Interpretacja 0114-KDIP4-2.4012.170.2026.1.KS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do odliczenia 100% podatku naliczonego VAT od wydatków poniesionych w związku z nabyciem paliwa, opłat leasingowych i materiałów eksploatacyjnych do samochodów.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie montażu systemów dachowych oraz ścian osłonowych obiektów budowlanych.

Główne obszary działalności to:

·      dostawa i montaż systemów dachów płaskich i odwodnień dachowych;

·      dostawa i montaż ścian osłonowych hal w systemie lekkiej zabudowy, (np. płyty warstwowe, kasetony stalowe, blachy trapezowe);

·      dostawa i montaż modułów naświetlających (pasma świetlne, klapy przewietrzająco-dymowe, świetliki);

·      produkcja kompletnych pasm świetlnych;

·      produkcja stalowych kasetonów elewacyjnych;

·      obróbki blacharskie;

·      wykonywanie podkonstrukcji stalowych;

·      generalne wykonawstwo hal przemysłowo-handlowych.

Wnioskodawca prowadzi inwestycje na terenie całej Polski.

Spółka jest pracodawcą w rozumieniu przepisów art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94; dalej: Kodeks pracy). W ramach swojej działalności Wnioskodawca użytkuje służbowe pojazdy samochodowe wydane do użytkowania zatrudnionym pracownikom/kierowcom w celu umożliwienia im właściwej realizacji powierzonych obowiązków służbowych.

Wnioskodawca na myśli samochody tzw. brygadówki do przewozu osób i materiałów marka/model: (…), które to zostały powierzone do wykonywania następujących obowiązków służbowych: dojazdy pracowników na budowy na terenie całego kraju i przyjazdy pracowników z budów, jazdy pracowników pomiędzy miejscem budowy a miejscem zakwaterowania, jazdy pracowników pomiędzy miejscem budowy a miejscem bieżącego zaopatrzenia (zakup drobnych materiałów lub narzędzi potrzebnych na budowie) z uwagi na specyfikę branży w jakiej działa Wnioskodawca.

Zasady używania w Spółce służbowych pojazdów samochodowych są określone w ramach stosowanego Regulaminu korzystania z samochodów służbowych. Ten sam dokument określa także zasady użytkowania tego rodzaju samochodów w Spółce. Samochody służbowe wykorzystywane są wyłącznie do celów służbowych i wyłącznie w celach związanych z prowadzoną działalnością Spółki. Procedura wprowadza bezwzględny zakaz używania samochodów służbowych do jakichkolwiek celów prywatnych pracowników. Zgodnie z Regulaminem, użycie samochodów służbowych w celu prywatnym może skutkować nałożeniem na pracownika kary porządkowej przewidzianej w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Użycie samochodu służbowego do celów prywatnych może również stanowić przyczynę uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę albo zostać uznane za ciężkie nadużycie podstawowych obowiązków pracowniczych uzasadniające, w zależności od okoliczności konkretnej sprawy, rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

Użytkownik samochodu służbowego wykorzystujący ww. pojazdy, jest zobowiązany do złożenia oświadczenia według ustalonego w Regulaminie wzoru, w którym deklaruje zapoznanie się z Procedurą oraz zapoznanie się z konsekwencjami w przypadku użycia do celów prywatnych samochodu służbowego, przeznaczonego wyłącznie do celów służbowych.

W zakresie obowiązków pracownika/kierowcy samochodów służbowych mieści się m.in. co do zasady:

·     obowiązek po zakończonej jeździe parkowania pojazdu wykorzystywanego wyłącznie do celów służbowych na terenie wskazanym przez Wnioskodawcę (nie ma możliwości korzystania z pojazdu poza godzinami pracy, w tym w weekendy, na cele inne niż wyłącznie służbowe lub inne niż związane z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy),

·     obowiązek dbałości o sprawność techniczną pojazdu poprzez zgłoszenia awarii, szkód komunikacyjnych, zachowanie trzeźwości, prawidłowe eksploatowanie pojazdu i właściwe zabezpieczenie po zakończeniu jazdy.

Procedura określa również obowiązek i zasady prowadzenia ewidencji przebiegu ww. pojazdów. Samochody służbowe będące przedmiotem wniosku, są pojazdami samochodowymi, które nie spełniają warunków do uznania ich za wykorzystywane wyłącznie do działalności ze względów konstrukcyjnych. Samochody służbowe, których dotyczy pytanie w ramach wniosku, będą kwalifikowane przez Spółkę jako pojazdy, o których mowa w art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT, tj. pojazdy wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej ze względu na fakt, iż sposób wykorzystania tych pojazdów, potwierdzony prowadzoną ewidencją przebiegu pojazdu wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością. Chodzi więc o samochody, których konstrukcja nie wyklucza ich użycia do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą - są to samochody osobowe, ale niespełniające warunków określonych w art. 86a ust. 9 ustawy o VAT (posiadają 2 rzędy siedzeń).

Wobec powyższego w odniesieniu do ww. pojazdów, Wnioskodawca nie posiada dokumentów wydanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym, o których mowa w art. 86a ust. 10 ustawy o VAT, potwierdzających spełnienie wymagań dla pojazdów, o których mowa w art. 86a ust. 9 ustawy o VAT. Samochody służbowe, o których mowa we wniosku, nie stanowią pojazdów konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą.

W Spółce istnieją jasno ustalone zasady nadzoru nad używaniem samochodów służbowych w trakcie wykonywania obowiązków służbowych – pojazdy, których dotyczy wniosek, są wyposażone w system lokalizacji satelitarnej pojazdów (...), zapewniający ewidencjonowanie eksploatacji służbowych pojazdów samochodowych. Raporty generowane w ww. systemie pozwalają m.in. na dokonanie rozliczenia tras przejazdów. Spółka ponosi wszelkie koszty związane z pojazdami będącymi przedmiotem wniosku - nie występują sytuacje, w których pracownik/kierowca miałby ponosić część wydatków. Spółka ponosi m.in. następujące rodzaje wydatków związanych z eksploatacją samochodów będących przedmiotem wniosku:

·      koszt zakupu paliwa,

·      koszt przeglądów okresowych, w tym wymiany oleju, opon i innych materiałów eksploatacyjnych,

·      koszt napraw mechanicznych związanych z normalną eksploatacją pojazdu,

·      koszt napraw, drobnych uszkodzeń nie powstałych z winy użytkownika,

·      koszt pełnego ubezpieczenia komunikacyjnego (OC, AC),

·      koszt opłat za parkowanie służbowych pojazdów w związku z wykonywaniem czynności służbowych,

·      koszt opłat za przejazd płatną autostradą w związku z wykonywaniem czynności służbowych,

·      koszt opłat za mycie pojazdów,

·      koszt opłat leasingowych.

W odniesieniu do wydatków związanych z zakupem paliwa, faktycznym nabywcą paliwa w przypadku udostępnienia samochodu służbowego na rzecz użytkownika samochodu jest Spółka, faktury dotyczące zakupu paliwa są wystawiane na Spółkę.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie całego kraju z uwagi na fakt, iż realizowane inwestycje budowlane rozmieszczone są w różnych miejscach w Polsce. Tym samym, niezbędne jest wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej opisanych powyżej samochodów.

Pracownik/kierowca, który kieruje samochodem służbowym w dzień roboczy wyrusza rano z miejsca w którym parkuje samochód służbowy, jest to miejsce zamieszkania pracownika/kierowcy i odbiera z ich miejsca zamieszkania innych pracowników spółki – członków brygady, którzy razem z nim jadą na daną budowę. W razie potrzeby zakupu brakujących drobnych materiałów lub narzędzi potrzebnych do wykonania danej pracy pracownik/kierowca samochodem służbowym może pojechać do sklepu/marketu budowlanego w celu bieżącego zaopatrzenia. Po zakończonej pracy pracownik/kierowca kierujący samochodem służbowym odwozi pozostałych pracowników – członków brygady i wraca do swojego miejsca zamieszkania, gdzie parkuje samochód służbowy.

Jeżeli pracownicy mają wynajęte miejsca noclegowe w okolicy realizowanej budowy samochód służbowy zawozi pracowników na nocleg i następnego dnia przywozi na budowę.

Decyzja o wydaniu danemu pracownikowi/kierowcy samochodu służbowego uzależniona jest przede wszystkim od konieczności wykonania wyznaczonego zadania służbowego związanego z prowadzonymi pracami budowlano-montażowymi, a ponadto od charakteru pracy pracownika/ kierowcy, zajmowanego stanowiska, wymogów co do jego mobilności (konieczności wykonywania czynności służbowych poza siedzibą Spółki), dostępności pojazdów.

W Spółce rozróżniane są następujące sytuacje:

a)  dojazd pracowników/kierowców na budowę na terenie kraju,

b)  jazdy pomiędzy miejscem budowy a miejscem zakwaterowania (hotelem), w którym zamieszkują pracownicy – członkowie brygady realizujący dany kontrakt budowlany,

c)  wyjazdy pracowników/kierowców po bieżące zaopatrzenie na budowę – zakup drobnym materiałów lub narzędzi.

Pracownik/kierowca samochodu służbowego obsługujący wskazaną budowę na terenie kraju rozpoczyna pracę w dniu wyjazdu na teren budowy w godzinach porannych w miejscu swojego zamieszkania, odbiera pozostałych pracowników z ich miejsc zamieszkania a następnie odbywa podróż służbową na teren wskazanej budowy. Pracownicy mają zapewnione zakwaterowanie - zazwyczaj nocleg w hotelu. Każdego dnia podczas podróży służbowej, samochód służbowy wykorzystywany jest do przywożenia pracowników budowy z hotelu, w którym są zakwaterowani, na teren budowy i z powrotem. W ciągu dnia samochód służbowy wykorzystywany jest do zakupu i dostarczenia materiałów budowlanych potrzebnych do realizacji budowy, załatwiania spraw urzędowych oraz innych czynności służbowych. W przypadku realizacji inwestycji na terenie kraju pracownicy wracają do miejsc zamieszkania zazwyczaj na każdy weekend a samochód służbowy garażowany jest wtedy w miejscu zamieszkania pracownika/kierowcy odpowiedzialnego za samochód.

Pracownicy/kierowcy przebywający kilkadziesiąt lub kilkaset kilometrów od miejsca zamieszkania nie mają tam żadnych spraw prywatnych do załatwienia i wykorzystują udostępnione samochody tylko i wyłącznie do realizacji zadań; przemieszczają się między budową, a miejscem zakwaterowania.

Zasady garażowania wyżej opisanych samochodów służbowych precyzują miejsce garażowania samochodu służbowego. Zaparkowanie pojazdu w miejscu zamieszkania lub zakwaterowania jest uzasadnione koniecznością realizacji zadań służbowych i ze względu na oszczędność czasową w dotarciu na miejsce budowy i podyktowane jest wczesnym wyjazdem pracownika/kierowcy do pracy i późnym zjazdem pracownika/kierowcy z pracy. Taka operacja jest więc często obiektywnie niemożliwa do wykonania.

Aktualnie Spółka nie dokonuje odliczenia 100% VAT naliczonego wynikającego z wydatków związanych z samochodami służbowymi, jednak w ocenie Spółki spełnione są warunki, aby Spółka mogła dokonywać takiego odliczenia w przyszłości. Ze względu na bezpieczeństwo podatkowe Spółka przed zmianą sposobu odliczenia podatku VAT naliczonego od ponoszonych wydatków związanych z użytkowaniem opisanych samochodów, w pierwszej kolejności zamierza uzyskać potwierdzenie prawidłowości takiego działania w interpretacji indywidualnej wydanej na rzecz Spółki. Dopiero jeżeli Spółka uzyska potwierdzenie prawidłowości takiego działania zmieni sposób rozliczenia w przyszłości, dostosowując swoje działanie do interpretacji indywidualnej.

Pytania

1)  Czy Spółka może uznać, czy pojazdy samochodowe użytkowane przez delegowanych pracowników w sposób opisany powyżej są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika?

2)  Czy Spółka będzie mogła odliczyć w pełnej wysokości podatek od towarów i usług naliczony od paliwa, opłat leasingowych i materiałów eksploatacyjnych dla samochodu służbowego wykorzystywanego w sposób opisany powyżej?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy, pojazdy samochodowe użytkowane przez delegowanych pracowników w sposób opisany powyżej są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika.

Zgodnie z art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a u.p.t.u.:

„(…) w przypadku, gdy pojazdy samochodowe są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, przysługuje mu pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z pojazdami służbowymi (…)”.

Ponadto art. 86a ust. 4 pkt 1 u.p.t.u.:

„(…) Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą”.

Przepis art. 86 ust. 4 pkt 1 u.p.t.u, z istoty unormowania - jak wskazano już powyżej - nakłada na podatnika chcącego z niego korzystać obowiązek określenia takich zasad używania własnych pojazdów samochodowych (służbowych), z obowiązkiem prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów włącznie, które wykluczać mają ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą.

Odnosząc się do okoliczności używania samochodów służbowych związanych z dojazdem z miejsca zamieszkania do miejsca pracy, i z miejsca pracy do miejsca zamieszkania, jest wyłącznie wykorzystywaniem ww. samochodów w celach służbowych (związanych z działalnością gospodarczą). Jak zostało wskazane we wniosku ze specyfiki działalności wynika, że zaparkowanie pojazdu w miejscu zamieszkania lub zakwaterowania jest uzasadnione koniecznością realizacji zadań służbowych i ze względu na oszczędność czasową w dotarciu do placu budowy, nie ma fizycznej możliwości zaparkowania takich samochodów na parkingu Podatnika (przed firmą).

Zazwyczaj place budowy oddalone są od siedziby Wnioskodawcy o kilkadziesiąt, a nawet kilkaset kilometrów, gdyż prowadzi on działalność gospodarczą na terenie całego kraju.

W Spółce rozróżniane są następujące sytuacje:

a)  dojazd pracowników/kierowców na budowę na terenie kraju,

b)  jazdy pomiędzy miejscem budowy a miejscem zakwaterowania (hotelem), w którym zamieszkują pracownicy – członkowie brygady realizujący dany kontrakt budowlany,

c)  wyjazdy pracowników/kierowców po bieżące zaopatrzenie na budowę – zakup drobnym materiałów lub narzędzi.

Pracownik użytkujący samochód służbowy obsługujący wskazaną budowę na terenie kraju rozpoczyna pracę w dniu wyjazdu na teren budowy w godzinach porannych w miejscu swojego zamieszkania, odbiera pozostałych pracowników z ich miejsc zamieszkania a następnie odbywa podróż służbową na teren wskazanej budowy. Pracownicy mają zapewnione zakwaterowanie - zazwyczaj nocleg w hotelu. Każdego dnia podczas podróży służbowej, samochód służbowy wykorzystywany jest do przywożenia pracowników budowy z hotelu, w którym są zakwaterowani, na teren budowy i z powrotem. W ciągu dnia samochód służbowy wykorzystywany jest do zakupu i dostarczenia materiałów budowlanych potrzebnych do realizacji budowy, załatwiania spraw urzędowych oraz innych czynności służbowych. W przypadku realizacji inwestycji na terenie kraju pracownicy, wracają do miejsc zamieszkania zazwyczaj na każdy weekend, a samochód służbowy garażowany jest wtedy w miejscu zamieszkania pracownika odpowiedzialnego za samochód.

Dlatego też parkowanie takiego pojazdu w miejscu zamieszkania pracownika, któremu powierzono pojazd jest uzasadnione koniecznością realizacji zadań służbowych, jak również jest to związane z oszczędnością i organizacją czasu pracy.

Odnosząc się do kwestii unormowania art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a i art. 86a ust. 4 pkt 1 u.p.t.u., zdaniem Wnioskodawcy należy rozumieć go w ten sposób, że pojazdy samochodowe są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, gdy ustali on takie zasady korzystania z tych pojazdów, z prowadzeniem ewidencji przebiegu tych pojazdów włącznie, które - przy uwzględnieniu specyfiki działalności gospodarczej podatnika - z założenia wykluczą ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą.

Podatnik wypełniając powyższą normę poprzez m.in. planowane wprowadzenie ewidencji przebiegu pojazdów, regulaminu użytkowania, nadzór (...) i kary porządkowe, podjął niezbędne działania wykluczające możliwość wykorzystywania pojazdów do celów prywatnych. Podatnik podjął działania wskazujące obiektywnie dochowania należytej staranności do stworzenia mechanizmów i zasad używania pojazdów, które wykluczają możliwości użycia ich do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą.

Ugruntowana linia orzecznicza w tym zakresie potwierdza stanowisko Wnioskodawcy dotyczącym prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z korzystaniem przez pracowników z pojazdów samochodowych, o którym mowa w wymienionych wyżej przepisach ustawy.

Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 2017 r., w wyroku o sygn. akt I FSK 234/15 stwierdził: „(…), że pojazd samochodowy powierzony tzw. pracownikowi mobilnemu, (np. przedstawicielowi handlowemu) w celu realizacji zadań służbowych, w tym m.in. przejazdów do klientów oraz powrotu do miejsca zamieszkania, należy uznać za wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika w rozumieniu art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a w zw. z art. 86 ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT, o ile określone przez podatnika zasady jego używania, dodatkowo potwierdzone prowadzoną przez podatnika dla tego pojazdu ewidencją przebiegu pojazdu wykluczają jego użycie do innych celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą (…).”

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 listopada 2019 r. syg. akt I FSK 1139/17 wskazał: „(…), że zawsze dojazd z miejsca pracy do miejsca zamieszkania pracownika i z miejsca zamieszkania do miejsca pracy, oznacza brak związku z działalnością gospodarczą, gdyż ułatwienia, które z takiego dojazdu wynikają dla pracownika nie stanowią konsekwencji stosunku pracy (…).”

Zdaniem Wnioskodawcy z powyższego orzecznictwa można wyprowadzić wniosek, że co do zasady wykorzystywanie samochodu służbowego w celu dojazdów do pracy pracownika wyklucza uznanie go za używany jedynie do celów działalności gospodarczej pracodawcy, gdyż obowiązkiem pracownika jest stawienie się do pracy we własnym zakresie. Jednak, gdy specyfika prowadzonej działalności wymusza na pracodawcy zapewnienie nieodpłatnego transportu pracownikom, zachodzi inna sytuacja i wówczas zapewnienie takiego transportu może być traktowane jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą podatnika, (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 2283/15; z 9 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 234/16, z 6 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 790/16, z 4 września 2018 r., sygn. akt I FSK 1636/16; z 11 marca 2020 r., I FSK 1470/17).

Oczywiście trzeba mieć na uwadze, że powierzenie pracownikowi samochodu służbowego zawsze hipotetycznie daje możliwość użycia go w celach prywatnych, istnienie takie hipotetycznie jest zawsze. Podatnik może wprowadzić najbardziej rygorystyczne zabezpieczenie, jednak użytkownik i tak może postąpić wbrew tych zasadom. W omawianej sytuacji mamy do czynienia z tak zwanym „czynnikiem ludzkim” związanym z użyciem samochodu dla celów prywatnych. Rzecz najważniejsza i najistotniejsza przepisu art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a i art. 86a ust. 4 pkt 1 u.p.t.u. sprowadza się do tego, aby ryzyko to jak najbardziej zminimalizować, a co za tym idzie wprowadzić zasady korzystania z pojazdu oraz zabezpieczenia gwarantujące ich przestrzegania, które wykluczą użycie auta w celach prywatnych.

Na koniec przytaczając trafny argument użyty przez Sąd w wyroku - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z 19 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 415/17 wskazał, że „(…), że gdyby faktycznie ustawodawcy chodziło o wyeliminowanie nawet potencjalnej możliwości użytku pojazdu do celów prywatnych, to również taka potencjalna możliwość zachodzi w przypadku używania pojazdów samochodowych określonych w art. 86a ust. 9 u.p.t.u., tzn. których konstrukcja wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, a pomimo tego zdecydowano, że użycie ich do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, które ma charakter nieistotny, nie pozbawia podatnika pełnego prawa do odliczenia VAT od wydatków związanych z tymi pojazdami (art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. b) i art. 86a ust. 4 pkt 2 u.p.t.u.)”.

Reasumując pojazdy samochodowe użytkowane przez delegowanych pracowników w sposób opisany w okolicznościach faktycznych, są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej Podatnik wypełnia tym samym przesłanki art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT. Innymi słowy, oznacza to, że w świetle przedstawionych we wniosku okolicznościach faktycznych, sposób wykorzystywania pojazdów, określony przez Podatnika w ustalonych zasadach ich używania, przestrzeganych z uwagi na wprowadzenie adekwatnych ku temu środków, potwierdzony prowadzonymi przez nią ewidencjami przebiegu pojazdów, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą.

Ad. 2

Spółka będzie mogła odliczyć w pełnej wysokości podatek od towarów i usług naliczony od paliwa, opłat leasingowych i materiałów eksploatacyjnych dla samochodu służbowego wykorzystywanego w sposób opisany powyżej.

Zgodnie z art. 86a ustawy o VAT: „W przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku:

1)  wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika;

2)  należnego z tytułu:

a)  świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich usługobiorca,

b)  dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich nabywca,

c)  wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;

3)  należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a;

4)  wynikającej z otrzymanego dokumentu celnego, deklaracji importowej w przypadku, o którym mowa w art. 33b, oraz z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 oraz art. 34.”

Zgodnie z art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a u.p.t.u.: „(…) w przypadku gdy pojazdy samochodowe są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, przysługuje mu pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z pojazdami służbowymi (…)”.

Ponadto art. 86a ust. 4 pkt 1 u.p.t.u stanowi, że: „(…) Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą”.

Odnosząc się do argumentacji pytania 1, pojazdy samochodowe użytkowane przez delegowanych pracowników w sposób opisany w okolicznościach faktycznych są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej. Podatnik wypełnia tym samym przesłanki art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT. Innymi słowy, oznacza to, że w świetle przedstawionych we wniosku okoliczności faktycznych, sposób wykorzystywania pojazdów, określony przez Podatnika w ustalonych zasadach ich używania, przestrzeganych z uwagi na wprowadzenie adekwatnych ku temu środków, potwierdzony prowadzonymi przez nią ewidencjami przebiegu pojazdów, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, dlatego też Podatnik będzie mógł odliczyć w pełnej wysokości podatek od towarów i usług naliczony od paliwa, opłat leasingowych i materiałów eksploatacyjnych dla samochodu służbowego wykorzystywanego w sposób opisany powyżej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:

Jak wynika z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Podatnik posiada prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m.in. tego, że zakupy są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Należy wskazać, że kwestie dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z pojazdami samochodowymi zostały uregulowane w art. 86a ustawy.

Zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy:

Stosownie do treści art. 86a ust. 2 ustawy:

Zatem zgodnie z powyższymi regulacjami podatnikowi przysługuje ograniczone do 50% prawo do odliczenia podatku w odniesieniu do wszystkich wydatków związanych z pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do użytku „mieszanego”.

Dla celów stosowania tego ograniczenia za wykorzystywanie „mieszane” należy rozumieć, że w odniesieniu do pojazdu wykorzystywanego w działalności gospodarczej istnieje możliwość jego użycia również do celów niezwiązanych z tą działalnością, np. do celów prywatnych. Wystarczy przy tym możliwość nawet tylko jednorazowego użycia pojazdu do celów prywatnych, aby uznać, że pojazd może być wykorzystywany w sposób „mieszany”.

Nie jest przy tym istotny moment, w którym użycie to ma miejsce podczas całego okresu użytkowania przez podatnika danego pojazdu, żeby uznać ten pojazd za wykorzystywany do celów „mieszanych”.

Od wynikającej z art. 86a ust. 1 ustawy zasady przewidziano wyjątki.

W świetle art. 86a ust. 3 ustawy:

Według art. 86a ust. 4 ustawy:

Na mocy art. 86a ust. 5 ustawy:

Zgodnie z art. 86a ust. 6 ustawy:

W myśl art. 86a ust. 7 ustawy:

W art. 86a ust. 12 ustawy wskazano, że:

Zgodnie z art. 86a ust. 9 ustawy:

Jak stanowi art. 86a ust. 10 ustawy:

Z treści przepisów art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a w zw. z art. 86a ust. 4 pkt 2, ust. 9 pkt 1 i ust. 10 pkt 1 ustawy wynika, że podatnik ma możliwość odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących wydatków związanych z nabyciem i eksploatacją pojazdów samochodowych, innych niż samochody osobowe, mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków. Spełnienie wymagań dla tego typu pojazdów samochodowych określonych w ww. przepisie stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań.

Wskazali Państwo, że samochody służbowe będące przedmiotem wniosku, są pojazdami samochodowymi, które nie spełniają warunków do uznania ich za wykorzystywane wyłącznie do działalności ze względów konstrukcyjnych. Są to samochody, których konstrukcja nie wyklucza ich użycia do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą - są to samochody osobowe, ale niespełniające warunków określonych w art. 86a ust. 9 ustawy o VAT (posiadają 2 rzędy siedzeń). Nie posiadają Państwo dokumentów wydanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym, o których mowa w art. 86a ust. 10 ustawy o VAT, potwierdzających spełnienie wymagań dla pojazdów, o których mowa w art. 86a ust. 9 ustawy o VAT. Samochody służbowe, o których mowa we wniosku, nie stanowią pojazdów konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą.

A zatem w analizowanej sprawie, nie znajdzie zastosowania art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a w zw. z art. 86a ust. 4 pkt 2, ust. 9 i ust. 10 ustawy.

Należy podkreślić, że z regulacji art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a i art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy wynika, że podatnik ma możliwość odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących wydatków związanych z pojazdami samochodowymi w sytuacji, gdy pojazdy te są wykorzystywane wyłącznie do celów prowadzenia działalności gospodarczej. Do celów pełnego odliczenia podatku, fakt wykorzystywania ich wyłącznie do działalności musi być rozpatrywany w kategoriach obiektywnych.

Co do zasady, w celu dokonania pełnego odliczenia muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki, tj. sposób wykorzystania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza w ustalonych przez niego zasadach ich używania, musi wykluczać ich użycie do celów prywatnych oraz wykluczenie użytku prywatnego musi zostać potwierdzone prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu.

Odwołując się do wykładni językowej, zgodnie z interpretacją zawartą w internetowym Słowniku Języka Polskiego PWN przez pojęcie „wyłącznie” należy rozumieć „tylko” oraz „jedynie”. Przy definiowaniu słowa „wyłącznie” mogą być również pomocne synonimy tego słowa, wśród których wskazuje się: absolutnie; bezwzględnie; całkowicie; jedynie; tylko; zupełnie.

W rozpatrywanej sprawie istotne są zwłaszcza przepisy art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a i art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Z treści tych regulacji wynika, że podatnik ma możliwość odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących wydatków związanych z nabyciem pojazdu samochodowego w sytuacji, gdy pojazd ten jest wykorzystywany wyłącznie do celów prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem możliwość odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego zawartego w fakturach, dotyczących wydatków związanych z pojazdami samochodowymi dotyczy tylko tych pojazdów, które przeznaczone są jedynie do wykonywania czynności służbowych, tym samym nie są wykorzystywane, choćby przejściowo, w inny sposób.

W tym miejscu wskazać należy, że przepisy ustawy nie określają, w jaki sposób podatnik ma zapewnić w przedsiębiorstwie wyeliminowanie użytku prywatnego używanych w nim pojazdów samochodowych dla celów pełnego odliczenia podatku naliczonego. Dla celów pełnego odliczania VAT, fakt wykorzystywania pojazdów wyłącznie do działalności musi być rozpatrywany w kategoriach obiektywnych. Określone przez podatnika zasady używania pojazdów muszą obiektywnie potwierdzać, że pojazd jest wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej i nie ma możliwości prywatnego użytku tych pojazdów. Przy czym użytek prywatny należy postrzegać w kategoriach potencjalnej, a nie faktycznej możliwości użytku pojazdu do celów prywatnych.

Zatem podatnicy użytkujący samochody osobowe w działalności gospodarczej mają ograniczone prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków poniesionych na ich zakup, eksploatację i bieżące użytkowanie. W sytuacji, gdy przedsiębiorca zdecyduje się na pełne odliczenie VAT, jest zobowiązany wykazać, że pojazd jest użytkowany wyłącznie w celach prowadzonej działalności gospodarczej.

Analiza przedstawionego we wniosku opisu sprawy oraz przywołanych regulacji prawnych prowadzi do stwierdzenia, że opisana przez Państwa procedura nie wyklucza użycia samochodów służbowych do celów niezwiązanych z Państwa działalnością gospodarczą. Mimo, że okoliczności sprawy wskazują na prowadzenie ewidencji przebiegu pojazdu, wprowadzono regulamin w sprawie zasad korzystania z samochodów służbowych, w ramach których ustalono obowiązki pracowników/użytkowników samochodów, wyposażono samochody w system lokalizacji satelitarnej (...) oraz wprowadzono procedury zawierające bezwzględny zakaz używania samochodów do jakichkolwiek celów prywatnych pracowników, to jednak dopuszczenie możliwości parkowania samochodów służbowych przez delegowanych pracowników w miejscu zamieszkania pracowników, a więc poprzez ich bezpośrednią dostępność, stwarza możliwość wykorzystania tych samochodów do celów prywatnych. Wprowadzenie przez Państwa regulaminu korzystania z pojazdów samochodowych, nie jest równoznaczne ze stworzeniem przez Państwa stosownej procedury użytkowania tych pojazdów, która wykluczy ich potencjalne użycie do celów prywatnych. Wprowadzone przez Państwa zasady nie wykluczają obiektywnie prywatnego użytku tych pojazdów. Dodatkowo, jak Państwo wskazali, Spółka wprowadziła bezwzględny zakaz użytkowania samochodu do celów prywatnych pracowników. Zgodnie z Regulaminem, użycie samochodów służbowych w celu prywatnym może skutkować nałożeniem na pracownika kary porządkowej przewidzianej w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Użycie samochodu służbowego do celów prywatnych może również stanowić przyczynę uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę albo zostać uznane za ciężkie nadużycie podstawowych obowiązków pracowniczych uzasadniające, w zależności od okoliczności konkretnej sprawy, rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. A zatem przypuszczają Państwo, że jest prawdopodobieństwo użycia samochodów do celów niezwiązanych z wykonywaniem obowiązków przez pracowników.

Podjęte przez Państwa działania, wykluczające użycie samochodów służbowych przez pracowników do celów innych niż działalność gospodarcza, tj. uchwalenie ww. regulaminu, do którego przestrzegania są zobowiązani pracownicy; prowadzenie ewidencji przebiegu pojazdu, wprowadzony regulamin, monitoring systemu (...), nie potwierdzają obiektywnie, że samochody służbowe o których mowa we wniosku, są wykorzystywane wyłącznie do prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej, bez możliwości ich użycia do celów prywatnych, w sytuacji gdy są parkowane przez delegowanych pracowników w pobliżu ich miejsca zamieszkania. Należy bowiem zauważyć, że samo parkowanie pojazdu pod adresem zamieszkania pracowników delegowanych do danego miejsca budowy, co do zasady, pozwala pracownikom na potencjalne wykorzystanie samochodu do jego celów prywatnych. Przy czym - jak wyżej wskazano - użytek prywatny należy postrzegać w kategoriach potencjalnej, a nie faktycznej możliwości użytku pojazdu do celów prywatnych.

Z uwagi na powyższe nie można uznać, że samochody osobowe parkowane w pobliżu miejsca zamieszkania pracowników delegowanych do danego miejsca montażu - wykonywania prac budowlanych, są wykorzystywane wyłącznie do celów prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej.

Tym samym, nie mają Państwo prawa do odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego dotyczącej wydatków poniesionych w związku z nabyciem paliwa, opłat leasingowych i materiałów eksploatacyjnych do ww. samochodów służbowych, gdyż pojazdy o których mowa we wniosku nie spełniają warunków, o których mowa w art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a w związku z art. 86a ust. 4 pkt 1.

A zatem opisany we wniosku sposób użytkowania samochodów służbowych przez Państwa pracowników nie pozwala na stwierdzenie, że Spółka będzie wykorzystywała je wyłącznie do celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy.

W konsekwencji, przysługuje Państwu prawo do odliczenia 50% podatku naliczonego od wydatków związanych z nabyciem paliwa, opłat leasingowych i materiałów eksploatacyjnych do samochodów służbowych. Prawo to przysługuje z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 88 ustawy.

W świetle powyższego, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Zgodnie z art. 14f § 2b pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

W związku z powyższym, nienależną opłatę w kwocie 120 zł, zwrócę - stosownie do art. 14f § 2a Ordynacji podatkowej – na rachunek, z którego dokonano opłaty za wniosek, zgodnie z dyspozycją zawartą we wniosku.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

W odniesieniu do powołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych należy zaznaczyć, że każde rozstrzygnięcie dotyczy unikalnego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i w zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza. Ocena omawianej kwestii, tj. uznania, czy samochody są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej oraz prawa do odliczenia 100% podatku naliczonego VAT od wydatków poniesionych w związku z nabyciem paliwa, opłat leasingowych i materiałów eksploatacyjnych do samochodów, nie jest kwestią uniwersalną dającą się odnieść do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu przesłankach podnoszonych wyżej przez organ podatkowy i powinna być dokonywana z punktu widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

Należy zwrócić uwagę na to, że we wskazanych wyrokach zakres okoliczności faktycznych nie jest tożsamy do sprawy będącej przedmiotem wydanego rozstrzygnięcia. Ponadto specyfika działalności podmiotów jest na tyle różnorodną, że niekiedy nawet podobne pozornie okoliczności faktyczne nie spowodują analogicznych konsekwencji dla przedsiębiorcy, a tym samym nie mogą być tożsamo traktowane.

Zatem z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw, powołana przez Państwa interpretacja indywidualna oraz wyroki nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.