Interpretacja 0114-KDIP4-2.4012.188.2026.2.MMA

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku VAT usług organizacji kolonii i obozów.

Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 8 kwietnia 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Zajmuje się Pani organizacją kolonii i obozów dla dzieci i młodzieży z (...) i okolic wyłącznie w okresie letnim (koniec czerwca, lipiec-sierpień).

Za lata 2023-2025 odprowadziła Pani podatek VAT zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Jest Pani nauczycielem dyplomowanym z ponad 20-letnim stażem. Osobiście uczestniczy Pani w każdym turnusie jako kierownik wypoczynku i bezpośrednio sprawuje nadzór nad realizacją programu.

Działalność ma charakter pedagogiczny i wychowawczy, a nie turystyczny. Każdy turnus realizowany jest według opracowanego programu, a jego przebieg jest dokumentowany w dziennikach zajęć i dokumentacji wymaganej przepisami oświatowymi. Świadczy to o oświatowym i opiekuńczym charakterze usługi.

W ramach działalności zapewnia Pani:

• całodobową opiekę wykwalifikowanej kadry, głównie nauczycieli z wieloletnim stażem;
• kompleksową realizację wypoczynku: zakwaterowanie, pełne wyżywienie, transport, bilety wstępu, programy edukacyjno-dydaktyczno-wychowawcze;
• plany pracy na każdy dzień kolonii i obozu oraz prowadzenie dzienników zajęć;
• realizację zajęć mających na celu rozwój kompetencji społecznych, sportowych i interpersonalnych, naukę współpracy i rywalizacji fair play, rozwój zainteresowań dzieci i młodzieży.

Zgłasza Pani każdą kolonię i obóz do kuratorium - nadzór zgodny z ustawą z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Wszystkie kolonie i obozy są organizowane dla grup dzieci i młodzieży z (...) i okolic (5-6 kolonii w sezonie), jest Pani osobiście obecna na każdym wyjeździe jako kierownik i instruktor sportu, nadzorując prawidłową realizację programu.

Posiada Pani wpis do rejestru organizatorów turystyki, który wynika wyłącznie z obowiązku formalnego i ubezpieczeniowego, a nie z charakteru świadczenia.

Nie organizuje Pani wyjazdów turystycznych ani imprez turystycznych dla dorosłych. Charakter świadczenia to opieka nad dziećmi i młodzieżą połączona z wypoczynkiem edukacyjnym, a nie sprzedaż wyjazdów turystycznych. Nie działa Pani na rynku turystyki rekreacyjnej, nie oferuje Pani dowolnych destynacji, nie tworzy pakietów turystycznych, nie sprzedaje usług dla osób dorosłych, nie organizuje wyjazdów o charakterze komercyjno-turystycznym. Wypoczynek dla dzieci i młodzieży realizowany jest w formie całkowicie zorganizowanej - pakiet kompleksowy i nie stanowi typowej usługi turystycznej. Rodzic kupuje opiekę i udział w programie, a nie podróż, czy rekreację.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

1. Status podatnika VAT.

Wnioskodawczyni jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Działalność gospodarcza ma charakter sezonowy i obecnie jest zawieszona. Wznowienie działalności następuje w okresie letnim (lipiec–sierpień).

2. Organizacja wypoczynku zgodnie z przepisami oświatowymi.

Usługi organizacji kolonii i obozów polegają na organizacji wypoczynku dla dzieci i młodzieży w formach i na zasadach określonych w: Ustawie o systemie oświaty – w szczególności art. 92a–92t oraz Rozporządzeniu MEN w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży. Każdy turnus wypoczynku jest zgłaszany do właściwego kuratorium oświaty i realizowany zgodnie z obowiązującymi przepisami.

3. Podstawa organizacji opieki.

Opieka nad dziećmi i młodzieżą w ramach kolonii i obozów jest organizowana na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Opieka ta nie jest organizowana na podstawie przepisów o pomocy społecznej.

4. Zakres świadczeń w ramach kolonii i obozów.

Na organizację kolonii i obozów składają się następujące świadczenia: całodobowa opieka nad dziećmi i młodzieżą, realizacja programu wychowawczo-edukacyjnego i sportowego, zakwaterowanie, wyżywienie, transport, ubezpieczenie, organizacja zajęć sportowych, rekreacyjnych i edukacyjnych, zapewnienie materiałów i sprzętu do zajęć.

5. Podział świadczeń – usługi własne i nabywane.

Usługi własne.

Wnioskodawczyni: organizacja kolonii i obozów, zapewnienie całodobowej opieki nad uczestnikami, pełnienie funkcji kierownika wypoczynku, realizacja programu wychowawczo-edukacyjnego, nadzór nad przebiegiem wypoczynku.

Usługi nabywane od innych podmiotów: transport, zakwaterowanie, wyżywienie ubezpieczenie uczestników, niektóre usługi rekreacyjne (np. bilety wstępu, atrakcje).

Usługi nabywane od podmiotów trzecich stanowią element pomocniczy wobec usługi głównej polegającej na zapewnieniu opieki nad dziećmi i młodzieżą i są nabywane wyłącznie w celu prawidłowej realizacji tej opieki.

6. Charakter świadczeń i ich wzajemny związek.

Wszystkie świadczenia realizowane w ramach organizacji kolonii i obozów są niezbędne do zapewnienia opieki nad dziećmi i młodzieżą w czasie wypoczynku. Świadczenia te pozostają ze sobą w ścisłym związku i tworzą jedną całość organizacyjną. Nie są świadczone odrębnie. Rozdzielenie tych świadczeń miałoby charakter sztuczny i uniemożliwiałoby realizację podstawowego celu, jakim jest zapewnienie całodobowej opieki nad dziećmi i młodzieżą.

7. Cel świadczenia usług.

Głównym celem świadczenia usług jest kompleksowe zapewnienie opieki nad dziećmi i młodzieżą w okresie wypoczynku zgodnie z przepisami oświatowymi.

Działalność ma charakter sezonowy i ograniczony do kilku turnusów w roku. Działalność nie ma charakteru komercyjnej turystyki i nie jest nastawiona na osiąganie zysku poprzez konkurowanie z podmiotami świadczącymi usługi turystyczne.

8. Charakter zajęć wychowawczych i edukacyjnych.

Zajęcia wychowawcze i edukacyjne realizowane w ramach kolonii i obozów obejmują elementy wychowania, rozwoju umiejętności społecznych oraz aktywności fizycznej. Usługi te nie są świadczone jako odrębne usługi kształcenia, lecz stanowią element kompleksowej usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą.

9. Status w systemie oświaty.

Wnioskodawczyni nie jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów: Prawo oświatowe.

Podsumowanie.

Wnioskodawczyni organizuje sezonowy wypoczynek dla dzieci i młodzieży zgodnie z przepisami oświatowymi, zapewniając całodobową opiekę oraz kompleksowy program zajęć, przy wykorzystaniu zarówno usług własnych, jak i usług nabywanych od innych podmiotów, które mają charakter pomocniczy wobec usługi głównej.

Pytanie

Czy organizując kolonie i obozy wyjazdowe dla dzieci i młodzieży w okresie letnim w opisanym zakresie, realizując kompleksowo świadczenie obejmujące: całodobową opiekę, zakwaterowanie, wyżywienie, transport, program edukacyjno-dydaktyczno-wychowawczy, prowadzenie dzienników zajęć, realizując programy i plany, zgłoszenie wypoczynków do kuratorium, podlega zwolnieniu z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy o VAT, niezależnie od wpisu do rejestru organizatorów turystyki?

Pani stanowisko w sprawie

Główne świadczenie ma charakter opieki nad dziećmi i młodzieżą, a nie sprzedaży imprezy turystycznej, a pozostałe elementy - nocleg, wyżywienie, transport, zajęcia są ściśle związane z usługą główną i nie stanowią samodzielnej działalności turystycznej.

Z Pani usług korzystają rodzice, którzy Panią znają, ufają, wiedzą, że jest Pani osobą odpowiedzialną i że lubi Pani swoją pracę z dziećmi, stąd wysyłają je z Panią na bezpieczny, wakacyjny wypoczynek.

Wpis do rejestru organizatorów turystyki wynika wyłącznie z obowiązku formalnego i ubezpieczeniowego, a nie z charakteru świadczenia.

Wypoczynek dzieci odbywa się zgodnie z ustawą o systemie oświaty i przepisami MEN, co potwierdza edukacyjny i wychowawczy charakter usług.

Świadczy Pani usługi w pełni porównywalne z organizacją półkolonii (z wyjątkiem noclegu), które są zwolnione z VAT. Pani działalność ograniczona jest do 5-6 kolonii i obozów w sezonie dla lokalnej młodej społeczności, bez elementów typowej turystyki rekreacyjnej. Wskazane orzecznictwo sądów i TSUE mówi jasno, że przy ocenie VAT należy badać faktyczny cel świadczenia, nie formalną kwalifikację wpisu do rejestru.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Należy wskazać, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu:

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy:

Zgodnie z art. 43 ust. 17 ustawy:

W świetle ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy należy stwierdzić, że jeżeli świadczone usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi opieki będą objęte zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.

Dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisów istotne jest spełnienie zawartych w tych przepisach warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 881 ze zm.):

Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty:

Zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty:

Należy w tym miejscu zauważyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej.

W myśl art. 92d ust. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty:

W świetle art. 92t pkt 1 ustawy o systemie oświaty:

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 452 ze zm.):

Natomiast w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży:

Stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży:

W opisie sprawy podała Pani informacje, z których wynika, że:

• jest Pani zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Działalność gospodarcza ma charakter sezonowy i obecnie jest zawieszona. Wznowienie działalności następuje w okresie letnim (lipiec–sierpień);
• usługi organizacji kolonii i obozów polegają na organizacji wypoczynku dla dzieci i młodzieży w formach i na zasadach określonych w Ustawie o systemie oświaty – w szczególności art. 92a–92t oraz Rozporządzeniu MEN w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży. Każdy turnus wypoczynku jest zgłaszany do właściwego kuratorium oświaty i realizowany zgodnie z obowiązującymi przepisami;
• opieka nad dziećmi i młodzieżą w ramach kolonii i obozów jest organizowana na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Opieka ta nie jest organizowana na podstawie przepisów o pomocy społecznej;
• na organizację kolonii i obozów składają się następujące świadczenia: całodobowa opieka nad dziećmi i młodzieżą, realizacja programu wychowawczo-edukacyjnego i sportowego, zakwaterowanie, wyżywienie, transport, ubezpieczenie, organizacja zajęć sportowych, rekreacyjnych i edukacyjnych, zapewnienie materiałów i sprzętu do zajęć;
• w zakresie Pani usług jest: organizacja kolonii i obozów, zapewnienie całodobowej opieki nad uczestnikami, pełnienie funkcji kierownika wypoczynku, realizacja programu wychowawczo-edukacyjnego, nadzór nad przebiegiem wypoczynku;
• usługi nabywane od innych podmiotów: transport, zakwaterowanie, wyżywienie ubezpieczenie uczestników, niektóre usługi rekreacyjne (np. bilety wstępu, atrakcje);
• wszystkie świadczenia realizowane w ramach organizacji kolonii i obozów są niezbędne do zapewnienia opieki nad dziećmi i młodzieżą w czasie wypoczynku. Świadczenia te pozostają ze sobą w ścisłym związku i tworzą jedną całość organizacyjną. Nie są świadczone odrębnie. Rozdzielenie tych świadczeń miałoby charakter sztuczny i uniemożliwiałoby realizację podstawowego celu, jakim jest zapewnienie całodobowej opieki nad dziećmi i młodzieżą;
• zajęcia wychowawcze i edukacyjne realizowane w ramach kolonii i obozów obejmują elementy wychowania, rozwoju umiejętności społecznych oraz aktywności fizycznej. Usługi te nie są świadczone jako odrębne usługi kształcenia, lecz stanowią element kompleksowej usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą;
• nie jest Pani jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów Prawo oświatowe.

Pani wątpliwości dotyczą możliwości zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy usług organizacji kolonii i obozów letnich oraz usług ściśle związanych.

Wskazać należy, że w art. 119 ustawy zostały przewidziane szczególne zasady opodatkowania dla usług turystyki.

Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 119 ust. 2 ustawy:

Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę turystyczną. Użyte w tym przepisie słowa „w szczególności” oznaczają, że jest to katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystycznej również powinny być uwzględnione. Czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.

Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie, jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści turysty, to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia marży.

W myśl art. 119 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy:

Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.

Według art. 119 ust. 3a ustawy:

Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.

Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych wg szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1, konieczne jest prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.

Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.) – poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.). Stosownie do powołanego przepisu, transakcje dokonywane przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty. Odnosząc się do treści tekstu Dyrektywy w języku francuskim – „Les opérations effectuées par lagence de voyages pour la réalisation du voyage sont considérées comme une prestation de service unique de lagence de voyages au voyageur”, jak też w języku angielskim – „All transactions performed by the travel agent in respect of a journey shall be treated as a single service supplied by the travel agent to the traveller”, należy stwierdzić, że zdanie to powinno być przetłumaczone jako „Wszystkie transakcje dokonywane przez biura podróży w związku z realizacją podróży (imprezy turystycznej) uznawane są za jedną usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz podróżnego”. Należy zaznaczyć, że wprowadzenie Dyrektywy 2006/112/WE miało na celu m.in. jasne przedstawienie przepisów dyrektyw dotyczących podatku od wartości dodanej.

Zgodnie z definicją Słownika języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, str. 1052 „turystyka” to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania na dłuższy lub krótszy pobyt, wędrówki po obcym terenie w celach krajoznawczych lub zdrowotnych.

Definicję usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących turystyki. I tak, usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne, zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale niesłużące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A. S. Kornak „Ekonomika turystyki” PWN, Warszawa 1979, s. 159).

Inną definicję proponuje S. Wodejko, według którego do usług turystycznych należy zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w celu umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr) turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S. Wodejko „Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej”, Ruch turystyczny – Monografie, Warszawa 1975, z. 15, s. 83).

Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących zaspokojeniu kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch (np. hotel i wyżywienie, przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę jako jeden produkt po określonej cenie (por. J. Altkorn „Marketing w turystyce”, Warszawa 2002 r., s. 99).

Zatem usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez).

Z powyższego wynika, że usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi turystycznej.

Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania, stwierdzić należy, że procedura opodatkowania określona w art. 119 ustawy jest procedurą szczególną, przewidującą uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiąca odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.

Podkreślenia wymaga fakt, iż cytowane przepisy art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług są zbieżne z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z dnia 11 grudnia 2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm., dalej: Dyrektywa). I tak, zgodnie z art. 306 Dyrektywy:

Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń nabywanych od innych podatników.

Zgodnie z art. 307 Dyrektywy:

Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy:

W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października 2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że:

W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).

W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i 308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników. Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży.

Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13 października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej, że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.

Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:

Zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na które składa się szereg usług takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt). Wobec tego, aby daną usługę uznać za usługę turystyki, powinna ona być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia, świadczący usługę musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty.

W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA).

Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że w odniesieniu do świadczonej przez Panią usługi organizacji kolonii i obozów mamy do czynienia z czynnością złożoną, zawierającą elementy charakterystyczne dla usług turystycznych.

Jak wskazano w powołanym art. 119 ust. 2 ustawy, przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składniki świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie.

W odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że w zakresie organizacji kolonii i obozów działa Pani na rzecz uczestników we własnym imieniu i na własny rachunek oraz nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników. Nabywa Pani w szczególności: transport, zakwaterowanie, wyżywienie ubezpieczenie uczestników, niektóre usługi rekreacyjne (np. bilety wstępu, atrakcje).

Wymienione wyżej towary i usługi nabywane od innych podatników są ściśle związane z usługą organizacji wypoczynku dla dzieci. Usługi te są niezbędne do wykonania usługi podstawowej, jaką jest organizacja wypoczynku dla dzieci. Czynności wymienione w opisie sprawy stanowią usługę kompleksową w zakresie organizacji kolonii i obozów, w ramach których zapewniane są: transport, zakwaterowanie, wyżywienie ubezpieczenie uczestników, niektóre usługi rekreacyjne (np. bilety wstępu, atrakcje), realizacja programu wychowawczo-edukacyjnego i sportowego oraz opieka nad dziećmi.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, w odniesieniu do organizowanych przez Panią usług wypoczynku w formie kolonii i obozów należy zauważyć, że zawierają one wszelkie cechy charakterystyczne dla usług turystycznych, dla których ustawa o podatku od towarów i usług określa szczególny sposób opodatkowania przewidziany w art. 119 ustawy.

W związku z tym, że z opisu sprawy wynika, że świadczone przez Panią usługi organizowania wypoczynku w zakresie kolonii i obozów składają się również z usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników wypoczynku, zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy.

W opisie sprawy wskazała Pani, że wypoczynek dla dzieci i młodzieży realizowany jest w formie całkowicie zorganizowanej - pakiet kompleksowy i nie stanowi typowej usługi turystycznej. Ponadto, wskazała Pani, że usługi nabywane od podmiotów trzecich stanowią element pomocniczy wobec usługi głównej polegającej na zapewnieniu opieki nad dziećmi i młodzieżą i są nabywane wyłącznie w celu prawidłowej realizacji tej opieki.

Odnosząc się do powyższego należy ponownie wskazać, że usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką. Usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi turystycznej.

Zatem, pomimo, że z punktu widzenia uczestników nabywają oni jedno świadczenie kompleksowe, to obowiązkiem podatnika w odniesieniu do usług turystyki jest zastosowanie określonej w art. 119 ustawy, procedury szczególnej, przewidującej uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiącej odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.

Z opisu sprawy wynika, że świadczone przez Panią usługi organizacji kolonii i obozów, polegających na zapewnieniu wypoczynku i opieki dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych połączonych z realizacją programu wychowawczo-edukacyjnego i sportowego składają się również z usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników wypoczynku, zatem zastosowanie znajduje tu art. 119 ustawy. Zatem organizacja opisanych obozów letnich, w ramach których uczestnikom zostaną zapewnione: transport, zakwaterowanie, wyżywienie ubezpieczenie uczestników, niektóre usługi rekreacyjne (np. bilety wstępu, atrakcje), realizacja programu wychowawczo-edukacyjnego i sportowego oraz opieka nad dziećmi – jest świadczeniem złożonym, składającym się w przeważającej części z towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w konsekwencji stanowi usługi turystyki opodatkowane według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy na zasadzie marży przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.

Jak wyżej wskazano, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a ustawy.

Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które nabywa Pani od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków” do wyświadczenia usługi własnej, która następnie staje się elementem kompleksowej usługi turystycznej.

Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez Panią dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych.

W przypadkach, o których mowa w ust. 5 – na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy – podatnik obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.

W tym miejscu wskazać należy, że ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy korzystają świadczone usługi opieki, jeżeli stanowią usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana jest w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty.

W opisie sprawy wskazała Pani, że usługi organizacji kolonii i obozów polegają na organizacji wypoczynku dla dzieci i młodzieży w formach i na zasadach określonych w Ustawie o systemie oświaty – w szczególności art. 92a–92t oraz Rozporządzeniu MEN w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży. Każdy turnus wypoczynku jest zgłaszany do właściwego kuratorium oświaty i realizowany zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy korzysta/będzie korzystać jedynie, świadczona przez Panią w ramach opisanej usługi organizacji kolonii i obozów usługa w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, wykonywana w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty oraz Prawo oświatowe.

Ze zwolnienia od podatku nie korzysta/nie będzie korzystać natomiast - jako całość – usługa organizacji kolonii i obozu, gdzie m.in. świadczenie opieki nad uczestnikami jest elementem opisanej usługi złożonej.

Natomiast pozostałe usługi realizowane w ramach organizacji kolonii i obozów, których – jak wynika z wniosku – zasadniczym celem jest wypoczynek, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Do tych usług – jako usług turystyki – zastosowanie ma art. 119 ustawy i powinny być one rozliczane na zasadach w nim przewidzianych. Przepisy dotyczące zwolnień nie powinny być stosowane rozszerzająco.

Wskazać w tym miejscu należy, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje okoliczność posiadania przez Panią wpisu do rejestru organizatorów turystyki, gdyż wynika ona wyłącznie z odrębnych regulacji o charakterze formalnym, a nie z charakteru świadczonych usług. Tym samym, fakt posiadania bądź nie posiadania tego wpisu nie wpływa na ocenę świadczonych usług na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Tym samym Pani stanowisko, że realizowane przez Panią kolonie i obozy, niezależnie od wpisu do rejestru organizatorów turystyki korzystają/będą korzystały ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy o VAT – należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ponadto, interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.