Brak opodatkowania sprzedaży nieruchomości przez syndyka w ramach postępowania upadłościowego.
Upadła (osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej) jest współwłaścicielem nieruchomości zabudowanej (hala magazynowo-produkcyjna) wraz z mężem. Nieruchomość została nabyta w 2008 r. do majątku wspólnego z przeznaczeniem na działalność gospodarczą męża. Mąż prowadził na niej działalność do 2016/2017 r., po czym zaprzestał. Upadła…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
13 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania sprzedaży Nieruchomości.
W odpowiedzi na wezwanie uzupełniła go Pani pismem z 19 marca 2026 r.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Uwaga - formularz wniosku o interpretację nie jest przystosowany do okoliczności sprawy. W sprawie jest Syndyk masy upadłości Upadłej. Wnioskodawcą jest więc Syndyk masy upadłości, jednak formularz nie umożliwia wskazania Syndyka jako wnioskodawcy, w tym przypadku Syndyk musiałbym wskazać swój numer NIP, co wypaczałoby sens wniosku. W tej konkretnej sytuacji właściwym identyfikatorem będzie PESEL Upadłej.
Postanowieniem Sądu Rejonowego w (…), (…) Wydział Gospodarczy z dnia 3 grudnia 2025 r. (sygn. akt (…)) została ogłoszona upadłość A.B., osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej (dalej: Upadła), obejmująca likwidację majątku dłużnika. Wyznaczono syndyka masy upadłości w osobie doradcy restrukturyzacyjnego - (...) (dalej: Syndyk, Wnioskodawca).
W skład masy upadłości weszła nieruchomość gruntowa zabudowana, oznaczona nr ewidencyjnym 1 o powierzchni (…) ha zabudowana budynkiem o funkcji magazynowo-produkcyjnej z zapleczem biurowym, dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy w (…) prowadzi księgę wieczystą nr (…) (dalej: Nieruchomość).
Na Nieruchomości posadowiony jest budynek, który składa się z hali produkcyjnej, części magazynowej oraz zaplecza socjalno-biurowego, połączonych funkcjonalnie w jeden zespół zabudowy. Budynek hali produkcyjnej, niepodpiwniczony, o pow. zabudowy (…) m², wybudowany w 2003 r. w technologii uprzemysłowionej, szkieletowej, stalowej, jednokondygnacyjny. Łączna powierzchnia użytkowa wynosi (…) m2. Pozostałą część Nieruchomości stanowi zagospodarowana przestrzeń z ciągami komunikacyjnymi oraz placami utwardzonymi, pełniącymi funkcję pomocniczą wobec istniejącej zabudowy.
Budynek zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę (…) z dnia (…) listopada 1997 r. roku wydanego przez Urząd Rejonowy w (…) ze zmianą wynikającą z projektu wykonawczego zatwierdzonego decyzją (…) z dnia (…) 1998 r.
Nieruchomość została nabyta przez Upadłą i jej małżonka na podstawie umowy przeniesienia własności z dnia (…) października 2008 r., dokumentowanej aktem notarialnym sporządzonym przed notariuszem (...) Karnym za Rep. A (…) roku.
Upadła jest współwłaścicielem Nieruchomości na zasadzie ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej. Wobec małżonka Upadłej - B.B. postanowieniem Sądu Rejonowego w (…), (…) Wydział Gospodarczy z dnia (…) stycznia 2026 roku również doszło do ogłoszenia upadłości jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej (sygn. akt (…)).
Zważywszy, że ogłoszenie upadłości Upadłej nastąpiło wcześniej, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia (…) lutego 2003 roku Prawo upadłościowe majątek wspólny małżonków wszedł do masy upadłości małżonka, w stosunku do którego została ogłoszona upadłość wcześniej. W związku z tym, pełne prawo własności Nieruchomości weszło w skład masy upadłości A.B. i będzie sprzedawane w ramach postępowania upadłościowego Upadłej. Wejście Nieruchomości w skład masy upadłości jednego z małżonków, nie powoduje utraty własności przez drugiego, natomiast ten traci prawo zarządem tym majątkiem. W judykaturze prezentowane jest stanowisko, iż małżonek, w stosunku do którego ogłoszono upadłość, nie staje się wyłącznym właścicielem „wspólnego majątku”, a w konsekwencji - podmiotami rzeczy i praw tworzących ów majątek pozostają w dalszym ciągu upadły i jego małżonek (postanowienie SN z 30 października 2008 r., II CSK 276/08).
Z operatu szacunkowego sporządzonego w dniu (…) grudnia 2025 r. w celu określenia wartości rynkowej nieruchomości dla potrzeb sprzedaży w postępowaniu upadłościowym wynika, że Nieruchomość położona jest na terenie, który nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z uchwałą nr (…) Rady Miasta (…) z dnia (…) listopada 2021 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta (…) teren Nieruchomości zlokalizowany jest w obszarze oznaczonym symbolem C4 - teren strefy ekonomicznej.
Nieruchomość nie była nigdy wykorzystywana przez Upadłą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, natomiast do 2016/2017 roku na Nieruchomości działalność gospodarczą prowadził małżonek Upadłej. Działalność była prowadzona pod firmą A. (NIP: (…), REGON: (…)).
Wnioskodawca nie posiada wiedzy, żeby małżonek Upadłej kończąc działalność gospodarczą sporządził spis z natury.
Według wiedzy Syndyka Nieruchomość od 2017 r. nie była przez Upadłą, jak również małżonka Upadłego wykorzystywana do działalności gospodarczej.
Nieruchomość nie była również przedmiotem umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze.
Z informacji jakie posiada Syndyk, Upadła lub jej małżonek nie ponosili nakładów na ulepszenie, które wynosiłyby co najmniej 30% wartości budynków. Aktualnie, jak wynika z operatu szacunkowego, stan techniczny obiektu znajdującego się na Nieruchomości oceniono jako dobry, odpowiadający wiekowi i sposobowi użytkowania, bez widocznych uszkodzeń konstrukcyjnych, z typowymi śladami eksploatacji.
Upadła nie jest i nigdy nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Przy nabyciu Nieruchomości małżonkowie (…) nie dokonywali odliczenia podatku naliczonego. W najbliższym czasie Wnioskodawca zamierza rozpocząć czynności związane ze sprzedażą Nieruchomości.
Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
Nieruchomość została nabyta do majątku wspólnego Upadłej oraz jej męża z przeznaczeniem na wykorzystanie w prowadzonej przez jej męża - B.B. działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza w tym czasie była prowadzona przez niego pod firmą A., NIP: (…). Z danych widocznych w CEIDG wynika, że działalność polegała w głównej mierze na robotach budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych (41.20.Z).
Z informacji przedstawionych przez Upadłą i jej męża wynika, że nabycie nastąpiło w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, Sprzedawca wystawił fakturę VAT, której Upadła ani jej mąż nie posiadają.
Upadła nie miała nigdy statusu podatnika VAT. Z wyjaśnień Upadłej i jej męża wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku o kwotę podatku naliczonego przysługiwało jej mężowi, który był podatnikiem VAT.
Na działce znajduje się 1 ciąg komunikacyjny, 0 (odrębnych od ciągu komunikacyjnego) placów utwardzonych. Ciąg komunikacyjny nie stanowi budowli w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. To urządzenie budowlane związane z budynkiem głównym (halą).
Upadła nie ponosiła nakładów. Z wyjaśnień męża Upadłej wynika, że on również nakładów nie ponosił.
Upadła nie miała statusu podatnika VAT, zatem nie przysługiwało jej prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z ponoszonymi wydatkami na ulepszenie budowli (ciąg komunikacyjny nie jest budowlą).
Upadła nie wykorzystywała ciągu komunikacyjnego. Ciąg komunikacyjny był wykorzystywany przez jej męża - B.B. na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Upadła nie wykorzystywała ciągu komunikacyjnego do żadnych czynności, ani nie będzie go wykorzystywała w przyszłości. Mąż Upadłej wykorzystywał ciąg komunikacyjny jak wyżej. Były to czynności opodatkowane podatkiem VAT. Ze względu na ogłoszenie upadłości i założoną sprzedaż nieruchomości, również on nie będzie wykorzystywał już ciągu w przyszłości.
Upadła nie korzystała z nieruchomości w żaden sposób od momentu wejścia w posiadanie aż do teraz. Sprzedaż nieruchomości jeszcze nie nastąpiła. Aktualnie syndyk dysponuje nieruchomością, jest w trakcie pierwszej próby sprzedażowej nieruchomości. Mąż Upadłej przez cały okres posiadania nieruchomości wykorzystywał ją na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Z informacji przedstawionych przez Upadłą wynika, że obiekt hali służył prowadzeniu działalności polegającej na prowadzeniu hurtowni budowlanej oraz produkcji okien.
Nieruchomość nie była w całym okresie posiadania wykorzystywana na potrzeby osobiste Upadłej, ani nie będzie tak wykorzystywana w przyszłości.
Przedmiot sprzedaży nie był i nie będzie do momentu sprzedaży wykorzystywany wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług.
Z informacji ustnych udzielonych przez Upadłą wynika, że była ona stroną umowy sprzedaży, występując jako zbywca domu rodzinnego. Z tego tytułu nie była zobowiązana zarejestrować się jako podatnik VAT, ani nie była zobowiązana do wykazania podatku.
Pytania
1) Czy sprzedaż opisanej Nieruchomości przez Syndyka w postępowaniu upadłościowym obejmującym likwidację majątku dłużnika będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (dalej: VAT)?
2) Jeżeli tak, to jaką stawkę VAT należy zastosować do tej transakcji?
Pani stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż opisanej w stanie faktycznym Nieruchomości w ramach postępowania upadłościowego, obejmującego likwidację majątku dłużnika, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, bowiem Upadła w zakresie tej transakcji nie będzie działała w charakterze podatnika VAT.
Jednakże w przypadku uznania przez organ interpretacyjny, że Upadły w zakresie sprzedaży opisanej nieruchomości będzie występował w charakterze podatnika VAT, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż transakcja sprzedaży będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: u.p.t.u.).
Uzasadnienie stanowiska
W ocenie Wnioskodawcy fakt braku prowadzenia przez Upadłą działalności gospodarczej świadczy, iż majątek ten wchodził do majątku prywatnego Upadłej. Stanowiska tego, w ocenie Syndyka, nie zmienia okoliczność wcześniejszego prowadzenia działalności gospodarczej przez męża Upadłej, który pozostawał współwłaścicielem nieruchomości. Wynika to z faktu, iż zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej spowodowało, iż Nieruchomość wykorzystywana wcześniej w działalności gospodarczej przez męża Upadłej weszła ponownie w skład majątku prywatnego (takie stanowisko prezentuje przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. IPPP1/443-995/14-3/JL).
W związku z powyższym, opisaną Nieruchomość należy rozpatrywać na gruncie podatku VAT w kontekście zbycia majątku prywatnego Upadłej, niesłużącego celom działalności gospodarczej.
Jak bowiem wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, istotny dla oceny handlowego charakteru danej czynności nie jest zamiar ujawniany w momencie nabycia towaru, ale w momencie sprzedaży. Zatem, w sytuacji nawet gdy pierwotnie podatnik zakupił nieruchomość gruntową z myślą o wykorzystywaniu jej do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, ale później zaniechał tego zamiaru i dokonując sprzedaży tej nieruchomości nie zachowywał się jak handlowiec, ale jak osoba wykonująca swoje prawo własności, to nie można uznać go za podatnika VAT. Takie stanowisko zaprezentował m.in. NSA w wyroku z dnia 7 lutego 2017 r. (sygn. I FSK 1022/15).
Z przepisów u.p.t.u. wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem VAT jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność powinna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, po drugie - musi być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku VAT.
W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, aby dostawę towarów (bowiem zbycie nieruchomości niewątpliwie jest dostawą towarów w świetle u.p.t.u.) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji zbywca zachowywał się jak profesjonalny handlowiec, a sprzedawane towary były wykorzystywane w działalności gospodarczej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych uwzględniającym tezy płynące z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C‑181/10 (Jarosław Słaby oraz Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć) podkreśla się, że o tym, czy dokonujący sprzedaży nieruchomości gruntowej działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, czy też w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami. W orzecznictwie NSA prezentowany jest pogląd, że dla stwierdzenia, że osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymagane jest ustalenie, że działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze). Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z tych okoliczności.
W ocenie Wnioskodawcy, biorąc powyższe pod uwagę oraz okoliczności przedstawione w stanie faktycznym wniosku, nie można Upadłej uznać za podatnika VAT w zakresie sprzedaży opisanej Nieruchomości. Brak jest bowiem jakichkolwiek przesłanek świadczących o aktywności Upadłej w przedmiocie zbycia Nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Upadła jak wskazano powyżej nie korzystała zawodowo z nieruchomości, zaś małżonek Upadłej (współwłaściciel) od co najmniej 2017 roku nie wykorzystywał faktycznie Nieruchomości na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Wedle wiedzy Syndyka, Upadła, jak również jej małżonek nie podejmowali od 2017 roku w stosunku do Nieruchomości żadnych aktywności celem podniesienia jej wartości czy uatrakcyjnienia celem uzyskania korzystniejszej oferty.
Sprzedaż Nieruchomości odbywać się będzie w ramach postępowania upadłościowego, obejmującego likwidację majątku Upadłej jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej.
W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, zbycie opisanej Nieruchomości będącej własnością prywatną Upadłej i jej małżonka (ale obecnie pozbawionego zarządu tą Nieruchomością) nie wykorzystywanej w działalności gospodarczej nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
W konsekwencji, sprzedaż opisanej Nieruchomości, dokonywana przez Syndyka działającego na rachunek Upadłej nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, stanowi bowiem zbycie majątku prywatnego Upadłej.
Z ostrożności, gdyby jednak organ interpretacyjny uznał, że w okolicznościach przedstawionych w stanie faktycznym wniosku, Upadła lub jej małżonek, który pomimo wejścia Nieruchomości do masy upadłości A.B. nadal pozostaje współwłaścicielem, w zakresie sprzedaży opisanej Nieruchomości przez Syndyka ma status podatnika VAT, Wnioskodawca prezentuje stanowisko, że opisana transakcja sprzedaży Nieruchomości powinna korzystać ze zwolnienia od opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.
Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u., zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
Istotne przy interpretacji ww. przepisu jest rozumienie pojęcia „pierwsze zasiedlenie”. Ustawodawca definiuje je w art. 2 pkt 14 u.p.t.u. wskazując, że przez „pierwsze zasiedlenie” rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: a) wybudowaniu lub b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
Niezależnie od przepisów krajowych, pojęciem „pierwszego zasiedlenia” posługuje się także Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1, dalej: Dyrektywa 112).
W orzecznictwie wskazuje się, że wykładnia językowa, systematyczna i celowościowa Dyrektywy 112 wskazuje wyraźnie, że pojęcie „pierwsze zasiedlenie” należy rozumieć szeroko jako „pierwsze zajęcie budynku, używanie”. Zatem w taki sposób powinna być odczytywana definicja z art. 2 pkt 14 u.p.t.u.
W orzecznictwie prezentowany jest pogląd o niezgodności art. 2 pkt 14 u.p.t.u. z Dyrektywą 112 w części dotyczącej warunku oddania „w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu”. Jak wskazuje się w orzecznictwie, warunek ten w istocie doprowadza do sztucznego różnicowania sytuacji podmiotu gospodarczego, który po wybudowaniu budynku część oddał w najem, a część budynku wykorzystywał na potrzeby własnej działalności gospodarczej. Pojęcie pierwszego zasiedlenia budynku (budowli, części budynku lub budowli) należy zatem rozumieć szeroko, gdy chodzi o użytkowanie przez pierwszego nabywcę lub użytkownika po wybudowaniu. Takie stanowisko prezentuje m.in. NSA w wyroku z dnia 14 maja 2015 r. (sygn. I FSK 382/14).
Za niezasadny należy w związku z tym uznać pogląd, że „pierwsze zasiedlenie” definiowane powinno być jako oddanie do użytkowania w wykonaniu czynności opodatkowanej, rozumianej, np. jako oddanie w najem osobie trzeciej. Zatem, zajęcie budynku na prowadzenie własnej działalności gospodarczej uznać należy za „pierwsze zasiedlenie”.
W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy uznać należy, że w okolicznościach opisywanych w stanie faktycznym wniosku doszło do pierwszego zasiedlenia budynków (…) znajdujących się na działce i od momentu pierwszego zasiedlenia do momentu dostawy Nieruchomości upłynął okres dłuższy niż 2 lata.
Ponadto, budynki te nie były ulepszane przez Upadłą poprzez poniesienie wydatków stanowiących co najmniej 30% wartości początkowej.
A zatem, spełnione są przesłanki zwolnienia określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. W konsekwencji, sprzedaż przez Syndyka opisanej Nieruchomości powinna podlegać zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. w związku z art. 29a ust. 8 u.p.t.u.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
6) towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii;
22) sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Zatem, w świetle powołanych powyżej przepisów grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
Nieruchomość gruntowa spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
Należy wskazać, że stosownie do przepisu art. 51 ust. 1 pkt 6 ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 614 ze zm.):
Uwzględniając wniosek o ogłoszenie upadłości, sąd wydaje postanowienie o ogłoszeniu upadłości, w którym określa, czy funkcję sędziego-komisarza oraz zastępcy sędziego-komisarza będzie pełnił sędzia czy referendarz sądowy, oraz wyznacza syndyka.
Art. 61 ustawy Prawo upadłościowe:
Z dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości, która służy zaspokojeniu wierzycieli upadłego.
Art. 62 ustawy Prawo upadłościowe:
W skład masy upadłości wchodzi majątek należący do upadłego w dniu ogłoszenia upadłości oraz nabyty przez upadłego w toku postępowania upadłościowego, z wyjątkami określonymi w art. 63-67a.
Art. 75 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe:
Z dniem ogłoszenia upadłości upadły traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania z mienia wchodzącego do masy upadłości i rozporządzania nim.
Art. 157 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe:
Funkcję syndyka może pełnić osoba fizyczna, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych i licencję doradcy restrukturyzacyjnego oraz ma konto doradcy restrukturyzacyjnego w systemie teleinformatycznym obsługującym postępowanie sądowe.
Art. 160 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe:
W sprawach dotyczących masy upadłości syndyk dokonuje czynności w imieniu własnym na rachunek upadłego.
Art. 173 ustawy Prawo upadłościowe:
Syndyk niezwłocznie obejmuje majątek upadłego, zarządza nim, zabezpiecza go przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub zabraniem go przez osoby postronne oraz przystępuje do jego likwidacji.
Art. 124 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe:
Z dniem ogłoszenia upadłości jednego z małżonków powstaje między małżonkami rozdzielność majątkowa, o której mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2023 r. poz. 2809). Jeżeli małżonkowie pozostawali w ustroju wspólności majątkowej, majątek wspólny małżonków wchodzi do masy upadłości, a jego podział jest niedopuszczalny.
Art. 124 ust. 3 ustawy Prawo upadłościowe:
Małżonek upadłego może dochodzić w postępowaniu upadłościowym należności z tytułu udziału w majątku wspólnym, zgłaszając tę wierzytelność syndykowi za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe.
Art. 125 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe:
Ustanowienie rozdzielności majątkowej na podstawie orzeczenia sądu w ciągu roku przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest bezskuteczne w stosunku do masy upadłości, chyba że pozew o ustanowienie rozdzielności majątkowej został złożony co najmniej na dwa lata przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.
Jak wskazują powyższe przepisy ustawy Prawo upadłościowe, upadły z mocy prawa traci zarząd oraz możliwość korzystania i rozporządzania majątkiem należącym do niego, jednakże ta okoliczność nie pozbawia upadłego statusu podatnika, do którego to stosuje się prawa i obowiązki wynikające z przepisów obowiązujących ustaw podatkowych.
We wszelkich postępowaniach, stroną w znaczeniu materialnym pozostaje upadły - to on jest podmiotem praw i obowiązków, natomiast syndykowi przysługuje legitymacja formalna do występowania w tych postępowaniach, jest on stroną w znaczeniu formalnym. W zakresie prawnopodatkowym działanie syndyka należy potraktować jako działanie przez pełnomocnika ze wszystkimi prawnymi tego stanu rzeczy konsekwencjami. Syndyk masy upadłości jest osobą odpowiedzialną w czasie trwania postępowania upadłościowego za realizację wszystkich obowiązków podatnika i płatnika przez upadłego.
Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
Art. 15 ust. 1 i 2 ustawy:
1. Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
2. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
Należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa. W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu. Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
Jeżeli zatem przedmiotem dokonywanej dostawy/lub świadczonej usługi jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy lub świadczy usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) - jako podatnik VAT.
W myśl przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą.
Art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Właściwe zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.
Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, w którym Trybunał stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Z opisu sprawy wynika, że postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia (…) grudnia 2025 r. została ogłoszona Pani upadłość, osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, obejmująca likwidację majątku dłużnika. Wyznaczono syndyka masy upadłości.
W skład masy upadłości weszła nieruchomość gruntowa zabudowana, oznaczona nr ewidencyjnym 1 o powierzchni (…) ha zabudowana budynkiem o funkcji magazynowo-produkcyjnej z zapleczem biurowym (Nieruchomość).
Na Nieruchomości posadowiony jest budynek, który składa się z hali produkcyjnej, części magazynowej oraz zaplecza socjalno-biurowego, połączonych funkcjonalnie w jeden zespół zabudowy. Pozostała część Nieruchomości stanowi zagospodarowaną przestrzeń w tym ciąg komunikacyjny, stanowiący urządzenie budowlane i pełniący funkcję pomocniczą wobec istniejącej zabudowy.
Nieruchomość została nabyta przez Panią i jej małżonka na podstawie umowy przeniesienia własności z dnia 3 października 2008 r., dokumentowanej aktem notarialnym.
Pani jest współwłaścicielem Nieruchomości na zasadzie ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej.
Nieruchomość nie była nigdy wykorzystywana przez Panią w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, natomiast do 2016/2017 roku na Nieruchomości działalność gospodarczą prowadził Pani małżonek. Mąż przez cały okres posiadania nieruchomości wykorzystywał ją na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Obiekt hali służył prowadzeniu działalności polegającej na prowadzeniu hurtowni budowlanej oraz produkcji okien.
Nieruchomość od 2017 r. nie była przez Panią, jak również małżonka wykorzystywana do działalności gospodarczej.
Nieruchomość nie była również przedmiotem umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze.
Pani oraz małżonek nie ponosili nakładów na ulepszenie, które wynosiłyby co najmniej 30% wartości budynków.
Pani nie jest i nigdy nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Przy nabyciu Nieruchomości małżonkowie nie dokonywali odliczenia podatku naliczonego.
Nabycie Nieruchomości nastąpiło w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, Sprzedawca wystawił fakturę. Nieruchomość została nabyta do majątku wspólnego Pani i jej męża z przeznaczeniem na wykorzystanie w prowadzonej przez Pani męża działalności gospodarczej. Prawo do obniżenia kwoty podatku o kwotę podatku naliczonego przysługiwało Pani mężowi, który był podatnikiem.
Pani nie miała nigdy statusu podatnika podatku VAT. Nie korzystała Pani z nieruchomości w żaden sposób od momentu wejścia w posiadanie.
Sprzedaż nieruchomości jeszcze nie nastąpiła. Aktualnie syndyk dysponuje nieruchomością, jest w trakcie pierwszej próby sprzedażowej nieruchomości.
Nieruchomość nie była w całym okresie posiadania wykorzystywana na potrzeby osobiste Pani, ani nie będzie tak wykorzystywana w przyszłości.
Przedmiot sprzedaży nie był i nie będzie do momentu sprzedaży wykorzystywany wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług.
Wobec Pani małżonka postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia (…) stycznia 2026 r. również doszło do ogłoszenia upadłości jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej.
Zważywszy, że ogłoszenie upadłości Pani nastąpiło wcześniej, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe majątek wspólny małżonków wszedł do masy upadłości małżonka, w stosunku do którego została ogłoszona upadłość wcześniej. W związku z tym, pełne prawo własności Nieruchomości weszło w skład Pani masy upadłości i będzie sprzedawane w ramach Pani postępowania upadłościowego.
Ma Pani wątpliwości, czy sprzedaż opisanej Nieruchomości przez Syndyka w postępowaniu upadłościowym obejmującym likwidację majątku dłużnika będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Ponadto jeśli sprzedaż będzie podlegała opodatkowaniu, jaką stawkę należy zastosować.
Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, dostawa towarów (w tym nieruchomości) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo.
Należy stwierdzić, że w doniesieniu do planowanej sprzedaży wskazanej we wniosku Nieruchomości brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując ww. dostawy wystąpi Pani w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
Nieruchomość została nabyta do majątku wspólnego Pani oraz jej męża z przeznaczeniem na wykorzystanie w prowadzonej przez Pani męża działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza w tym czasie była prowadzona przez Pani męża. Pani mąż przez cały okres posiadania nieruchomości wykorzystywał ją na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej do 2016/2017 r. Budynek wchodzący w skład Nieruchomości służył działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu hurtowni budowlanej oraz produkcji okien.
Nieruchomość nie była również przedmiotem umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze.
Pani nie miała nigdy statusu podatnika VAT. Nie korzystała Pani z nieruchomości w żaden sposób od momentu wejścia w posiadanie. Nieruchomość nie była w całym okresie posiadania wykorzystywana na Pani potrzeby osobiste, ani nie będzie tak wykorzystywana w przyszłości.
Przedmiot sprzedaży nie był i nie będzie do momentu sprzedaży wykorzystywany wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług.
Zatem Pani w związku ze sprzedażą nieruchomości korzysta z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że - w stosunku do tej transakcji - nie wypełni Pani przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i w odniesieniu do sprzedaży Nieruchomości nie wystąpi Pani w roli podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą.
Zatem, sprzedaż przez syndyka masy upadłości Nieruchomości nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy, z tytułu tej transakcji nie można uznać Pani za podatnika podatku VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
Dodatkowo należy wskazać, że wyłącznie czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku VAT albo może być opodatkowana tym podatkiem z zastosowaniem właściwej dla przedmiotu dostawy stawki podatku VAT.
Jak wskazano powyżej z tytułu sprzedaży Nieruchomości nie można uznać Pani za podatnika w myśl art. 15 ust. 1 ustawy i tym samym sprzedaż Nieruchomości nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W związku z powyższym, odstępuję od rozstrzygnięcia kwestii korzystania ze zwolnienia ww. czynności na podstawie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy w związku z art. 29a ust. 8 ustawy, o którym mowa w Pani stanowisku do pytania nr 2. Ponadto odpowiedź na pytanie nr 2 uzależniona była od uznania transakcji sprzedaży za podlegającą opodatkowaniu.
Zatem oceniając całościowo Pani stanowisko uznałem je za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Interpretacja dotyczy tylko Pani jako wnioskodawczyni, która wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w swojej sprawie i nie wywołuje skutków prawnych dla Pani męża, który jest współwłaścicielem Nieruchomości w ramach wspólnoty majątkowej małżeńskiej.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo