Skutki podatkowe cesji umowy leasingu finansowego.
Wnioskodawca jest polską osobą prawną, czynnym podatnikiem VAT, prowadzącą działalność leasingową. W ramach działalności zawiera umowy leasingu finansowego (w tym leasing gruntu i praw użytkowania wieczystego) spełniające warunki art. 17f i 17i ustawy o CIT. Wydanie przedmiotu leasingu jest traktowane jako dostawa towarów i dokumentowane fakturą obejmującą wszystkie opłaty leasingowe. W praktyce zdarzają się cesje takich umów, gdzie dotychczasowy leasingobiorca (Leasingobiorca I) przenosi wszelkie prawa i obowiązki na nowego leasingobiorcę (Leasingobiorca II) za zgodą Wnioskodawcy. Przedmiot leasingu jest przekazywany…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
26 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych cesji umowy leasingu finansowego. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest osobą prawną, polskim rezydentem podatkowym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Działalność gospodarcza Spółki obejmuje w szczególności udzielanie leasingu, jak również usługi w zakresie pożyczek, pośrednictwa ubezpieczeniowego. W ramach swojej działalności Spółka finansuje m.in. pojazdy, maszyny, sprzęt IT, instalacje fotowoltaiczne, urządzenia medyczne, projekty inwestycyjne oraz stacje ładowania aut elektrycznych.
W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca zawiera i będzie zawierał w przyszłości m.in. umowy leasingu finansowego, spełniające warunki określone w art. 17f ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), tj. umowy w odniesieniu do których (i) suma wszystkich opłat netto przewidzianych w umowie wraz z ceną netto wykupu przewyższać będzie wartość początkową przedmiotu leasingu oraz (ii) to leasingobiorca dokonywać będzie odpisów amortyzacyjnych od leasingowanych przedmiotów.
Potencjalnie, Wnioskodawca może zawierać także umowy leasingu gruntu oraz praw użytkowania wieczystego, o których mowa w art. 17i ustawy o CIT (dalej umowy leasingu finansowego, gruntu oraz praw użytkowania wieczystego łącznie: „Umowa Leasingu Finansowego”).
Wydanie przedmiotu leasingu finansowego korzystającemu dokumentowane jest przez Wnioskodawcę wystawieniem faktury.
Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 ustawy o VAT, wydanie przedmiotu leasingu stanowi odpłatną dostawę towarów, dla której obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania przedmiotu.
Podstawa opodatkowania jest określana na moment wydania przedmiotu leasingu i obejmuje w szczególności: wstępną opłatę leasingową, wszystkie okresowe opłaty leasingowe oraz tzw. wartość końcową. Okresowe opłaty leasingowe, obejmujące spłatę kapitału i tzw. część odsetkową, są uiszczane przez leasingobiorcę przez okres trwania umowy leasingu na podstawie wystawianych przez Wnioskodawcę not księgowych. Ich wysokość jest zmienna i w odniesieniu do części odsetkowej zależna od stopy bazowej (WIBOR lub inny wskaźnik) obowiązującej w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego termin zapłaty danej okresowej opłaty leasingowej. W konsekwencji w trakcie trwania Umowy Leasingu otrzymana przez Spółkę łączna wartość opłat poniesionych przez leasingobiorcę może różnić się od wartości wykazanej w fakturze, wystawionej przy wydaniu przedmiotu leasingu.
W przypadku zaistnienia takiej sytuacji Spółka po zakończeniu Umowy Leasingu Finansowego wystawia fakturę korygującą określając, zgodnie z art. 29a ustawy o VAT, podstawę opodatkowania w wysokości faktycznie otrzymanych opłat.
W zakresie zawieranych umów leasingu finansowego występują przypadki, w których dotychczasowy korzystający (dalej: „Leasingobiorca I”) przed upływem okresu trwania Umowy Leasingu Finansowego składa wniosek o zmianę strony umowy leasingu oraz o zgodę na dokonanie przeniesienia (cesji) wszelkich praw i obowiązków wynikających z zawartej umowy leasingu finansowego na rzecz innego podmiotu, który stanie się nowym korzystającym, (dalej: „Leasingobiorca II”).
Jednocześnie, samo przeniesienie wszelkich praw i obowiązków wynikających z umowy leasingu następuje na podstawie stosunku prawnego (umowy lub innej czynności prawnej, np. aportu przedsiębiorstwa), istniejącego bezpośrednio pomiędzy Leasingobiorcą I i Leasingobiorcą II (dalej: „Umowa Cesji”).
W przypadku wyrażenia przez Spółkę zgody na dokonanie cesji Umowy Leasingu Finansowego strony, tj. Wnioskodawca, Leasingobiorca I oraz Leasingobiorca II, zawierają aneks do Umowy Leasingu Finansowego.
Co istotne, w rezultacie zawarcia Umowy Cesji nie ulegają zmianie postanowienia pierwotnej Umowy Leasingu Finansowego (oprócz podmiotu będącego korzystającym), jakkolwiek w związku ze zmianą korzystającego w umowie mogą zostać zmienione zapisy dotyczące ustanowionych zabezpieczeń, danych adresowych korzystającego, ewentualnie okresu trwania umowy leasingu. Z formalnoprawnego punktu widzenia Umowa Cesji stanowi jedynie umowę przejęcia praw i obowiązków, na podstawie której następuje zmiana leasingobiorcy jako strony umowy. Leasingobiorca II zobowiązany jest w szczególności do zapłaty rat leasingowych zgodnie z harmonogramem i uprawniony jest do nabycia przedmiotu leasingu po zakończeniu trwania Umowy Leasingu Finansowego (po zakończeniu Umowy Leasingu Finansowego prawo własności jest przenoszone na korzystającego).
Ponadto, w ramach Umowy Cesji Leasingobiorca I nie dokonuje zwrotu przedmiotu leasingu na rzecz Spółki, a przekazanie przedmiotu leasingu następuje bezpośrednio pomiędzy Leasingobiorcą I a Leasingobiorcą II.
Po dokonaniu cesji Umowy Leasingu Finansowego mogą mieć miejsce zdarzenia skutkujące zmianą podstawy opodatkowania leasingu finansowego wykazanej w pierwotnej fakturze, w szczególności z uwagi na zmianę części odsetkowej rat leasingowych ze względu na zmiany stóp procentowych. Dodatkowo, zmiana wysokości podstawy opodatkowania może wynikać ze zmian dokonanych w Umowie Leasingu Finansowego już po zawarciu Umowy Cesji i zmianie z Leasingobiorcy I na Leasingobiorcę II (np. wydłużenie lub skrócenie okresu trwania umowy, zmiana wysokości rat itp.).
Opisane powyżej zmiany mogą skutkować zarówno podwyższeniem, jak i obniżeniem podstawy opodatkowania w związku z realizacją Umowy Leasingu Finansowego i tym samym będą miały wpływ na kwotę podatku VAT wykazaną na fakturze dokumentującej wydanie przedmiotu leasingu.
Co istotne, ewentualne zmiany nie będą jednak miały wpływu na spełnienie warunków, określonych w art. 17f ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, warunkującej uznanie umowy za leasing finansowy.
Pytania
1. Czy w związku z cesją Umowy Leasingu Finansowego Wnioskodawca jest zobowiązany do wystawienia faktury korygującej na rzecz Leasingobiorcy I w zakresie niezapłaconych przyszłych rat leasingowych oraz do wystawienia nowej faktury na rzecz Leasingobiorcy II?
2. Czy w związku ze zmianą podstawy opodatkowania po dokonaniu cesji Umowy Leasingu Finansowego, Wnioskodawca jest zobowiązany do wystawienia faktury korygującej na rzecz Leasingobiorcy II, a równocześnie nie jest zobowiązany do wystawienia faktury korygującej na rzecz Leasingobiorcy I?
Państwa stanowisko w sprawie
1. Zdaniem Wnioskodawcy w związku z cesją Umowy Leasingu Finansowego Wnioskodawca nie jest zobowiązany do wystawienia faktury korygującej na rzecz Leasingobiorcy I w zakresie niezapłaconych przyszłych rat leasingowych, jak również nie jest zobowiązany do wystawienia nowej faktury na rzecz Leasingobiorcy II.
2. W opinii Wnioskodawcy, w przypadku zmiany podstawy opodatkowania po dokonaniu zmiany leasingobiorcy z Umowy Leasingu Finansowego, Wnioskodawca jest zobowiązany do wystawienia faktury korygującej na rzecz Leasingobiorcy II, natomiast nie jest zobowiązany do wystawienia faktury korygującej na rzecz Leasingobiorcy I.
Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
1. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy odnośnie do pytania 1
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, w tym również wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione. Artykuł 7 ust. 9 ustawy o VAT doprecyzowuje natomiast, że przez umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub inne umowy o podobnym charakterze, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się umowy, w wyniku których, zgodnie z przepisami o podatku dochodowym, odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający oraz umowy leasingu w rozumieniu tych przepisów, których przedmiotami są grunty.
W rezultacie, wydanie przedmiotu leasingu realizowane przez Wnioskodawcę w ramach zawieranych Umów Leasingu Finansowego (obejmujące leasing finansowy, leasing gruntu oraz praw użytkowania wieczystego) na gruncie ustawy o VAT powinno być traktowane jako dostawa towarów.
Wynika to z faktu, że przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, wskazane w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, dotyczy możliwości faktycznego rozporządzania rzeczą i nie zawsze obejmuje przeniesienie prawa własności w znaczeniu cywilistycznym.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w uchwale 7 sędziów z 12 października 2015 r. sygn. I FPS/15: „(...) rozumienie pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” w ujęciu art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 7 ust. 1 u.p.t.u. (zdanie wstępne), nie oznacza jego interpretowania jedynie w sensie ekonomicznym. Z użytego w tych przepisach zwrotu wynika bowiem, że z dostawą towarów mamy do czynienia nie tylko gdy dochodzi do przejścia prawa własności towaru, co oznacza, że do dostawy towarów dochodzi zawsze gdy następuje przeniesienie własności towaru w sensie prawnym (cywilistycznym) oraz w każdym innym przypadku, gdy podatnik przeniesie faktyczne lub ekonomiczne władztwo nad rzeczą na inny podmiot, a nabywca towaru będzie miał swobodę w dysponowaniu (rozporządzaniu) rzeczą, tak jakby był właścicielem (...)”.
W odniesieniu do klasyfikacji leasingu finansowego stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej z 9 czerwca 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.168.2023.2.NF, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) wskazał: „wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia "przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel", oddanie towaru do dysponowania w przypadku leasingu finansowego, stanowi dostawę towarów w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 7 ust. 9 ustawy. W wyniku zawarcia umowy leasingu dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad rzeczą na rzecz leasingobiorcy, co sprawia, że może on rozporządzać nią jak właściciel. Znajduje to wyraz w swobodzie korzystania z towaru i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela”.
Zawarcie umowy leasingu finansowego skutkuje przeniesieniem na leasingobiorcę ekonomicznego władztwa nad rzeczą, czyli prawa do dysponowania towarem jak właściciel.
Uprawnienie to powstaje z chwilą podpisania umowy i wydania przedmiotu leasingu, utrzymuje się, co do zasady, przez cały okres jej trwania, a po zakończeniu umowy jest kontynuowane i dodatkowo umocnione formalnoprawnym przeniesieniem tytułu własności w wyniku realizacji postanowień umowy. W konsekwencji, już w momencie zawarcia umowy i wydania rzeczy dochodzi do dostawy towarów w rozumieniu ustawy o VAT, rozumianej szerzej niż samo przeniesienie własności, co potwierdza użyte przez ustawodawcę sformułowanie „jak właściciel”.
Oznacza to, że w wyniku wydania przez Wnioskodawcę przedmiotu leasingu na rzecz Leasingobiorcy I dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym przedmiotem jak właściciel na Leasingobiorcę I. W wyniku tego, Leasingobiorca I nabywa ekonomiczne władztwo nad rzeczą, w tym uprawnienie do używania i/lub pobierania pożytków z przedmiotu leasingu, zgodnie z przeznaczeniem tego przedmiotu.
W wyniku cesji Umowy Leasingu Finansowego, Leasingobiorca II wstępuje w ogół praw i obowiązków Leasingobiorcy I wynikający z Umowy Leasingu Finansowego. Oznacza to, że w rezultacie cesji zmianie ulega wyłącznie strona Umowy Leasingu Finansowego, natomiast treść postanowień oraz wynikające z nich prawa i obowiązki pozostają bez zmian.
Cesja Umowy Leasingu Finansowego nie skutkuje ponowną dostawą przedmiotu leasingu realizowaną przez Wnioskodawcę na rzecz Leasingobiorcy II. Ponadto, w wyniku cesji Umowy Leasingu Finansowego Leasingobiorca I nie jest zobowiązany do zwrotu przedmiotu leasingu na rzecz Wnioskodawcy, a w rezultacie Spółka nie odzyskuje od Leasingobiorcy I prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
Skoro – w przypadku Cesji Umowy Leasingu Finansowego – w odniesieniu do przedmiotu leasingu Spółka dokonała dostawy w rozumieniu ustawy o VAT na rzecz Leasingobiorcy I, nie może ona dokonać jego ponownego przeniesienia (dostawy) na rzecz Leasingobiorcy II.
Wydanie przedmiotu leasingu realizowane jest wyłącznie pomiędzy Leasingobiorcą I a Leasingobiorcą II, natomiast Wnioskodawca jako leasingodawca i cywilnoprawny właściciel przedmiotu leasingu, jedynie wyraża odpowiednią zgodę na dokonanie cesji, a zmiana leasingobiorcy jest potwierdzana w zawartym aneksie do Umowy Leasingu Finansowego.
Oznacza to, że w wyniku cesji Umowy Leasingu Finansowego przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem leasingu jak właściciel, a w rezultacie dostawa przedmiotu leasingu, następuje pomiędzy Leasingobiorcą I a Leasingobiorcą II.
W tym kontekście należy zauważyć, że przepisy ustawy o VAT przewidują określone sytuacje, kiedy podatnik zobowiązany jest do wystawienia faktury korygującej.
Zgodnie z art. 106j ust. 1 tej ustawy, fakturę korygującą wystawia się w przypadku, gdy:
W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku cesji Umowy Leasingu Finansowego nie zostanie wypełniona żadna ze wskazanych powyżej przesłanek. W szczególności, cesja Umowy Leasingu Finansowego nie wpłynie na obowiązek zapłaty przez Leasingobiorcę II przyszłych należności wynikających z Umowy Leasingu Finansowego. Oznacza to, że w wyniku cesji Umowy Leasingu Finansowego nie ulegnie zmianie podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana na fakturze. Ponadto, Spółka nie będzie również zobowiązana do zwrotu należności dotychczas zapłaconych przez Leasingobiorcę I.
Należy również podkreślić, że faktura wystawiona na rzecz Leasingobiorcy I nie będzie również błędna, jako że dokumentuje ona rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, które miało miejsce w przeszłości, tj. wydanie przedmiotu leasingu przez Spółkę na rzecz Leasingobiorcy I.
W rezultacie należy uznać, że w okolicznościach wskazanych w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przeszłego nie zostaną spełnione przesłanki określone w art. 106j ust. 1 ustawy o VAT, wymagające wystawienia faktury korygującej. Tym samym, w rezultacie cesji Umowy Leasingu Finansowego pomiędzy Leasingobiorcą I a Leasingobiorcą II, Spółka nie jest zobowiązana ani uprawniona do wystawienia faktury korygującej w zakresie przyszłych, niezapłaconych wcześniej okresowych opłat leasingowych (rat leasingowych).
Ponadto, jak zostało wskazane powyżej, w wyniku cesji Umowy Leasingu Finansowego Spółka nie dokonuje dostawy na rzecz Leasingobiorcy II. Tym samym Spółka również nie jest zobowiązana do wystawienia na rzecz Leasingobiorcy II faktury dokumentującej wydanie przedmiotu leasingu (gdyż te realizowane jest pomiędzy Leasingobiorcą I a Leasingobiorcą II).
Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w interpretacji indywidualnej z 25 maja 2023 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.84.2023.1.DS, w której DKIS wskazał: „analizując powyższe oraz przedstawiony przez Państwa opis sprawy stwierdzić należy, że dokonanie cesji umowy leasingu przez Leasingodawcę I na Leasingodawcę II pozostanie neutralne dla Państwa na gruncie podatku od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie bowiem do dostawy towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel) dochodzi z chwilą wydania przez Państwa towaru dla Leasingobiorcy I. Sama zaś cesja umowy leasingu na Leasingobiorcę II nie oznacza, że dokonują Państwo ponownej dostawy towaru, tym razem na rzecz Leasingobiorcy II, skoro władztwo ekonomiczne nad tym towarem przekazali już Państwo Leasingobiorcy I. W związku z powyższym, w wyniku cesji umowy leasingu pomiędzy Leasingobiorcą I i Leasingobiorcą II to pomiędzy nimi dochodzi do dostawy towarów. W związku z przeniesieniem praw i obowiązków wynikających z umowy leasingu, jej dotychczasowa treść nie ulega zmianie - na Leasingobiorcę II przechodzi umowa leasingu w dotychczasowym brzmieniu. A zatem w analizowanej sprawie zawarcie umowy cesji skutkującej przeniesieniem praw i obowiązków wynikających z umowy leasingu oraz wydaniem przedmiotu leasingu Leasingobiorcy II nie spowoduje, że po Państwa stronie dojdzie do kolejnej dostawy towaru, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, a czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu w rozumieniu art. 5 ustawy. W stosunku do Państwa sytuacji, powyższa czynność pozostaje bez wpływu na jej kwalifikację na gruncie ustawy o VAT”.
Analogiczne stanowisko przedstawione zostało również w interpretacjach indywidualnych z 9 czerwca 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.168.2023.2.NF czy z 10 października 2025 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.475.2025.1.APR.
2. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy odnośnie do pytania 2
Jak wspomniano w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, mogą zdarzyć się sytuacje, w których po dokonanej cesji Umowy Leasingu Finansowego dojdzie do zmiany podstawy opodatkowania Leasingu Finansowego. Taka zmiana może wynikać przede wszystkim ze zmian wysokości części odsetkowej okresowych opłat leasingowych. Ewentualne zmiany te nie będą jednak miały wpływu na spełnienie warunków, określonych w art. 17f ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, warunkującej uznanie umowy za leasing finansowy.
Opisane powyżej zmiany mogą skutkować zarówno podwyższeniem, jak i obniżeniem podstawy opodatkowania w związku z realizacją Umowy Leasingu Finansowego. Zgodnie bowiem z art. 29a ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej. Z uwagi na zmienną stopę oprocentowania, łączna wartość opłat poniesionych przez leasingobiorcę może różnić się od wartości wykazanej w fakturze VAT, wystawionej przy dostawie (wydaniu) przedmiotu leasingu, przy czym Wnioskodawca nie jest w stanie na dzień zawarcia umowy leasingu finansowego określić całkowitej wartości podstawy opodatkowania, ponieważ dopiero po zakończeniu Umowy Leasingu Finansowego i spłaceniu przez korzystającego wszystkich opłat, wartość ta może zostać ostatecznie ustalona. Wraz z zakończeniem Umowy Leasingu Finansowego i zapłacie przez leasingobiorcę wszystkich okresowych opłat leasingowych znana jest podstawa opodatkowania, która może być niższa lub wyższa od pierwotnie wskazanej.
Zgodnie z art. 106j ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik wystawia fakturę korygującą m.in. w przypadku, gdy po wystawieniu faktury podstawa opodatkowania lub kwota podatku wykazana na fakturze uległa zmianie.
W ocenie Wnioskodawcy oznacza to, że w przypadku wystąpienia zdarzeń skutkujących zmianą wynagrodzenia Wnioskodawcy (a tym samym podstawy opodatkowania Leasingu Finansowego), Wnioskodawca zobowiązany będzie do wystawienia faktury korygującej – odpowiednio zwiększającej lub zmniejszającej podstawę opodatkowania (w zależności od okoliczności).
Wyjątek będzie stanowiła wyłącznie sytuacja, kiedy pierwotne zobowiązanie podatkowe wynikające z Umowy Leasingu Finansowego będzie już przedawnione – w takim wypadku Wnioskodawca nie będzie uprawniony do wystawienia faktury korygującej, niezależnie od charakteru korekty (zmniejszająca czy zwiększająca podstawę opodatkowania).
Kluczowe pozostaje natomiast na rzecz którego z podmiotów – Leasingobiorcy I czy Leasingobiorcy II Wnioskodawca powinien wystawić fakturę korygującą. Jak wskazano powyżej, w wyniku cesji Umowy Leasingu Finansowego, Leasingobiorca II wstępuje w ogół praw i obowiązków Leasingobiorcy I wynikający z Umowy Leasingu Finansowego. W szczególności, Leasingobiorca II w dalszym ciągu zobowiązany jest do spłaty rat leasingowych, zgodnie z ustalonym harmonogramem, a także uprawniony jest do nabycia prawa własności przedmiotu leasingu po zakończeniu Umowy Leasingu Finansowego. Oznacza to, że na skutek cesji Umowy Leasingu Finansowego treść umowy leasingu i wynikające z niej prawa i obowiązki nie ulegną zmianie, zmieni się wyłącznie jedna ze stron umowy.
W momencie zakończenia Umowy Leasingu Finansowego stroną umowy jest Leasingobiorca II.
W momencie cesji Umowy Leasingu Finansowego Spółka zakończyła swoją relację biznesową z Leasingobiorcą I. Od daty cesji Leasingobiorca I nie jest stroną umowy, nie jest zobowiązany do realizowania obowiązków oraz nie jest uprawniony do korzystania z praw wynikających z Umowy Leasingu Finansowego. Oznacza to, że w wyniku cesji Umowy Leasingu Finansowego Leasingobiorca II wszedł „w miejsce” Leasingobiorcy I.
W rezultacie, w ocenie Spółki, wystawienie faktury korygującej na rzecz Leasingobiorcy I po cesji Umowy Leasingu Finansowego na rzecz Leasingobiorcy II byłoby nieuzasadnione. W momencie zakończenia Umowy Leasingu Finansowego Leasingobiorca I nie jest już stroną umowy, nie posiada również prawa do rozporządzania przedmiotem leasingu jak właściciel. Mogą się zdarzyć również sytuacje, w których Leasingobiorca I nie będzie już istniał (zakończył działalność gospodarczą). Skoro w chwili zakończenia Umowy Leasingu Finansowego Leasingobiorca II jest stroną umowy uiszczającą okresowe opłaty leasingowe i to z nim nastąpi jej ostateczne rozliczenie, zdaniem Wnioskodawcy, faktura korygująca powinna zostać wystawiona właśnie na Leasingobiorcę II, przy czym faktura korygująca będzie odwoływała się do faktury wystawionej na rzecz Leasingobiorcy I.
Zgodnie bowiem z art. 106j ust. 2 ustawy o VAT faktura korygująca powinna zawierać m.in.:
1) numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur fakturę, której dotyczy faktura korygująca, z wyjątkiem faktur korygujących wystawianych do faktur, dla których nie został nadany numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur;
2) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca określone w art. 106e ust. 1 pkt 1- 5,tj.:
a) datę wystawienia;
b) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę;
c) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;
d) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku;
e) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku;
Celem spełnienia wymogów informacyjnych, wskazanych w pkt 2, w ocenie Wnioskodawcy faktura korygująca wystawiona na rzecz Leasingodawcy II powinna w zakresie wymienionych danych odwoływać się do faktury wystawionej na rzecz Leasingodawcy I.
Zdaniem Spółki, powyższe stanowisko jest spójne ze stanowiskiem przedstawionym w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy odnośnie do pytania 1. W wyniku zawarcia Umowy Cesji na Leasingobiorcę II przechodzi ogół praw i obowiązków związanych z Umową Leasingu Finansowego, a Spółka w związku z cesją nie jest zobowiązana do wystawienia faktury korygującej fakturę wystawioną na rzecz Leasingobiorcy I. W wyniku Umowy Cesji Leasingobiorca II kontynuuje zawartą przez Leasingobiorcę I Umowę Leasingu Finansowego.
Równocześnie, jako że w wyniku Umowy Cesji Leasingobiorcy II przysługują te same uprawnienia i obowiązki, co przysługiwałyby Leasingobiorcy I, w ocenie Wnioskodawcy Leasingobiorca II jest uprawniony do otrzymania i równocześnie zobowiązany do przyjęcia faktury korygującej wystawionej przez Spółkę po zakończeniu Umowy Leasingu Finansowego.
Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych, m.in. w interpretacji z 10 października 2025 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.475.2025.1.APR, w której DKIS wskazał, że: „w sytuacji gdy po zakończeniu umowy leasingu ostateczne Państwa wynagrodzenie z tytułu Umowy leasingu finansowego będzie niższe od pierwotnie wykazanego będą Państwo zobowiązani wystawić fakturę korygującą zmniejszającą podstawę opodatkowania wykazaną w fakturze dokumentującej dostawę danego towaru w ramach tej umowy. W wyniku zakończenia zawartej Umowy leasingu finansowego łączna wartość wynagrodzenia może być także wyższa od ustalonego pierwotnie. W takiej sytuacji będą Państwo zobligowani do wystawienia faktury korygującej zwiększającej podstawę opodatkowania. Wskazali Państwo, że w następstwie zawarcia umowy cesji, Korzystający przenosi na rzecz Przejmującego wszelkie prawa i obowiązki wynikające z umowy leasingu finansowego. W analizowanej sprawie na skutek dokonania cesji leasingu finansowego z Korzystającego na Przejmującego, treść umowy leasingu i wynikające z niej prawa oraz obowiązki nie ulegają zmianie, a zmienia się jedynie jedna ze stron tej umowy.
Wobec tego fakturę korygującą należy wystawić na rzecz Przejmującego, ponieważ w wyniku dokonanej cesji przedmiotu leasingu, Przejmujący wstępuje w ogół praw i obowiązków tej umowy.”
Podobnie w interpretacji indywidualnej z 15 września 2023 r., sygn. 0114-KDIP4- 2.4012.407.2023.1.WH, DKIS uznał, że: „analizowanej sprawie na skutek dokonania cesji leasingu Leasingobiorcy I na Leasingobiorcę II, treść umowy leasingu i wynikające niej prawa oraz obowiązki nie ulegają zmianie, a zmienia się jedynie jedna ze stron tej umowy. Wobec tego fakturę korygującą należy wystawić na rzecz Leasingobiorcy II, ponieważ w wyniku dokonanej cesji przedmiotu leasingu Leasingobiorca II wstępuje w ogół praw i obowiązków tej umowy”.
Analogiczne stanowisko zostało ponadto przedstawione m.in. w interpretacjach indywidualnych: z 9 czerwca 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.168.2023.2.NF czy z 19 września 2017 r, sygn. 0114-KDIP4.4012.303.2017.1.AS.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej ustawą:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Zgodnie z art. 7 ust. 9 ustawy:
Przez umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub inne umowy o podobnym charakterze, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się umowy w wyniku których, zgodnie z przepisami o podatku dochodowym, odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający oraz umowy leasingu w rozumieniu tych przepisów, których przedmiotami są grunty.
Stosownie do powołanego przepisu, umowa leasingu finansowego jest dla potrzeb podatku od towarów i usług traktowana jako odpłatna dostawa towarów.
Zgodnie z art. 17a pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554):
Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Powołany wyżej artykuł określa zasadę ogólną odnoszącą się do podstawy opodatkowania. W myśl tej zasady ogólnej podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej.
Stosownie do art. 29a ust. 10 ustawy:
Podstawę opodatkowania obniża się o:
1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;
4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w ust. 1.
W myśl art. 29a ust. 13 ustawy:
W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3, obniżenia podstawy opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik wystawił fakturę korygującą, pod warunkiem że z posiadanej przez tego podatnika dokumentacji wynika, że uzgodnił on z nabywcą towaru lub usługobiorcą warunki obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług określone w fakturze korygującej oraz warunki te zostały spełnione, a faktura ta jest zgodna z posiadaną dokumentacją. W przypadku gdy w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca, podatnik nie posiada dokumentacji, o której mowa w zdaniu pierwszym, obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje za okres rozliczeniowy, w którym dokumentację tę uzyskał.
Jak wynika z art. 29a ust. 14 ustawy:
Przepis ust. 13 stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna.
W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
Stosownie do art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy:
Faktura powinna zawierać:
1) datę wystawienia;
2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę;
3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;
4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury;
7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9;
13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;
15) kwotę należności ogółem.
W świetle przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku VAT, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury.
Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego (potwierdzeniem nabycia określonych towarów i usług lub też otrzymania zaliczki). Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.
W praktyce zdarzają się jednakże sytuacje, gdy po wystawieniu faktury następują zdarzenia gospodarcze mające wpływ na treść pierwotnej faktury lub faktura zawiera błędy. W takiej sytuacji ustawodawca wskazuje na możliwość skorygowania takiej faktury poprzez wystawienie faktury korygującej.
W myśl art. 106j ust. 1 ustawy:
W przypadku gdy po wystawieniu faktury:
1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
2) (uchylony)
3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4,
5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury
- podatnik wystawia fakturę korygującą.
Zgodnie z art. 106j ust. 2 ustawy:
Faktura korygująca powinna zawierać:
1) (uchylony)
2) numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
2a) numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur fakturę, której dotyczy faktura korygująca, z wyjątkiem faktur korygujących wystawianych do faktur, dla których nie został nadany numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur;
3) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:
a) określone w art. 106e ust. 1 pkt 1-5,
b) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą;
4) (uchylony)
5) jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku należnego - odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę korekty podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku i sprzedaży zwolnionej;
6) w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 - prawidłową treść korygowanych pozycji.
Zgodnie z art. 106j ust. 2a ustawy:
Faktura korygująca może zawierać:
1) wyrazy „FAKTURA KORYGUJĄCA” albo „KOREKTA”;
2) przyczynę korekty.
Jak wynika z powyższych regulacji faktury korygujące wystawia się w celu udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży, tj. m.in. w przypadku zmiany podstawy opodatkowania lub kwoty podatku czy pomyłki w jakiejkolwiek pozycji faktury.
Z przytoczonych uregulowań wynika zatem, iż istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych. Faktury korygujące wystawia się w celu udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym.
Z przedstawionych we wniosku informacji wynika, że są Państwo osobą prawną, polskim rezydentem podatkowym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Państwa działalność gospodarcza obejmuje w szczególności udzielanie leasingu, jak również usługi w zakresie pożyczek, pośrednictwa ubezpieczeniowego. W ramach swojej działalności finansują Państwo m.in. pojazdy, maszyny, sprzęt IT, instalacje fotowoltaiczne, urządzenia medyczne, projekty inwestycyjne oraz stacje ładowania aut elektrycznych. W ramach prowadzonej działalności zawierają Państwo i będą zawierali w przyszłości m.in. umowy leasingu finansowego, spełniające warunki określone w art. 17f ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. umowy w odniesieniu do których (i) suma wszystkich opłat netto przewidzianych w umowie wraz z ceną netto wykupu przewyższać będzie wartość początkową przedmiotu leasingu oraz (ii) to leasingobiorca dokonywać będzie odpisów amortyzacyjnych od leasingowanych przedmiotów. Potencjalnie, mogą Państwo zawierać także umowy leasingu gruntu oraz praw użytkowania wieczystego, o których mowa w art. 17i ustawy o CIT. Wydanie przedmiotu leasingu finansowego korzystającemu dokumentowane jest przez Państwa wystawieniem faktury. Podstawa opodatkowania jest określana na moment wydania przedmiotu leasingu i obejmuje w szczególności: wstępną opłatę leasingową, wszystkie okresowe opłaty leasingowe oraz tzw. wartość końcową. Okresowe opłaty leasingowe, obejmujące spłatę kapitału i tzw. część odsetkową, są uiszczane przez leasingobiorcę przez okres trwania umowy leasingu na podstawie wystawianych przez Wnioskodawcę not księgowych. Ich wysokość jest zmienna i w odniesieniu do części odsetkowej zależna od stopy bazowej (WIBOR lub inny wskaźnik) obowiązującej w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego termin zapłaty danej okresowej opłaty leasingowej. W konsekwencji w trakcie trwania Umowy Leasingu otrzymana przez Państwa łączna wartość opłat poniesionych przez leasingobiorcę może różnić się od wartości wykazanej w fakturze, wystawionej przy wydaniu przedmiotu leasingu. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji po zakończeniu Umowy Leasingu Finansowego wystawiają Państwo fakturę korygującą określając, zgodnie z art. 29a ustawy o VAT, podstawę opodatkowania w wysokości faktycznie otrzymanych opłat.
W zakresie zawieranych umów leasingu finansowego występują przypadki, w których dotychczasowy korzystający („Leasingobiorca I”) przed upływem okresu trwania Umowy Leasingu Finansowego składa wniosek o zmianę strony umowy leasingu oraz o zgodę na dokonanie przeniesienia (cesji) wszelkich praw i obowiązków wynikających z zawartej umowy leasingu finansowego na rzecz innego podmiotu, który stanie się nowym korzystającym, ( „Leasingobiorca II”). Jednocześnie, samo przeniesienie wszelkich praw i obowiązków wynikających z umowy leasingu następuje na podstawie stosunku prawnego (umowy lub innej czynności prawnej, np. aportu przedsiębiorstwa), istniejącego bezpośrednio pomiędzy Leasingobiorcą I i Leasingobiorcą II.
Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku z cesją Umowy Leasingu Finansowego są Państwo zobowiązani do wystawienia faktury korygującej na rzecz Leasingobiorcy I w zakresie niezapłaconych przyszłych rat leasingowych oraz do wystawienia nowej faktury na rzecz Leasingobiorcy II.
W myśl art. 7091 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.
Wobec powyższego, umowa leasingu sprowadza się do używania rzeczy i pobierania pożytków, nie rodzi natomiast powstania prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W świetle ustawy, leasing – co do zasady – jest usługą zdefiniowaną w art. 8 ust. 1 ustawy.
Pomimo, że ustawa nie wprowadza takiego nazewnictwa, jej przepisy regulują dwa rodzaje leasingu, które w obrocie gospodarczym funkcjonują jako leasing finansowy oraz leasing operacyjny. Na gruncie ustawy, zważywszy na charakter i specyfikę ww. rodzajów leasingu, leasing operacyjny traktowany jest jako świadczenie usług, natomiast leasing finansowy, jako dostawa towarów.
Dokonując analizy okoliczności sprawy należy zauważyć, że powołane wyżej przepisy art. 7 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 7 ust. 9 ustawy wskazują, że aby umowę leasingu zakwalifikować jako dostawę towarów, musi ona spełniać następujące warunki:
Wymogi te mają charakter łączny. Wystarczy więc, aby tylko jeden z ww. warunków nie został spełniony, a umowa leasingu nie zostanie zakwalifikowana jako dostawa towarów w świetle ustawy o podatku od towarów i usług.
Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, leasing operacyjny oraz leasing finansowy wiążą się z odmiennymi konsekwencjami podatkowymi. Leasing finansowy, który w głównej mierze charakteryzuje się tym, że odpisów amortyzacyjnych w podatku dochodowym dokonuje korzystający oraz zasadniczo prawo własności przechodzi na korzystającego z chwilą zapłaty ostatniej raty, uznawany jest na gruncie przepisów ustawy VAT za dostawę towarów. Natomiast leasing operacyjny, w ramach którego własność przedmiotu leasingu nie przechodzi na korzystającego w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty oraz odpisów amortyzacyjnych dokonuje właściciel, czyli leasingodawca, stanowi świadczenie usług.
Analizując wskazane przepisy oraz opis sprawy należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki dające Państwu prawo do wystawienia faktury korygującej na Leasingobiorcę I, bowiem nie zostaną spełnione warunki określone przez ustawodawcę w art. 106j ustawy, tj. nie ulegnie zmianie podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana na fakturze.
Jak wskazali Państwo we wniosku, w przypadku wyrażenia przez Państwa zgody na dokonanie cesji Umowy Leasingu Finansowego strony, tj. Państwo, Leasingobiorca I oraz Leasingobiorca II, zawierają aneks do Umowy Leasingu Finansowego. W rezultacie zawarcia Umowy Cesji nie ulegają zmianie postanowienia pierwotnej Umowy Leasingu Finansowego (oprócz podmiotu będącego korzystającym), jakkolwiek w związku ze zmianą korzystającego w umowie mogą zostać zmienione zapisy dotyczące ustanowionych zabezpieczeń, danych adresowych korzystającego, ewentualnie okresu trwania umowy leasingu. Z formalnoprawnego punktu widzenia Umowa Cesji stanowi jedynie umowę przejęcia praw i obowiązków, na podstawie której następuje zmiana leasingobiorcy jako strony umowy. Leasingobiorca II zobowiązany jest w szczególności do zapłaty rat leasingowych zgodnie z harmonogramem i uprawniony jest do nabycia przedmiotu leasingu po zakończeniu trwania Umowy Leasingu Finansowego (po zakończeniu Umowy Leasingu Finansowego prawo własności jest przenoszone na korzystającego). Ponadto, w ramach Umowy Cesji Leasingobiorca I nie dokonuje zwrotu przedmiotu leasingu na Państwa rzecz, a przekazanie przedmiotu leasingu następuje bezpośrednio pomiędzy Leasingobiorcą I a Leasingobiorcą II.
W tym miejscu należy wskazać, że z punktu widzenia prawa cywilnego właścicielem towaru i jego dysponentem podczas trwania umowy leasingu jest finansujący. Jednakże przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów”, nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć leasingu, sprzedaży czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”. Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie towaru.
Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, oddanie towaru do dysponowania w przypadku leasingu finansowego, stanowi dostawę towarów w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 7 ust. 9 ustawy. W wyniku zawarcia umowy leasingu dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad rzeczą na rzecz leasingobiorcy, co sprawia, że może on rozporządzać nią jak właściciel. Znajduje to wyraz w swobodzie korzystania z towaru i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela.
Uwzględniając powyższe – w przedmiotowej sprawie – do dostawy towaru niewątpliwie dochodzi w chwili wydania towaru dla Leasingobiorcy I w związku z zawartą umową leasingu finansowego. Z tą chwilą dochodzi do przeniesienia „prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel” na Leasingobiorcę I. Z kolei przeniesienie tego prawa (cesja) ma miejsce pomiędzy Leasingobiorcą I a Leasingobiorcą II. Nie można w tej sytuacji mówić, że do dostawy (przeniesienia prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel) dochodzi pomiędzy Państwem a Leasingobiorcą II.
W odniesieniu do Państwa wątpliwości dotyczących kwestii opodatkowania przez Państwa dostawy towaru na rzecz Leasingobiorcy II, należy zauważyć, że - jak już wyjaśniono wyżej, aby określoną umowę leasingu uznać – na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 ustawy – za dostawę towarów musi ona przede wszystkim dotyczyć towarów. Ponadto musi ona spełniać następujące warunki, tj. umowa leasingu musi być zawarta na czas określony, w wyniku tej umowy odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający lub przedmiotem leasingu są grunty, oraz w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności przedmiotu umowy jest przenoszone na korzystającego.
Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 ustawy, w przypadku, gdy jedna ze stron transakcji przenosi na drugą stronę prawo do rozporządzania przekazywaną rzeczą jak właściciel, to transakcja taka stanowi dostawę towaru. W związku z tym, że z treści cyt. przepisu nie wynika jednoznacznie, czy odpłatna dostawa towarów podlegająca opodatkowaniu VAT ma miejsce jedynie w przypadku, gdy sprzedawca przenosi na nabywcę własność rzeczy w sensie cywilistycznym, czy też wystarczającą przesłanką do uznania, że doszło do dostawy towarów jest przekazanie nabywcy przedmiotu dostawy do swobodnej dyspozycji (w sensie ekonomicznym), treść tej regulacji została poddana ocenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”).
Odnosząc się do powyższego zagadnienia w orzeczeniu C-320/88 (Shipping and Forwarding Enterprise – SAFE), TSUE stanął na stanowisku, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów nie ma znaczenia okoliczność, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje możliwość korzystania z rzeczy jak właściciel, nawet jeśli nie wiązało się ono z cywilnoprawnym przeniesieniem własności.
W przedmiotowym orzeczeniu TSUE posłużył się terminem „przeniesienia własności w sensie ekonomicznym” (praktyczna kontrola nad rzeczą; możliwość swobodnego dysponowania), uniezależniając jednoznacznie opodatkowanie podatkiem VAT od przeniesienia własności rzeczy w sensie cywilnym.
Analizując powyższe oraz przedstawiony przez Państwa opis sprawy stwierdzić należy, że dokonanie cesji Umowy leasingu finansowego przez Leasingobiorcę I na Leasingobiorcę II pozostanie neutralne dla Państwa na gruncie podatku od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie bowiem do dostawy towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel) dochodzi z chwilą wydania przez Państwa towaru dla Leasingobiorcy I. Sama zaś cesja Umowy leasingu finansowego na Leasingobiorcę II nie oznacza, że dokonują Państwo ponownej dostawy towaru, tym razem na rzecz Leasingobiorcy II, skoro władztwo ekonomiczne nad tym towarem przekazali już Państwo Leasingobiorcy I.
W związku z powyższym, w wyniku cesji Umowy leasingu finansowego pomiędzy Leasingobiorcą I i Leasingobiorcą II to pomiędzy nimi dochodzi do dostawy towarów.
W związku z przeniesieniem praw i obowiązków wynikających z Umowy leasingu finansowego, jej dotychczasowa treść nie ulega zmianie – na Leasingobiorcę II przechodzi umowa leasingu w dotychczasowym brzmieniu.
A zatem w analizowanej sprawie zawarcie umowy cesji skutkującej przeniesieniem praw i obowiązków wynikających z Umowy leasingu finansowego oraz wydaniem przedmiotu leasingu Leasingobiorcy II nie spowoduje, że po Państwa stronie dojdzie do kolejnej dostawy towaru, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, a czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu w rozumieniu art. 5 ustawy. W stosunku do Państwa sytuacji, powyższa czynność pozostaje bez wpływu na jej kwalifikację na gruncie ustawy o VAT.
W konsekwencji w wyniku cesji Umowy Leasingu Finansowego pomiędzy Leasingobiorcą I a Leasingobiorcą II, nie są/nie będą Państwo zobowiązani do wystawienia faktury korygującej na Leasingobiorcę I w zakresie niezapłaconych przyszłych rat leasingowych. Ponadto, jak zostało wskazane powyżej, w wyniku cesji Umowy Leasingu Finansowego nie dokonują Państwo dostawy na rzecz Leasingobiorcy II. Tym samym nie są/będą Państwo zobowiązani do wystawienia na rzecz Leasingobiorcy II faktury dokumentującej wydanie przedmiotu leasingu.
Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
Państwa wątpliwości dotyczą również tego, czy w związku ze zmianą podstawy opodatkowania po dokonaniu cesji Umowy Leasingu Finansowego, są Państwo zobowiązani do wystawienia faktury korygującej na rzecz Leasingobiorcy II, a równocześnie nie są Państwo zobowiązani do wystawienia faktury korygującej na rzecz Leasingobiorcy I.
Z okoliczności sprawy wynika, że po dokonaniu cesji Umowy Leasingu Finansowego mogą mieć miejsce zdarzenia skutkujące zmianą podstawy opodatkowania leasingu finansowego wykazanej w pierwotnej fakturze, w szczególności z uwagi na zmianę części odsetkowej rat leasingowych ze względu na zmiany stóp procentowych. Dodatkowo, zmiana wysokości podstawy opodatkowania może wynikać ze zmian dokonanych w Umowie Leasingu Finansowego już po zawarciu Umowy Cesji i zmianie z Leasingobiorcy I na Leasingobiorcę II (np. wydłużenie lub skrócenie okresu trwania umowy, zmiana wysokości rat itp.). Opisane powyżej zmiany mogą skutkować zarówno podwyższeniem, jak i obniżeniem podstawy opodatkowania w związku z realizacją Umowy Leasingu Finansowego i tym samym będą miały wpływ na kwotę podatku VAT wykazaną na fakturze dokumentującej wydanie przedmiotu leasingu.
Jak wyżej wskazano, zawierane umowy leasingu w wyniku których, zgodnie z przepisami o podatku dochodowym, odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, a także umowy leasingu, których przedmiotem są grunty są umowami tzw. leasingu finansowego traktowanego jako dostawa towarów. Tym samym w momencie dokonania takiej dostawy powstaje z jej tytułu obowiązek podatkowy oraz obowiązek udokumentowania tej dostawy fakturą obejmującą całą należność wynikającą z zawartej umowy.
W odniesieniu do powyższych wątpliwości wskazać należy, że z cytowanych wyżej przepisów dotyczących wystawiania faktur korygujących wynika, że fakturę korygującą wystawia się m.in. w przypadku gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku, bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Generalnie korekty, można podzielić na te, które powodują zmniejszenie obrotu i kwoty podatku należnego oraz na te, które wywołują skutki odwrotnie, tj. w wyniku ich wystawienia wartość obrotu i kwoty podatku należnego ulega podwyższeniu. Zatem w sytuacji, gdy po wystawieniu faktury, podwyższono cenę bądź stwierdzono pomyłkę w cenie, w celu wyeliminowania powyższych niezgodności należy wystawić fakturę korygującą.
W przypadku zawieranej Umowy, gdy wartość raty leasingowej w części odsetkowej opiera się na zmiennej stopie procentowej, suma płatności dokonanych przez korzystającego w trakcie trwania umowy leasingu różni się (jest niższa bądź wyższa) od kwoty skalkulowanej pierwotnie i wykazanej w pierwotnej fakturze, dokumentującej dostawę towarów. W odniesieniu do tej umowy nie mają Państwo możliwości w dacie zawierania takiej umowy ustalić ostatecznej wysokości wynagrodzenia z tytułu jej zawarcia. Tym samym z tytułu takiej umowy otrzymają Państwo wynagrodzenie w innej wysokości, niż zostało udokumentowane wystawioną z tego tytułu fakturą.
W powyższych okolicznościach, po zakończeniu Umowy leasingu finansowego będą Państwo znali ostateczną wartość wynagrodzenia z tytułu zrealizowanej umowy, w związku z czym będą Państwo zobowiązani do rozliczenia podatku VAT od różnicy powstałej pomiędzy wartością faktury pierwotnej a wartością powstałą po całkowitym rozliczeniu Umowy leasingu finansowego. Rozliczenia tego należy dokonać poprzez wystawienie faktury korygującej uwzględniającej różnicę między pierwotnym wynagrodzeniem wykazanym w fakturze dokumentującej dostawę towaru a wynagrodzeniem rzeczywiście otrzymanym.
W sytuacji gdy po zakończeniu umowy leasingu ostateczne Państwa wynagrodzenie z tytułu Umowy leasingu finansowego będzie niższe od pierwotnie wykazanego, będą Państwo zobowiązani wystawić fakturę korygującą zmniejszającą podstawę opodatkowania wykazaną w fakturze dokumentującej dostawę danego towaru w ramach tej umowy. W wyniku zakończenia zawartej Umowy leasingu finansowego łączna wartość wynagrodzenia może być także wyższa od ustalonego pierwotnie. W takiej sytuacji będą Państwo zobligowani do wystawienia faktury korygującej zwiększającej podstawę opodatkowania.
Wskazali Państwo, że w następstwie zawarcia umowy cesji, Leasingobiorca I przenosi na rzecz Leasingobiorcę II wszelkie prawa i obowiązki wynikające z umowy leasingu finansowego.
Należy w tym miejscu podkreślić, że cesja jest szczególnym rodzajem przeniesienia praw i obowiązków wynikających z zawartej umowy, w tym przypadku pomiędzy Państwem a Leasingobiorcą I. W analizowanej sprawie zawarcie umowy cesji pomiędzy Leasingobiorcą I a Leasingobiorcą II skutkowało wygaśnięciem wszelkich zobowiązań pomiędzy Państwem a Leasingobiorcą I. W wyniku dokonanej cesji umowy podmiotem, który przejął wszelkie prawa i obowiązki wynikające z zawartej umowy leasingu pomiędzy Państwem a Leasingobiorcą I jest/będzie Leasingobiorca II.
Tym samym, jak wynika z charakteru umowy cesji, wraz z momentem jej zawarcia wszelkie prawa i obowiązki związane z przedmiotem cesji ciążą na cesjonariuszu czyli przejmującym. Po dokonaniu cesji wszelkie rozliczenia dotyczące przedmiotu leasingu następują w relacji leasingodawca–cesjonariusz (Leasingobiorca II). W wyniku dokonanej cesji Leasingobiorca I zbył wszelkie prawa i obowiązki wynikające z pierwotnej umowy a w jego miejsce wstąpił Leasingobiorca II, z którym aktualnie łączy Państwa prawnopodatkowa relacja.
Zatem na skutek dokonania cesji leasingu finansowego z Leasingobiorcy I na Leasingobiorcę II, treść umowy leasingu i wynikające z niej prawa oraz obowiązki nie ulegają zmianie, a zmienia się jedynie jedna ze stron tej umowy. Wobec tego fakturę korygującą należy wystawić na rzecz Leasingobiorcy II, ponieważ w wyniku dokonanej cesji przedmiotu leasingu Leasingobiorca II wstępuje w ogół praw i obowiązków tej umowy.
Tym samym należy stwierdzić, że pomimo zawarcia pomiędzy Państwem a Leasingobiorcą I pierwotnej umowy leasingu, to w wyniku cesji dokonanej na podstawie zawartej umowy trójstronnej nastąpiła zmiana strony umowy z Leasingobiorcy I na Leasingobiorcę II. Zatem aktualnie (po dokonaniu cesji) nie istnieje prawnopodatkowa relacja łącząca Państwa z Leasingobiorcą I, uzasadniająca wystawienie na ten właśnie podmiot faktury korygującej.
W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622):
Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Zatem upływ określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT wyklucza możliwość korekty podatku należnego, co oznacza również brak możliwości wystawienia faktury korygującej.
W związku z tym przy wystawianiu faktur korygujących wartość wynagrodzenia z tytułu danej umowy leasingu finansowego należy mieć na względzie postanowienia art. 70 Ordynacji podatkowej.
Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Ponadto należy wskazać, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej,
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
Zatem, niniejsza interpretacja nie wywiera skutków prawnych dla Leasingobiorcy I i Leasingobiorcy II.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo