Interpretacja 0114-KDIP4-2.4012.277.2026.2.MŻA

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 3 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej który dotyczy zastosowania zwolnienia od podatku VAT usług organizacji wypoczynku w postaci kolonii. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie, pismem z 4 maja 2026 r. (wpływ 4 maja 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan działalność gospodarczą obejmującą m.in. organizację wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Jest Pan wpisany do Rejestru Organizatorów Turystyki i Przedsiębiorców Ułatwiających Nabywanie Powiązanych Usług Turystycznych prowadzonego przez Marszałka Województwa. W ramach działalności organizuje Pan wyjazdowy wypoczynek dla dzieci i młodzieży (kolonie), który zgłasza Pan do kuratorium oświaty jako wypoczynek dzieci i młodzieży zgodnie z przepisami ustawy o systemie oświaty oraz Prawa oświatowego. Wyjazd organizowany jest na zasadach przewidzianych w ustawie oświatowej, w tym: zapewnia Pan wymaganą dokumentację wypoczynku, zatrudnia Pan kadrę pedagogiczną – nauczycieli posiadających kwalifikacje wychowawców wypoczynku, w tym siebie (jest Pan nauczycielem) przygotowuje Pan program wychowawczo-opiekuńczy zgodny z przepisami. Celem obozu jest opieka, wychowanie, rozwój psychospołeczny dzieci i młodzieży, integracja oraz zajęcia edukacyjne i rekreacyjne. Elementy typu zajęcia sportowe, park linowy, windsurfing, wycieczki itp. mają charakter uzupełniający i służą realizacji celów wychowawczo-opiekuńczych, nie stanowią natomiast celu głównego obozu. Cena obozu obejmuje: opiekę wychowawczą, zajęcia programowe, ubezpieczenie, wyżywienie, noclegi, transport oraz dodatkowe zajęcia wspomagające rozwój uczestników takie jak zajęcia sensoryczne, które wpływają na rozwój psychoruchowy dzieci. W ramach organizacji obozu nabywa Pan od podmiotów trzecich m.in. noclegi, wyżywienie, atrakcje i transport, jednak wszystkie te usługi mają charakter ściśle związany z usługą opieki, zgodnie z wymogami wypoczynku dzieci i młodzieży. Transport oraz nocleg, który nabywa Pan od podmiotów jest niezbędny do realizacji opieki nad dziećmi.

Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

Świadczona przez Pana usługa organizacji kolonii polega na organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży w formach i na zasadach określonych w art. 92a–92t ustawy o systemie oświaty oraz w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży.

Każdorazowo wypoczynek jest zgłaszany do właściwego kuratorium oświaty, realizowany zgodnie z przepisami prawa oświatowego, z zapewnieniem wymaganej kadry pedagogicznej oraz programu wychowawczo‑opiekuńczego.

We własnym zakresie świadczy Pan usługę organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży, w tym w szczególności opiekę wychowawczo‑pedagogiczną, realizację programu wypoczynku, nadzór nad bezpieczeństwem oraz koordynację całości świadczenia.

Od innych podmiotów nabywa Pan usługi noclegu, wyżywienia, transportu oraz zajęć rekreacyjnych. Usługi te mają charakter ściśle związany z usługą opieki nad dziećmi i młodzieżą i są niezbędne do realizacji wypoczynku zgodnie z przepisami oświatowymi.

Celem świadczenia usług ściśle związanych z organizacją kolonii nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu poprzez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających ze zwolnienia z VAT.

Usługi te nie są oferowane jako odrębne świadczenia rynkowe, lecz stanowią element pomocniczy wobec usługi głównej, jaką jest opieka i wychowanie dzieci i młodzieży realizowane zgodnie z przepisami prawa oświatowego.

Kupując bilet do parku trampolin, płaci Pan za dziecko 18 zł, które dostał Pan od rodzica w cenie wycieczki. Koszt wejścia to 18 zł, nie zarabia Pan nic na podmiotach które są niezbędne do odbycia się obozu. Pana zarobek polega na opiece nad dziećmi.

Pytanie

Czy opisana usługa organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży, zgłoszona do kuratorium oświaty i realizowana zgodnie z przepisami o systemie oświaty, korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT?

Pana stanowisko w sprawie

Art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT - zgodnie z tym przepisem zwolnione są usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz usługi i dostawy z nimi ściśle związane, jeśli są wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, systemie oświaty lub Prawie oświatowym. Spełnia Pan wszystkie ustawowe przesłanki - Obóz jest: zgłoszony do kuratorium, realizowany zgodnie z ustawą oświatową, prowadzony przez nauczycieli/wychowawców, oparty na programie wychowawczo-opiekuńczym, a atrakcje są jedynie elementem pomocniczym wobec głównej usługi opieki. Zapewnienie transportu oraz noclegu jest niezbędne do organizacji wypoczynku dla dzieci. Orzecznictwo i interpretacje potwierdzają Pana stanowisko, WSA wskazuje, że forma wypoczynku oświatowego, łączącego opiekę z zajęciami rekreacyjnymi, korzysta ze zwolnienia z VAT, o ile główną usługą pozostaje opieka nad dziećmi zgodnie z prawem oświatowym. Interpretacja KIS z 12 czerwca 2025 r. (...), potwierdza, że organizacja wypoczynku dzieci i młodzieży przez podmiot wpisany do rejestru turystycznego może korzystać ze zwolnienia z VAT, jeśli spełnia wymogi ustawy oświatowej i zapewnia opiekę wychowawczą. Pana usługa nie jest usługą turystyczną. Fiskus uznaje za turystykę sytuacje, w których „dla bezpośredniej korzyści turysty” świadczy się transport, nocleg, wyżywienie oraz atrakcje. W Pana przypadku: celem nie jest turystyka, lecz opieka i wychowanie, wypoczynek jest w pełni zgodny z ustawą oświatową, atrakcje nie mają charakteru głównego świadczenia. Dlatego usługa nie spełnia definicji usługi turystycznej, a więc nie podlega art. 119 VAT.

W świetle przedstawionych faktów i powołanych przepisów oraz interpretacji: Organizowany przez Pana obóz dla dzieci i młodzieży należy kwalifikować jako usługę opieki świadczoną w formie przewidzianej w przepisach oświatowych, która korzysta ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT.

Program Wypoczynku: zajęcia sportowe: park linowy, nauka windsurfingu, nauka pływania, nauka koszykówki, piłki nożnej, siatkówki, tenisa, kąpiele w morzu, ognisko, wieczór kinowy, zajęcia sensoryczne, artystyczne, gra miejska w (…), wycieczka do (…).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku. Zwolnienie od podatku jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy:

Zgodnie z art. 43 ust. 17 ustawy:

W myśl art. 132 ust. 1 lit. h oraz lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 11 grudnia 2006 r. Nr 347, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE:

W świetle ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy należy stwierdzić, że jeżeli świadczone usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi opieki będą objęte zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.

Uregulowania zawarte w przywołanym przepisie wskazują, że zwolnienie od podatku obejmuje również dostawę towarów i świadczenie usług ściśle związane z usługami opieki nad dziećmi i młodzieżą świadczonymi w formach i na zasadach określonych w odpowiednich przepisach, tj. w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe. Przy czym określenie „ścisły związek” oznacza, że do wykonania usługi podstawowej niezbędna jest dostawa towarów lub świadczenie usług pomocniczych, przy czym nie może to być jakikolwiek związek, lecz relacja o charakterze wskazującym na nieodzowność tych ostatnich dla prawidłowego przebiegu podstawowej działalności.

Dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisów istotne jest spełnienie zawartych w tych przepisach warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 881 ze zm.):

Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty:

Zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty:

Należy w tym miejscu zauważyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej.

W myśl art. 92d ust. 1 i ust. 2 ustawy o systemie oświaty:

1. Organizator wypoczynku jest obowiązany zgłosić kuratorowi oświaty właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania organizatora wypoczynku zamiar zorganizowania wypoczynku, z zastrzeżeniem art. 92e ust. 1 .

2. Organizator wypoczynku posiadający siedzibę lub miejsce zamieszkania poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgłasza zamiar zorganizowania wypoczynku kuratorowi oświaty właściwemu ze względu na lokalizację wypoczynku.

W świetle art. 92t pkt 1 ustawy o systemie oświaty:

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 452 ze zm.):

Natomiast w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży:

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą obejmującą m.in. organizację wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Jest Pan wpisany do Rejestru Organizatorów Turystyki i Przedsiębiorców Ułatwiających Nabywanie Powiązanych Usług Turystycznych prowadzonego przez Marszałka Województwa. W ramach działalności organizuje Pan wyjazdowy wypoczynek dla dzieci i młodzieży (kolonie), który zgłasza Pan do kuratorium oświaty jako wypoczynek dzieci i młodzieży zgodnie z przepisami ustawy o systemie oświaty oraz Prawa oświatowego. Wypoczynek organizowany jest na zasadach przewidzianych w ustawie oświatowej, w tym: zapewnia Pan wymaganą dokumentację wypoczynku, zatrudnia Pan kadrę pedagogiczną – nauczycieli posiadających kwalifikacje wychowawców wypoczynku, w tym siebie (jest Pan nauczycielem) przygotowuje Pan program wychowawczo-opiekuńczy zgodny z przepisami. Celem obozu jest opieka, wychowanie, rozwój psychospołeczny dzieci i młodzieży, integracja oraz zajęcia edukacyjne i rekreacyjne. Elementy typu zajęcia sportowe, park linowy, windsurfing, wycieczki itp. mają charakter uzupełniający i służą realizacji celów wychowawczo-opiekuńczych, nie stanowią natomiast celu głównego obozu. Cena obozu obejmuje: opiekę wychowawczą, zajęcia programowe, ubezpieczenie, wyżywienie, noclegi, transport oraz dodatkowe zajęcia wspomagające rozwój uczestników takie jak zajęcia sensoryczne, które wpływają na rozwój psychoruchowy dzieci. W ramach organizacji obozu nabywa Pan od podmiotów trzecich m.in. noclegi, wyżywienie, atrakcje i transport, jednak wszystkie te usługi mają charakter ściśle związany z usługą opieki, zgodnie z wymogami wypoczynku dzieci i młodzieży. Transport oraz nocleg, który nabywa Pan od podmiotów jest niezbędny do realizacji opieki nad dziećmi. Świadczona przez Pana usługa organizacji kolonii polega na organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży w formach i na zasadach określonych w art. 92a–92t ustawy o systemie oświaty oraz w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży. Każdorazowo wypoczynek jest zgłaszany do właściwego kuratorium oświaty, realizowany zgodnie z przepisami prawa oświatowego, z zapewnieniem wymaganej kadry pedagogicznej oraz programu wychowawczo‑opiekuńczego. We własnym zakresie świadczy Pan usługę organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży, w tym w szczególności opiekę wychowawczo‑pedagogiczną, realizację programu wypoczynku, nadzór nad bezpieczeństwem oraz koordynację całości świadczenia. Od innych podmiotów nabywa Pan usługi noclegu, wyżywienia, transportu oraz zajęć rekreacyjnych. Usługi te mają charakter ściśle związany z usługą opieki nad dziećmi i młodzieżą i są niezbędne do realizacji wypoczynku zgodnie z przepisami oświatowymi. Celem świadczenia usług ściśle związanych z organizacją kolonii nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu poprzez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających ze zwolnienia z VAT. Usługi te nie są oferowane jako odrębne świadczenia rynkowe, lecz stanowią element pomocniczy wobec usługi głównej, jaką jest opieka i wychowanie dzieci i młodzieży realizowane zgodnie z przepisami prawa oświatowego. Kupując bilet do parku trampolin, płaci Pan za dziecko 18 zł, które dostał Pan od rodzica w cenie wycieczki. Koszt wejścia to 18 zł, nie zarabia Pan nic na podmiotach które są niezbędne do odbycia się obozu. Pana zarobek polega na opiece nad dziećmi.

Pana wątpliwości dotyczą ustalenia czy opisana usługa organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży, zgłoszona do kuratorium oświaty i realizowana zgodnie z przepisami o systemie oświaty, korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT.

Organizacja kolonii wiąże się - co do zasady - z organizacją wyjazdu i pobytu dzieci i młodzieży poza miejscem zamieszkania, a celem takiego wyjazdu jest przede wszystkim ich wypoczynek. Stąd rozważenia wymaga czy tego typu wyjazd nie nabiera cech charakterystycznych dla usług turystycznych, o których mowa w art. 119 ust. 1 ustawy o VAT. Pod pojęciem „usług turystyki” należy bowiem rozumieć pewien zestaw (pakiet) usług, które w całości składają się na zaspokojenie kompleksowych potrzeb turysty (podróżnego). Celem takiego świadczenia (wyjazdu, w trakcie którego podatnik zapewnia pobyt oraz realizację dodatkowych zajęć) jest wypoczynek dzieci i młodzieży, a nie tylko zapewnienie im opieki w trakcie tego wypoczynku.

Odnosząc się do możliwości zwolnienia od podatku VAT usług organizacji kolonii/obozów należy wskazać, że w art. 119 ustawy zostały przewidziane szczególne zasady opodatkowania dla usług turystyki.

Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 119 ust. 2 ustawy:

Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę turystyczną. Użyte w tym przepisie słowa „w szczególności” oznaczają, że jest to katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystycznej również powinny być uwzględnione. Czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.

Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie, jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia marży.

W myśl art. 119 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy:

Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.

Według art. 119 ust. 3a ustawy:

Zgodnie z art. 119 ust. 5 ustawy:

Na podstawie art. 119 ust 6 ustawy:

Przedmiotowe regulacje w sposób kategoryczny zobowiązują podatników świadczących usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.

Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych wg szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1, konieczne jest prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.

Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.) – poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.). Stosownie do powołanego przepisu, transakcje dokonywane przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty. Odnosząc się do treści tekstu Dyrektywy w języku francuskim – „Les opérations effectuées par lagence de voyages pour la réalisation du voyage sont considérées comme une prestation de service unique de lagence de voyages au voyageur”, jak też w języku angielskim – „All transactions performed by the travel agent in respect of a journey shall be treated as a single service supplied by the travel agent to the traveller”, należy stwierdzić, że zdanie to powinno być przetłumaczone jako „Wszystkie transakcje dokonywane przez biura podróży w związku z realizacją podróży (imprezy turystycznej) uznawane są za jedną usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz podróżnego”. Należy zaznaczyć, że wprowadzenie Dyrektywy 2006/112/WE miało na celu m.in. jasne przedstawienie przepisów dyrektyw dotyczących podatku od wartości dodanej.

Zgodnie z definicją Słownika języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, str. 1052 „turystyka” to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania na dłuższy lub krótszy pobyt, wędrówki po obcym terenie w celach krajoznawczych lub zdrowotnych.

Definicję usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących turystyki. I tak, usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne, zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale niesłużące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A. S. Kornak „Ekonomika turystyki” PWN, Warszawa 1979, s. 159).

Inną definicję proponuje S. Wodejko, według którego do usług turystycznych należy zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w celu umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr) turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S. Wodejko „Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej”, Ruch turystyczny – Monografie, Warszawa 1975, z. 15, s. 83).

Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących zaspokojeniu kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch (np. hotel i wyżywienie, przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę jako jeden produkt po określonej cenie (por. J. Altkorn „Marketing w turystyce”, Warszawa 2002 r., s. 99).

Zatem usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez).

Z powyższego wynika, że usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi turystycznej.

Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania, stwierdzić należy, że procedura opodatkowania określona w art. 119 ustawy jest procedurą szczególną, przewidującą uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiąca odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.

Podkreślenia wymaga fakt, iż cytowane przepisy art. 119 ustawy są zbieżne z przepisami Dyrektywy. I tak, zgodnie z art. 306 Dyrektywy:

Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń nabywanych od innych podatników.

Zgodnie z art. 307 Dyrektywy:

Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy:

W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października 2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że:

W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).

W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i 308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników. Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży.

Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13 października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej, że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.

Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:

Zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na które składa się szereg usług takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt). Wobec tego, aby daną usługę uznać za usługę turystyki, powinna ona być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia, świadczący usługę musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty.

W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA).

Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że w odniesieniu do usług organizacji przez Pana kolonii, mamy do czynienia z czynnością złożoną, zawierającą elementy charakterystyczne dla usług turystycznych.

Jak wskazano w powołanym art. 119 ust. 2 ustawy, przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składniki świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie.

W odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że w zakresie organizacji kolonii działa Pan na rzecz uczestników we własnym imieniu i na własny rachunek oraz nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników. Nabywa Pan w szczególności: usługi noclegu, wyżywienia, transportu oraz zajęć rekreacyjnych.

Wymienione wyżej usługi nabywane od innych podatników są ściśle związane z usługą organizacji wypoczynku dla dzieci. Usługi te są niezbędne do wykonania usługi podstawowej, jaką jest organizacja wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Czynności wymienione w opisie sprawy stanowią usługę kompleksową w zakresie organizowania kolonii, w ramach których zapewniane są: wyżywienie, zakwaterowanie, transport, zajęcia rekreacyjne i opieka nad dziećmi.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, w odniesieniu do organizowanych przez Pana usług wypoczynku w formie kolonii dla dzieci i młodzieży należy zauważyć, że zawierają one wszelkie cechy charakterystyczne dla usług turystycznych, dla których ustawa o podatku od towarów i usług określa szczególny sposób opodatkowania przewidziany w art. 119 ustawy.

W związku z tym, że z opisu sprawy wynika, że świadczone przez Pana usługi organizowania wypoczynku w zakresie kolonii dla dzieci i młodzieży składają się również z usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników wypoczynku, zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy. Ponadto jest Pan wpisany do Rejestru Organizatorów Turystyki i Przedsiębiorców Ułatwiających Nabywanie Powiązanych Usług Turystycznych prowadzonego przez Marszałka Województwa. Zatem organizacja wypoczynku w zakresie kolonii dla dzieci i młodzieży, w ramach którego uczestnikom zostaną zapewnione: transport, wyżywienie, nocleg, atrakcje oraz opieka nad dziećmi – jest świadczeniem złożonym, składającym się w przeważającej części z towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w konsekwencji stanowi usługi turystyki opodatkowane według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy na zasadzie marży przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.

Jak wyżej wskazano, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a ustawy.

Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które nabywa Pan od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków” do wyświadczenia usługi własnej, która następnie staje się elementem kompleksowej usługi turystycznej.

Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez Pana dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych.

W przypadkach, o których mowa w ust. 5 – na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy – podatnik obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.

W tym miejscu wskazać należy, że ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy korzystają świadczone usługi opieki, jeżeli stanowią usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana jest w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty.

W opisie sprawy wskazał Pan, że świadczona przez Pana usługa organizacji kolonii polega na organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży w formach i na zasadach określonych w art. 92a–92t ustawy o systemie oświaty oraz w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy korzysta jedynie, świadczona przez Pana w ramach opisanej usługi organizacji wypoczynku usługa w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, wykonywana w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty oraz Prawo oświatowe.

Ze zwolnienia od podatku nie korzysta natomiast - jako całość – usługa organizacji kolonii, gdzie m.in. świadczenie opieki nad uczestnikami jest elementem opisanej usługi złożonej. Pozostałe usługi realizowane w ramach organizacji kolonii, których – jak wynika z wniosku – zasadniczym celem jest wypoczynek, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Do tych usług – jako usług turystyki – zastosowanie ma art. 119 ustawy i powinny być one rozliczane na zasadach w nim przewidzianych. Przepisy dotyczące zwolnień nie powinny być stosowane rozszerzająco.

Tym samym Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do wskazanej przez Pana we własnym stanowisku interpretacji indywidualnej z 12 czerwca 2025 r. nr 0114-KDIP4-2.4012.298.2025.1.MC wskazać należy, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą organu wydającego interpretacje indywidualne w sprawach innych podatników, co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających interpretacjom.

Przedstawiony przez Pana opis zdarzenia przyszłego stanowi odmienny opis sprawy niż zaprezentowany w powołanej interpretacji indywidualnej. Powołana przez Pana interpretacja dotyczy organizacji półkolonii, a więc odmiennego stanu sprawy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.