek 2 de facto referuje do sposobu określenia podstawy opodatkowania dostawy energii elektrycznej, jaką jest cena jednostkowa.

Dokonywane w ramach „Obowiązku 2” ustalenie, że przedsiębiorca nie spełnia warunków otrzymania pomocy, zgodnie z art. 38a ust. 8 pkt 2 ustawy o bonie, polega na weryfikacji czy zgodnie ze złożoną Państwu przez odbiorcę informacji o pomocy odbiorca nie spełnienia warunków otrzymania pomocy publicznej wskazanych w art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy o bonie. Weryfikacja prowadzona jest na podstawie oświadczenia odbiorcy składanego w części II pkt II informacji o pomocy.

Zmiana ceny maksymalnej na cenę umowną będzie następować na etapie wykonania ponownego rozliczenia dostawy energii z okresu 2 półrocza 2024 r. po cenie umownej (zamiast ceny maksymalnej). Różnica pomiędzy ceną maksymalną a ceną wynikającą z umowy sprzedaży albo umowy kompleksowej, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 i art. 5 ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, jest pobierana od beneficjenta i przysługuje Państwu i nie jest przekazywane innemu podmiotowi.

Jak wynika z art. 106j ustawy:

W praktyce, gdy po wystawieniu faktury następują zdarzenia gospodarcze mające wpływ na treść pierwotnej faktury lub faktura zawiera błędy ustawodawca wskazuje na możliwość skorygowania takiej faktury poprzez wystawienie faktury korygującej.

Faktury korygujące są specyficznym rodzajem faktur. Celem ich wystawienia jest doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego rzeczywistości. Wystawia się je w celu udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym.

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.

Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:

Oznacza to, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku. Powyższy przepis obejmuje swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.

Jak stanowi art. 29a ust. 6 ustawy:

Stosownie do art. 29a ust. 7 ustawy:

Zgodnie z art. 29a ust. 17 ustawy:

Faktury korygujące można generalnie podzielić na te, które powodują zmniejszenie podstawy opodatkowania (tzw. faktury korygujące „in minus”) oraz te, które wywołują skutki odwrotne, tj. w wyniku ich wystawienia wartość podstawy opodatkowania ulega podwyższeniu (tzw. faktury korygujące „in plus”). W ramach powyższego rozróżnienia można również dokonać podziału tychże faktur ze względu na powód ich wystawienia:

• jeżeli korekta spowodowana jest przyczynami powstałymi już w momencie wystawienia faktury pierwotnej, to powinna ona zostać rozliczona w deklaracji podatkowej za okres, w którym została wykazana faktura pierwotna;
• w sytuacji gdy korekta jest spowodowana przyczynami zaistniałymi po dokonaniu sprzedaży (przykładowo zaistniały nowe okoliczności transakcji skutkujące zwiększeniem podstawy opodatkowania), korekta powinna być dokonana w deklaracji podatkowej za miesiąc, w którym wystawiono fakturę korygującą. Taki przypadek będzie miał miejsce, gdy w fakturze pierwotnej podatek należny został wykazany w prawidłowej wysokości, natomiast przyczyna korekty powstała później i nie była możliwa do przewidzenia w momencie wystawienia faktury pierwotnej.

Z powołanych wyżej przepisów ustawy dotyczących faktur korygujących wynika, że jeżeli po wystawieniu faktury, wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik, wystawia w takim przypadku fakturę korygującą. Fakturę korygującą wystawia się m.in. w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury, również gdy dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań, udzielono rabatu, bądź upustów i obniżek cen.

Zatem, co do zasady, korygowanie pierwotnie wystawionej faktury, z przyczyn wskazanych wyżej, powinno nastąpić przez wystawienie przez sprzedawcę faktury korygującej. Faktura korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego dokumentu.

Tym samym, istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych, tak aby dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych.

Jak wynika z treści art. 38a ust. 8 ustawy o bonie energetycznym, w sytuacji niezłożenia w terminie Informacji o pomocy lub nieusunięcia w wyznaczonym terminie błędów, omyłek pisarskich lub rachunkowych lub braków formalnych w Informacji o pomocy lub jeśli ze złożonej Informacji o pomocy wynika, że beneficjent nie spełnia warunków otrzymania pomocy publicznej lub pomocy de minimis, beneficjent (przedsiębiorca, który nabywał energię elektryczną po cenie maksymalnej w okresie od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.) ma obowiązek zwrócić różnicę pomiędzy ceną maksymalną a ceną wynikającą z umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy, zawartej ze sprzedawcą (z Państwem), wraz z ustawowymi odsetkami naliczanymi od dnia rozliczenia z podmiotem udzielającym pomocy.

Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem ustawy o bonie (dodany art. 38¹) termin na złożenie przez przedsiębiorcę informacji o pomocy został wydłużony do 30 czerwca 2025 r. Po otrzymaniu informacji o pomocy od przedsiębiorcy w pierwszej kolejności weryfikują Państwo czy przekazana informacja zawiera błędy, omyłki pisarskie lub rachunkowe lub braki formalne, wskutek których mają Państwo obowiązek wezwać przedsiębiorcę do ich usunięcia, zgodnie z trybem przewidzianym w art. 38a ust. 5 ustawy o bonie energetycznym.

Z okoliczności sprawy wynika, że dokonywane przez Państwa w ramach „Obowiązku 2” ustalenie, że przedsiębiorca nie spełnia warunków otrzymania pomocy, zgodnie z art. 38a ust. 8 pkt 2 ustawy o bonie energetycznym, polega na weryfikacji czy zgodnie ze złożoną Państwu przez odbiorcę, informacji o pomocy, odbiorca nie spełnienia warunków otrzymania pomocy publicznej wskazanych w art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy o bonie energetycznym. Weryfikacja prowadzona jest na podstawie oświadczenia odbiorcy składanego w części II pkt II informacji o pomocy.

W ramach realizacji Obowiązku 2 mają miejsce następujące czynności:

1.  Złożenie przez odbiorcę informacji o pomocy.

2.  Ustalenie listy odbiorców, którzy kwalifikują się do ponownego rozliczenia dostawy energii elektrycznej po cenie umownej (zamiast ceny maksymalnej), tj. odbiorców, którzy:

• nie złożyli Państwu w wymaganym terminie informacji o pomocy lub nie usunęli w wyznaczonym terminie błędów omyłek pisarskich lub rachunkowych lub braków formalnych w informacji o pomocy,
• w złożonej Państwu informacji o pomocy wskazali, że nie spełniają warunków otrzymania pomocy publicznej.

3.  Wykonanie odbiorcom ponownego rozliczenia za okres 2 półrocza 2024 r. z zastosowaniem ceny umownej zamiast ceny maksymalnej.

4.  Złożenie Zarządcy Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r. Odbiorcy, względem których wykonają Państwo rozliczenie w ramach czynności nr 3 wyżej, nie zostaną ujęci w tym wniosku, wskutek czego nie uzyskają Państwo względem tych odbiorców rekompensaty.

Zatem Obowiązek 2 związany jest bezpośrednio z ponownym rozliczeniem zrealizowanych przez Państwa dostaw energii elektrycznej, przy wykorzystaniu różnej od pierwotnie określonej w treści faktury ceny jednostkowej (ceny maksymalnej). W tym wypadku kwota różnicy pomiędzy ceną maksymalną a ceną wynikającą z umowy sprzedaży wraz z ustawowymi odsetkami należna jest podmiotowi udzielającemu pomocy, tj. Państwu.

Z powyższych okoliczności wynika, że wystawiając fakturę pierwotną na rzecz beneficjentów i stosując cenę maksymalną energii elektrycznej, robią to Państwo wg ceny, która jest właściwa do zastosowania na moment wystawienia faktury z uwagi na uregulowania przepisów prawa. Stwierdzenie, że wykazana na fakturze cena maksymalna nie powinna być zastosowana następuje po dokonaniu weryfikacji Informacji o pomocy złożonej przez przedsiębiorcę/beneficjenta. Zatem są Państwo zobowiązani do wystawienia faktury korygującej okres rozliczeniowy, w którym następuje zmiana ceny maksymalnej na cenę umowną.

Państwa stanowisko w zakresie pytania 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.