Wnioskodawca, osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej i nigdy niezarejestrowana jako podatnik VAT, zamieszkująca na stałe w Niemczech, nabył w drodze dziedziczenia w latach 1992 i 1998 50% udział w nieruchomościach gruntowych (działka nr 1 i nr 2). Drugim współwłaścicielem była jego kuzynka. Przez ponad 25 lat nieruchomość pozostawała we współwłasności bez zmian, bez jakiegokolwiek korzystania, najmu czy ponoszenia nakładów. W październiku 2024 r., z inicjatywy kuzynki, zawarto umowę zamiany bez dopłat, w wyniku której wnioskodawca stał się…
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
18 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 17 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania sprzedaży działki gruntu nr 1. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
AA, dalej: „Wnioskodawca” jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustaw podatkowych, w szczególności ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca nie jest i nigdy nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, ani jako podatnik VAT czynny, ani jako podatnik korzystający ze zwolnienia podmiotowego oraz nigdy nie dokonywał czynności rejestracyjnych dla celów VAT.
Wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie od urodzenia. Od 4. roku życia, tj. od ponad 40 lat, Wnioskodawca nieprzerwanie zamieszkuje na stałe na terytorium Republiki Federalnej Niemiec, w miejscowości (...). Tam znajduje się jego aktualny i faktyczny ośrodek interesów życiowych, obejmujący w szczególności stałe miejsce zamieszkania, miejsce wykonywania pracy zarobkowej, centrum interesów rodzinnych oraz zasadniczą część aktywów majątkowych. Wnioskodawca podlega w Niemczech nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu i rozlicza się w tym państwie jako rezydent podatkowy.
W latach 1992 oraz 1998 zmarli dziadkowie Wnioskodawcy. W wyniku ich śmierci Wnioskodawca nabył bezpośrednio po dziadkach udział wynoszący 50% w nieruchomościach gruntowych o następujących parametrach:
a. Działka gruntu o nr ewid. 1, powierzchnia 0,2704 ha, położona (...) zachodni, województwo mazowieckie, oznaczona w ewidencji gruntów jako użytki grunty orne i grunty zabudowane. Na tej działce znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni 91 m2 i budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 51 m2. Ta działka znajduje się bezpośrednio przy drodze publicznej.
b. Działka gruntu o nr ewid. 2, powierzchnia 0,9037 ha, położona (...) oznaczona w ewidencji gruntów jako użytki orne i grunty rolne zabudowane. Na tej działce znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 98 m2 w bardzo złym stanie technicznym. Ta działka ma dostęp do drogi publicznej poprzez służebność gruntową przejazdu i przechodu po działce gruntu o nr ewid. 1 w pasie oznaczonym na mapie.
Drugim współwłaścicielem nieruchomości była kuzynka Wnioskodawcy, BB, również posiadająca udział w wysokości 50%. Kuzynka Wnioskodawcy nabyła swój udział w ww. nieruchomościach na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego (...) o stwierdzeniu nabycia spadku po CC oraz umowy darowizny z 29 października 2019 r. w formie aktu notarialnego (...).
AA nabył udziały w ww. nieruchomości na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w (...) o stwierdzenie nabycia spadku po DD.
Wyżej wymienione działki zostały wyodrębnione na mocy ostatecznej decyzji (...) zatwierdzającej podział geodezyjny gruntu nr ewid. 3 na działki gruntu o nr ewid. 1 i 2.
Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 24 października 2007 r. działka gruntu o nr ewid. 1 leży na ternie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi, a działka gruntu o nr ewid. 2 w części leży na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi, a w pozostałej części nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji jest nieruchomością rolną i tak jest wykorzystywana.
Udziały należące do Wnioskodawcy i jego kuzynki stanowią składniki majątków osobistych i nie zostały wniesione do majątków wspólnych małżeńskich poprzez umowy majątkowe małżeńskie rozszerzające wspólność ustawową.
Od momentu nabycia udziałów w drodze dziedziczenia aż do 2024 r. nieruchomość pozostawała we współwłasności w niezmienionym stanie prawnym. W tym okresie współwłaściciele nie podejmowali działań zmierzających do zniesienia współwłasności, podziału nieruchomości ani uregulowania stanu prawnego w inny sposób, co wynikało z braku potrzeby gospodarczego lub prywatnego wykorzystania nieruchomości.
30 października 2024 r., z inicjatywy kuzynki Wnioskodawcy, dokonano pierwszego i jedynego podziału nieruchomości w celu zniesienia współwłasności. Transakcja ta polegała na dokonaniu zamiany i ustanowienia służebności gruntowej. Inicjatywa ta wynikała z potrzeby uporządkowania stanu prawnego nieruchomości po stronie kuzynki Wnioskodawcy, która zamieszkuje w znajdującym się na nieruchomości budynku mieszkalnym i dążyła do uzyskania wyłącznego prawa własności do tej części nieruchomości. Podział nie był motywowany zamiarem sprzedaży nieruchomości przez Wnioskodawcę.
30 października 2024 r. Wnioskodawca i jego kuzynka zawarli umowę zamiany bez dopłat i ustanowienia służebności gruntowej w formie aktu notarialnego (...). BB przeniosła na AA własność udziału wynoszącego ½ części w położonej w (...) nieruchomości o obszarze 0,9037 ha składającej się z działki gruntu o nr ewid. 2, a AA własność udziału nabył i w zamian za to przeniósł na BB własność udziału wynoszącego ½ części położonej w (...) nieruchomości o obszarze 0,2704 ha składającej się z działki gruntu o nr ewid. 1, a BB oświadczyła, że własność tego udziału nabyła. Następnie BB ustanowiła na położonej w (...) nieruchomości o obszarze 0,2704 ha, składającej się z działki gruntu o nr ewid. 1 nieodpłatną i na czas określony służebność gruntową na rzecz każdoczesnego właściciela położonej w (...) nieruchomości o obszarze 0,9037 ha składającej się z działki gruntu o nr ewid. 2, przy czym zakres jej wykonywania jest ograniczony do pasa gruntu oznaczonego na mapie przyjętej do zasobu geodezyjnego Starostwa (...) i polegająca na prawie przejścia i przejazdu w tym pasie oraz na prawie przeprowadzenia w nim wszelkich mediów oraz zapewnienia swobodnego dostępu do wybudowanych przyłączy w celu wykonania czynności związanych z budową, naprawami, remontami, eksploatacją, konserwacją, modernizacją, z obowiązkiem przywrócenia nieruchomości po wykonanych pracach do stanu pierwotnego, na co Wnioskodawca wyraził zgodę.
Celem umowy zamiany było wyłącznie uporządkowanie stosunków własnościowych pomiędzy współwłaścicielami oraz doprowadzenie do sytuacji, w której każda ze stron stanie się wyłącznym właścicielem wyodrębnionej części nieruchomości. Umowa zamiany miała charakter techniczny i porządkujący, a w jej wyniku Wnioskodawca stał się właścicielem działki o nr ewid. 2, o powierzchni 0,9037 ha, dla której Sąd Rejonowy (...) prowadzi księgę wieczystą (...).
Umowa zamiany nieruchomości nie wiązała się z jakimikolwiek dopłatami, wyrównaniami wartości ani innymi rozliczeniami pieniężnymi pomiędzy stronami, co zostało jednoznacznie udokumentowane aktem notarialnym. Pomimo, że wartość działki przyznanej kuzynce Wnioskodawcy jest wyższa, działka Wnioskodawcy posiada większą powierzchnię. Umowa zamiany odzwierciedlała dotychczasowe udziały spadkowe stron i nie skutkowała powstaniem nowego nabycia ani przysporzenia majątkowego po stronie Wnioskodawcy.
W całym okresie od nabycia udziału w nieruchomości do momentu dokonania zamiany w 2024 r., jak również po tej czynności Wnioskodawca nie korzystał z nieruchomości w jakikolwiek sposób. Nieruchomość nie była wykorzystywana ani w celach gospodarczych, ani w celach prywatnych. W szczególności nie była przedmiotem najmu, dzierżawy, użyczenia ani innej formy udostępniania osobom trzecim, zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie. Wnioskodawca nie pobierał z nieruchomości żadnych pożytków naturalnych ani cywilnych, ani żadnych świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych związanych z posiadanym udziałem. Nieruchomość nie była ogrodzona, zabezpieczana ani zagospodarowywana przez Wnioskodawcę.
Wnioskodawca nie ponosił jakichkolwiek nakładów na nieruchomość, zarówno o charakterze inwestycyjnym, jak i porządkowym. Nie były prowadzone prace polegające na uzbrojeniu terenu, doprowadzeniu lub projektowaniu przyłączy mediów, wykonaniu dróg wewnętrznych, niwelacji terenu, wycince drzew lub krzewów, uprzątnięciu działki, zabezpieczeniu budynku ani przygotowaniu nieruchomości do sprzedaży. Takich nakładów nie ponosili również rodzice Wnioskodawcy, kuzynka ani jej rodzice.
Na nieruchomości znajduje się budynek w stanie ruiny, figurujący w ewidencji gruntów i budynków jako obiekt budowlany, jednak faktycznie niezdatny do użytkowania i niemający żadnej wartości użytkowej ani gospodarczej. Budynek ten nie był przez Wnioskodawcę w jakikolwiek sposób zabezpieczany, porządkowany, remontowany, modernizowany ani rozbierany. Wnioskodawca nie podejmował również działań zmierzających do jego rozbiórki.
Działka przyznana Wnioskodawcy ma charakter rolno-budowlany, posiada dostęp do drogi publicznej oraz jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego od wielu lat, tj. od okresu sprzed nabycia udziału przez Wnioskodawcę. Przeznaczenie działki wynikało z obowiązującego planu miejscowego i nie było kształtowane przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca nie inicjował ani nie prowadził postępowań administracyjnych dotyczących tej działki, w szczególności nie występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, decyzji środowiskowych, decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej, zgody na rozbiórkę ani o zmianę przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Wnioskodawca nie podejmował zorganizowanych ani profesjonalnych działań marketingowych zmierzających do sprzedaży nieruchomości. W 2025 r. Wnioskodawca zamieścił ogłoszenia dotyczące sprzedaży działki, które nie doprowadziły do zawarcia transakcji. Działania te miały charakter incydentalny i nie były elementem zorganizowanej aktywności handlowej.
Firma budowlana zwróciła się do Wnioskodawcy z propozycją kupna działki nr 2. Zainteresowanie zakupem działki przez firmę budowlaną powstało z inicjatywy tej firmy, za pośrednictwem informacji uzyskanej od sąsiada, w związku z planowaną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego obejmującego nabycie gruntów o łącznej powierzchni około 8 ha. Firma budowlana zwróciła się do Wnioskodawcy z prośbą o udzielenie pełnomocnictwa oraz o złożenie wniosku dotyczącego zmiany przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wniosek został odrzucony. Na moment składania niniejszego wniosku o interpretację indywidualną nie została jeszcze zawarta ani umowa sprzedaży, ani umowa przedwstępna.
Planowana sprzedaż działki nastąpi w 2026 r. i będzie miała charakter jednorazowy oraz incydentalny. Sprzedaż zostanie dokonana w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami oraz nie planuje podejmowania regularnych lub zorganizowanych sprzedaży nieruchomości w przyszłości. Sprzedaż stanowi element uporządkowania spraw rodzinnych i majątkowych.
W 2025 r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży jednego lokalu mieszkalnego położonego w (...). Transakcja ta miała charakter jednorazowy i nie była elementem zorganizowane aktywności handlowej. Uzyskane środki zostały przeznaczone na zakup działki rekreacyjnej oraz planowaną budowę domku letniskowego, który będzie wykorzystywany wyłącznie na cele prywatne.
Środki uzyskane ze sprzedaży przedmiotowej działki zostaną przeznaczone wyłącznie na cele prywatne Wnioskodawcy, w szczególności związane z planowaną w perspektywie kilku lat przeprowadzką do Polski, zakupem działki budowlanej oraz budową domu jednorodzinnego.
Pytanie
Czy w przedstawionym stanie faktycznym planowana sprzedaż działki nr 2 przez Wnioskodawcę nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z uwagi na to, że Wnioskodawca nie działa jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym?
Pana stanowisko w sprawie
Wnioskodawca stoi na stanowisku, że jego działania stanowią wyłącznie zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym, a nie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.
Uzasadnienie stanowiska w sprawie
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Nieruchomości gruntowe stanowią towary w rozumieniu ustawy, a ich zbycie – co do zasady – może stanowić dostawę towarów.
Nie każda jednak czynność przeniesienia własności nieruchomości podlega opodatkowaniu VAT. Warunkiem objęcia danej czynności zakresem podatku jest to, aby została ona dokonana przez podmiot działający w charakterze podatnika VAT, a więc wykonujący działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 tego przepisu, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT). Przepis ten stanowi implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE, zgodnie z którym podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie działalność gospodarczą, rozumianą jako wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w szczególności polegająca na wykorzystywaniu majątku rzeczowego lub niematerialnego w sposób ciągły w celu uzyskiwania dochodu.
Jak wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mimo bardzo szerokiego zakresu zastosowania podatku VAT, opodatkowaniu podlega wyłącznie działalność o charakterze gospodarczym. Oznacza to, że nie każda czynność skutkująca uzyskaniem przychodu lub potencjalnego zysku mieści się w pojęciu działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy 2006/112/WE (por. m.in. wyroki TSUE w sprawach C-305/01, C-284/04, C-246/08).
W rozpatrywanej sprawie Wnioskodawca nie spełnia przesłanek uznania go za podatnika VAT. Jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, nigdy niezarejestrowaną jako podatnik VAT, a nieruchomości objęte umową zamiany stanowiły element jego majątku prywatnego, nabytego w drodze dziedziczenia po dziadkach w 1992 r. i 1998 r. Nabycie to nastąpiło w sposób niezależny od woli Wnioskodawcy i nie było związane z jakimkolwiek zamiarem prowadzenia działalności handlowej w zakresie obrotu nieruchomościami.
Wnioskodawca nie podejmował żadnych działań wskazujących na profesjonalny obrót nieruchomościami. Nieruchomości nie były wykorzystywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych, nie były przedmiotem najmu, dzierżawy ani innego komercyjnego wykorzystania. Przez ponad 25 lat pozostawały we współwłasności w niezmienionym stanie prawnym.
Znaczenie takiego biernego posiadania majątku prywatnego było wielokrotnie podkreślane w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W szczególności w wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 (Słaby oraz Kuć) Trybunał wskazał, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. TSUE wyraźnie podkreślił, że ani liczba transakcji, ani okres ich dokonywania, ani wysokość uzyskanego przychodu nie mają charakteru decydującego, ponieważ mogą one odnosić się wyłącznie do zarządzania majątkiem prywatnym (pkt 37–38 wyroku).
Inaczej należy ocenić sytuację, w której zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców lub usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE. Takie działania – jak wskazał TSUE – mogą polegać przykładowo na uzbrojeniu terenu czy prowadzeniu zorganizowanych działań marketingowych i wykraczają poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym (pkt 39–41 wyroku). Tego rodzaju aktywność nie wystąpiła jednak po stronie Wnioskodawcy.
Istotne jest również to, że polski ustawodawca nie skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 i 3 Dyrektywy 2006/112/WE, umożliwiającej uznanie za podatnika VAT każdego podmiotu dokonującego okazjonalnej dostawy terenu budowlanego. Okoliczność ta była wielokrotnie potwierdzana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. wyroki NSA z 30 listopada 2011 r., I FSK 1684/11; z 9 listopada 2011 r., I FSK 1655/11; z 14 maja 2015 r., I FSK 382/14).
Takie rozumienie pojęcia działalności gospodarczej znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie NSA, który konsekwentnie wskazuje, że jednorazowe lub sporadyczne czynności rozporządzania majątkiem prywatnym, niewykonywane w sposób zorganizowany i ciągły, nie stanowią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Sam fakt przeniesienia własności nieruchomości, nawet jeżeli dotyczy gruntu przeznaczonego w planie miejscowym pod zabudowę, nie przesądza o statusie podatnika VAT.
Dodatkowo należy wskazać na wyrok NSA z 24 czerwca 2020 r., sygn. I FSK 1758/17, w którym Sąd podkreślił, że uznanie osoby fizycznej za podatnika VAT w związku ze sprzedażą nieruchomości wymaga ustalenia, iż jej aktywność przybiera formę zawodową (profesjonalną), przejawiającą się w zorganizowanym, stałym i powtarzalnym charakterze działań. Konieczne jest przy tym wykazanie ciągu okoliczności wskazujących na prowadzenie działalności handlowej, wykraczającej poza ramy zarządu majątkiem prywatnym.
Wyżej przedstawiona wykładnia została w pełni potwierdzona i rozwinięta w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W szczególności w wyroku z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. I FSK 2150/21, NSA jednoznacznie wskazał, że nawet podejmowanie czynności formalnych związanych z przygotowaniem sprzedaży nieruchomości, takich jak zawarcie umowy przedwstępnej czy udzielenie potencjalnemu nabywcy pełnomocnictw do uzyskania decyzji administracyjnych niezbędnych do realizacji jego zamierzeń inwestycyjnych, nie stanowi samo przez się działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, jeżeli po stronie sprzedającego brak jest aktywności porównywalnej do działań podmiotów profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami.
NSA wyraźnie zaakcentował, że o uznaniu danej osoby za podatnika VAT nie decyduje sam fakt przeniesienia własności nieruchomości ani to, że określone czynności przygotowawcze są podejmowane przez nabywcę na podstawie udzielonych pełnomocnictw. Kluczowe znaczenie ma bowiem ustalenie, czy po stronie zbywcy występuje zawodowy, stały i zorganizowany charakter aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, wykraczający poza ramy racjonalnego zarządu majątkiem prywatnym. Brak takich przesłanek oznacza, że czynność zbycia pozostaje poza zakresem VAT jako realizacja prawa własności.
W wyroku I FSK 2150/21 NSA jednoznacznie odrzucił również koncepcję „wspólnego przedsięwzięcia” sprzedającego i nabywcy wskazując, że czynności podejmowane przez nabywcę w celu przystosowania nieruchomości do własnych celów inwestycyjnych, nawet jeżeli wymagają współdziałania sprzedającego, nie mogą być automatycznie przypisywane sprzedającemu jako przejaw jego aktywności handlowej.
Odnosząc powyższe do sytuacji Wnioskodawcy należy stwierdzić, że nie podejmował on żadnych aktywnych działań charakterystycznych dla producentów, handlowców lub usługodawców. Umowa zamiany zawarta w dniu 30 października 2024 r. miała charakter jednorazowy i incydentalny oraz była podyktowana wyłącznie potrzebą uporządkowania stosunków własnościowych pomiędzy współwłaścicielami. Nie wiązała się z dopłatami, wyrównaniem wartości ani innymi rozliczeniami pieniężnymi, a jej celem nie było uzyskanie przysporzenia majątkowego, lecz zniesienie współwłasności i dostosowanie stanu prawnego do faktycznego sposobu korzystania z nieruchomości.
Opisane okoliczności jednoznacznie wskazują, że Wnioskodawca nie działał i nie działa w charakterze podatnika VAT, lecz wyłącznie w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Jednorazowa czynność zamiany nieruchomości, dokonana po wieloletnim biernym posiadaniu majątku i bez podejmowania aktywnych działań typowych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co wprost potwierdza aktualne orzecznictwo NSA.
W konsekwencji czynność zamiany nieruchomości dokonana przez Wnioskodawcę nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług po jego stronie.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwana dalej „ustawą”.
Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (…) podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Art. 2 pkt 6 i pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
6) towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii;
22) sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Zatem na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby czynność była opodatkowana, musi być wykonana przez podatnika, działającego w ramach działalności gospodarczej.
Art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny. Pozwala uznać za podatnika każdy podmiot, który prowadzi określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Status podatnika VAT wynika również z okoliczności dokonania czynności, które podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż, majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania lub darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
Jednak każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
Zatem wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.
Dla opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest również, czy w celu sprzedaży zbywca podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy (co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług), czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Przejawem aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że czynności danej osoby przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.
Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednak wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy. Zasadne jest odwołanie się w niej do treści orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Kwestia opodatkowania sprzedaży działek była przedmiotem orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
Z treści orzeczenia TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
W powyższym wyroku TSUE stwierdził również, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Okoliczność, że osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia.
W rozumieniu statusu podatnika może pomóc orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07. NSA stwierdził, że formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.
Jak wyjaśniono wyżej, w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
Z dokonanej wyżej analizy przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
Dostawa towarów (np. gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Dla określenia, że konkretnej dostawy dokonuje podatnik podatku VAT, istotne jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dla określenia jego praw i obowiązków. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku VAT, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
Z opisu sprawy wynika, że jest Pan osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustaw podatkowych, w szczególności ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku od towarów i usług. Nie jest Pan i nigdy nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, ani jako podatnik VAT czynny, ani jako podatnik korzystający ze zwolnienia podmiotowego oraz nigdy nie dokonywał czynności rejestracyjnych dla celów VAT.
Posiada Pan obywatelstwo polskie od urodzenia. Od 4. roku życia, tj. od ponad 40 lat, nieprzerwanie zamieszkuje Pan na stałe na terytorium Republiki Federalnej Niemiec, tam znajduje się Pana aktualny i faktyczny ośrodek interesów życiowych, obejmujący w szczególności stałe miejsce zamieszkania, miejsce wykonywania pracy zarobkowej, centrum interesów rodzinnych oraz zasadniczą część aktywów majątkowych.
W latach 1992 oraz 1998 zmarli Pana dziadkowie. W wyniku ich śmierci nabył Pan bezpośrednio po dziadkach udział wynoszący 50% w nieruchomościach gruntowych:
a. Działka gruntu o nr ewid. 1, powierzchnia 0,2704 ha, położona (...), oznaczona w ewidencji gruntów jako użytki grunty orne i grunty zabudowane. Na tej działce znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni 91 m2 i budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 51 m2. Ta działka znajduje się bezpośrednio przy drodze publicznej.
b. Działka gruntu o nr ewid. 2, powierzchnia 0,9037 ha, położona (...) oznaczona w ewidencji gruntów jako użytki orne i grunty rolne zabudowane. Na tej działce znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 98 m2 w bardzo złym stanie technicznym. Ta działka ma dostęp do drogi publicznej poprzez służebność gruntową przejazdu i przechodu po działce gruntu o nr ewid. 1 w pasie oznaczonym na mapie.
Drugim współwłaścicielem nieruchomości była Pana kuzynka, również posiadająca udział w wysokości 50%.
Udziały należące do Pana i kuzynki stanowią składniki majątków osobistych i nie zostały wniesione do majątków wspólnych małżeńskich poprzez umowy majątkowe małżeńskie rozszerzające wspólność ustawową.
30 października 2024 r., z inicjatywy Pana kuzynki, dokonano pierwszego i jedynego podziału nieruchomości w celu zniesienia współwłasności. Transakcja ta polegała na dokonaniu zamiany i ustanowienia służebności gruntowej. Inicjatywa ta wynikała z potrzeby uporządkowania stanu prawnego nieruchomości po stronie kuzynki, która zamieszkuje w znajdującym się na nieruchomości budynku mieszkalnym i dążyła do uzyskania wyłącznego prawa własności do tej części nieruchomości. W jej wyniku Pan stał się właścicielem działki o nr ewid. 2 o powierzchni 0,9037 ha.
Umowa zamiany nieruchomości nie wiązała się z jakimikolwiek dopłatami, wyrównaniami wartości ani innymi rozliczeniami pieniężnymi pomiędzy stronami, co zostało jednoznacznie udokumentowane aktem notarialnym.
W całym okresie od nabycia udziału w nieruchomości do momentu dokonania zamiany w 2024 r., jak również po tej czynności nie korzystał Pan z nieruchomości w jakikolwiek sposób. Nieruchomość nie była wykorzystywana ani w celach gospodarczych, ani w celach prywatnych. W szczególności nie była przedmiotem najmu, dzierżawy, użyczenia ani innej formy udostępniania osobom trzecim, zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie. Nie pobierał Pan z nieruchomości żadnych pożytków naturalnych ani cywilnych, ani żadnych świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych związanych z posiadanym udziałem. Nieruchomość nie była ogrodzona, zabezpieczana ani zagospodarowywana przez Pana.
Nie ponosił Pan jakichkolwiek nakładów na nieruchomość, zarówno o charakterze inwestycyjnym, jak i porządkowym. Nie były prowadzone prace polegające na uzbrojeniu terenu, doprowadzeniu lub projektowaniu przyłączy mediów, wykonaniu dróg wewnętrznych, niwelacji terenu, wycince drzew lub krzewów, uprzątnięciu działki, zabezpieczeniu budynku ani przygotowaniu nieruchomości do sprzedaży. Takich nakładów nie ponosili również Pana rodzice, kuzynka ani jej rodzice.
Na nieruchomości znajduje się budynek w stanie ruiny, figurujący w ewidencji gruntów i budynków jako obiekt budowlany, jednak faktycznie niezdatny do użytkowania i niemający żadnej wartości użytkowej ani gospodarczej. Budynek ten nie był przez Pana w jakikolwiek sposób zabezpieczany, porządkowany, remontowany, modernizowany ani rozbierany. Nie podejmował Pan również działań zmierzających do jego rozbiórki.
Działka przyznana Panu ma charakter rolno-budowlany, posiada dostęp do drogi publicznej oraz jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego od wielu lat, tj. od okresu sprzed nabycia udziału przez Pana. Przeznaczenie działki wynikało z obowiązującego planu miejscowego i nie było kształtowane przez Pana. Nie inicjował Pan ani nie prowadził postępowań administracyjnych dotyczących tej działki, w szczególności nie występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, decyzji środowiskowych, decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej, zgody na rozbiórkę ani o zmianę przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Nie podejmował Pan zorganizowanych ani profesjonalnych działań marketingowych zmierzających do sprzedaży nieruchomości. W 2025 r. zamieścił Pan ogłoszenia dotyczące sprzedaży działki, które nie doprowadziły do zawarcia transakcji. Działania te miały charakter incydentalny i nie były elementem zorganizowanej aktywności handlowej.
Firma budowlana zwróciła się do Pana z propozycją kupna działki nr 2. Zainteresowanie zakupem działki przez firmę budowlaną powstało z inicjatywy tej firmy, za pośrednictwem informacji uzyskanej od sąsiada, w związku z planowaną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego obejmującego nabycie gruntów o łącznej powierzchni około 8 ha. Firma budowlana zwróciła się do Pana z prośbą o udzielenie pełnomocnictwa oraz o złożenie wniosku dotyczącego zmiany przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wniosek został odrzucony. Na moment składania niniejszego wniosku o interpretację indywidualną nie została jeszcze zawarta ani umowa sprzedaży, ani umowa przedwstępna.
Planowana sprzedaż działki nastąpi w 2026 r. i będzie miała charakter jednorazowy oraz incydentalny. Sprzedaż zostanie dokonana w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Nie prowadził Pan i nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami oraz nie planuje podejmowania regularnych lub zorganizowanych sprzedaży nieruchomości w przyszłości. Sprzedaż stanowi element uporządkowania spraw rodzinnych i majątkowych.
W 2025 r. dokonał Pan sprzedaży jednego lokalu mieszkalnego. Transakcja ta miała charakter jednorazowy i nie była elementem zorganizowane aktywności handlowej.
Pana wątpliwości dotyczą opodatkowania sprzedaży działki nr 2.
W związku z przedstawionymi powyżej okolicznościami należy stwierdzić, że w odniesieniu do planowanej sprzedaży działki nr 2 nie wystąpi ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż ww. nieruchomości wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjął Pan takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt okoliczności przedstawionych we wniosku wskazuje, że Pana aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10.
Istotne w analizowanej sprawie jest to, że w stosunku do nieruchomości nie podejmował Pan zorganizowanych ani profesjonalnych działań marketingowych zmierzających do sprzedaży nieruchomości. W 2025 r. zamieścił Pan ogłoszenia dotyczące sprzedaży działki, które nie doprowadziły do zawarcia transakcji. Firma budowlana zwróciła się do Pana z propozycją kupna działki nr 2. Zainteresowanie zakupem działki przez firmę budowlaną powstało z inicjatywy tej firmy. Firma budowlana zwróciła się do Pana z prośbą o udzielenie pełnomocnictwa oraz o złożenie wniosku dotyczącego zmiany przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Wszelkie czynności wykonane przez firmę budowlaną na mocy udzielonego jej przez Pana pełnomocnictwa zostaną zrealizowane w interesie przyszłego, skonkretyzowanego nabywcy. Podjęte przez kupującego działania oraz ich efekty nie wpłyną na poziom atrakcyjności nieruchomości dla innego nabywcy. Samo udzielenie pełnomocnictwa kupującemu do wykonania określonych czynności np. w celu dostosowania gruntu do potrzeb nabywcy nie powoduje, że zostanie Pan z tego powodu uznany za podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą. Należy podkreślić, że kupujący wykonuje te czynności we własnym interesie dla zrealizowania własnych celów gospodarczych, tak aby nabyć nieruchomość odpowiadającą jego potrzebom
Jak Pan wskazał, działka przyznana Panu ma charakter rolno-budowlany, posiada dostęp do drogi publicznej oraz jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego od wielu lat, tj. od okresu sprzed nabycia udziału przez Pana. Przeznaczenie działki wynikało z obowiązującego planu miejscowego i nie było kształtowane przez Pana. Nie inicjował Pan ani nie prowadził postępowań administracyjnych dotyczących tej działki, w szczególności nie występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, decyzji środowiskowych, itp.; nie były również prowadzone prace polegające na uzbrojeniu terenu, doprowadzeniu lub projektowaniu przyłączy mediów, wykonaniu dróg wewnętrznych, niwelacji terenu, wycince drzew lub krzewów, uprzątnięciu działki i in.
W całym okresie od nabycia do planowanej sprzedaży nie korzystał Pan z nieruchomości w jakikolwiek sposób. Nieruchomość nie była wykorzystywana ani w celach gospodarczych, ani w celach prywatnych. W szczególności nie była przedmiotem najmu, dzierżawy, użyczenia ani innej formy udostępniania osobom trzecim, zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie.
Na kwalifikację transakcji nie ma również wpływu fakt, że właścicielem działki nr 2 stał się Pan w wyniku umowy zamiany zawartej 30 października 2024 r. Umowa ta miała bowiem charakter jednorazowy oraz była podyktowana wyłącznie potrzebą uporządkowania stosunków własnościowych pomiędzy współwłaścicielami. Nie wiązała się z dopłatami, wyrównaniem wartości ani innymi rozliczeniami pieniężnymi, a jej celem nie było uzyskanie przysporzenia majątkowego, lecz zniesienie współwłasności i dostosowanie stanu prawnego do faktycznego sposobu korzystania z nieruchomości.
Zatem opisane okoliczności jednoznacznie wskazują, że nie działał i nie działa Pan w charakterze podatnika VAT, lecz wyłącznie w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Dokonując sprzedaży działki nr 2 będzie Pan korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Pana w zakresie sprzedaży nieruchomości cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a dostawę - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
W konsekwencji planowana sprzedaż działki nr 2 nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Pana stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, w szczególności dotyczące opodatkowania podatkiem VAT czynności zamiany nieruchomości, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych będzie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo