Interpretacja 0114-KDIP4-2.4012.198.2026.3.AA

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 14 kwietnia 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

A. Sp. z o.o. (dalej „Wnioskodawca” albo, „Spółka”) jest spółką prawa polskiego i polskim rezydentem podatkowym, zarejestrowanym jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (dalej „VAT”). Spółka świadczy na terenie Polski usługi zarządzania miejscami parkingowymi w wykonaniu umów zawartych z właścicielami gruntów. Korzystający, poprzez wjazd samochodem na parking, zawiera umowę najmu miejsca parkingowego z Wnioskodawcą na warunkach określonych w Regulaminie („Regulamin”). Regulamin parkingu umieszczony jest przy wjeździe na parking oraz przy parkometrze. Zawiera on informacje o egzekwowaniu nieprzestrzegania zasad korzystania z parkingu.

Opłata parkingowa (dalej: „Opłata podstawowa”) stanowi czynsz należny z tytułu zawarcia umowy najmu i jest wynagrodzeniem za świadczoną usługę. Jednocześnie Regulamin przewiduje, że w przypadku niezaakceptowania zasad Regulaminu, Korzystający powinien niezwłocznie opuścić teren parkingu, co jest równoważne z odstąpieniem od umowy korzystania z miejsca parkingowego. W przypadku wykonania prawa odstąpienia od umowy najmu, jest ona uważana za niezawartą. Wysokość Opłaty podstawowej jest ściśle zależna od długości postoju pojazdu na parkingu, a informacja o nim umieszczona jest na urządzeniu parkingowym (parkomacie) oraz zawarta w Cenniku umieszczonym przy wjeździe na teren parkingu. Korzystający mają bardzo często prawo do bezpłatnego początkowego czasu parkowania np. przez pierwsze 30 lub 120 minut, w zależności od treści umów podpisanych z właścicielem lub zarządcą nieruchomości. Czas parkowania podlega opłacie zgodnie z cennikiem a przekroczenie tego czasu, niewniesienie opłaty w ogóle lub naruszenie innych punktów Regulaminu wiąże się z koniecznością zapłaty Opłaty dodatkowej.

Miejsca parkingowe udostępniane są za odpłatnością pobieraną przy użyciu parkomatów lub aplikacji poprzez wykupienie biletu. Użytkownik parkingu niezwłocznie po zaparkowaniu samochodu powinien określić czas postoju, i zgodnie z Regulaminem, pobrać z parkomatu bilet za cały ten okres, tj. od momentu zaparkowania do momentu zwolnienia miejsca parkingowego i wyjazdu z parkingu. Opłaty za parkowanie wnoszone są z góry za cały deklarowany łączny czas postoju, niezwłocznie po przybyciu na parking.

Kontrola wniesienia Opłaty podstawowej jest dokonywana przez:

a)  zaangażowanych przez Spółkę Kontrolerów, którzy sprawdzają, czy za szybą samochodu został umieszczony bilet parkingowy, albo sprawdzają, czy dla danego numeru rejestracyjnego pojazdu została wniesiona stosowna opłata przy użyciu odpowiedniej aplikacji.

b)  systemy kamer, które weryfikują numery rejestracyjne pojazdów i sprawdzają, czy dla danego numeru rejestracyjnego pojazdu została wniesiona stosowna opłata – bez udziału Kontrolerów.

W przypadku:

·      nieposiadania ważnego biletu wskutek nieuiszczenia opłaty lub

·      przekroczenia opłaconego czasu parkowania pobierana jest opłata dodatkowa („Opłata dodatkowa”), której wysokość jest zamieszczona w Regulaminie.

Opłata dodatkowa jest pobierana również od innych naruszeń wskazanych w Regulaminie, tj. za:

·      parkowanie innych samochodów niż samochody osobowe do 3,5 t;

·      nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów używanych przez osoby niepełnosprawne oraz pojazdów posiadających zezwolenie na parkowanie na drogach publicznych;

·      użycie biletu parkingowego lub karty abonamentowej które nie są ważne dla danego parkingu (np. zostały wykupione na innym parkingu);

·      nieumieszczenie biletu parkingowego lub karty abonamentowej wewnątrz pojazdu za przednią szybą, po lewej stronie, w miejscu widocznym z zewnątrz;

·      parkowanie poza wyznaczonymi miejscami parkingowymi lub brak specjalnego zezwolenia na parkowanie na miejscach zarezerwowanych;

·      palenie lub używania otwartego ognia, mycie lub odkurzania samochodów, wymiana płynów lub oleju, jak również jakiegokolwiek zanieczyszczania parkingu.

Zgodnie z informacją umieszczoną w Wezwaniu do wniesienia Opłaty dodatkowej („Wezwanie”), Opłata dodatkowa powinna być wpłacana najpóźniej w ciągu 14 dni od wystawienia Wezwania na wyodrębniony rachunek bankowy podany w Wezwaniu. Opłata dodatkowa ma charakter opłaty sankcyjnej, pełniącej wyłącznie rolę dyscyplinującą wobec użytkowników parkingu i pobierana jest za naruszenie Regulaminu korzystania z parkingu. Wezwanie do wniesienia Opłaty dodatkowej wystawiane jest przez kontrolerów i umieszczane za wycieraczką przedniej szyby pojazdu.

Wezwanie zawiera wszystkie niezbędne informacje potrzebne do uregulowania Opłaty dodatkowej.

Na Wezwaniu podaje się numer opłaty dodatkowej, powód (rozumiany jako domniemanie naruszenia Regulaminu na podstawie oceny kontrolera wystawiającego Wezwanie), numer rejestracyjny pojazdu, lokalizację parkingu, datę i czas stwierdzenia naruszenia zasad Regulaminu, wysokość Opłaty dodatkowej oraz numer rachunku bankowego Wnioskodawcy właściwy do zapłaty Opłaty dodatkowej (nie ma możliwości opłacenia kary w gotówce), jak również termin płatności Opłaty dodatkowej.

Ponadto na wystawionym Wezwaniu Korzystający jest informowany o możliwości wniesienia reklamacji w przypadku kwestionowania zasadności wystawienia Wezwania.

W momencie wystawienia Wezwania (przypadek a), Wnioskodawcy nie jest znana osoba fizyczna lub prawna, do której kierowane jest Wezwanie. W związku z tym w dacie wystawienia Wezwania nie jest jednoznacznie określony użytkownik parkingu, jak również nie ma pewności, że Opłata dodatkowa jest w ogóle należna. Na Wezwaniu wskazuje się powód jego wystawienia rozumiany jako domniemane naruszenie Regulaminu parkingu (np. brak widocznego biletu w pojeździe pomimo, że bilet ten został faktycznie pobrany). W praktyce może więc się okazać, że do naruszenia Regulaminu nie doszło. Jako kolejny przykład można podać możliwość odstąpienia przez Korzystającego od umowy najmu miejsca parkingowego. Wezwanie może być niezasadne również z innych przyczyn, np. okazanie paragonu z galerii handlowej, ze sklepu lub restauracji, gdzie jest przewidziany darmowy czas parkowania i niepobranie przy tym tzw. biletu darmowego, uprawniającego do bezpłatnego parkowania w określonym czasie, błędy literowe kierowców we wpisywaniu numeru rejestracyjnego pojazdu do urządzenia rejestrującego czas bezpłatny m.in. do terminala lub parkomatu, pojawienie się kierowcy z biletem potwierdzającym czas parkowania, w wyniku czego kontrolujący wypisuje Wezwanie, które następnie okazuje się bezzasadne. Wezwanie może być także skutkiem błędu kontrolującego wystawiającego Wezwanie (np. nie zauważył za przednią szybą pojazdu biletu parkingowego lub karty abonamentowej; opłata dodatkowa została wystawiona w czasie trwania awarii parkomatu).

Każdy klient, który nie zgadza się z nałożoną w Wezwaniu Opłatą dodatkową, ma możliwość złożenia reklamacji do wystawionej Opłaty dodatkowej, a informacja ta jest zamieszczana w Regulaminie oraz na druku Wezwania. Reklamacje mogą zostać wniesione za pomocą formularza reklamacyjnego znajdującego się na stronie internetowej (…): (…), na adres e-mail: (…), listownie na adres korespondencyjny (…), jak również za pośrednictwem każdego innego kanału komunikacji. A. rozpatrzy reklamację w ciągu 14 dni od jej otrzymania i udzieli odpowiedzi listownie lub drogą elektroniczną (poprzez wiadomość SMS lub e-mail).

W przypadku, gdy jest podstawa do uznania reklamacji A., wniosek reklamacyjny jest pozytywnie rozpatrywany, a opłata dodatkowa anulowana.

Jeżeli Opłata dodatkowa jest uiszczona przez Korzystającego terminowo, sprawa jest zakończona, a Spółka uważa usługę za wyświadczoną za wynagrodzeniem (Opłatą dodatkową).

W przypadku, gdy użytkownik pojazdu na parkingu obsługiwanym przez kontrolerów (przypadek a), gdzie opłatę umieszcza się za przednią szybą pojazdu:

·      nie uiści jej w przeciągu 14 dni od daty jej naliczenia lub

·      nie złoży reklamacji do Opłaty dodatkowej lub

·      gdy reklamacja została rozpatrzona negatywnie

A. występuje z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych właściciela pojazdu do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dalej „CEPiK”). Na podstawie otrzymanych informacji, Spółka sporządza kolejne wezwanie do zapłaty (dalej „Uzupełnione Wezwanie”). Należy tu podkreślić, iż uzyskanie informacji z CEPiK jest żmudne i czasochłonne (trwa ok. 3-4 miesiące).

Każdy wniosek musi zawierać prawidłowo wykonane zdjęcie pojazdu, odpis umowy na zarządzanie danym parkingiem, wypis z rejestru gruntów, protokół przekazania parkingu, zdjęcia parkingu, zasady funkcjonowania oraz dowód wniesienia opłaty w wysokości 30,40 zł za wniosek.

Po otrzymaniu z CEPiK informacji o właścicielu pojazdu kierowane jest do niego Uzupełnione Wezwanie. Przy czym właściciel pojazdu może wskazać innego użytkownika pojazdu. Dopiero uzyskanie informacji o Korzystającym pozwala na identyfikację beneficjenta usługi.

W przypadku obsługi parkingu za pomocą kamer, a nie przez Kontrolera (przypadek b), Opłata dodatkowa naliczana jest w momencie uzyskania danych z CEPiK, a jej termin płatności, zgodnie z Regulaminem wynosi 21 dni od dnia jej wystawienia. Jeżeli dane uzyskane z CEPiK wskazują, że właścicielem pojazdu jest podmiot gospodarczy posługujący się numerem NIP, Wnioskodawca wystawia fakturę na ten podmiot. W przypadku gdy właścicielem pojazdu jest osoba fizyczna, Uzupełnione Wezwanie jest wystawiane imiennie na tę osobę. Jeżeli faktura zostanie wystawiona na podmiot, który oddał pojazd do używania w ramach umowy leasingu innemu użytkownikowi, po wystawieniu faktury może on wskazać tego faktycznego użytkownika pojazdu, którym może być zarówno podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jak i osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.

W razie nie uiszczenia Opłaty dodatkowej przez zidentyfikowanego Korzystającego, sprawa kierowana jest do windykacji polubownej, które prowadzą w imieniu Spółki firmy windykacyjne. Kiedy postępowanie polubowne nie przynosi efektów, w zależności od konkretnego przypadku, sprawa kierowana jest na drogę postępowania sądowego.

Wnioskodawca w przypadku uzyskania danych dłużnika z CEPiK, wnioskuje również o wpisanie go do Krajowego Rejestru Długów, będącego rejestrem dłużników prowadzonym na poziomie krajowym.

Ma to jednak miejsce jedynie w przypadku, gdy wartość wierzytelności przekracza 200 złotych (w przypadku dłużnika będącego konsumentem) albo 500 złotych (w przypadku dłużnika prowadzącego działalność gospodarczą).

Zdarzają się również przypadki, w których Spółka w żaden sposób nie jest w stanie ustalić danych kierowcy pojazdu korzystającego z parkingu. Należy bowiem zauważyć, że otrzymanie danych z CEPiK nie jest równoznaczne z identyfikacją tożsamości Korzystającego z parkingu. A to na Korzystającym ciąży Opłata dodatkowa, a nie na właścicielu pojazdu. Jest tak np. w sytuacji, gdy Korzystającym z parkingu jest inna osoba niż właściciel pojazdu, samochód jest zarejestrowany na inne podmioty niż osoba fizyczna (np. na spółki), według danych pojazd zarejestrowany jest na osobę zmarłą, pojazd nie figuruje w bazie, nie został przerejestrowany lub też jest to pojazd zarejestrowany poza Polską (pojazd z zagranicznymi tablicami rejestracyjnymi). W takich przypadkach Wnioskodawca nie jest w stanie zidentyfikować Korzystającego. Inaczej mówiąc w przypadkach, w których dane użytkownika pojazdu są obiektywnie niemożliwe do pozyskania z wykorzystaniem środków i metod, które są dostępne dla Wnioskodawcy, tj. w oparciu o informacje z CEPiK, Opłaty dodatkowe nie są egzekwowane z uwagi na obiektywne okoliczności uniemożliwiające ich skuteczny pobór.

Termin uiszczenia Opłaty dodatkowej określony został wprost w Regulaminie, jako 14 albo 21 dni od dnia wystawienia Wezwania. Każdy użytkownik parkingu, akceptując Regulamin, wyraża jednocześnie zgodę na zapłatę Opłaty dodatkowej w terminie określonym Regulaminem.

W odniesieniu do części Opłat dodatkowych występują oraz będą występować przypadki, w których pomimo podjęcia przez Spółkę działań zmierzających do ustalenia tożsamości Korzystającego, w szczególności poprzez uzyskanie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK), Spółka nie jest i nie będzie w stanie ustalić danych dłużnika. Może się też okazać, że pomimo ustalenia tożsamości Korzystającego i skierowania do niego Wezwania lub Uzupełnionego Wezwania, nie uiścił on terminowo Opłaty dodatkowej.

W takich przypadkach upłynął oraz będzie upływał 90-dniowy termin od dnia upływu terminu płatności określonego zgodnie z Regulaminem, a należności nie zostały ani nie zostaną uregulowane lub zbyte w jakiejkolwiek formie.

Spółka nie weryfikuje, czy wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką. W przypadku uzyskania danych z CEPiK, Spółka kieruje przedmiotowe wierzytelności do windykacji, a po wyczerpaniu możliwości windykacji polubownej, są one kierowane na drogę postępowania sądowego, przy czym cały ten proces może w praktyce trwać od kilkunastu miesięcy do kilku lat.

Jednocześnie, jak wskazano powyżej, wierzytelności takie wpisywane są do Krajowego Rejestru Długów – o ile przekraczają stosowny próg wartościowy. W związku z tym dla potrzeb niniejszego stanu faktycznego należy przyjąć, że nawet w przypadku skutecznego ustalenia danych dłużnika na podstawie CEPiK:

1)  wierzytelności mogą nie zostać potwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, ani skierowane na drogę postępowania egzekucyjnego w terminie przewidzianym w art. 89a ustawy o VAT,

2)  wierzytelności mogą zostać wpisane do rejestru długów prowadzonego na poziomie krajowym – o ile ich wartość przekroczy próg przyjęty przez Spółkę,

3)  Spółka nie weryfikuje, czy wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką.

11 lipca 2025 r. wydana została przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej – na wniosek Spółki – interpretacja indywidualna prawa podatkowego (sygn. 0114-KDIP4-1.4012.185.2025.2.DP), w której wskazano m.in., że:

„Opłaty dodatkowe, o których mowa w analizowanej sprawie, stanowią część wynagrodzenia należnego Państwu za udostępnienie miejsc parkingowych. Opłaty te nie kreują innego świadczenia odrębnego (samodzielnego) od usługi parkowania. Są one ściśle związane ze skorzystaniem z miejsca parkingowego i odnoszą się do niewywiązania się kierowcy pojazdu (użytkownika parkingu) z obowiązków przewidzianych w Regulaminie podczas korzystania z miejsca parkingowego. Przedmiotowe Opłaty dodatkowe stanowią płatność wynikającą z korzystania z miejsca parkingowego. Tym samym podlegają one opodatkowaniu na zasadach właściwych dla usługi parkingowej. (…) Obowiązek podatkowy z tytułu tych Opłat dodatkowych, powinni Państwo rozpoznać zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret trzecie w zw. z art. 19a ust. 7 ustawy, (…) gdy w terminie ustawowym do wystawienia faktury określonym w art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy (14-dniowy termin płatności) z przyczyn od siebie niezależnych nie posiadają/nie będą Państwo posiadać danych nabywcy, ani nie są/nie będą Państwo w stanie żadnymi dostępnymi prawnie środkami ustalić (otrzymać z CEPiK) danych nabywcy/Korzystającego niezbędnych do wystawienia faktury - należy uznać, że nie ma/nie będzie możliwości ustalenia, czy odbiorcą usługi jest podatnik podatku VAT czy też osoba niebędąca podatnikiem. W takiej sytuacji nie mają/nie będą Państwo mieć obowiązku wystawienia faktury”, a także:

„Jak wskazano powyżej, zasadą jest dokumentowanie transakcji pomiędzy podatnikami za pomocą faktur. Jeżeli podmiot dokonuje zakupu jako podatnik, a nie jako konsument, to powinien o tym fakcie poinformować sprzedawcę w momencie dokonywania zakupu. Podatnik nie może bowiem dowolnie wybierać, czy dokonuje zakupu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, czy też występuje w charakterze konsumenta. To znaczy, że jeżeli w momencie dokonywania zakupu dany podmiot występuje w charakterze konsumenta i nabywa określony towar jako konsument, wówczas nie ma możliwości późniejszej zmiany charakteru tego zakupu. Towar lub usługa nabyta na potrzeby osobiste lub prywatne nie może z czasem przekształcić się w zakup służący działalności gospodarczej z punktu widzenia VAT. W szczególności podatnik nie nabędzie prawa do odliczenia VAT naliczonego od zakupu dokonanego w charakterze konsumenta. Z opisu sprawy wynika, że Korzystający i/lub właściciel pojazdu mają wielokrotną możliwość poinformowania Państwa, że pojazd wykorzystywany jest w działalności gospodarczej podatnika VAT i w związku z tym są Państwo zobowiązani do wystawienia faktury:

·      kiedy Korzystający odbierze wezwanie zza szyby pojazdu,

·      Kiedy właściciel pojazdu, zidentyfikowany na podstawie bazy CEPiK, otrzyma od Państwa Uzupełnione Wezwanie do zapłaty, na podstawie którego zamierza uiścić Opłatę dodatkową,

·      kiedy Korzystający, którego wskazał właściciel pojazdu, otrzyma Uzupełnione Wezwanie do zapłaty”.

Wnioskodawca zaznacza, że jego celem jest uzyskanie stanowiska nie tylko odnośnie stanu faktycznego, który ma i/lub miał już miejsce, ale także w odniesieniu do zdarzenia przyszłego/ zdarzeń przyszłych, które będą miały miejsce po złożeniu przedmiotowego Wniosku i będą tożsame ze stanem faktycznym przedstawionym w niniejszym Wniosku.

Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wierzytelności, których dotyczy pytanie nie są i nie będą udokumentowane fakturami. W chwili wystawienia wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej (umieszczanej za przednią szybą pojazdu) w przypadku parkingów obsługiwanych przez kontrolerów, nie mają Państwo wiedzy kto ją otrzymuje, gdyż wystawiana jest na numer rejestracyjny pojazdu. Mają Państwo obowiązek zapłacić VAT od wystawionych wezwań bez względu na to czy są opłacone czy nie. W przypadku braku zapłaty rozpoczynają Państwo procedurę pozyskiwania danych z CEPIK. Wiedzę o właścicielu pojazdu uzyskują Państwo ok. 3 miesiące po dacie płatności (podatek VAT jest już dawno zapłacony i zafiskalizowany).

Na dzień korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego będą Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.

Państwa pytanie nie dotyczy wystawionych faktur tylko wezwań, które na mocy prawa są opodatkowane mimo, że fakturami nie są. Obowiązek opodatkowania VAT, w przypadku opłat dodatkowych, wszedł w 2023 roku. Mają Państwo świadomość, że w przypadku wystawionych faktur należy powołać się na inne przepisy.

Nie będą Państwo dokonywać korekt jak należności zostaną uregulowane lub zbyte (to wynika wprost z przepisów). Państwa pytanie dotyczy nieuregulowanych wezwań do zapłaty opłaty dodatkowej, głownie z powodu braku możliwości ustalenia użytkownika pojazdu.

Pytanie

1.  Czy w przypadku uznania, że przedmiotowa Opłata dodatkowa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (zgodnie ze stanowiskiem organu podatkowego wyrażonym w interpretacji indywidualnej z 11 lipca 2025 r., sygn. 0114-KDIP4-1.4012.185.2025.2.DP), a dłużnikiem z tytułu Opłaty dodatkowej jest podmiot niebędący podatnikiem VAT czynnym, Wnioskodawca jest uprawniony do dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy o VAT w odniesieniu do wierzytelności określonych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, w przypadku których upłynął lub upłynie 90-dniowy termin od dnia upływu terminu płatności określonego zgodnie z Regulaminem, a wierzytelności te nie zostaną uregulowane ani zbyte w jakiejkolwiek formie?

2.  W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy przedstawionego w pytaniu nr 1 za nieprawidłowe, czy w odniesieniu do wierzytelności określonych w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, względem których Wnioskodawca nie jest i nie będzie w stanie określić tożsamości dłużnika, Wnioskodawca jest uprawniony do dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy o VAT w odniesieniu do wierzytelności, w przypadku których upłynął lub upłynie 90-dniowy termin od dnia upływu terminu płatności określonego zgodnie z Regulaminem, a należności nie zostały ani nie zostaną uregulowane lub zbyte w jakiejkolwiek formie?

Państwa stanowisko w sprawie

Pytanie 1

W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku uznania, że przedmiotowa Opłata dodatkowa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (zgodnie ze stanowiskiem organu podatkowego wyrażonym w interpretacji indywidualnej z 11 lipca 2025 r., sygn. 0114-KDIP4-1.4012.185.2025.2.DP), a dłużnikiem z tytułu Opłaty dodatkowej jest podmiot niebędący podatnikiem VAT czynnym, Wnioskodawca jest uprawniony do dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.; dalej: ustawa o VAT) w odniesieniu do wierzytelności, w przypadku których upłynął lub upłynie 90-dniowy termin od dnia upływu terminu płatności określonego zgodnie z Regulaminem, a należności nie zostały ani nie zostaną uregulowane lub zbyte w jakiejkolwiek formie. Skorzystanie z prawa do korekty, zdaniem Spółki, uzależnione może być jedynie od spełnienia warunków przewidzianych w art. 89a ust. 1, 1a oraz 2 ustawy o VAT.

Natomiast w ocenie Wnioskodawcy nie będzie miało znaczenia to, czy spełnione zostaną warunki przewidziane w art. 89a ust. 2a ustawy o VAT, gdyż wykraczają one poza upoważnienie przewidziane w art. 90 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1 ze zm.; dalej: Dyrektywa VAT).

Zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy o VAT, podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta dotyczy również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona. Z kolei art. 89a ust. 1 ustawy o VAT przewiduje, że nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.

Jednocześnie art. 89a ust. 2 ustawy o VAT przewiduje, że ust. 1 stosuje się w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:

·      na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty, o której mowa w ust. 1, wierzyciel jest podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny oraz

·      od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona.

Zgodnie zaś z art. 89a ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku natomiast dostawy towaru lub świadczenia usług dokonanych na rzecz podmiotu innego niż podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, korekta, o której mowa w ust. 1, może zostać dokonana, jeżeli:

1)  wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego lub

2)  wierzytelność została wpisana do rejestru długów prowadzonego na poziomie krajowym, lub

3)  wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką na podstawie odrębnych przepisów.

Z kolei w myśl art. 90 ust. 1 Dyrektywy VAT, w przypadku anulowania, wypowiedzenia, rozwiązania, całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności lub też w przypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy, podstawa opodatkowania jest stosownie obniżana na warunkach określonych przez państwa członkowskie.

Przepis art. 90 ust. 1 Dyrektywy VAT, stanowiący podstawę do wprowadzenia w polskiej ustawie o VAT art. 89a, który przewiduje możliwość obniżenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego w przypadku braku uzyskania zapłaty od nabywcy, nie przewiduje zatem dodatkowych warunków stosowania prawa do korekty, choć umożliwia określenie warunków takiej korekty państwom członkowskim w prawie krajowym.

Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) w wyroku z 15 października 2020 r. w sprawie C‑335/19:

„23. Mając na uwadze, że przepisy art. 90 ust. 1 oraz art. 273 dyrektywy 2006/112, poza określonymi w nich ograniczeniami, nie precyzują ani warunków, ani obowiązków, jakie mogą wprowadzić państwa członkowskie, należy stwierdzić, że przepisy te przyznają państwom członkowskim zakres swobodnego uznania, w szczególności w odniesieniu do formalności, jakie muszą zostać dochowane przez podatników względem organów podatkowych celem obniżenia podstawy opodatkowania (wyrok z dnia 6 grudnia 2018 r., Tratave, C‑672/17, EU:C:2018:989, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo).

24. Z orzecznictwa Trybunału wynika jednak, że przepisy, których celem jest zapobieganie oszustwom podatkowym i unikaniu opodatkowania, zasadniczo mogą ustanawiać odstępstwa od przestrzegania zasad dotyczących podstawy opodatkowania jedynie w granicach tego, co jest bezwzględnie konieczne dla osiągnięcia tego szczególnego celu. Powinny one bowiem w możliwie najmniejszym stopniu naruszać cele i zasady dyrektywy 2006/112 i w związku z tym nie mogą być wykorzystywane w sposób, który podważałby neutralność VAT (wyrok z dnia 6 grudnia 2018 r., Tratave, C‑672/17, EU:C:2018:989, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo).

25. W konsekwencji konieczne jest, aby formalności, jakie mają spełnić podatnicy, by móc skorzystać przed organami podatkowymi z prawa do obniżenia podstawy opodatkowania VAT, ograniczały się do formalności umożliwiających wykazanie, że po zawarciu transakcji zapłata części lub całości wynagrodzenia ostatecznie nie zostanie otrzymana. W tym zakresie zadaniem sądów krajowych jest zbadanie, czy jest tak w przypadku tych przewidzianych przez dane państwo członkowskie formalności (wyrok z dnia 6 grudnia 2018 r., Tratave, C‑672/17, EU:C:2018:989, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo).

26. Artykuł 90 ust. 2 dyrektywy 2006/112 zezwala państwom członkowskim na odstępstwo, w przypadku całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności ceny transakcji, od zasady, o której mowa w art. 90 ust. 1 tej dyrektywy.

27. Jeśli bowiem niewywiązaniu się z płatności całości lub części ceny transakcji nie towarzyszy rozwiązanie lub unieważnienie umowy, to nabywca lub usługobiorca pozostaje zobowiązany do uiszczenia uzgodnionej ceny, zaś sprzedawcy lub usługodawcy nadal zasadniczo przysługuje wierzytelność, której może dochodzić na drodze sądowej. Ponieważ nie można jednak wykluczyć, że wierzytelność taka w rzeczywistości stanie się ostatecznie nieściągalna, prawodawca Unii chciał pozostawić każdemu państwu członkowskiemu możliwość zdecydowania, czy przypadek niewywiązania się z płatności ceny, który w odróżnieniu od rozwiązania lub unieważnienia umowy nie oznacza przywrócenia sytuacji stron sprzed transakcji, jest źródłem prawa do stosownego obniżenia podstawy opodatkowania na określonych przez dane państwo warunkach, czy też w opisanej sytuacji obniżenie takie nie jest dopuszczalne (zob. podobnie wyrok z dnia 23 listopada 2017 r., Di Maura, C‑246/16, EU:C:2017:887, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo).

28. Jak orzekł już Trybunał, taka możliwość odstępstwa jest uzasadniona tym, że brak zapłaty świadczenia wzajemnego – w pewnych okolicznościach i z uwagi na sytuację prawną występującą w danym państwie członkowskim – może być trudny do zweryfikowania lub mieć charakter wyłącznie tymczasowy (wyrok z dnia 8 maja 2019 r., A‑PACK CZ, C‑127/18, EU:C:2019:377, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo).

29. Z powyższego wynika, że taka możliwość odstępstwa musi być uzasadniona, po to aby środki podjęte przez państwa członkowskie w celu jego wdrożenia nie niweczyły celu harmonizacji podatków realizowanego przez dyrektywę 2006/112, oraz że nie może ona oznaczać, iż państwa członkowskie mogą po prostu całkowicie wyłączyć obniżenie podstawy opodatkowania VAT w wypadku niewywiązania się z płatności (wyrok z dnia 8 maja 2019 r., A‑PACK CZ, C‑127/18, EU:C:2019:377, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo).

30. O ile bowiem słuszne jest, aby państwa członkowskie mogły przeciwdziałać niepewności związanej z niewywiązaniem się z płatności faktury lub jego ostatecznym charakterem, o tyle możliwość takiego odstępstwa nie może wykraczać poza tę niepewność, a zwłaszcza kwestię tego, czy obniżenie podstawy opodatkowania może nie zostać dokonane w wypadku niewywiązania się z płatności (wyrok z dnia 8 maja 2019 r., A‑PACK CZ, C‑127/18, EU:C:2019:377, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo).

31. Ponadto dopuszczenie, aby państwa członkowskie miały możliwość wyłączenia wszelkich obniżek podstawy opodatkowania, byłoby sprzeczne z zasadą neutralności VAT, z której wynika między innymi, że przedsiębiorca, jako inkasent podatkowy na rzecz państwa, powinien być całkowicie zwolniony z ostatecznego obciążenia podlegającym zapłacie lub zapłaconym podatkiem w ramach swej działalności gospodarczej, która sama podlega VAT (wyrok z dnia 8 maja 2019 r., A‑PACK CZ, C‑127/18, EU:C:2019:377, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo)”.

Z powyższego orzeczenia wynika zatem wprost, że wprowadzone w państwach członkowskich warunki w zakresie możliwości skorygowania podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 90 Dyrektywy VAT, mogą sprowadzać się wyłącznie do formalności umożliwiających wykazanie, że po zawarciu transakcji zapłata części lub całości wynagrodzenia ostatecznie nie zostanie otrzymana. Państwa członkowskie mogą więc:

·      określić warunki techniczne tej korekty,

·      wprowadzić wyjątki w przypadku całkowitego lub częściowego braku zapłaty (art. 90 ust. 2).

Natomiast państwa członkowskie nie mogą poprzez wprowadzone warunki:

·      naruszać zasady neutralności VAT,

·      uzależniać korekty od warunków niezwiązanych z samym faktem braku zapłaty.

Trybunał Sprawiedliwości UE wielokrotnie podkreślał, że prawo do korekty przy trwałym braku zapłaty jest elementem konstrukcji VAT i nie może być nadmiernie ograniczane.

W ocenie Wnioskodawcy warunki przewidziane w art. 89a ust. 2a ustawy o VAT wykraczają poza powyższe upoważnienie, gdyż uzależniają prawo do korekty od warunków niezwiązanych z samym faktem braku zapłaty. W związku z tym Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nawet jeżeli warunki przewidziane w art. 89a ust. 2a ustawy o VAT nie zostaną spełnione, zachowa on prawo do korekty, o której mowa w art. 89a ust. 1 ustawy o VAT.

Pytanie 2

W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku uznania stanowiska przedstawionego w pytaniu nr 1 za nieprawidłowe, Spółka jest uprawniona do dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy o VAT w odniesieniu do wierzytelności określonych w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, względem których Wnioskodawca nie jest i nie będzie w stanie ustalić tożsamości dłużnika, o ile upłynął lub upłynie 90-dniowy termin od dnia upływu terminu płatności określonego zgodnie z Regulaminem, a należności nie zostały, ani nie zostaną uregulowane lub zbyte w jakiejkolwiek formie.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

W interpretacji indywidualnej z dnia 11 lipca 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej jednoznacznie wskazał, że Opłaty dodatkowe stanowią część wynagrodzenia należnego Spółce za udostępnienie miejsc parkingowych i jako takie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Organ stwierdził również, że obowiązek podatkowy z tego tytułu powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret trzecie w zw. z art. 19a ust. 7 ustawy o VAT.

Jednocześnie organ wskazał, że w sytuacji, w której Spółka – z przyczyn od siebie niezależnych – nie posiada danych nabywcy i nie jest w stanie ich ustalić żadnymi dostępnymi prawnie środkami (w tym poprzez CEPiK), nie ma obowiązku wystawienia faktury, gdyż nie jest możliwe ustalenie, czy odbiorcą usługi jest podatnik VAT czynny czy osoba niebędąca podatnikiem.

Z powyższego wynika zatem, że:

·      Opłaty dodatkowe podlegają opodatkowaniu VAT niezależnie od ustalenia tożsamości nabywcy,

·      brak ustalenia danych nabywcy nie zwalnia Spółki z obowiązku rozpoznania podatku należnego,

·      jednocześnie w takich przypadkach nie jest możliwe ustalenie statusu podatkowego odbiorcy świadczenia.

W opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wskazano, że występują i będą występować sytuacje, w których – pomimo podjęcia przez Spółkę działań zmierzających do ustalenia danych Korzystającego – nie jest i nie będzie możliwe ustalenie tożsamości dłużnika. W takich przypadkach:

·      termin płatności określony w Regulaminie upływa,

·      należność nie zostaje uregulowana,

·      wierzytelność nie zostaje zbyta,

·      upływa 90 dni od dnia upływu terminu płatności.

Spełnione są zatem materialne przesłanki uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności określone w art. 89a ust. 1 i 1a ustawy o VAT.

Jednocześnie brak ustalenia tożsamości dłużnika powoduje, że spełnienie warunków określonych w art. 89a ust. 2a ustawy o VAT jest obiektywnie niemożliwe. Przepis ten wymaga bowiem, aby w przypadku świadczenia na rzecz podmiotu innego niż podatnik VAT czynny wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę egzekucji, wpisana do rejestru długów lub aby wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką. Wszystkie te przesłanki odnoszą się do konkretnego, zidentyfikowanego podmiotu.

W sytuacji, w której tożsamość dłużnika nie jest znana i nie jest możliwa do ustalenia, nie jest możliwe:

·      wytoczenie powództwa przeciwko oznaczonemu podmiotowi,

·      uzyskanie prawomocnego orzeczenia sądu,

·      skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego,

·      dokonanie wpisu do rejestru długów,

·      ani ustalenie, czy wobec danego podmiotu ogłoszono upadłość konsumencką.

Powstaje zatem istotna niespójność konstrukcyjna. Z jednej strony, zgodnie ze stanowiskiem organu, Opłaty dodatkowe podlegają opodatkowaniu VAT i Spółka zobowiązana jest do wykazania podatku należnego nawet w sytuacji, gdy nie zna tożsamości nabywcy. Z drugiej strony, w odniesieniu do tych samych wierzytelności mechanizm korekty przewidziany w art. 89a ustawy o VAT zostałby wyłączony wyłącznie z tego powodu, że brak jest możliwości spełnienia formalnych przesłanek odnoszących się do nieustalonego dłużnika.

Taka wykładnia prowadziłaby do sytuacji, w której Spółka ponosiłaby ekonomiczny ciężar podatku należnego od należności, których nie otrzymała i których – z przyczyn obiektywnych – nie jest w stanie skutecznie dochodzić. W efekcie podatek od towarów i usług przestałby w tej części realizować zasadę neutralności.

Art. 89a ustawy o VAT stanowi implementację art. 90 Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym w przypadku całkowitego lub częściowego braku zapłaty podstawa opodatkowania powinna zostać odpowiednio obniżona. Zasada neutralności podatku od towarów i usług wymaga, aby podatnik – jako podmiot zobowiązany do poboru podatku – nie ponosił jego ekonomicznego ciężaru w sytuacji definitywnego braku zapłaty.

W analizowanej kategorii spraw niespełnienie przesłanek z art. 89a ust. 2a ustawy o VAT nie wynika z zaniechania po stronie Wnioskodawcy, lecz z obiektywnej niemożliwości ustalenia tożsamości dłużnika. Uzależnienie prawa do korekty od spełnienia warunków, które w tej sytuacji z natury rzeczy nie mogą zostać spełnione, prowadziłoby do nieproporcjonalnego ograniczenia prawa do obniżenia podstawy opodatkowania oraz do naruszenia zasady neutralności VAT.

W konsekwencji należy uznać, że w odniesieniu do wierzytelności, względem których nie jest i nie będzie możliwe ustalenie tożsamości dłużnika, Wnioskodawca – po upływie 90 dni od dnia upływu terminu płatności oraz przy braku uregulowania lub zbycia należności – jest uprawniony do dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy o VAT, nawet jeżeli formalne przesłanki określone w art. 89a ust. 2a ustawy o VAT nie mogą zostać spełnione.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

W myśl art. 89a ust. 1a ustawy:

Stosownie do art. 89a ust. 2 ustawy:

Na podstawie art. 89a ust. 2a ustawy:

Zgodnie z art. 89a ust. 3 ustawy:

W myśl art. 89a ust. 4 ustawy:

Stosownie do art. 89a ust. 5 ustawy:

Przepisy art. 89a ust. 2a ustawy dotyczą wierzytelności osób (dłużników) nieprowadzących działalności gospodarczej i przewidują możliwość obniżenia podatku należnego od sprzedaży, która dokonana była na rzecz konsumentów.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w przypadku uznania, że przedmiotowa Opłata dodatkowa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a dłużnikiem z tytułu Opłaty dodatkowej jest podmiot niebędący podatnikiem VAT czynnym, są Państwo uprawnieni do dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy o VAT w odniesieniu do wierzytelności określonych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, w przypadku których upłynął lub upłynie 90-dniowy termin od dnia upływu terminu płatności określonego zgodnie z Regulaminem, a wierzytelności te nie zostaną uregulowane ani zbyte w jakiejkolwiek formie.

W opisie sprawy podali Państwo informacje, z których wynika, że:

·      świadczą Państwo na terenie Polski usługi zarządzania miejscami parkingowymi w wykonaniu umów zawartych z właścicielami gruntów;

·      Korzystający, poprzez wjazd samochodem na parking, zawiera umowę najmu miejsca parkingowego z Wnioskodawcą na warunkach określonych w Regulaminie;

·      Opłata podstawowa stanowi czynsz należny z tytułu zawarcia umowy najmu i jest wynagrodzeniem za świadczoną usługę;

·      w przypadku nieposiadania ważnego biletu wskutek nieuiszczenia opłaty lub przekroczenia opłaconego czasu parkowania pobierana jest „Opłata dodatkowa”, której wysokość jest zamieszczona w Regulaminie. Opłata dodatkowa jest pobierana również od innych naruszeń wskazanych w Regulaminie;

·      zgodnie z informacją umieszczoną w Wezwaniu do wniesienia Opłaty dodatkowej, Opłata dodatkowa powinna być wpłacana najpóźniej w ciągu 14 dni od wystawienia Wezwania na wyodrębniony rachunek bankowy podany w Wezwaniu. Wezwanie zawiera wszystkie niezbędne informacje potrzebne do uregulowania Opłaty dodatkowej. Na Wezwaniu podaje się również termin płatności Opłaty dodatkowej;

·      w momencie wystawienia Wezwania, nie jest Państwu znana osoba fizyczna lub prawna, do której kierowane jest Wezwanie. W związku z tym, w dacie wystawienia Wezwania nie jest jednoznacznie określony użytkownik parkingu, jak również nie ma pewności, że Opłata dodatkowa jest w ogóle należna. Na Wezwaniu wskazuje się powód jego wystawienia rozumiany jako domniemane naruszenie Regulaminu parkingu;

·      każdy klient, który nie zgadza się z nałożoną w Wezwaniu Opłatą dodatkową, ma możliwość złożenia reklamacji do wystawionej Opłaty dodatkowej, a informacja ta jest zamieszczana w Regulaminie oraz na druku Wezwania. W przypadku, gdy jest podstawa do uznania reklamacji, wniosek reklamacyjny jest pozytywnie rozpatrywany, a opłata dodatkowa anulowana;

·      jeżeli Opłata dodatkowa jest uiszczona przez Korzystającego terminowo, sprawa jest zakończona, a Państwo uważają usługę za wyświadczoną za wynagrodzeniem (Opłatą dodatkową);

·      w przypadku, gdy użytkownik pojazdu na parkingu obsługiwanym przez kontrolerów, gdzie opłatę umieszcza się za przednią szybą pojazdu nie uiści jej w przeciągu 14 dni od daty jej naliczenia lub nie złoży reklamacji do Opłaty dodatkowej, lub gdy reklamacja została rozpatrzona negatywnie, występują Państwo z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych właściciela pojazdu do CEPiK;

·      po otrzymaniu z CEPiK informacji o właścicielu pojazdu kierowane jest do niego Uzupełnione Wezwanie do zapłaty. Przy czym właściciel pojazdu może wskazać innego użytkownika pojazdu. Dopiero uzyskanie informacji o Korzystającym pozwala na identyfikację beneficjenta usługi;

·      w przypadku obsługi parkingu za pomocą kamer, Opłata dodatkowa naliczana jest w momencie uzyskania danych z CEPiK, a jej termin płatności, zgodnie z Regulaminem wynosi 21 dni od dnia jej wystawienia;

·      w przypadku, gdy właścicielem pojazdu jest osoba fizyczna, Uzupełnione Wezwanie jest wystawiane imiennie na tę osobę;

·      w razie nieuiszczenia Opłaty dodatkowej przez zidentyfikowanego Korzystającego, sprawa kierowana jest do windykacji polubownej, które prowadzą w Państwa imieniu firmy windykacyjne. Kiedy postępowanie polubowne nie przynosi efektów, w zależności od konkretnego przypadku sprawa kierowana jest na drogę postępowania sądowego;

·      w przypadku uzyskania danych dłużnika z CEPiK, wnioskują Państwo również o wpisanie go do Krajowego Rejestru Długów, będącego rejestrem dłużników prowadzonym na poziomie krajowym. Ma to jednak miejsce jedynie w przypadku, gdy wartość wierzytelności przekracza 200 złotych (w przypadku dłużnika będącego konsumentem) albo 500 złotych (w przypadku dłużnika prowadzącego działalność gospodarczą);

·      zdarzają się również przypadki, w których nie są Państwo w stanie ustalić danych kierowcy pojazdu korzystającego z parkingu. W przypadkach, w których dane użytkownika pojazdu są obiektywnie niemożliwe do pozyskania z wykorzystaniem środków i metod, które są dostępne, tj. w oparciu o informacje z CEPiK, Opłaty dodatkowe nie są egzekwowane z uwagi na obiektywne okoliczności uniemożliwiające ich skuteczny pobór;

·      termin uiszczenia Opłaty dodatkowej określony został wprost w Regulaminie, jako 14 albo 21 dni od dnia wystawienia Wezwania. Każdy użytkownik parkingu, akceptując Regulamin, wyraża jednocześnie zgodę na zapłatę Opłaty dodatkowej w terminie określonym Regulaminem;

·      w odniesieniu do części Opłat dodatkowych występują oraz będą występować przypadki, w których pomimo podjęcia przez Spółkę działań zmierzających do ustalenia tożsamości Korzystającego, w szczególności poprzez uzyskanie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK), Spółka nie jest i nie będzie w stanie ustalić danych dłużnika. Może się też okazać, że pomimo ustalenia tożsamości Korzystającego i skierowania do niego Wezwania lub Uzupełnionego Wezwania, nie uiścił on terminowo Opłaty dodatkowej;

·      w takich przypadkach upłynął oraz będzie upływał 90-dniowy termin od dnia upływu terminu płatności określonego zgodnie z Regulaminem, a należności nie zostały, ani nie zostaną uregulowane lub zbyte w jakiejkolwiek formie;

·      nie weryfikują Państwo, czy wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką;

·      dla potrzeb niniejszego stanu faktycznego należy przyjąć, że nawet w przypadku skutecznego ustalenia danych dłużnika na podstawie CEPiK:

•      wierzytelności mogą nie zostać potwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, ani skierowane na drogę postępowania egzekucyjnego w terminie przewidzianym w art. 89a ustawy o VAT,

•      wierzytelności mogą zostać wpisane do rejestru długów prowadzonego na poziomie krajowym – o ile ich wartość przekroczy próg przyjęty przez Spółkę,

•      nie weryfikują Państwo, czy wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką;

·      wierzytelności, których dotyczy pytanie nie są i nie będą udokumentowane fakturami. W chwili wystawienia wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej (umieszczanej za przednią szybą pojazdu) w przypadku parkingów obsługiwanych przez kontrolerów, nie mają Państwo wiedzy kto ją otrzymuje, gdyż wystawiana jest na numer rejestracyjny pojazdu. Mają Państwo obowiązek zapłacić VAT od wystawionych wezwań bez względu na to czy są opłacone czy nie;

·      na dzień korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego, będą Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT;

·      Państwa pytanie nie dotyczy wystawionych faktur tylko wezwań, które na mocy prawa są opodatkowane mimo, że fakturami nie są. Obowiązek opodatkowania VAT, w przypadku opłat dodatkowych, wszedł w 2023 roku.

Odnosząc się do możliwości skorzystania z „ulgi na złe długi” w opisanych we wniosku okolicznościach należy wskazać, że art. 89a ust. 1 i 1a ustawy dopuszcza możliwość korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona tzn. takich, które nie zostały uregulowane lub zbyte w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu ich płatności określonego w umowie lub na fakturze. Natomiast dwa podstawowe warunki ww. korekty zostały określone w art. 89a ust. 2 ww. ustawy, tzn.:

1)  na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty wierzyciel musi być zarejestrowany jako podatnik VAT czynny,

2)  od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie mogą upłynąć 3 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona.

Warunki te powinny być spełnione niezależnie od tego czy dłużnikiem będzie podatnik VAT czynny, czy też inny podmiot np. podatnik zwolniony z VAT, czy też osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.

Jednocześnie dla dostawy towarów lub świadczenia usług na rzecz podmiotów innych niż podatnik VAT czynny zostały określone dodatkowe warunki korekty w art. 89 ust. 2a ustawy o VAT. Należy zauważyć, że wymienione w art. 89a ust. 2a ustawy warunki nie muszą być spełnione łącznie. Wystarczy, że zachodzi choć jedna z przewidzianych w tym przepisie przesłanek, by móc uznać, że podatnikowi zarejestrowanemu jako podatnik VAT czynny przysługuje prawo do korekty w przypadku transakcji z ww. podmiotami.

W związku z faktem, że opisana we wniosku sprzedaż dotyczy podmiotów innych niż podatnicy, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, możliwość skorygowania podstawy opodatkowania oraz podatku należnego będzie ściśle zależna od spełnienia jednego z warunków przewidzianych w art. 89a ust. 2a oraz przesłanek określonych w art. 89a ust. 1, 1a i 2 ustawy.

Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy stwierdzić należy, że nie mają Państwo prawa do dokonania korekty podstawy opodatkowania i podatku należnego w odniesieniu do wierzytelności wynikających z braku zapłaty Opłaty dodatkowej w przypadku, gdy dłużnikiem jest podmiot niebędący podatnikiem VAT czynnym.

Z opisu sprawy wynika, że opisane wierzytelności nie są i nie będą przez Państwa dokumentowane fakturami. Skoro nie wystawiają Państwo faktury dokumentującej daną wierzytelność, to warunek określony w art. 89a ust. 2 pkt 5 ustawy nie został/nie zostanie spełniony. Nie sposób uznać, że nie upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym faktura dokumentująca wierzytelność została wystawiona, skoro taka faktura nie istnieje.

Co prawda, w opisie sprawy wskazali Państwo, że w przypadku uzyskania danych dłużnika z CEPiK, wnioskują Państwo również o wpisanie go do Krajowego Rejestru Długów, będącego rejestrem dłużników prowadzonym na poziomie krajowym. W przypadku, gdy wierzytelności zostaną wpisane do rejestru długów prowadzonego na poziomie krajowym, wówczas spełniony jest warunek wynikający z art. 89a ust. 2a pkt 2 ustawy. Jednak z uwagi na niespełnienie łącznie przesłanek wynikających z art. 89a ust. 2 ustawy, nie mają i nie będą Państwo mieć prawa do korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu Opłaty dodatkowej, w przypadku braku ich uregulowania.

We własnym stanowisku wskazali Państwo, że warunki przewidziane w art. 89a ust. 2a ustawy wykraczają poza upoważnienie wynikające z Dyrektywy 2006/112/WE, gdyż uzależniają prawo do korekty od warunków niezwiązanych z samym faktem braku zapłaty. W związku z tym stoją Państwo na stanowisku, że nawet jeżeli warunki przewidziane w art. 89a ust. 2a ustawy nie zostaną spełnione, zachowają Państwo prawo do korekty, o której mowa w art. 89a ust. 1 ustawy. Powołali się Państwo przy tym na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości, tj. na wyrok TSUE z 15 października 2020 r. w sprawie C-335/19. Ponadto twierdzą Państwo, że brak ustalenia tożsamości dłużnika powoduje, że spełnienie warunków określonych w art. 89a ust. 2a ustawy jest obiektywnie niemożliwe.

Odnosząc się do Państwa stanowiska należy wskazać, że stosownie do art. 90 (1) i art. 90 (2) Dyrektywy Rady 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE:

Mając na względzie powołane normy należy stwierdzić, że przepisy Dyrektywy 2006/112/WE określają w sposób ogólny podstawę opodatkowania, nie wskazując szczegółowych zasad lub ograniczeń dla państw członkowskich w celu jego implementacji, w tym dotyczących korygowania tej podstawy. Przepis art. 90 Dyrektywy 2006/112/WE daje bowiem prawo do obniżania podstawy opodatkowania na warunkach określonych przez poszczególne państwa członkowskie.

Zgodnie z art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE:

W tym miejscu należy stwierdzić, że z dniem przystąpienia do Unii Europejskiej z mocy art. 249 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 91 ust. 1 i 3 Konstytucji RP przepisy prawa wspólnotowego mają moc obowiązującą w polskim porządku prawnym. Jednak podkreślenia wymaga, iż zasada ta nie ma charakteru bezwzględnego. Ma ona bowiem zastosowanie jedynie w odniesieniu do sytuacji, gdy przepis prawa unijnego nie został wprowadzony do polskiego prawa, pomimo istnienia takiego obowiązku lub gdy został wprowadzony w sposób wadliwy.

„Ulga na złe długi” została wprowadzona do polskiego systemu prawnego w ustawie z 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 90 poz. 756). W wyniku tej nowelizacji w ustawie o podatku od towarów i usług dodano przepis art. 89a, z którego wynika, że podatnik ma możliwość dokonania korekty podatku należnego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju, która uzależniona jest jednak od łącznego spełnienia szczegółowo określonych warunków. Dopiero spełnienie kumulatywne wszystkich przesłanek wynikających z art. 89a ust. 1 i ust. 2 ustawy uprawnia podatnika do skorygowania podatku należnego. Natomiast w odniesieniu do konsumentów, należy dodatkowo spełnić jedną z przesłanek wynikających z art. 89a ust. 2a ustawy.

Odnosząc się do wskazanego przez Państwa wyroku TSUE z 15 października 2020 r. w sprawie C-335/19 Reduction de la base d'imposition, należy zauważyć, że Trybunał Sprawiedliwości w ww. wyroku uznał za niezgodne z przepisami wspólnotowymi polskie przepisy krajowe, które uzależniają obniżenie podstawy opodatkowania VAT od warunku, by w dniu dostawy towaru lub świadczenia usług, a także w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej mającej na celu skorzystanie z tego obniżenia, dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT i nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, zaś wierzyciel był w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej nadal zarejestrowany jako podatnik VAT.

Z uwagi na to, że Trybunał w wyroku C-335/19 orzekł o niezgodności przepisu art. 89a ust. 2 pkt 1 i pkt 3 polskiej ustawy o VAT z przepisami prawa unijnego (tj. z art. 90 Dyrektywy 2006/112/WE), to do czasu zmiany ww. przepisów krajowych podatnicy mogli zastosować obowiązujące w tym zakresie normy prawa krajowego albo bezpośrednio zastosować przepisy Dyrektywy 2006/112/WE (tym bardziej, że Trybunał w wyroku potwierdził, że przepis art. 90 Dyrektywy charakteryzuje się bezpośrednią skutecznością). Zatem podatnik - wierzyciel miał możliwość dokonania wyboru, które z przepisów (unijne czy krajowe) zastosuje w odniesieniu do możliwości skorzystania z „ulgi na złe długi”, natomiast organy podatkowe są zobowiązane respektować rozstrzygnięcie Trybunału zawarte w wyroku w sprawie C-335/19 (natomiast same nie mogą powoływać się bezpośrednio na przepisy Dyrektywy 2006/112/WE wobec podatnika w tym zakresie).

Skutkiem orzeczenia zapadłego w sprawie C-335/19 było dostosowanie przepisów ustawy o VAT do ww. orzeczenia. Z uwagi na to, że Trybunał orzekł o niezgodności przepisu art. 89a ust. 2 pkt 1 i pkt 3 polskiej ustawy o VAT, ustawodawca wprowadził zmiany polegające na uchyleniu ust. 2 pkt 1 w art. 89a ustawy o VAT oraz uchyleniu obowiązku rejestracji dłużnika na dzień poprzedzający dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej przez wierzyciela.

Ponadto, Polski ustawodawca w wyniku uwzględnienia wyroku TSUE w sprawie C-335/19 przyznał podatnikom możliwość zastosowania „ulgi na złe długi” przy sprzedaży na rzecz podmiotów innych niż czynni podatnicy VAT (w tym na rzecz konsumentów) wprowadzając do ustawy o podatku od towarów i usług przepis art. 89a ust. 2a.

Nawiązując do Państwa argumentacji w kontekście wyroku C-335/19, należy zauważyć, że TSUE wskazał:

Analiza orzeczenia prowadzi do wniosku, że w opinii TSUE do systemu tzw. „ulgi na złe długi” oprócz podatników VAT czynnych należy dopuścić po stronie nabywców (dłużników) również osoby fizyczne – konsumentów oraz podatników VAT zwolnionych od podatku. W przypadku tych kategorii podmiotów zachodzi konieczność wprowadzenia dodatkowych elementów zabezpieczających, gdyż w odniesieniu do nich istnieje poważne niebezpieczeństwo wykorzystywania stosowania tzw. „ulgi na złe długi” w celach oszustw lub wyłudzeń VAT. Dla tych kategorii podatników umożliwia się skorzystanie z tzw. „ulgi na złe długi” po uprawdopodobnieniu przez wierzyciela istnienia długu analogicznie jak to ma miejsce w podatkach dochodowych w przypadku niektórych wierzytelności nie uznawanych za koszty uzyskania przychodu, tj. wierzyciel będzie w tym przypadku mógł skorzystać z „ulgi na złe długi”, jeżeli wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. Skorzystanie z ulgi w sytuacji posiadania wierzytelności u podmiotów niebędących podatnikami VAT będzie możliwe również, gdy wierzytelność została wpisana do rejestru długów prowadzonego na poziomie krajowym lub wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką na podstawie odrębnych przepisów.

Z powyższego wynika zatem, że art. 89a ust. 2a ustawy o VAT określa dla kategorii ww. dłużników dodatkowe elementy zabezpieczające a nie odrębne warunki korekty od tych, które zostały określone w ust. 2 tego przepisu.

Nie można zgodzić się z Państwem, że dodatkowe warunki przewidziane w art. 89 ust. 2a ustawy o VAT uzależniają korektę od warunków niezwiązanych z samym faktem braku zapłaty. Warunki zawarte w powyższym przepisie bezpośrednio odnoszą się do wierzytelności, która nie została zapłacona i wobec której podjęto prawne działania w celu jej potwierdzenia oraz do osoby dłużnika – konsumenta wobec którego, na podstawie odrębnych przepisów, może być ogłoszona upadłość konsumencka. Tym samym, nie można się z Państwem zgodzić i uznać, że art. 89a ust. 2a ustawy wykracza poza upoważnienie zawarte w przepisach Dyrektywy.

Należy zatem przyjąć, że na gruncie ustawy o VAT skorzystanie przez wierzyciela z możliwości dokonania korekty w trybie art. 89a ust. 1 ustawy o VAT w sytuacji gdy dłużnikiem jest podmiot inny niż podatnik VAT czynny, wiąże się z łącznym spełnieniem warunków określonych w art. 89a ust. 2 pkt 3 lit. a oraz pkt 5, jak również jednego z dodatkowych wymogów z listy zawartej w ust. 2a ustawy.

Zatem, skoro w niniejszym przypadku wierzytelności nie są i nie będą udokumentowane fakturami, to nie zostanie spełniony jeden z dwóch podstawowych warunków korekty w ramach „ulgi na złe długi”, tj. warunek z art. 89a ust. 2 pkt 5 ustawy odnoszący się do daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność i okresu 3 lat, licząc od końca roku, w którym została ona wystawiona. Pominięcie art. 89a ust. 2 ustawy w przypadku korekty wierzytelności w sytuacji gdy dłużnikiem jest podmiot inny niż podatnik VAT czynny skutkowałoby nie tylko brakiem przepisu odnoszącego się do samego terminu korekty i daty wyznaczającej jego bieg, ale również pominięciem warunku dot. statusu podatnika dokonującego korekty.

Państwa wątpliwości dotyczą również możliwości dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy o VAT w odniesieniu do wierzytelności, względem których nie są i nie będą Państwo w stanie określić tożsamości dłużnika.

We wniosku wskazali Państwo, że z uwagi na specyfikę prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej, dochodzi do sytuacji, gdy nie są Państwo w stanie określić tożsamości dłużnika. Brak możliwości spełnienia warunków wynikających z przepisów art. 89a ust. 2a ustawy jest w opisanej sytuacji konsekwencją charakteru Państwa działalności i nie wynika z nieuzasadnionych ograniczeń nałożonych przez przepisy prawa.

W tym zakresie wskazali Państwo, że zostaną spełnione materialne przesłanki uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności określone w art. 89a ust. 1 i 1a ustawy o VAT, bowiem w takich przypadkach:

·      termin płatności określony w Regulaminie upływa,

·      należność nie zostaje uregulowana,

·      wierzytelność nie zostaje zbyta,

·      upływa 90 dni od dnia upływu terminu płatności.

Wskazali Państwo, że niespełnienie przesłanek z art. 89a ust. 2a ustawy o VAT, nie wynika z zaniechania po Państwa stronie, lecz z obiektywnej niemożliwości ustalenia tożsamości dłużnika.

Jak wskazano wyżej, skorzystanie przez wierzyciela z możliwości dokonania korekty w trybie art. 89a ust. 1 ustawy w sytuacji, gdy dłużnikiem jest podmiot inny niż podatnik VAT czynny, wymaga łącznego spełnienia warunków określonych w art. 89a ust. 2 pkt 3 lit. a oraz pkt 5, jak również jednego z dodatkowych wymogów z listy zawartej w ust. 2a ustawy o VAT.

W opisanym przypadku warunki te nie zostaną spełnione zarówno w zakresie udokumentowania Opłaty dodatkowej fakturą, jak i co do dopełnienia jednego z wymogów zawartych w art. 89a ust. 2a ustawy o VAT. Pominięcie ww. warunków w celu realizacji prawa do „ulgi na złe długi” stanowiłoby naruszenie przepisów art. 89a ust. 2 i 2a ustawy i nie może być uzasadnione specyfiką prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej oraz brakiem możliwości ustalenia tożsamości dłużnika.

Tym samym na gruncie obowiązujących przepisów ustawy o VAT, nie są Państwo uprawnieni do dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy o VAT w odniesieniu do wierzytelności, względem których nie są i nie będą Państwo w stanie określić tożsamości dłużnika.

W konsekwencji, nie mają Państwo prawa do dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy o VAT w odniesieniu do wierzytelności określonych w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, w przypadku których upłynął lub upłynie 90-dniowy termin od dnia upływu terminu płatności określonego zgodnie z Regulaminem, a wierzytelności te nie zostaną uregulowane ani zbyte w jakiejkolwiek formie. Powyższe dotyczy opisanych przypadków, gdy dłużnikiem jest/będzie podmiot niebędący podatnikiem VAT czynnym, jak i w przypadków gdy nie są/nie będą Państwo w stanie określić tożsamości dłużnika.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ponadto, interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.