Gmina realizuje inwestycję budowlaną kompleksu sportowego, który będzie częściowo wykorzystywany do odpłatnych czynności opodatkowanych VAT (np. przez kluby sportowe) i częściowo do bezpłatnych czynności nieopodatkowanych. Inwestycja jest finansowana z budżetu gminy i dofinansowania, realizowana przez Urząd Miejski, a po zakończeniu majątek będzie administrowany przez jednostkę…
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
6 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.
Treść wniosku jest następująca:
Gmina (…) jest w trakcie realizacji zadania inwestycyjnego pn. „(…)”. W dniu 3 listopada 2025 r. została zawarta umowa na realizację przedmiotowego zadania w systemie (...).
W zakres przedmiotowego zadania wchodzi: (...).
Gmina (…) jest właścicielem działek, na których realizowana jest inwestycja.
Wartość robót budowlanych: (…) zł, w tym dofinansowanie ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej w ramach Programu budowy kompleksów sportowych (…) w wysokości (…) zł.
Kompleks obejmuje: (...).
Planowany termin odbioru robót budowlanych zgodnie z zawartą umową do 3 czerwca 2027 r.
Szacowany koszt kompleksu (...) (...) będzie stanowił ok. 30% wartości całej inwestycji. Szczegółowe koszty zostaną określone po otrzymaniu od Wykonawcy kosztorysu inwestycji po opracowaniu dokumentacji projektowej i pozyskaniu wszystkich niezbędnych zgód umożliwiających rozpoczęcie robót budowlanych.
W ramach zadania powstaną obiekty, które będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT i nieopodatkowanych.
Kompleks (...) jest obiektem użyteczności publicznej mającym na celu (...). Korzystanie (...) przez użytkowników indywidualnych będzie bezpłatne.
Odpłatne korzystanie (...) będzie przewidziane przez kluby sportowe i inne grupy zorganizowane rezerwujące terminy wg stawek określonych w regulaminie.
Pozostały zakres (...) będą ogólnodostępne i bezpłatne.
Na całym kompleksie zostanie wykonany (...).
Gmina jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Faktury VAT związane z planowaną do zrealizowania inwestycją będą wystawione na nabywcę, tj. Gminę (…) oraz odbiorcę/płatnika, tj. Urząd Miejski w (…). Koszty projektu będą ujęte w księgach rachunkowych Urzędu Miejskiego w (…). W związku z powyższym efekty inwestycji przełożą się na powstanie środków trwałych, które zostaną przyjęte po odbiorze w księdze inwentarzowej Urzędu Miejskiego w (…).
Gmina (…) realizując przedmiotową inwestycje będzie ponosiła wydatki z zamiarem przeznaczenia wytworzonego majątku do wykorzystania go na cele podlegające w większości opodatkowaniu VAT, tj.: Gmina przekaże w całości powstały majątek do administrowania na rzecz jednostki organizacyjnej Gminy (…) prowadzonej w formie jednostki budżetowej, która nie posiada osobowości prawnej (Miejskie (…) w (…)).
Oddanie majątku do administrowania będzie stanowić czynność nieopodatkowaną, jednakże jednostka budżetowa zarządzająca przekazanym mieniem będzie wykorzystywała je do wykonywania czynności opodatkowanych i nieopodatkowanych.
Należy zaznaczyć, iż obydwie jednostki (Urząd Miejski w (…) i Miejskie (…) w (…)) są jednostkami organizacyjnymi Gminy (…) i wspólnie są wykazywane w zbiorczej deklaracji VAT z Gminy (…), lecz mają różne wartości prewspółczynników rocznych.
Czy Gmina realizując powyższe zadanie będzie miała prawo do odliczenia podatku VAT częściowo od wydatków poniesionych na realizację zadania w przypadku, gdy realizującym inwestycje będzie Urząd Miejski w (…) a administrującym będzie Miejskie (…) w (…) (odliczenie podatku VAT wg prewspółczynnika jednostki, która będzie bezpośrednio wykorzystywać przedmiotową inwestycję, czyli Miejskiego (…) w (…))?
Przepisy podatkowe nie regulują wystarczająco i jednoznacznie kwestii możliwości rozliczenia podatku od towarów i usług w ramach Gminy w przypadku, gdy inna jednostka organizacyjna (Urząd Miejski w (…)) realizuje i rozlicza inwestycje, a po jej zakończeniu otrzymuje go do zarządzania inny podmiot (jednostka budżetowa – Miejskie (…)).
Prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.
W związki z czym, należy stwierdzić, iż Gmina (…) spełnia powyższe przesłanki, tj. jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym wytworzone mienie posłuży do wykonywania czynności opodatkowanych i nieopodatkowanych. Tym samym ma prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.
Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”. W myśl tego przepisu:
W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
Art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
a) nabycia towarów i usług,
b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje, gdy:
Warunkiem, który daje podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
Podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od nabywanych towarów i usług, których nie będzie wykorzystywał do wykonywania czynności opodatkowanych (czyli będzie wykorzystywał do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi).
Art. 88 ustawy zawiera listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte m.in. w art. 86 ust. 2a ustawy, zgodnie z którym:
W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
Art. 86 ust. 2b ustawy:
Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz
2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
Art. 86 ust. 2h ustawy:
W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji.
Art. 86 ust. 22 ustawy:
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
Na podstawie powyższej delegacji, zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 999), zwane dalej rozporządzeniem.
§ 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia:
Rozporządzenie:
1) określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany dalej „sposobem określenia proporcji”;
2) wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.
Podatnikami, do których odnoszą się przepisy zawarte w rozporządzeniu, są jednostki samorządu terytorialnego, samorządowe instytucje kultury, państwowe instytucje kultury, uczelnie publiczne, instytuty badawcze.
§ 2 pkt 8 rozporządzenia:
Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o jednostkach organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego – rozumie się przez to:
a) urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego,
b) jednostkę budżetową,
c) zakład budżetowy.
Rozporządzenie wprowadza wzory, według których będą wyznaczane sposoby określenia proporcji, uznane za najbardziej odpowiadające specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć.
§ 3 ust. 1 rozporządzenia:
W przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego.
Oznacza to, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego, nie będzie ustalany jeden „całościowy” sposób określenia proporcji dla jednostki samorządu terytorialnego jako osoby prawnej, tylko będą ustalane odrębnie sposoby określenia proporcji dla wymienionych wyżej jej poszczególnych jednostek organizacyjnych.
§ 3 ust. 3 rozporządzenia:
Jako sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku jednostki budżetowej sposób ustalony według wzoru:
X = A x 100 / D
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
X - proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby całkowitej,
A - roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez jednostkę budżetową, stanowiący część rocznego obrotu jednostki samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,
D - dochody wykonane jednostki budżetowej.
Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
Art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Art. 15 ust. 6 ustawy:
Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
Rolę gminy szczegółowo określa ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.).
Art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
Art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
Art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. (…).
Z opisu sprawy wynika, że są Państwo w trakcie realizacji zadania inwestycyjnego pn. „(…)”. W ramach zadania powstaną obiekty, które będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT i nieopodatkowanych.
Faktury związane z planowaną do zrealizowania inwestycją będą wystawione na nabywcę, tj. Państwa oraz odbiorcę/płatnika, tj. Urząd Miejski w (…). Koszty projektu będą ujęte w księgach rachunkowych Urzędu Miejskiego w (…). W związku z powyższym efekty inwestycji przełożą się na powstanie środków trwałych, które zostaną przyjęte po odbiorze w księdze inwentarzowej Urzędu Miejskiego w (…).
Realizując przedmiotową inwestycję będą Państwo ponosili wydatki z zamiarem przeznaczenia wytworzonego majątku do wykorzystania go na cele podlegające w większości opodatkowaniu VAT, tj.: przekażą Państwo w całości powstały majątek do administrowania na rzecz Państwa jednostki organizacyjnej prowadzonej w formie jednostki budżetowej, która nie posiada osobowości prawnej (Miejskie (…) w (…)). Oddanie majątku do administrowania będzie stanowić czynność nieopodatkowaną, jednakże jednostka budżetowa zarządzająca przekazanym mieniem będzie wykorzystywała je do wykonywania czynności opodatkowanych i nieopodatkowanych.
Obydwie jednostki (Urząd Miejski w (…) i Miejskie (…) w (…)) są Państwa jednostkami organizacyjnymi i wspólnie są wykazywane w zbiorczej deklaracji VAT z Gminy (…), lecz mają różne wartości prewspółczynników rocznych.
Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy będą mieli Państwo prawo do odliczenia podatku VAT częściowo od wydatków poniesionych na realizację zadania w przypadku, gdy realizującym inwestycje będzie Urząd Miejski w (…) a administrującym będzie Miejskie (…) w (…) (odliczenie podatku VAT wg prewspółczynnika jednostki, która będzie bezpośrednio wykorzystywać przedmiotową inwestycję, czyli Miejskiego (…) w (…)).
Do obowiązków podatnika należy w pierwszej kolejności przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju działalności, z którym wydatki te są związane. Podatnik jest zatem zobowiązany do odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji. Każdorazowo zatem, gdy takie wyodrębnienie jest możliwe, podatnikowi przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną, przy jednoczesnym braku takiego prawa w stosunku do towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT lub zwolnionych z opodatkowania tym podatkiem. Natomiast w sytuacji, gdy takie przyporządkowanie nie jest możliwe, a wydatki służą zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, podatnik winien ustalić „sposób określenia proporcji” (prewspółczynnik), o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy.
W analizowanej sprawie, mając na uwadze powołane przepisy prawa, należy stwierdzić, że w odniesieniu do wydatków związanych z realizacją Inwestycji, które będą wykorzystywane zarówno do celów działalności gospodarczej (czynności opodatkowanych VAT), jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT), i których nie będzie możliwości przyporządkowania w całości do działalności gospodarczej, powinni Państwo dokonać wyliczenia kwoty podatku naliczonego przypisanego do działalności gospodarczej z zastosowaniem „sposobu określenia proporcji”, o którym mowa w art. 86 ust. 2a i następne ustawy i przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. (§ 3 ust. 3 rozporządzenia), właściwego dla jednostki, która będzie wykorzystywała nabyte towary i usługi, pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
W konsekwencji będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zastosowaniu prewspółczynnika, o którym mowa w rozporządzeniu, obliczonego dla jednostki organizacyjnej wykorzystującej zakupione towary i usługi, tj. Miejskiego (…) w (…).
Państwa stanowisko jest prawidłowe.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywało się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo