Interpretacja 0114-KDIP4-1.4012.96.2026.1.SK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 10 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest komornikiem sądowym, który prowadzi postępowanie egzekucyjne przeciw Dłużnikowi (…) (dalej Dłużnik) w sprawie (…). Obecnie Dłużnik jest nieznany z miejsca pobytu i w dniu 27 listopada 2024 roku został dla niego ustanowiony kurator.

Przedmiotem egzekucji jest zabudowana nieruchomość gruntowa położona w (…) przy ulicy (…), dla której prowadzona jest Księga Wieczysta nr (…) (dalej Nieruchomość). Nieruchomość składa się z działki oznaczonej numerem ewidencyjnym (…) o powierzchni 666 m². Na Nieruchomości usytuowany jest wolnostojący budynek usługowy, w części wykorzystywany na cele mieszkalne. Ponadto na Nieruchomości znajdują się miejsca postojowe dla samochodów, oraz strefa rekreacyjna. W tylnej części działki znajduje się zadaszenie wykonane w konstrukcji drewnianej.

Dłużnik nabył tę Nieruchomość 13 listopada 2006 roku do majątku osobistego od (…).

W dniu 27 kwietnia 2007 roku Dłużnik udzielił zbywcy tj. Panu (…) pełnomocnictwa do zarządzania, rozporządzania oraz zbywania Nieruchomości na warunkach określonych przez pełnomocnika, w tym także pełnomocnictwa do zbycia Nieruchomości na rzecz tego pełnomocnika, jednak z dokumentacji wynika, że pełnomocnik „wykorzystał” to pełnomocnictwo jedynie do ustanawiania hipotek na Nieruchomości. Z treści pełnomocnictwa wynika m.in., że Pan (…) po zbyciu Nieruchomości na rzecz Dłużnika nadal mieszkał w tej Nieruchomości będącej przedmiotem wniosku. Ostatecznie Pan (…) nabył tę Nieruchomość w kwietniu 2025 roku i nadal w niej mieszka.

W chwili zajęcia Nieruchomości w toku postępowania egzekucyjnego właścicielem lokalu był Dłużnik, jednak w dniu 23 kwietnia 2025 r. została ona sprzedana Panu (…) (dalej Nowy Właściciel). Po jej zakupie Nowy Właściciel wstąpił do udziału w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym przeciwko Dłużnikowi w trybie art. 930 § 1 kpc.

Budynek zlokalizowany na Nieruchomości będącej przedmiotem wniosku został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 3 stycznia 1991 roku. Z informacji otrzymanej od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) w dniu 2 kwietnia 2025 roku wynika, że budynek nigdy nie został formalnie zgłoszony w nadzorze budowlanym, tzn. nie zostało wydane pozwolenie na użytkowanie ani nie wydano zaświadczenia potwierdzającego przyjęcie zawiadomienia o zakończeniu budowy. Budynek został jednak ujawniony w ewidencji gruntów i budynków.

Z dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania wynika, iż w roku 2009 zlecono remont i wykończenie budynku znajdującego się na Nieruchomości. Zapłata wynagrodzenia z tego tytułu została zabezpieczona hipoteką na Nieruchomości w lutym 2010 roku.

Z operatu szacunkowego z dnia 8 kwietnia 2025 roku sporządzonego na potrzeby postępowania egzekucyjnego wynika, że budynek jest w średnim stanie techniczno-użytkowym, nie spełnia współczesnych standardów rynkowych, a zastosowana technologia budowlana nie odpowiada obecnym wymaganiom i oczekiwaniom rynku. Dach, częściowe elementy okładzin ścian i podłóg wymagają remontu. Wynika z tego, że w budynku w ostatnich latach nie dokonywano żadnych nakładów modernizacyjnych.

W toku oględzin przeprowadzonych w dniu 3 kwietnia 2025 r. Wnioskodawca stwierdził, że na parterze budynku jest prowadzona działalność gospodarcza przez (…). Pani (…) korzysta z parteru budynku na podstawie umowy użyczenia zawartej z Nowym Właścicielem (prywatnie Jej tatą).

Pozostała część budynku jest zamieszkana przez pp. (…) (Nowego Właściciela i jego małżonkę) oraz ich córkę z mężem i dziećmi.

Nieruchomość nie jest przedmiotem umowy dzierżawy ani umowy najmu.

W dniu 14 listopada 2025 roku Wnioskodawca wezwał Nowego Właściciela do udzielenia odpowiedzi na pytania, które wraz z wyjaśnieniami są przedstawione niżej.

Czy to Pan (…) (obecny Nowy właściciel) wystąpił w 1991 r. o pozwolenie na budowę budynku usługowego?

Odp. Nowy właściciel nie występował o pozwolenie na budowę budynku. Nieruchomość została nabyta już z istniejącym pozwoleniem na budowę.

W jakim celu Pan (…) wybudował ten budynek i jak wykorzystywał budynek do momentu sprzedaży na rzecz Dłużnika w 2006 r.?

Odp. Od momentu nabycia nieruchomości budynek był wykorzystywany w sposób mieszany:

-     piętro budynku było wykorzystywane na cele mieszkalne,

-     parter budynku był wykorzystywany jako część usługowa.

Formalna funkcja budynku nie ulegała zmianie.

Sprzedaż nieruchomości w 2006 r. nastąpiła w drodze umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego, jako czynność prywatna. Transakcja nie była dokumentowana fakturą VAT ani opodatkowana podatkiem VAT. W dacie tej sprzedaży Nowy Właściciel nie był czynnym podatnikiem podatku VAT - rozliczał się w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych

Kto poniósł w 2009 r. wydatki na remont i wykończenie budynku – Dłużnik czy Pan (…) (obecny Nowy właściciel)? Czy wydatki te stanowiły wydatki na ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym i czy wartość tych ulepszeń stanowiła co najmniej 30% wartości początkowej budynku?

Odp. Wydatki ponoszone około 2009 r. dotyczyły prac o charakterze remontowym i odświeżającym. Prace te nie stanowiły ulepszeń w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Finansowanie tych prac było związane z osobą trzecią, która ujawniła swoje prawa w księdze wieczystej. Wydatki te nie przekroczyły 30% wartości początkowej budynku i nie stanowiły ulepszeń w rozumieniu przepisów podatkowych

W jakim celu i do jakich czynności Pan (…) (Nowy Właściciel) – nabył ponownie 23 kwietnia 2025 r. opisaną Nieruchomość – działkę nr (…)?

Odp. Nabycie nieruchomości w dniu 23 kwietnia 2025 r. nastąpiło w drodze aktu notarialnego - umowy przeniesienia własności nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu, zawartej pomiędzy Nowym Właścicielem a (…).

Czy nabycie ww. Nieruchomości w 2025 r. przez Pana (…) było czynnością opodatkowaną podatkiem VAT, udokumentowaną fakturą z wykazaną kwotą podatku i czy z tytułu nabycia przysługiwało Panu (…) prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego?

Odp. Czynność ta nie była opodatkowana podatkiem VAT ani dokumentowana fakturą VAT. Z tytułu nabycia nieruchomości Nowemu Właścicielowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT.

Czy w momencie nabycia Nieruchomości Nowy Właściciel – Pan (…) był czynnym podatnikiem podatku VAT prowadzącym działalność gospodarczą (opodatkowaną podatkiem VAT bądź zwolnioną od podatku)?

Odp. W dacie nabycia nieruchomości w 2025 r. Nowy Właściciel nie był czynnym podatnikiem podatku VAT.

Czy Nieruchomość zabudowana stanowi środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej?

Odp. Aktualnie Nowy Właściciel nie prowadzi działalności gospodarczej. Nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych i nie stanowi środka trwałego w działalności gospodarczej.

Kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie budynku usługowego w części wykorzystywanego na cele mieszkalne w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?

Nowy Właściciel nie udzielił odpowiedzi na to pytanie.

Czy Nieruchomość będąca przedmiotem egzekucji w całym okresie posiadania była wykorzystywana wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT?

Odp. Nieruchomość była i jest wykorzystywana w przeważającej części na cele mieszkalne. Część parteru budynku została oddana w użyczenie córce na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.

Kiedy została zawarta umowa użyczenia parteru budynku usługowego między Nowym właścicielem a jego córką?

Odp. Umowa użyczenia części parteru budynku została zawarta z dniem 1 kwietnia 2025 r.

Komornik zadał także pytania dotyczące budowli na działce: miejsc postojowych i zadaszenia zlokalizowanego w tylnej części działki.

Kto i kiedy je wybudował: Dłużnik czy Pan (…),

Odp. Utwardzenie części podwórka przeznaczonej na miejsca postojowe zostało wykonane w 2025 r. na koszt córki.

Na terenie nieruchomości znajduje się wiata (zadaszenie) wykonana przez zięcia Nowego Właściciela, który zamieszkuje wspólnie z Nowym Właścicielem. Wiata została wykonana na cele prywatne i jest wykorzystywana wyłącznie przez domowników oraz wnuków.

Czy od wydatków na budowę ww. obiektów przysługiwało Dłużnikowi lub Panu (…) prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego? Kiedy zostały oddane do użytkowania, jak były wykorzystywane i jakim celom służyły, tj. czy w działalności gospodarczej, czy w celach prywatnych itp.

Odp. Z tytułu wykonania miejsc postojowych ani wiaty Nowemu Właścicielowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. Miejsca postojowe oraz wiata służą wyłącznie celom prywatnym oraz - w zakresie miejsc postojowych - działalności gospodarczej prowadzonej przez córkę, przy czym nie są wykorzystywane przez Nowego Właściciela do działalności gospodarczej.

Czy w okresie 2 lat przed planowaną dostawą były ponoszone wydatki na ulepszenie miejsc postojowych, strefy rekreacyjnej, zadaszenia wykonanego z konstrukcji drewnianej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym stanowiące co najmniej 30% wartości początkowej każdego z budynków/budowli; jeśli tak, to:

-     kto je ponosił – Dłużnik czy Pan (…);

-     w jakim okresie były ponoszone.

Odp. W okresie 2 lat przed planowaną dostawą nieruchomości Nowy Właściciel nie ponosił wydatków na ulepszenie budynku, miejsc postojowych ani wiaty w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym.

Czy po poniesieniu nakładów na ulepszenie, stanowiących co najmniej 30% wartości początkowej, budynki i budowle zostały oddane do użytkowania; jeśli tak – Wnioskodawca prosił o wskazanie daty oraz określenie, do jakich czynności lub jakiego rodzaju działalności (opodatkowanej podatkiem VAT czy zwolnionej z podatku VAT) były wykorzystywane.

Odp. Po poniesieniu nakładów, o których mowa powyżej, nieruchomość nie była wykorzystywana przez Nowego Właściciela do działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT ani zwolnionej z podatku VAT.

Pytania

1)  Czy w przypadku sprzedaży opisanej wyżej Nieruchomości, której właścicielem w chwili sprzedaży nie jest Dłużnik, ale Nowy Właściciel, który nabył tę Nieruchomość od Dłużnika już po wszczęciu postępowania egzekucyjnego wobec Dłużnika, Wnioskodawca wystąpi jako płatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 18 u.p.t.u.?

2)  Jeżeli z odpowiedzi na pytanie 1 wynikać będzie, iż Wnioskodawca wystąpi jako płatnik podatku VAT, to czy sprzedaż nieruchomości powinna zostać zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, 10 lub 10a u.p.t.u.?

Pana stanowisko w sprawie

Ad 1) W ocenie Wnioskodawcy w planowanej sprzedaży Nieruchomości nie wystąpi On jako płatnik VAT ponieważ planowana sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, z uwagi na to, że Nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży stanowi majątek osobisty Nowego Właściciela.

Zgodnie z art. 18 u.p.t.u., organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.

W art. 18 u.p.t.u. mowa jest o dostawie towarów będących własnością dłużnika. Jednak w postępowaniu egzekucyjnym może dojść do sytuacji, w której przedmiotem sprzedaży egzekucyjnej jest majątek, który dłużnik – w toku postępowania – zbył na rzecz osoby trzeciej. W takich przypadkach zastosowanie ma przepis art. 930 § 1 kodeksu postępowania cywilnego określający zasadę bezskuteczności transakcji dokonanej przez dłużnika w toku postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z tym przepisem rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu nie ma wpływu na dalsze postępowanie, a czynności egzekucyjne są ważne tak w stosunku do dłużnika, jak i w stosunku do nabywcy. W konsekwencji wierzyciel, który skierował egzekucję do nieruchomości i doprowadził do jej zajęcia, może zaspokoić się z tej nieruchomości tak, jakby nadal należała ona do majątku dłużnika (skutek procesowy). W kwestii zbycia zajętej nieruchomości przez dłużników wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z 7 lutego 2008 r. sygn. akt V CSK 426/07, w których stwierdził, że: „Artykuł 930 § 1 KPC stanowi, że rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu nie ma wpływu na dalsze postępowanie, a czynności egzekucyjne są ważne tak w stosunku do dłużnika, jak i w stosunku do nabywcy. Oznacza to, że wierzyciel, na rzecz którego nieruchomość została zajęta, może zaspokoić się ze sprzedanej nieruchomości tak, jakby nieruchomość ta należała w dalszym ciągu do majątku jego dłużnika, bez względu na zmianę właściciela. W wyroku z 3 lutego 1998 r. (OSP rok 1998, nr 11, poz. 96) Sąd Najwyższy uznał, że w świetle art. 930 § 1 KPC umowa przeniesienia własności zajętej nieruchomości między zbywcą (dłużnikiem) a nabywcą jest ważna, ale całkowicie bezskuteczna w stosunku do wierzycieli, którzy wszczęli egzekucję i pozostaje bez wpływu na dalsze postępowanie egzekucyjne, co oznacza, że egzekucję prowadzi się tak, jak gdyby zbycie nieruchomości nie nastąpiło. Ratio legis tego przepisu stanowi ochrona wierzyciela przed nierzetelnymi działaniami dłużnika, podjętymi w celu udaremnienia zaspokojenia się wierzyciela z nieruchomości. Podobne stanowisko Sąd Najwyższy zajął w uzasadnieniu wyroku z 29 czerwca 2006 r. Przepis art. 930 § 1 k.p.c. nie podważa więc ważności umowy przeniesienia własności zajętej nieruchomości między dłużnikiem a nabywcą, powoduje jedynie bezskuteczność względną tej umowy w stosunku do wierzycieli, którzy wszczęli egzekucję. Po zbyciu nieruchomości w toku postępowania egzekucyjnego Nowy Właściciel traci własność tej nieruchomości. Co do zasady, jeżeli jednak cena uzyskana w toku egzekucji przekroczy wartość wierzytelności, nadwyżka, która pozostanie po zaspokojeniu wszystkich wierzytelności dłużnika powinna przypaść temu właścicielowi, a nie dłużnikowi. Był on bowiem właścicielem zbytej w toku egzekucji nieruchomości, a jedynie w związku z treścią art. 930 § 1 k.p.c. utracił jej własność na potrzeby postępowania egzekucyjnego wobec dłużnika. Tak więc komornik, dokonując zbycia nieruchomości na podstawie art. 930 k.p.c. rozporządza własnością osoby trzeciej.

Wnioskodawca występował w przeszłości z wnioskami o wydanie interpretacji w sprawach, gdzie – podobnie jak w obecnym wniosku – w toku postępowania egzekucyjnego Dłużnik dokonał sprzedaży nieruchomości, przez co w postępowaniu egzekucyjnym pojawiał się Nowy Właściciel. Każdorazowo Dyrektor KIS wydawał interpretację, w której uznawał, że należy badać status Nowego Właściciela jako podatnika VAT, ponieważ to On, po nabyciu nieruchomości dysponuje nią jak właściciel. Tak uznał DKIS w interpretacjach:

-     z 27 listopada 2023 r., nr 0114-KDIP1-3.4012.485.2023.1.MPA;

-     z 10 listopada 2023 r., nr 0112-KDIL1-2.4012.375.2023.2.KM;

-     z 9 listopada 2023 r., nr 0114-KDIP1-1.4012.492.2023.2.MKA;

-     z 9 listopada 2023 r., nr 0114-KDIP1-3.4012.489.2023.1.JG;

-     z 13 listopada 2023 r., 0114-KDIP1-2.4012.390.2023.1.AP;

-     z 16 listopada 2023 r., 0114-KDIP1-1.4012.541.2023.1.AKA

-     z 24 listopada 2023 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.393.2023.2.AP.

Czym innym jest bowiem bezskuteczność względna zbycia przez dłużnika nieruchomości wobec wierzycieli, czym innym zaś – skutek prawny przeniesienia własności z dłużnika na nowego właściciela. Dlatego też w pierwszej kolejności należy zbadać status Nowego Właściciela.

W ocenie Wnioskodawcy w planowanej sprzedaży Nieruchomości opisanej we wniosku nie wystąpi On jako płatnik VAT, ponieważ planowana sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług; w ocenie Wnioskodawcy Nieruchomość stanowi składnik majątku prywatnego Nowego Właściciela.

Podatnikiem VAT jest bowiem taki podmiot, który wykonuje działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Zgodnie z tym przepisem działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z art. 15 ust. 2 u.p.t.u. wynika, że dostawa towarów, w tym nieruchomości, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot, działający w danej transakcji w charakterze podatnika VAT. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem VAT jest więc spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

1)  po pierwsze - czynność jest ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

2)  po drugie - czynność jest wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Ustawodawca zastrzegł, że musi to być działanie charakterystyczne dla producentów, handlowców lub usługodawców. W orzecznictwie podkreśla się, że do działalności gospodarczej zdefiniowanej na potrzeby podatku VAT można zaliczyć wyłącznie:

1)  działania cechujące się fachowością i profesjonalizmem;

2)  działania charakteryzujące się stałym, powtarzalnym charakterem (np. stypizowaniem działań, ciągłością współpracy);

3)  działania podporządkowane regułom opłacalności i jednocześnie stałym uczestnictwem w obrocie gospodarczym.

W związku z tym, w celu ustalenia, czy podmiot działa „w charakterze podatnika VAT” należy każdorazowo ustalić, czy - w odniesieniu do konkretnej transakcji - podmiot działa w warunkach charakterystycznych dla działalności producentów, handlowców lub usługodawców. Z grona podatników wyklucza się natomiast te osoby, które dokonują sprzedaży rzeczy stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odprzedaży lub wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Sprzedaż nieruchomości znajdującej się w majątku prywatnym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, ponieważ sprzedawca nie działa „w charakterze podatnika VAT”.

Z informacji pozyskanych w toku postępowania egzekucyjnego wynika, że Nieruchomość została nabyta przez Dłużnika w listopadzie 2006 roku, do jego majątku osobistego. Po jej nabyciu Dłużnik udzielił poprzedniemu właścicielowi (Panu (…)) pełnomocnictwa do rozporządzania Nieruchomością, jednak z dokumentacji wynika, że pełnomocnik „wykorzystał” to pełnomocnictwo jedynie do ustanawiania hipotek na Nieruchomości. Przez cały okres od zbycia Nieruchomości Dłużnikowi do jej ponownego nabycia w roku 2025 Pan (…) mieszkał w budynku usytuowanym na Nieruchomości. Do ponownego nabycia Nieruchomości przez Pana (…) doszło w kwietniu 2025 roku; Nowy Właściciel nadal mieszka w Nieruchomości.

Parter budynku został użyczony córce Nowego Właściciela w celu prowadzenia tam przez nią działalności gospodarczej, jednak ta czynność nie podlega podatkowi VAT. Zgodnie bowiem z treścią art. 8 ust. 2 u.p.t.u. czynności nieodpłatne (w tym użyczenie) podlegają opodatkowaniu, gdy: - podatnikowi przysługiwało odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów oddanych do nieodpłatnego użytkowania, - usługi są świadczone nieodpłatnie na inne cele niż działalność gospodarcza podatnika.

W sytuacji opisanej we wniosku nie są spełnione warunki wymienione w art. 8 ust. 2 u.p.t.u. ponieważ:

1)  Nowy Właściciel nabył nieruchomość poza systemem VAT, a więc nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie,

2)  Nieruchomość nie stanowi towarów w przedsiębiorstwie Nowego Właściciela, ponieważ znajduje się w jego majątku prywatnym.

Tak więc użyczenie parteru domu Pani (…) nie mieści się w dyspozycji tego przepisu i nie podlega VAT.

W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy, Nowy Właściciel nie wykorzystuje budynku do żadnej czynności podlegającej podatkowi VAT, a więc trzeba uznać, że cała nieruchomość objęta wnioskiem stanowi majątek osobisty Nowego Właściciela.

Te same uwagi należy odnieść do budowli zlokalizowanych w Nieruchomości – miejsc postojowych i wiaty. Nowy Właściciel wyjaśnił, że wiata służy wyłącznie celom prywatnym a miejsca postojowe, których budowę sfinansowała Jego córka, służą celom prywatnym Nowego Właściciela, a po części są wykorzystywane przez nią do Jej działalności gospodarczej.

W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy, Nowy Właściciel nie wystąpi w planowanej transakcji w charakterze podatnika VAT. W konsekwencji Wnioskodawca nie wystąpi jako płatnik podatku od towarów i usług.

Ad 2) Jeżeli jednak organ interpretacyjny uzna, że w sytuacji opisanej we wniosku, Wnioskodawca wystąpi w charakterze płatnika podatku VAT, to w jego ocenie, powinien On zastosować zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

a)  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b)  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Pojęcie pierwszego zasiedlenia zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 14 u.p.t.u. jako oddanie do użytkowania (używania, korzystania) pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi albo rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:

a)  wybudowaniu lub

b)  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Dla oceny, czy dostawa opisanego wyżej budynku będzie zwolniona od podatku, niezbędne jest ustalenie, czy będzie on w chwili dostawy uznany za „zasiedlony” przez okres co najmniej 2 lat liczonych od wybudowania albo od jego ulepszenia o wartość co najmniej 30% wartości początkowej. Warunkiem zwolnienia jest bowiem zasiedlenie obiektów budowlanych przez okres co najmniej 2 lat przed dostawą.

Z informacji uzyskanych w toku postępowania egzekucyjnego wynika, że Nowy Właściciel nabył nieruchomość w roku 2025, jednak przed jej nabyciem korzystał z niej przez wiele lat na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez Dłużnika w roku 2007. Z oględzin przeprowadzonych przez Wnioskodawcę w dniu 3 kwietnia 2025 r., a więc jeszcze przed nabyciem tej nieruchomości przez Nowego Właściciela wynikało, iż budynek jest używany przez Niego od wielu lat. Pierwsze zasiedlenie, o którym mowa w art. 2 pkt 14 u.p.t.u. nastąpiło więc wiele lat temu.

W operacie szacunkowym dokonanym na podstawie m.in. oględzin budynku biegły podkreślił, iż budynek jest w średnim stanie technicznym i wymaga poniesienia nakładów ulepszających. Podobnie Wnioskodawca udzielając odpowiedzi na pytania zadane przez komornika wyjaśnił, że budynek nie był poddany w ciągu ostatnich 2 lat modernizacji i ulepszeniom, które zmieściłyby się w pojęciu ulepszenia, o którym mowa w art. 2 pkt 14 lit. b) u.p.t.u. Wykładni pojęcia „ulepszenia” w znaczeniu istotnym dla rozważanego zagadnienia dokonał TSUE w wyroku z 16 listopada 2017 r. (sygn. C-308/16). Wskazał on, że pojęcie „ulepszenia” zawarte w art. 2 pkt 14 lit. b) u.p.t.u. należy interpretować jako „przebudowę”, o której mowa w art. 12 ust. 2 zd. drugie Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej Dyrektywa VAT). TSUE wyjaśnił, że chodzi wyłącznie o prace polegające na przebudowie, wskazując, że: „Jakkolwiek termin „przebudowa” nie jest jednoznaczny (…), to jednak sugeruje on, że odnośny budynek powinien być przedmiotem istotnych zmian przeprowadzonych w celu zmiany jego wykorzystania lub w celu znaczącej zmiany warunków jego zasiedlenia. Pojęcie „przebudowy” obejmuje zatem w szczególności przypadek, w którym zostały przeprowadzone pełne lub dostatecznie zaawansowane prace, po zakończeniu których odnośny budynek zostanie przeznaczony do innych celów”.

Z dokumentacji zgromadzonej przez komornika w toku postępowania egzekucyjnego (oględziny, operat oraz wyjaśnienia złożone przez Nowego Właściciela) nie wynika, aby budynek będący przedmiotem wniosku był poddany takiej przebudowie w ciągu ostatnich lat. Nakłady na wykończenie budynku były na pewno przeprowadzane w roku 2009, to bowiem wynika wprost z oświadczenia dotyczącego ustanowienia hipoteki zabezpieczającej spłatę wynagrodzenia za przeprowadzone prace remontowe. Obecnie jednak stan techniczny nieruchomości nie wskakuje na przeprowadzenie w niej prac, które można by zaklasyfikować jako „przebudowa”, w rozumieniu wskazanym przez TSUE. Ponadto, Nowy Właściciel w udzielonych wyjaśnieniach wyjaśnił, iż w okresie 2 lat przed planowaną dostawą nieruchomości nie ponosił wydatków na ulepszenie budynku w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym.

Tak więc przedmiotem planowanej dostawy będzie budynek zasiedlony przez okres o wiele dłuższy niż 2 lata, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.

W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy, należy zastosować zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. i nie trzeba badać przesłanek do zwolnienia określonych w art. 43 ust. 1 pkt 10a oraz pkt 2 u.p.t.u.

Przepis art. 43 ust. 1 pkt 10a u.p.t.u. stosuje się bowiem jedynie wtedy, gdy do dostawy budynku nie można zastosować zwolnienia określonego w pkt 10. Ponieważ jednak budynek jest zasiedlony przez okres ponad 2 lat od daty pierwszego zasiedlenia i okres ten nie został przerwany wskutek ulepszenia lokalu o wartość co najmniej 30% wartości początkowej, brak jest podstaw do rozważania możliwości (konieczności) zastosowania tego zwolnienia.

Podobne uwagi dotyczą zastosowania zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. Zgodnie z nim zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z informacji uzyskanych w toku postępowania wynika, że nieruchomość mimo jej usługowego charakteru nie była w ciągu ostatnich lat wykorzystywana do jakichkolwiek czynności podlegających podatkowi VAT. Nowy Właściciel w niej mieszkał, a część budynku użyczył córce. Z wyjaśnień udzielonych komornikowi przez Nowego Właściciela wynika, że nigdy nie przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego - ani w przypadku budowy budynku, ani przy pracach remontowych wykonanych w roku 2009. Reasumując w sytuacji opisanej we wniosku nie można zastosować zwolnienia od podatku określonego w tym przepisie.

W ocenie Wnioskodawcy jedynym przepisem, który mógłby mieć zastosowanie w planowanej sprzedaży egzekucyjnej jest art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. Jak to opisano wyżej, z informacji uzyskanych w toku postępowania egzekucyjnego wynika, że budynek jest zasiedlony od wielu lat, co powoduje konieczność zastosowania przy jego dostawie zwolnienia od podatku VAT określonego w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.

Te same uwagi należy odnieść do budowli. Z wyjaśnień uzyskanych od Nowego Właściciela wynika, iż nie miał On prawa do doliczenia podatku naliczonego przy ich budowie, ponieważ nie służyły Nowemu Właścicielowi do wykonywania żadnych czynności opodatkowanych, a ponadto w okresie 2 lat przed planowaną dostawą nieruchomości nie ponosił On wydatków na ulepszenie miejsc postojowych ani wiaty w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym.

Zgodnie z art. 43 ust. 21 u.p.t.u., jeżeli udokumentowane działania komorników sądowych, o których mowa w art. 18 u.p.t.u, nie doprowadziły, na skutek braku możliwości uzyskania niezbędnych informacji od dłużnika, do potwierdzenia spełnienia warunków zastosowania do dostawy towarów, o której mowa w art. 18, zwolnień od podatku, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i 9-10a, przyjmuje się, że warunki zastosowania zwolnień od podatku nie są spełnione. Z art. 43 ust. 21 u.p.t.u. wynika, że zwolnienie od podatku można zastosować jedynie wówczas, gdy stan faktyczny zostanie ustalony w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, a stwierdzone okoliczności wskazują, że należy zastosować zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2, 10 lub 10a u.p.t.u. Podobnie uznano w licznych interpretacjach prawa podatkowego w podobnych sprawach np. w interpretacji DKIS z 3 lutego 2023 r. nr 0111-KDIB3-3.4012.587.2022.2.PJ; z 16 stycznia 2023 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.505.2022.2.AKS.

W ocenie Wnioskodawcy, informacje pozyskane przez Niego w toku czynności egzekucyjnych pozwalają jednoznacznie ocenić, że sprzedaż nieruchomości położonej w (...) powinna skorzystać ze zwolnienia od podatku VAT określonego w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwana dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”.

Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Art. 2 pkt 6 i pkt 22 ustawy:

Art. 7 ust. 1 ustawy:

Nieruchomość gruntowa spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby czynność była opodatkowana, musi być wykonana przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej.

Art. 15 ust. 1 ustawy:

Art. 15 ust. 2 ustawy:

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny. Pozwala uznać za podatnika każdy podmiot, który prowadzi określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Status podatnika VAT wynika również z okoliczności dokonania czynności, które podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług, a sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Art. 18 ustawy:

Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):

Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną regulację, kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z dostawą mającą miejsce w ramach egzekucji.

Komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika - dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik. Natomiast, gdy czynność nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik sądowy nie jest obowiązany do odprowadzenia podatku.

Tym samym, komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży towarów okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.

Z opisu sprawy wynika, że jest Pan komornikiem sądowym, który prowadzi postępowanie egzekucyjne przeciw Dłużnikowi.

Przedmiotem egzekucji jest zabudowana nieruchomość gruntowa położona w (…) przy ulicy (…), dla której prowadzona jest Księga Wieczysta nr (…). Nieruchomość składa się z działki oznaczonej numerem ewidencyjnym (…) o powierzchni 666 m². Na Nieruchomości usytuowany jest wolnostojący budynek usługowy, w części wykorzystywany na cele mieszkalne. Ponadto na Nieruchomości znajdują się miejsca postojowe dla samochodów, oraz strefa rekreacyjna. W tylnej części działki znajduje się zadaszenie wykonane w konstrukcji drewnianej.

Budynek zlokalizowany na Nieruchomości będącej przedmiotem wniosku został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 3 stycznia 1991 roku. W 2009 r. zlecono remont i wykończenie budynku znajdującego się na Nieruchomości. Zapłata wynagrodzenia z tego tytułu została zabezpieczona hipoteką na Nieruchomości w lutym 2010 roku.

Dłużnik nabył tę Nieruchomość 13 listopada 2006 roku do majątku osobistego od Nowego Właściciela. 23 kwietnia 2025 r. Nieruchomość została sprzedana Nowemu Właścicielowi.

Nabycie ww. Nieruchomości w 2025 r. przez Nowego Właściciela nie było opodatkowane podatkiem VAT ani dokumentowane fakturą VAT. Z tytułu nabycia nieruchomości Nowemu Właścicielowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. W dacie nabycia nieruchomości w 2025 r. Nowy Właściciel nie był czynnym podatnikiem podatku VAT.

Aktualnie Nowy Właściciel nie prowadzi działalności gospodarczej. Nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych i nie stanowi środka trwałego w działalności gospodarczej.

Nieruchomość była i jest wykorzystywana w przeważającej części na cele mieszkalne. Część parteru budynku została oddana w użyczenie córce Nowego Właściciela na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Umowa użyczenia części parteru budynku została zawarta z dniem 1 kwietnia 2025 r.

Nieruchomość nie jest przedmiotem umowy dzierżawy ani umowy najmu.

Utwardzenie części podwórka przeznaczonej na miejsca postojowe zostało wykonane w 2025 r. na koszt córki Nowego Właściciela.

Na terenie nieruchomości znajduje się wiata (zadaszenie) wykonana przez zięcia Nowego Właściciela, który zamieszkuje wspólnie z Nowym Właścicielem. Wiata została wykonana na cele prywatne i jest wykorzystywana wyłącznie przez domowników oraz wnuków.

Z tytułu wykonania miejsc postojowych oraz wiaty Nowemu Właścicielowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. Miejsca postojowe oraz wiata służą wyłącznie celom prywatnym oraz – w zakresie miejsc postojowych - działalności gospodarczej prowadzonej przez córkę Nowego Właściciela, przy czym nie są wykorzystywane przez niego do działalności gospodarczej.

W okresie 2 lat przed planowaną dostawą nieruchomości Nowy Właściciel nie ponosił wydatków na ulepszenie budynku, miejsc postojowych oraz wiaty w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym.

Pana wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy będzie Pan płatnikiem w rozumieniu art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży licytacyjnej Nieruchomości, których właścicielem w chwili dokonywanej sprzedaży nie jest Dłużnik, wobec którego prowadzi Pan postępowanie egzekucyjne, a Nowy Właściciel.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 930 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):

Jak wynika z powyższego przepisu, zbycie nieruchomości zajętej w postępowaniu egzekucyjnym jest ważne z punktu widzenia zasad prawa i nie wyklucza dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto, w takich sytuacjach sam nabywca nieruchomości jest traktowany jak dłużnik (jednak wyłącznie w zakresie nabytego środka majątkowego).

W kwestii zbycia zajętej nieruchomości przez dłużników wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z 7 lutego 2008 r. sygn. akt V CSK 426/07, w których stwierdził, że:

W rozpatrywanej sprawie, jak już wcześniej zostało wskazane, w kwietniu 2025 r. Nieruchomość została sprzedana do majątku Nowego Właściciela. W okolicznościach sprawy, należy więc rozważyć kwestię, czy Nowy Właściciel, który nabył Nieruchomość od Dłużnika, będzie działać jako podatnik podatku od towarów i usług w odniesieniu do sprzedaży Nieruchomości.

Przy tym podkreślić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot prowadzący opodatkowaną działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Opodatkowanie danej czynności podatkiem od towarów i usług uwarunkowane jest łącznym spełnieniem dwóch przesłanek:

‒      po pierwsze – konkretna czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT,

‒      po drugie – musi być dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na wstępie należy zauważyć, że w opisanym we wniosku przypadku, dokonującym dostawy towarów (lokali mieszkalnych) będzie Nowy Właściciel. To ta transakcja sprzedaży stanowi opisane zdarzenie przyszłe, do którego znajdują zastosowanie powołane w interpretacji przepisy ustawy.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Właściwym jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi działalność gospodarczą wówczas, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Jak wskazał Pan we wniosku, w kwietniu 2025 r. Nieruchomość została sprzedana do majątku Nowego Właściciela. Według oświadczenia Nowego Właściciela Nieruchomość była i jest wykorzystywana w przeważającej części na cele mieszkalne. Część parteru budynku została oddana w użyczenie córce Nowego Właściciela na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Umowa użyczenia części parteru budynku została zawarta z dniem 1 kwietnia 2025 r. Nieruchomość nie jest przedmiotem umowy dzierżawy ani umowy najmu.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na kwestię użyczenia Nieruchomości.

Art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:

Istotnymi cechami umowy użyczenia są dwa elementy: oddanie rzeczy do używania na pewien czas oraz nieodpłatność.

W związku z powyższym, nieodpłatne użyczenie Nieruchomości nie stanowi działalności gospodarczej oraz nie może świadczyć o zamiarze wykonywania działalności gospodarczej w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

Zatem z opisu sprawy nie wynika taka aktywność Nowego Właściciela, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dostawa Nieruchomości będzie więc dokonywana z majątku osobistego Nowego Właściciela i brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Nowego Właściciela za podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Tym samym sprzedaż ww. Nieruchomości przez Pana – komornika sądowego – w drodze postępowania egzekucyjnego nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.

Zatem w przypadku sprzedaży Nieruchomości należącej do Nowego Właściciela nie będzie Pan działać jako płatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 18 ustawy - zobowiązany do odprowadzenia podatku VAT od tej dostawy.

Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

W konsekwencji uznania Pana stanowiska w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe, odstępuję od odpowiedzi na pytanie nr 2, które zostało zadane warunkowo i oczekiwał Pan na nie odpowiedzi jedynie w przypadku uznania, że wystąpi Pan jako płatnik podatku VAT z tytułu sprzedaży Nieruchomości.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.