Interpretacja 0114-KDIP4-2.4012.18.2026.1.AA

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcą jest A. sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „A.”), spółka z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży paliwa do pojazdów silnikowych. A. jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa o VAT”) oraz jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT od 1 marca 2014 r.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca dokonuje dostaw towarów (paliwa) również na rzecz podmiotów nieposiadających siedziby na terytorium Polski oraz niebędących polskimi podatnikami VAT (dalej: „Kontrahenci”). Kontrahenci są niezależnymi przedsiębiorcami prowadzącymi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT w państwach swojej siedziby (Państwa Członkowie Unii Europejskiej).

Co do zasady, Kontrahenci są podatnikami podatku od wartości dodanej w państwie swojej siedziby i nie są, ani nie byli, zarejestrowani jako czynni podatnicy VAT w Polsce.

Dostawa paliwa na rzecz Kontrahentów odbywa się na terytorium Polski. W związku z tym Wnioskodawca opodatkowuje sprzedaż paliwa według stawki 23% VAT, co dokumentowane jest wystawianymi fakturami (dalej: „Faktury”).

Stan faktyczny obejmuje okres od 2023 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku. Jednocześnie Wnioskodawca zakłada, że w przyszłości również będzie dokonywał sprzedaży paliwa na rzecz Kontrahentów, w związku z czym przedmiotem wniosku jest zarówno stan faktyczny, jak i zdarzenie przyszłe. Faktury wystawione przed 2023 r. nie są objęte niniejszym wnioskiem.

Faktury na rzecz Kontrahentów wystawiane są przez Wnioskodawcę, natomiast jako metoda płatności wskazywana jest płatność dokonywana na zagraniczny rachunek podmiotów powiązanych z Wnioskodawcą. Kontrahenci dokonują płatności bezpośrednio na rachunki bankowe tych podmiotów powiązanych. Jednocześnie to A., jako dostawca towaru i podmiot wskazany jako wystawca Faktury, pozostaje wierzycielem należności wynikających ze sprzedaży paliwa. Podmioty powiązane pełnią wyłącznie rolę technicznych pośredników w przekazywaniu płatności i nie nabywają wierzytelności z tytułu sprzedaży paliwa.

Zastosowanie powyższego rozwiązania wynika z uwarunkowań biznesowych oraz wygody Kontrahentów, którzy – nabywając paliwo w Polsce – mogą dokonywać płatności na rachunek bankowy prowadzony przez podmiot powiązany z Wnioskodawcą, posiadający siedzibę w tym samym państwie, w którym siedzibę posiada dany Kontrahent.

Na dzień złożenia niniejszego wniosku istnieją Faktury dokumentujące sprzedaż paliwa na rzecz Kontrahentów, które nie zostały przez nich opłacone, pomimo upływu ponad 90 dni od terminu płatności wskazanego na Fakturach (dalej: „Zaległe Faktury”).

Pomimo braku zapłaty ze strony Kontrahentów, Wnioskodawca wykazał sprzedaż udokumentowaną Zaległymi Fakturami w odpowiednich okresach rozliczeniowych oraz rozliczył i zapłacił należny podatek VAT w Polsce.

Wnioskodawca nie dokonał oraz nie planuje dokonywać zbycia wierzytelności wynikających z Zaległych Faktur ani na rzecz podmiotów powiązanych, ani na rzecz jakichkolwiek innych podmiotów.

Przykładem sytuacji objętej niniejszym stanem faktycznym jest faktura dokumentująca sprzedaż paliwa wystawiona przez A. na rzecz Kontrahenta z siedzibą w (…). Faktura została wystawiona w dniu 9 marca 2023 r., z terminem płatności upływającym w dniu 16 marca 2023 r. Termin 90 dni od upływu terminu płatności upłynął w dniu 14 czerwca 2023 r.

Kontrahent nie dokonał zapłaty, ani na rachunek bankowy Wnioskodawcy, ani na rachunek podmiotu powiązanego wskazanego na Fakturze jako techniczny odbiorca płatności (B. z siedzibą w (…)). Jednocześnie podmiot powiązany nie przekazał Wnioskodawcy żadnych środków z tytułu tej Faktury.

Wnioskodawca nie monitoruje na bieżąco statusu podatkowego Kontrahentów w państwach ich siedziby, w związku z czym na moment korekty podatku VAT nie posiada informacji, czy Kontrahenci nadal występują jako podatnicy podatku od wartości dodanej.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ustawy o VAT, poprzez dokonanie korekty rozliczenia VAT za okres rozliczeniowy, w którym upłynęło 90 dni od terminu płatności wynikającego z Zaległych Faktur?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanej w stanie faktycznym sytuacji, będzie on uprawniony do zastosowania korekty podstawy opodatkowania przewidzianej w art. 89a ustawy o VAT, poprzez dokonanie korekty zeznania VAT za miesiąc, w którym upłynęło 90 dni od terminu płatności Zaległych Faktur.

Zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy o VAT, podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta dotyczy również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona.

Nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku, gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze (art. 89a ust. 1a ustawy o VAT).

Transakcje sprzedaży paliwa były dostawami towarów dokonanymi na rzecz Kontrahentów na terytorium kraju, a fakt, iż wierzytelności wynikające z Faktur dokumentujących tę sprzedaż nie zostały uregulowane w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu płatności determinuje, iż nieściągalność tej wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną.

Zgodnie z art. 89a ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku dostawy towaru lub świadczenia usług dokonanych na rzecz podmiotu innego niż podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1, zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, korekta, o której mowa w ust. 1, może zostać dokonana, jeżeli:

1)  wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego lub

2)  wierzytelność została wpisana do rejestru długów prowadzonego na poziomie krajowym lub

3)  wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką na podstawie odrębnych przepisów.

Art. 89a ust. 2a ustawy o VAT został wprowadzony do ustawy o VAT w celu realizacji wniosków jakie postawił TSUE w przytoczonym już wyroku z 15 października 2020 r., C-335/19. Jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Prawo bankowe (Dz. U z 2021, poz. 1626):

„Analiza orzeczenia prowadzi również do wniosku, że w opinii TSUE do systemu tzw. „ulgi na złe długi” oprócz podatników VAT czynnych należy dopuścić po stronie nabywców (dłużników) również osoby fizyczne - konsumentów oraz podatników VAT zwolnionych od podatku. W przypadku tych kategorii podmiotów zachodzi konieczność wprowadzenia dodatkowych elementów zabezpieczających, gdyż w odniesieniu do nich istnieje poważne niebezpieczeństwo wykorzystywania stosowania tzw. „ulgi na złe długi” w celach oszustw lub wyłudzeń VAT. Dla tych kategorii podatników umożliwia się skorzystanie z tzw. „ulgi na złe długi” po uprawdopodobnieniu przez wierzyciela istnienia długu analogicznie jak to ma miejsce w podatkach dochodowych w przypadku niektórych wierzytelności nie uznawanych za koszty uzyskania przychodu, tj. wierzyciel będzie w tym przypadku mógł skorzystać z „ulgi na złe długi”, jeżeli wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. Skorzystanie z ulgi w sytuacji posiadania wierzytelności u podmiotów niebędących podatnikami VAT będzie możliwe również, gdy wierzytelność została wpisana do rejestru długów prowadzonego na poziomie krajowym lub wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką na podstawie odrębnych przepisów”.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że Kontrahenci nie są konsumentami (tj. prowadzą działalność gospodarczą), a tym samym w rozpatrywanym stanie faktycznym nie znajdzie zastosowania art. 89a ust. 2a ustawy o VAT.

Wnioskodawca spełnia również wszelkie warunki przewidziane w art. 89a ust. 2 ustawy o VAT, tj.:

1)  na dzień złożenia deklaracji, w której dokona korektę, wierzyciel jest podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny (pkt. 3 lit a),

2)  od daty wystawiona Faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona (pkt 5).

Zgodnie z art. 89a ust. 2 pkt 3 lit. a ustawy o VAT, warunkiem zastosowania korekty jest to, aby na dzień, w którym dokonuje się korekty wierzyciel był podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny.

Warunek, aby to dłużnik również był podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny obowiązywał w art. 89a ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT do 1 października 2021 r., kiedy przepis ten został zmieniony ustawą z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Prawo bankowe (Dz. U z 2021 r. poz. 1626).

Zmiana przepisu została przeprowadzona w ramach realizacji:

1)  zasad przewidzianych w Dyrektywie Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz

2)  wniosków wynikających z Orzeczenia TSUE z 15 października 2020 r., C-335/19.

Co więcej, powyższe było już wielokrotnie potwierdzone przez Dyrektora KIS w interpretacjach indywidualnych:

1)  z 17 maja 2024 r., nr 0111-KDIB3-1.4012.122.2024.2.ICZ,

2)  z 15 maja 2023 r., nr 0114-KDIP4-2.4012.143.2023.1.WH,

3)  z 2 lutego 2024 r., nr 0114-KDIP4-2.4012.658.2023.2.MMA

Biorąc pod uwagę zastrzeżenie dokonane w stanie faktycznym, iż stan faktyczny oraz pytania postawione we wniosku dotyczą jedynie Zaległych Faktur wystawionych po roku 2022 – zdaniem Wnioskodawcy wcześniejsze brzmienie art. 89a ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT (obowiązujące przed 1 października 2021 r.) nie ma zastosowania w stanie faktycznym.

Ostatecznie należy wskazać, że zgodnie z art. 89a ust. 3 ustawy o VAT, korekta podstawy opodatkowania z art. 89a ust. 1 ustawy o VAT może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym wierzytelność uznaje się za uprawdopodobnioną, pod warunkiem, że do dnia złożenia przez wierzyciela deklaracji podatkowej za ten okres wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie.

Nieściągalność opisywanych wierzytelności zostaje uprawdopodobniona po upływie 90 dni od dnia upływu terminu płatności, więc w okresie (miesiącu) w którym upływa te 90 dni – Wnioskodawca ma prawo dokonania korekty podstawy opodatkowania. Dodatkowo, w odniesieniu do zdefiniowanych w stanie faktycznym Zaległych Faktur, płatność nie została uregulowana, więc Wnioskodawca ma prawo dokonać korekty w odpowiedniej deklaracji, póki nie upłyną 3 lata, o których mowa w art. 89a ust. 2 pkt 5 ustawy o VAT.

Wnioskodawca zakłada, że również w przyszłości może dochodzić do analogicznych sytuacji, w których należności wynikające z wystawionych Faktur na rzecz Kontrahentów nie zostaną uregulowane w terminie 90 dni od dnia upływu terminu płatności, w związku z czym niniejszy wniosek dotyczy zarówno stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności zostały określone w przepisach art. 89a i art. 89b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT.

Stosownie do treści art. 89a ust. 1 ustawy:

Natomiast, w myśl art. 89a ust. 1a ustawy:

Na podstawie art. 89a ust. 2 ustawy:

Na podstawie art. 89a ust. 2a ustawy:

Na mocy art. 89a ust. 3 ustawy:

Zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy:

Natomiast art. 89a ust. 5 ustawy stanowi, że:

Odpowiednikiem przepisów krajowych jest art. 90 (1) i (2) Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, (Dz. U. UE. L 2006 Nr 347 str. 1, dalej nazwana Dyrektywą 112) zgodnie z którym:

Państwa członkowskie uzyskały możliwość określenia warunków obniżenia podstawy opodatkowania w przypadku anulowania, wypowiedzenia, rozwiązania, całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności lub obniżenia ceny po dokonaniu dostawy. Prawodawca unijny wskazuje, iż przesłanki te ustalą same państwa członkowskie.

Przepis art. 90 Dyrektywy 112 daje bowiem prawo do obniżania podstawy opodatkowania na warunkach określonych przez poszczególne państwa członkowskie.

W wyroku TSUE z 15 października 2020 r. w sprawie C-335/19 Reduction de la base d’imposition, Trybunał rozstrzygał, czy art. 90 Dyrektywy 112 stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które uzależniają obniżenie podstawy opodatkowania VAT od warunku, by w dniu dostawy towaru lub świadczenia usług, a także w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej mającej na celu skorzystanie z tego obniżenia dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT i nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, zaś wierzyciel był w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej nadal zarejestrowany jako podatnik VAT.

Należy wskazać, że zdaniem TSUE, w pierwszej kolejności, jeśli chodzi o warunek uzależniający obniżenie podstawy opodatkowania VAT od okoliczności, aby dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT w dniu dostawy towarów lub świadczenia usług, należy uznać, że taki warunek nie może być uzasadniony koniecznością uwzględnienia niepewności co do ostatecznego charakteru niewywiązania się z płatności. Okoliczność, czy dłużnik jest podatnikiem VAT w dniu dostawy towarów lub świadczenia usług, nie pozwala bowiem sama w sobie na rozstrzygnięcie, czy istnieje ryzyko, iż wierzytelność nie zostanie odzyskana. Jest tak tym bardziej, że - jak podnosi Komisja Europejska w uwagach na piśmie - towary mogą być dostarczone i usługi świadczone na rzecz osób, które nie są podatnikami VAT, takich jak podmioty zwolnione z VAT lub konsumenci, co nie ma wpływu na obowiązek poboru przez wierzyciela VAT na rzecz państwa i prawo tego wierzyciela do dokonania korekty podstawy opodatkowania a posteriori. W drugiej kolejności, jeśli chodzi o warunek uzależniający obniżenie podstawy opodatkowania VAT od okoliczności, aby dłużnik nadal był zarejestrowany jako podatnik VAT w dniu poprzedzającym złożenie korekty deklaracji podatkowej, należy podkreślić, oprócz okoliczności przypomnianej w poprzednim punkcie niniejszego wyroku, zgodnie z którą dłużnik niekoniecznie jest podatnikiem, że w pkt 28 wyroku z 8 maja 2019 r., A-PACK CZ (C-127/18, EU:C:2019:377) Trybunał orzekł, iż art. 90 dyrektywy 2006/112 stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, że podatnik nie może dokonać korekty podstawy opodatkowania VAT w przypadku całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności przez dłużnika kwoty należnej z tytułu transakcji podlegającej VAT, jeżeli dłużnik ten nie jest już podatnikiem VAT. W trzeciej kolejności, jeśli chodzi o warunek uzależniający obniżenie podstawy opodatkowania VAT od okoliczności, aby wierzyciel nadal był zarejestrowany jako podatnik VAT w dniu poprzedzającym złożenie korekty deklaracji podatkowej, należy uznać, że warunek ten nie jest uzasadniony koniecznością uwzględnienia niepewności co do ostatecznego charakteru niewywiązania się z płatności. Ponieważ istnienie długu i obowiązek jego spłaty przez dłużnika nie zależą od zachowania statusu podatnika przez wierzyciela, okoliczność, czy wierzyciel jest podatnikiem VAT w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej, nie pozwala sama w sobie uznać, że wierzytelność może nie zostać odzyskana.

Zatem - jak podkreślił TSUE - artykuł 90 dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które uzależniają obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) od warunku, by w dniu dostawy towaru lub świadczenia usług, a także w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej mającej na celu skorzystanie z tego obniżenia dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT i nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, zaś wierzyciel był w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej nadal zarejestrowany jako podatnik VAT.

Z uwagi na to, że Trybunał w wyroku C-335/19 orzekł o niezgodności przepisu art. 89a ust. 2 pkt 1 i pkt 3 polskiej ustawy o VAT z przepisami prawa unijnego (tj. z art. 90 Dyrektywy 2006/112/WE), to do czasu zmiany ww. przepisów krajowych podatnicy mogli zastosować obowiązujące w tym zakresie normy prawa krajowego albo bezpośrednio zastosować przepisy Dyrektywy.

Jednakże wskazać należy, że 1 października 2021 r. weszły w życie zmiany w art. 89a ustawy, których wprowadzenie wiązało się z koniecznością dostosowania polskich przepisów do wyroku TSUE z 15 października 2020 r. w sprawie C-335/19. Tym samym obecnie obowiązujące przepisy krajowe są zgodne z powołanym powyżej orzeczeniem TSUE w sprawie C-335/19.

W opisie sprawy podają Państwo informacje, z których wynika, że:

·      prowadzą Państwo działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży paliwa do pojazdów silnikowych;

·      są Państwo zarejestrowani jako czynny podatnik VAT od 1 marca 2014 r.;

·      w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonują Państwo dostaw towarów (paliwa) również na rzecz podmiotów nieposiadających siedziby na terytorium Polski oraz niebędących polskimi podatnikami VAT;

·      Kontrahenci są niezależnymi przedsiębiorcami prowadzącymi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT w państwach swojej siedziby (Państwa Członkowie Unii Europejskiej). Co do zasady, Kontrahenci są podatnikami podatku od wartości dodanej w państwie swojej siedziby i nie są, ani nie byli, zarejestrowani jako czynni podatnicy VAT w Polsce;

·      dostawa paliwa na rzecz Kontrahentów odbywa się na terytorium Polski. W związku z tym opodatkowują Państwo sprzedaż paliwa według stawki 23% VAT, co dokumentowane jest wystawianymi Fakturami;

·      Faktury na rzecz Kontrahentów wystawiane są przez Państwa, natomiast jako metoda płatności wskazywana jest płatność dokonywana na zagraniczny rachunek podmiotów powiązanych z Państwem;

·      jednocześnie to Państwo jako dostawca towaru i podmiot wskazany jako wystawca Faktury, pozostają wierzycielem należności wynikających ze sprzedaży paliwa;

·      istnieją Zaległe Faktury dokumentujące sprzedaż paliwa na rzecz Kontrahentów, które nie zostały przez nich opłacone, pomimo upływu ponad 90 dni od terminu płatności wskazanego na Fakturach;

·      pomimo braku zapłaty ze strony Kontrahentów, wykazali Państwo sprzedaż udokumentowaną Zaległymi Fakturami w odpowiednich okresach rozliczeniowych oraz rozliczyli i zapłacili należny podatek VAT w Polsce;

·      nie dokonali oraz nie planują Państwo dokonywać zbycia wierzytelności wynikających z Zaległych Faktur ani na rzecz podmiotów powiązanych, ani na rzecz jakichkolwiek innych podmiotów;

·      nie monitorują Państwo na bieżąco statusu podatkowego Kontrahentów w państwach ich siedziby, w związku z czym na moment korekty podatku VAT nie posiadają Państwo informacji, czy Kontrahenci nadal występują jako podatnicy podatku od wartości dodanej.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy są Państwo uprawnieni do zastosowania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ustawy, poprzez dokonanie korekty rozliczenia VAT za okres rozliczeniowy, w którym upłynęło 90 dni od terminu płatności wynikającego z Zaległych faktur. Państwa wątpliwości dotyczą stanu faktycznego obejmującego okres od 2023 roku do dnia złożenia wniosku oraz zdarzenia przyszłego.

Zgodnie z powołanymi przepisami, podatnik - wierzyciel może skorygować podstawę opodatkowania i podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona, o czym stanowi art. 89a ust. 1 ustawy.

Natomiast nieściągalność wierzytelności - stosownie do treści art. 89a ust. 1a ustawy - uważa się za uprawdopodobnioną w przypadku, gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.

Na gruncie polskich przepisów obowiązujących od 1 października 2021 r. skorzystanie przez wierzyciela z możliwości dokonania korekty w trybie art. 89a ust. 1 ustawy, wiąże się z łącznym spełnieniem warunków określonych w art. 89a ust. 2 pkt 3 oraz pkt 5 ustawy. Korekta powinna być dokonana w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 90. dzień od dnia upływu terminu płatności. Termin 90-dniowy należy każdorazowo liczyć od dnia, w którym upływa termin płatności określony w fakturze lub umowie. Ponadto na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty, o której mowa w ust. 1 wierzyciel jest podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny.

W opisie sprawy wskazali Państwo, że są Państwo zarejestrowani jako czynny podatnik VAT. Nieściągalność wierzytelności została uprawdopodobniona, bowiem minęło 90 dni od terminu płatności wskazanego na Zaległych Fakturach. Ponadto wskazują Państwo, że nie dokonali i nie planują Państwo dokonywać zbycia wierzytelności wynikających z Zaległych Faktur. Wskazali Państwo, że Kontrahenci są podatnikami w państwie swojej siedziby i nie są, ani nie byli zarejestrowani jako czynni podatnicy VAT w Polsce. Z okoliczności sprawy wynika, że nie upłynęły 3 lata od końca roku, w którym wystawili Państwo Zaległe Faktury (od 2023 roku).

W konsekwencji Państwo, jako wierzyciel, są uprawnieni do dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy z tytułu nieściągalnych wierzytelności. Spełniają Państwo wszystkie warunki niezbędne do korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu Zaległych Faktur.

Odnosząc się do Państwa stanowiska należy stwierdzić, że również w przyszłości, jeśli będzie dochodzić do analogicznych sytuacji jak opisane w stanie faktycznym, będą Państwo uprawnieni do dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy z tytułu nieściągalnych wierzytelności. Korekty będą mogli Państwo dokonać w ciągu 3 lat licząc od końca roku, w którym zostaną wystawione faktury dokumentujące wierzytelności.

Ponadto na prawo do dokonania korekty, o której mowa w art. 89a ust. 1 ustawy, nie ma wpływu okoliczność, że Państwa Kontrahenci nie są czynnymi podatnikami podatku VAT zarejestrowanymi w Polsce, gdyż jak wskazano powyżej, warunek uzależniający obniżenie podstawy opodatkowania oraz podatku należnego od okoliczności, aby dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT w dniu poprzedzającym dzień dokonania korekty został od 1 października 2021 r. usunięty z ustawy.

Należy również zaznaczyć, że – jak wskazali Państwo w stanowisku – Kontrahenci nie są konsumentami (prowadzą działalność gospodarczą), a tym samym w sprawie nie znajduje zastosowania art. 89a ust. 2a ustawy.

Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ponadto, interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.