Interpretacja 0114-KDIP4-2.137.2026.2.MMA

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy sprzedaży działki o nr 1.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

X został powołany na mocy ustawy (...) z dniem 1 września 2017 r. (...).

X kontynuuje działalność A (...) następczyni B. w zakresie (...)

X jest czynnym podatnikiem VAT i posługuje się nr identyfikacyjnym: (...)

X jest jednostką sektora finansów publicznych i działa jako agencja wykonawcza i państwowa osoba prawna (art. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 869 t.j. z późn. zm.).

Oddział Terenowy X w (...) zamierza sprzedać działkę nr 1 o powierzchni 0,10 ha obręb (...), której jest właścicielem. Nabycie działki do (...) Państwa nastąpiło w drodze Decyzji Wojewody (…) nr (…) z 11 października 1993 r. W związku z powyższym, Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku.

Przedmiotowa działka nie była użytkowana, pozostała niezagospodarowana, nie były wystawiane faktury z tytułu użytkowania tej nieruchomości. Działka położona jest na terenie powiatu (...), gminy (...), w miejscowości (...). Dla przedmiotowej działki, Sąd Rejonowy w (…), (…) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (…).

Przedmiotowa nieruchomość ma zostać sprzedana Zarządowi Województwa (…) na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1991 roku o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa bez przetargu, w celu poprawy warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej stanowiącej własność podmiotu chcącego nabyć nieruchomość.

Zarząd Województwa (…) pisemnie oświadczył o woli nabycia działki nr 1 na cele związane z prowadzoną działalnością statutową przez (…).

Opis przedmiotowej nieruchomości.

Zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego „(…)” uchwalonym przez Radę Gminy (…) z 4 października 2012 r. uchwałą (…), działka położona jest na obszarach opisanych, jako tereny pod wykorzystanie rolnicze i oznaczone symbolem 4R.

Pismem z 23 stycznia 2026 r. (…), Urząd Gminy w (…) zaświadcza, że Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Gminy zatwierdzony uchwałą nr (…) Rady Gminy (…) z 20 października 1994 r., opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa (…) Nr 18 poz. 115 z 13 grudnia 1994 r., jest nieważny na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024 r. poz. 1130).

Nieważność nie dotyczy działki ewidencyjnej nr 1, obręb (…), Gmina (…).

Na powyższą działkę, Gmina opracowała miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą (…) z 4 października 2012 r.

Zgodnie z ustaleniami planu:

• Działka nr 1, obręb (…) (…) położona jest w terenach opisanych jako „tereny przeznaczone pod wykorzystanie rolnicze – oznaczona symbolem 4R”.

Ponadto, Urząd Gminy w piśmie informuje, że powyższa działka:

• nie została objęta decyzją o ustaleniu warunków zabudowy,
• nie została objęta decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,
• nie została objęta uchwałą o rewitalizacji, ani nie jest położona w terenach specjalnej strefy rewitalizacji,
• nie została objęta pracami nad zmianą Studium i Kierunków Zagospodarowania Gminy,
• nie została objęta pracami nad zmianą miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego,
• nie została ujęta w obszarach planowanych pod elektrownie wiatrowe,
• nie została objęta planami przebiegu dróg publicznych wszystkich kategorii (wydana decyzja o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej lub złożony wniosek o jej wydanie),
• na działce nie występują kopaliny surowców mineralnych (złóż żwiru lub piasku),
• przez działkę nie przebiegają cieki wód płynących,
• nie występują obiekty zabytkowe,
• nie jest położona w granicach i w sąsiedztwie specjalnej strefy ekonomicznej,
• Gmina nie posiada informacji na temat obiektów i urządzeń melioracji wodnej znajdujących się na działce,
• przez teren działki numer 1, obręb (...) przebiega istniejąca sieć telekomunikacyjna,
• Gmina nie posiada informacji na temat realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych.

W związku z brakiem informacji z Urzędu Gminy na temat wydanych zgód dotyczących sieci przesyłowych, zostało złożone zapytanie w Starostwie (…): czy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dotycząca lokalizacji sieci telekomunikacyjnej oraz czy zostało wydane pozwolenie na budowę lub dokonano zgłoszenia budowy istniejącej na działce sieci telekomunikacyjnej.

W pisemnej odpowiedzi Starostwo poinformowało, że po przeszukaniu archiwum nie odnalazło akt dotyczących tej sprawy.

Ponadto działka nr 1 zlokalizowana jest na terenie wiejskim o niskim poziomie zurbanizowania, klasa bonitacyjna: PsIII – 0,0937 ha, PsIV – 0,0063 ha. Działka nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej.

Przez centralną część działki przechodzi podziemna linia telekomunikacyjna, która jest budowlą - obiektem liniowym, w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3 i pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane.

Właścicielem znajdującej się na działce budowli jest podmiot trzeci, budowla te nie jest własnością X i nie widnieje w ewidencji środków trwałych (...).

Sensem ekonomicznym przyszłej transakcji sprzedaży działki nie jest towar w postaci budowli - linii telekomunikacyjnej, lecz towar w postaci gruntu.

Pytania

1. Czy należy przyjąć, że przedmiotem dostawy jest sam grunt ale traktowany dla podatku od towarów i usług jako grunt zabudowany?
2. Czy w ramach przedstawionej transakcji, sprzedaż działki będzie w całości opodatkowana podatkiem od towarów i usług z zastosowaniem właściwej stawki podatku VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

W zakresie pytania nr 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, podziemna linia telekomunikacyjna, o której mowa we wniosku, stanowi budowle lub ich części w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3 i pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.).

Naniesienie w postaci podziemnej linii telekomunikacyjnej nie stanowi własności X i nie stanowi przedmiotu transakcji między Kupującym a X. Intencją stron umowy jest dokonanie transakcji dotyczącej samego gruntu.

Pomiędzy Kupującym a X nie dochodzi bowiem do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem (istniejącą podziemną linią telekomunikacyjną) jak właściciel, transakcja dotyczy samego gruntu.

Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotem dostawy w tym przypadku będzie sam grunt, ale traktowany jako grunt zabudowany.

Wnioskodawca podjął taką ocenę m.in. na podstawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2019 r. sygn. akt I FSK 44/17, gdzie Sąd wskazał:

„(…) określenie „teren niezabudowany” oznacza taki teren, na którym nie występują obiekty budowlane (budynki, budowle), przy czym dla oceny zabudowania bez znaczenia musi pozostać, jaka część wydzielonego terenu pokryta została obiektami budowlanymi, jak również czy zabudowę stanowią obiekty w całości, czy też części obiektów z uwagi na ich posadowienie w granicach wyodrębnionych, różnych zarazem terenów (sąsiadujących działek). Kwalifikacja terenu, jako zabudowanego (nie będącego terenem niezabudowanym) nie wyklucza tego, że w okolicznościach takich, jak przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przedmiotem planowanej dostawy będzie sam grunt, skoro Miastu nie przysługuje prawo do części budynków, które zachodzą na działkę stanowiącą jego własność. W takich bowiem warunkach Miasto nie będzie przenosić prawa do rozporządzania budynkami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ab inito u.p.t.u.), a jedynie w odniesieniu do gruntu. Nie zmienia to jednak tego, że stanowiący przedmiot planowanej transakcji grunt będzie gruntem zabudowanym (nie będzie gruntem niezabudowanym).

Pojęcie „zabudowania” gruntu, tak jak ono funkcjonuje w języku potocznym, abstrahuje od kwestii prawa do zabudowy (do obiektów budowlanych) i dotyczy obiektywnego stanu naniesienia budynków i budowli w terenie. Wobec tego zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., jako odnoszące się do terenu niezabudowanego, nie obejmuje gruntu, na którym posadowione są budynki bądź budowle, a nawet ich części.”

Podobnie wypowiedział się w Interpretacji indywidualnej z 9 kwietnia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB3-2.4012.75.2025.3.KK, cyt:

„Gdy przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiony jest budynek/budowla, który nie stanowi własności zbywcy, to w świetle prawa cywilnego ten obiekt budowlany stanowi część składową nieruchomości. Natomiast w świetle ustawy o VAT nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany). W analizowanej sprawie mamy do czynienia z planowaną sprzedażą działek nr (…), (…) oraz (…), na których znajdują się naniesienia w postaci podziemnych linii energetycznych, które nie stanowią własności Sprzedającego i nie stanowią przedmiotu transakcji między Kupującym a Sprzedającym. Skoro znajdujące się na ww. działkach linie energetyczne są własnością przedsiębiorstwa przesyłowego, to nie można przyjąć, że dokonają Państwo dostawy gruntu wraz ze znajdującymi się na nim naniesieniami. Bowiem to podmiot trzeci, a nie Państwo, faktycznie posiada te naniesienia i korzysta z nich jak właściciel. Zatem wskazane naniesienia w postaci podziemnych linii energetycznych nie będą przedmiotem dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Tak więc, w przypadku planowanej dostawy działek nr (…), (…) oraz (…), przedmiotem dostawy będzie wyłącznie sam grunt. Jednak nie można go uznać za grunt niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, bowiem posadowione są na nim budowle - podziemne linie energetyczne”.

W pozycji do powyższych, przytoczyć można wyrok NSA z 23 sierpnia 2024 r., sygn. I FSK 1670/20 gdzie wskazano, że okoliczność, iż na gruncie znajdują się naniesienia w postaci obiektów budowlanych nie oznacza, że zawsze będą to grunty zabudowane w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Przy kwalifikowaniu terenu jako niezabudowanego można wziąć pod uwagę aspekt ekonomiczny transakcji, przy czym w tym przypadku kluczowy będzie przede wszystkim charakter obiektów, które znajdują się na tym gruncie i czy istniejąca „zabudowa” zmieniła w sposób istotny charakter grunt. O terenie „zabudowanym” w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT można mówić w sytuacji, gdy istniejąca zabudowa ma dla tego terenu podstawowe, dominujące znaczenie.

Natomiast nie jest istotna „zabudowa”, jeśli ma ona charakter uzupełniający w stosunku do podstawowego przeznaczenia terenu (podobna ocena z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2021 r., sygn. akt I FSK 575/18).

Biorąc powyższe pod uwagę, Wnioskodawca pragnie zadać pytanie: czy dla przedstawionego stanu faktycznego, należy przyjąć, że przedmiotem dostawy jest sam grunt ale traktowany dla podatku od towarów i usług jako grunt zabudowany?

Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotem dostawy będzie sam grunt, jednak traktowany dla podatku od towarów i usług jako grunt zabudowany.

W zakresie pytania nr 2.

W sprawie przedstawionej we wniosku, mamy do czynienia z planowaną sprzedażą działki nr 1 w (...), na których znajduje się naniesienie w postaci podziemnej linii telekomunikacyjnej, która nie stanowi własności X i nie stanowi przedmiotu transakcji między Kupującym a Sprzedającym.

Zatem wskazane naniesienia w postaci podziemnych linii telekomunikacyjnych nie będą przedmiotem dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy.

Wnioskodawca przyjął ocenę, że w świetle prawa cywilnego, gdy przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiona jest budowla, która nie stanowi własności zbywcy, to ten obiekt budowlany stanowi część składową nieruchomości. Natomiast w świetle ustawy o VAT nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem, jak właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), przedmiotem dostawy jest sam grunt - jako grunt zabudowany.

Zatem dostawa przedmiotowej działki nr 1, nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje się tylko do dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej sytuacji grunt ten jest już zabudowany.

Dla dostawy nieruchomości zabudowanych spełniających określone w przepisach warunki, przewidziane jest również zwolnienie od podatku w art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz pkt 10a ustawy.

Zdaniem Wnioskodawcy, nie zostaną spełnione przesłanki dla zastosowania ww. zwolnienia, gdyż w art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz pkt 10a ustawy zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części a w omawianej transakcji zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym naniesienia w postaci podziemnych linii telekomunikacyjnych nie będą przedmiotem dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania naniesieniem jak właściciel (naniesieniem w postaci podziemnej linii telekomunikacyjnej znajdującej się na działce nr 1).

Ponieważ nie zostaną spełnione przesłanki dla zastosowania zwolnienia od podatku do sprzedaży nieruchomości na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9, 10 i 10a ustawy, należy ocenić możliwość zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Nabycie działki do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa nastąpiło w drodze Decyzji Wojewody (…) nr (…) z 11 października 1993 r. W związku z powyższym, wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku.

Od czasu nabycia, nieruchomość nie była ona wykorzystywana na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, w tym działalności opodatkowanej oraz zwolnionej z opodatkowania podatkiem VAT.

Należałoby ocenić, czy Wnioskodawca musi faktycznie wykorzystać dany towar do czynności zwolnionych, aby skorzystać z wskazanego zwolnienia. Kwestia ta została poruszona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2017 r. (I FSK 307/16).

Jak wskazał Sąd: „Ustawodawca krajowy, w ślad za prawodawcą unijnym, użył sformułowania „wykorzystywanych wyłącznie”.

Natomiast przedmiotowa działka nie była użytkowana, pozostała niezagospodarowana, nie były wystawiane faktury z tytułu użytkowania tej nieruchomości. Biorąc pod uwagę powyższe, omawiana sprzedaż nie będzie korzystała także ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, że nie został spełniony warunek, o którym mowa w tym przepisie.

W opinii Wnioskodawcy, w konsekwencji powyższego sprzedaż działki nr 1 w ramach przedstawionej transakcji będzie w całości opodatkowana podatkiem od towarów i usług z zastosowaniem właściwej stawki podatku VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Zatem grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem VAT. Zamierzają Państwo sprzedać działkę nr 1. Przedmiotowa działka nie była użytkowana, pozostała niezagospodarowana, nie były wystawiane faktury z tytułu użytkowania tej nieruchomości. Zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego działka położona jest na obszarach opisanych jako tereny pod wykorzystanie rolnicze i oznaczone symbolem 4R. Ponadto powyższa działka nie została objęta decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, uchwałą o rewitalizacji, ani nie jest położona w terenach specjalnej strefy rewitalizacji, pracami nad zmianą Studium i Kierunków Zagospodarowania Gminy, pracami nad zmianą miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego. Ponadto, powyższa działka nie została ujęta w obszarach planowanych pod elektrownie wiatrowe oraz nie została objęta planami przebiegu dróg publicznych wszystkich kategorii (wydana decyzja o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej lub złożony wniosek o jej wydanie).

Przez centralną część działki przechodzi podziemna linia telekomunikacyjna, która jest budowlą - obiektem liniowym, w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3 i pkt 3a ustawy Prawo Budowlane.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy przedmiotem dostawy jest sam grunt ale traktowany dla podatku od towarów i usług jako grunt zabudowany oraz czy sprzedaż działki będzie w całości opodatkowana podatkiem od towarów i usług z zastosowaniem właściwej stawki podatku VAT.

Mając na uwadze fakt, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku VAT oraz, że nabycie działki do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa nastąpiło w drodze Decyzji Wojewody Przemyskiego, w analizowanej sprawie sprzedaż przez Państwa działki o nr 1, będzie stanowiła dostawę dokonywaną przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

Zbycie przez Państwa działki o nr 1, będzie stanowić dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Podkreślić należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:

Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp.

W myśl art. 2 pkt 33 ustawy:

Zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy 2006/112/WE Rady dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1 ze zm.)

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen przeciwko Belastingdienst Grote Ondernemingen „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.

Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):

W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

W myśl art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W tym miejscu wskazać trzeba, że w treści wyżej powołanego przepisu ustawodawca odwołał się do przeznaczenia terenu, które są zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie tylko do przeznaczenia terenu w podstawowym planie zagospodarowania terenu. Dla oceny klasyfikacji gruntu na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy uwzględnić należy również zapisy dotyczące przeznaczenia dopuszczalnego tego terenu, w których ustalono możliwość lokalizacji obiektów budowlanych. (np. budowli rolniczych). Możliwość wybudowania na gruncie obiektów budowlanych, wynikająca z zapisów funkcji uzupełniających przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznacza, że grunt ten w rozumieniu at. 2 pkt 33 ustawy stanowi teren budowlany.

Rozpatrując pojęcie „grunty przeznaczone pod zabudowę” - do którego odnosi się przepis art. 2 pkt 33 ustawy - należy odwołać się do definicji zawartych w ustawie z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418).

Na podstawie art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane:

Natomiast na mocy art. 3 pkt 3 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że przez centralną część działki przechodzi podziemna linia telekomunikacyjna, która jest budowlą - obiektem liniowym. Właścicielem znajdującej się na działce budowli jest podmiot trzeci, budowla ta nie jest Państwa własnością nie widnieje w ewidencji środków trwałych Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.

Zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego działka położona jest na obszarach opisanych, jako tereny pod wykorzystanie rolnicze i oznaczone symbolem 4R.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 47 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Stosownie do art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego:

Na podstawie art. 48 Kodeksu cywilnego:

Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej. Zgodnie zatem z zasadą „superficies solo cedit”, gdy władający gruntem poniósł nakłady na tę nieruchomość, stają się one własnością właściciela gruntu.

Zgodnie natomiast z art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego:

Z powyższego przepisu wynika, że jeśli znajdujące się na działce sieci (linie) są własnością przedsiębiorstwa przesyłowego to stanowią własność tego przedsiębiorstwa.

Z punktu widzenia prawa cywilnego właściciel gruntu jest również właścicielem wzniesionych na nim budynków i budowli. Przedmiotem sprzedaży zawsze jest grunt wraz ze wszystkimi budynkami i urządzeniami trwale z tym gruntem związanymi - ale jeśli przebiegające przez działkę sieci infrastruktury technicznej są przyłączone do przedsiębiorstw przesyłowych to stanowią własność tych przedsiębiorstw.

Pojęcie „dostawa towarów” w ustawie o VAT nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności. Zatem nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu ustawy o VAT z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. Właściwa interpretacja pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” uwzględnia, że dotyczy ono czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.

Powyższe tezy znajdują potwierdzenie zarówno w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 310/12), jak również w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (orzeczenie z 8 lutego 1990 r. w sprawie C-320/88 Staatssecretaris van Financiën przeciwko Shipping and Forwarding Enterprise Safe). W orzeczeniu tym TSUE stwierdził, że:

Jednak jednocześnie Trybunał zastrzegł, że:

Gdy przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiony jest budynek/budowla, który nie stanowi własności zbywcy, to w świetle prawa cywilnego ten obiekt budowlany stanowi część składową nieruchomości. Natomiast w świetle ustawy o VAT nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).

W analizowanej sprawie mamy do czynienia ze sprzedażą działki o nr 1, przez którą przechodzi podziemna linia telekomunikacyjna. Wskazali Państwo, że podziemna linia telekomunikacyjna jest budowlą - obiektem liniowym, w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3 i pkt 3a ustawy Prawo Budowlane. Właścicielem znajdującej się na działce budowli jest podmiot trzeci, budowla ta nie jest Państwa własnością i nie widnieje w ewidencji środków trwałych Zasobu Własności Rolnej Skarbu.

A zatem, wskazać należy, że skoro znajdująca się na działce podziemna linia telekomunikacyjna jest własnością podmiotu trzeciego, to nie można przyjąć, że Państwo dokonają dostawy gruntu wraz ze znajdującym się na nim naniesieniem. Zatem dostawa podziemnej linii telekomunikacyjnej nie będzie stanowiła dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy.

Tak więc, w przypadku dostawy działki o nr 1 przedmiotem dostawy jest wyłącznie grunt.

Jednak nie można go uznać za grunt niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, bowiem posadowiona jest na nim budowla - podziemna linia telekomunikacyjna.

Tym samym, sprzedaż działki o nr 1 nie będzie objęta zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Oznacza to, że w sprawie niezbędna jest analiza przesłanek warunkujących możliwości zastosowania zwolnienia od podatku dla dostawy działki o nr 1 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

·      towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

·      brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów.

Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zaznaczenia wymaga przy tym, że NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że:

W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia podatku VAT.

Z wniosku wynika, że nabyli Państwo nieruchomość 11 października 1993 r. w postaci działki nr 1. Nabycie przez Państwa działki o nr 1 nastąpiło na podstawie decyzji wojewody, a więc na podstawie aktu prawnego wydawanego przez organ administracji. Oznacza to, że nabycie przez Państwa ww. działki nastąpiło w ramach czynności, która w ogóle nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Ponadto, wskazali Państwo, że działka nie była użytkowana, pozostała niezagospodarowana, nie były wystawiane faktury z tytułu użytkowania tej nieruchomości.

A zatem, analiza przedstawionego opisu sprawy w kontekście wyżej powołanego art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy wskazuje, że w sprawie nie są spełnione warunki umożliwiające jego zastosowanie dla dostawy wymienionej we wniosku działki o nr 1.

W rezultacie, wskazać należy, że sprzedaż działki o nr 1, nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 oraz art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Tym samym, będzie opodatkowana na zasadach właściwych dla przedmiotu sprzedaży.

A zatem, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zwracam uwagę, że od 1 lipca 2020 r. kwestia ustalenia wysokości stawki podatku od towarów i usług dla dostawy towarów lub świadczenia usług może być określona wyłącznie w ramach wydania wiążącej informacji stawkowej, o której mowa w art. 42a w zw. z art. 42b ustawy o VAT.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.