Interpretacja 0114-KDIP4-2.4012.43.2026.1.MC

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie pytań oznaczonych we wniosku wspólnym nr 3-4 jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

19 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 stycznia 2026 roku o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowany będący stroną postępowania:

A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

2)  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

B. Spółka Akcyjna

Opis zdarzenia przyszłego

A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka”) posiada siedzibę i miejsce działalności gospodarczej w Polsce. Spółka przed rozpoczęciem wykonywania umowy stanowiącej przedmiot niniejszego wniosku będzie zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym.

Spółka będzie prowadzić działalność w zakresie nadawania programu telewizyjnego.

Spółka nie będzie świadczyć usług zwolnionych z VAT.

B. Spółka Akcyjna (dalej: „Partner”) jest czynnym podatnikiem VAT, posiadającym siedzibę i miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Partner prowadzi działalność w zakresie nadawania kanałów telewizyjnych, dystrybucji pakietów płatnej telewizji oraz umożliwiania odtwarzania programów o dowolnym czasie i w dowolnym miejscu (...).

Spółka oraz Partner zamierzają zawrzeć umowę obejmującą realizację wspólnego przedsięwzięcia polegającego nadawaniu i dystrybucji na polskim rynku programu telewizyjnego w rozumieniu z art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1722 ze zm.) oznaczonego nazwą „A.”, (dalej: „Program”).

Program będzie polskim kodowanym programem telewizyjnym o charakterze uniwersalnym, który będzie rozpowszechniany metodą radiodyfuzji cyfrowej satelitarnej przez Partnera na podstawie koncesji wydanej przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz Spółki.

W celu uniknięcia wątpliwości, intencją stron nie jest powołanie w wyniku zawarcia umowy wspólnego przedsięwzięcia jakiegokolwiek nowego podmiotu gospodarczego (np. spółki prawa handlowego lub spółki cywilnej).

Strony nie przewidują w ramach wspólnego przedsięwzięcia przekazywania sobie innych świadczeń niż określone poniżej.

Rola Spółki we wspólnym przedsięwzięciu

Jak wskazano powyżej, to Spółka będzie podmiotem posiadającym koncesję na nadawanie programu telewizyjnego. W ramach planowanej współpracy, Spółka jako nadawca będzie odpowiedzialna za merytoryczną treść powstającego Programu.

Do obowiązków Spółki w ramach wspólnego przedsięwzięcia będzie zatem należało w szczególności:

1)  przestrzeganie przepisów polskiego prawa w zakresie nadawania Programu, jak również w przedmiocie zawartości programowej;

2)  utrzymanie struktury Programu i godzin nadawania Programu;

3)  dostarczanie sygnału w sposób określony w umowie;

4)  oferowanie określonej liczby godzin audycji premierowych tygodniowo w Programie;

5)  nadawanie Programu przez określoną liczbę godzin na dobę;

6)  nadawanie w Programie określonej liczby godzin audycji w formule na żywo („live”) na dobę.

W szczególności, w celu realizacji zadań w ramach wspólnego przedsięwzięcia, Spółka może nabywać prawa do emisji programów od podmiotu powiązanego, jak również inne towary i usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia Spółka jako podmiot posiadający prawa do treści udostępnianych w Programie udzieli Partnerowi licencji wyłącznej na terytorium całego świata, a w tym na terytorium RP na reemisję Programu na poszczególnych polach eksploatacji. Licencja ta jest konieczna do realizacji wspólnego przedsięwzięcia.

Dodatkowo w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia Spółka jako podmiot posiadający prawa do treści udostępnionych w Programie udzieli Partnerowi licencji wyłącznej uprawniającej do udostępniania audycji nadawanych w Programie w systemie na żądanie „Catch-Up”.

Spółka zobowiąże się do zapewnienia w każdym momencie okresu współpracy określonej liczby utworów audiowizualnych.

Licencja ta jest konieczna do realizacji wspólnego przedsięwzięcia.

Rola Partnera we wspólnym przedsięwzięciu

W ramach planowanej współpracy, Partner jako podmiot posiadający doświadczenie w dystrybucji płatnych programów telewizyjnych na terenie Polski będzie pełnił rolę partnera technicznego Programu.

Do obowiązków Partnera w ramach wspólnego przedsięwzięcia będzie należało w szczególności:

1)  dystrybucja Programu poprzez wszelkie platformy, których operatorem jest Partner, do indywidualnego bezpośredniego odbioru drogą satelitarną;

2)  dystrybucja Programu poprzez platformy oferujące dostęp do programów telewizyjnych przez strony internetowe lub aplikacje (w tym aplikacje mobilne) - do indywidualnego bezpośredniego odbioru, poprzez Internet; oraz

3)  dystrybucja Programu poprzez systemy IPTV oraz systemy podobne do systemów IPTV, w tym z wykorzystaniem sieci kablowych oraz telekomunikacyjnych należących do osób trzecich,

4)  dystrybucja Programu poprzez wszelkie systemy przewodowe, a w tym sieci kablowe oraz systemy podobne do sieci kablowych, w tym z wykorzystaniem infrastruktury przewodowej lub telekomunikacyjnej należącej do osób trzecich; oraz

5)  włączenie Programu do oferty programowej Partnera, udostępnianej zarówno za pomocą kart dostępowych przedpłacanych, jak i na podstawie umów abonenckich oraz w sposób umożliwiający dostęp do Programu w miejscach publicznych, do których osoby trzecie mają swobodny dostęp (takich jak np.: puby, hotele, hostele, motele, pensjonaty, sanatoria, akademiki, domy spokojnej starości, promy i statki morskie, restauracje, kina, supermarkety, lotniska, dworce, szpitale i więzienia) oraz w pokojach hotelowych.

Partner w ramach wspólnego przedsięwzięcia zapewni kompresję sygnału Programu (w standardzie MPEG-4), modulację DVB-S2, odpowiednią pojemność satelitarną na potrzeby nadawania Programu, transmisję sygnału Programu oraz kodowanie Programu w systemach warunkowego dostępu wybranych przez Partnera.

Sygnał z audycjami nadawanymi w Programie „na żywo” będzie dostarczany za pomocą urządzeń należących do Partnera. W tym celu Partner dokona instalacji urządzenia w siedzibie Spółki. Koszty urządzenia i jego instalacji ponosi Partner. Partner jest odpowiedzialny za utrzymanie urządzenia w stanie zdatności do używania oraz za jego naprawy i konserwację.

W ramach wspólnego przedsięwzięcia Partner będzie realizował czynności techniczne mające na celu przygotowywanie dla Programu ramówek miesięcznych oraz dziennych na co najmniej 20 godzin nadawania dziennie po otrzymaniu od Spółki informacji o decyzjach programowych.

W celu realizacji zadań w ramach wspólnego przedsięwzięcia, Partner może nabywać towary i usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Przychody uzyskiwane w ramach wspólnego przedsięwzięcia

Począwszy od momentu przystąpienia przez Spółkę do nadawania Programu, Partner posiadać będzie wyłączne prawo do sprzedaży całego dostępnego w ramówce Programu czasu, który może zostać wykorzystany na emisję reklam z zastrzeżeniem tzw. projektów specjalnych.

Partner będzie miał prawo do zawierania z osobami trzecimi w imieniu własnym, i na warunkach według uznania Partnera, ale po uzyskaniu uprzedniej zgody Spółki, umów dotyczących emisji reklam w Programie. W celu realizacji wskazanego powyżej uprawnienia, Partner jest uprawniony do zawarcia w imieniu własnym umów z brokerem reklamowym oraz podmiotem świadczącym usługę pomiaru oglądalności na potrzeby przeprowadzania rozliczeń związanych z emisją reklam, które dotyczyć będą emisji reklam w Programie.

Spółka będzie miała prawo do zawierania z osobami trzecimi w imieniu własnym, i na warunkach według uznania Spółki, ale po uzyskaniu uprzedniej zgody Partnera, zawierania z osobami trzecimi w imieniu własnym umów dotyczących sprzedaży tzw. projektów specjalnych, czyli jednorazowych, unikalnych przedsięwzięć reklamowych o jasno określonych celach, realizowanych na specjalne zamówienie lub w odpowiedzi na wyjątkowe sytuacje, które wymagają szczegółowej analizy i innowacyjnych rozwiązań obejmujących lokowanie produktu, reklamę i sponsoring.

Rozliczenia finansowe pomiędzy Spółką i Partnerem

W ramach wspólnego przedsięwzięcia, każda ze stron będzie realizować leżące po jej stronie obowiązki na swój koszt.

Wszelkie przychody wygenerowane z wykorzystaniem Programu, w tym w szczególności przychody z tytułu sprzedaży czasu reklamowego uzyskane od brokera reklamowego na podstawie umowy pomiędzy brokerem reklamowym a Partnerem z tytułu emisji reklam w Programie oraz przychody pozyskane z tytułu projektów specjalnych realizowanych przez Spółkę na antenie Programu (w szczególności przychody z projektów specjalnych) będą rozliczane zgodnie z ogólną zasadą pokrycia wszelkich kosztów wspólnego przedsięwzięcia oraz równego podziału przychodów z tej współpracy.

Dla uproszczenia współpracy i zapewnienia obu Stronom płynności finansowej, w każdym miesiącu roku kalendarzowego Strony będą dokonywały wstępnych wzajemnych rozliczeń opartych o podział przychodów z uwzględnieniem poniesionych kosztów.

Suma wszystkich przychodów obu stron ze współpracy z danego miesiąca zostanie pomnożona przez ustalony przez strony współczynnik (oparty o prognozowany przez strony proporcjonalny udział kosztów miesięcznych Spółki w całości kosztów współpracy).

Jeżeli przychody Spółki ze sprzedaży usług (w szczególności projektów specjalnych) w danym miesiącu będą niższe niż przypadający na Spółkę zgodnie z ustalaną proporcją udział w całości przychodów, Partner przekaże Spółce różnicę pomiędzy uzyskanymi przez Partnera przychodami ze sprzedaży reklam, a przypadającą na niego zgodnie z ustaloną proporcją częścią całości przychodów.

Jeśli przychody uzyskane przez Spółkę ze sprzedaży usług (w szczególności projektów specjalnych) w danym miesiącu będą wyższe niż przypadający na Spółkę zgodnie z ustalaną proporcją udział w całości przychodów, Spółka przekaże Partnerowi różnicę pomiędzy uzyskanymi przez Spółkę przychodami ze sprzedaży usług, a przypadającą na nią zgodnie z ustaloną proporcją częścią całości przychodów.

Po upływie każdego kalendarzowego roku obowiązywania, strony dokonają korekty końcowej za dany rok w zakresie wzajemnych rozliczeń na podstawie zestawienia rzeczywistych kosztów i przychodów osiągniętych w roku kalendarzowym w celu pokrycia wszystkich rzeczywistych kosztów współpracy i równego podziału zysków, tj. nadwyżki sumy przychodów ze współpracy uzyskanych przez obie strony ponad sumę kosztów współpracy obu stron.

Umowa nie przewiduje odrębnego, dodatkowego wynagrodzenia pomiędzy stronami z tytułu jakiegokolwiek ewentualnego wzajemnego świadczenia usług.

Pytania

1)  Czy w świetle opisanego zdarzenia przyszłego, Spółka będzie postępować prawidłowo, wystawiając faktury obejmujące całość wynagrodzenia otrzymywanego przez nią od kontrahentów (podmiotów trzecich) z tytułu świadczonych usług dotyczących projektów specjalnych?

2)  Czy w świetle opisanego zdarzenia przyszłego, Partner będzie postępować prawidłowo, wystawiając faktury obejmujące całość wynagrodzenia otrzymywanego przez niego od kontrahentów (podmiotów trzecich) z tytułu świadczonych usług reklamowych?

3)  Czy w świetle opisanego zdarzenia przyszłego, podział przychodów (w tym również roczna korekta) dokonywany przez strony umowy, tj. przekazywanie części przychodów przez Spółkę na rzecz Partnera, pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a zatem nie ma obowiązku dokumentowania go fakturą?

4)  Czy w świetle opisanego zdarzenia przyszłego, podział przychodów (w tym również roczna korekta) dokonywany przez strony umowy, tj. przekazywanie części przychodów przez Partnera na rzecz Spółki, pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a zatem nie ma obowiązku dokumentowania go fakturą?

5)  Czy Spółka będzie uprawniona, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, do odliczenia VAT naliczonego w pełnej wysokości z faktur dokumentujących nabywanie przez nią towarów i usług w związku z realizacją wspólnego przedsięwzięcia z zastrzeżeniem art. 88 ustawy o VAT?

6)  Czy Partner będzie uprawniony, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, do odliczenia VAT naliczonego w pełnej wysokości z faktur dokumentujących nabywanie przez niego towarów i usług w związku z realizacją wspólnego przedsięwzięcia z zastrzeżeniem art. 88 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

1. W ocenie Spółki i Partnera, w świetle opisanego zdarzenia przyszłego, Spółka będzie postępować prawidłowo, wystawiając faktury na całość wynagrodzenia otrzymywanego przez nią od kontrahentów (podmiotów trzecich) z tytułu świadczonych usług dotyczących projektów specjalnych.

2. W ocenie Spółki i Partnera, w świetle opisanego zdarzenia przyszłego, Partner będzie postępować prawidłowo, wystawiając faktury na całość wynagrodzenia otrzymywanego przez niego od kontrahentów (podmiotów trzecich) z tytułu świadczonych usług reklamowych.

3. W ocenie Spółki i Partnera, w świetle opisanego zdarzenia przyszłego, podział przychodów (w tym również roczna korekta) dokonywany przez strony umowy, tj. przekazywanie części przychodów przez Spółkę na rzecz Partnera, pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a zatem nie ma obowiązku dokumentowania go fakturą.

4. W ocenie Spółki i Partnera, w świetle opisanego zdarzenia przyszłego, podział przychodów (w tym również roczna korekta) dokonywany przez strony umowy, tj. przekazywanie części przychodów przez Partnera na rzecz Spółki, pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a zatem nie ma obowiązku dokumentowania go fakturą.

5. W ocenie Spółki i Partnera, Spółka będzie uprawniona, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, do odliczenia VAT naliczonego w pełnej wysokości z faktur dokumentujących nabywanie przez nią towarów i usług w związku z realizacją wspólnego przedsięwzięcia z zastrzeżeniem art. 88 ustawy o VAT.

6. W ocenie Spółki i Partnera, Partner będzie uprawniony, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, do odliczenia VAT naliczonego w pełnej wysokości z faktur dokumentujących nabywanie przez niego towarów i usług w związku z realizacją wspólnego przedsięwzięcia z zastrzeżeniem art. 88 ustawy o VAT.

Uzasadnienie

Uwagi ogólne - istota wspólnego przedsięwzięcia na gruncie VAT

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów, import towarów na terytorium kraju, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.

Jak wskazuje się jednak w orzecznictwie, szerokie określenie zakresu przedmiotowego pojęcia „usługi” nie oznacza automatycznie, że świadczeniem usług jest każda czynność, czy zdarzenie, którego efektem jest przysporzenie jednej ze stron na skutek działania lub zaniechania innej strony. Powyższe potwierdził m.in. TSUE w wyrokach w sprawach C-498/99, C-16/93, C-89/81, C-154/80 oraz NSA w wyrokach o sygnaturach I FSK 1373/14, I FSK 562/11, I FSK 1072/13. Cechami konstytuującymi czynność opodatkowaną zgodnie z Ustawą VAT, są sytuacje, gdy:

·      istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach, którego następuje wzajemne świadczenie;

·      wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy;

·      istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi.

W tym kontekście w celu weryfikacji, czy w ramach współpracy można dopatrywać się czynności opodatkowanych VAT konieczne jest przeprowadzenie analizy relacji biznesowej zachodzącej między nimi na gruncie zawartej umowy.

W ocenie Spółki i Partnera charakter relacji biznesowej w ramach umowy określić jako tzw. wspólne przedsięwzięcie, tj. umowę nienazwaną zawartą na zasadzie swobody umów.

W świetle art. 353¹ Kodeksu Cywilnego, strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. W myśl powyższego przepisu strony mogą, w ramach prowadzonych działalności, zawrzeć umowę, której przedmiotem będzie wspólne przedsięwzięcie i w której strony uregulują zasady dokonywania rozliczenia ponoszonych kosztów oraz uzyskiwanych przychodów. Zwrot „wspólne przedsięwzięcie” należy w praktyce postrzegać jako wszelkiego rodzaju projekty, których realizacja wiąże się z udziałem co najmniej dwóch podmiotów niezwiązanych formalnie strukturą organizacyjną. Wspólne przedsięwzięcie charakteryzuje się wspólnym działaniem podejmowanym w celu realizacji zamierzonego, wspólnego celu - pojęcie to określa szeroki katalog różnych form współpracy osób lub podmiotów, ukierunkowanej na realizację określonych celów, stanowiących najczęściej cele zarobkowe lub cele organizacyjne. Co istotne, w perspektywie analizy wspólnego przedsięwzięcia na gruncie podatku VAT istotny w odniesieniu do wspólnych przedsięwzięć jest ich cel, a nie pojedyncze działania składające się na daną umowę.

W kontekście powyższego Spółka oraz Partner podzielają zatem pogląd prezentowany w orzecznictwie, że przy ustalaniu zakresu przedmiotowego art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, szczególnie w odniesieniu do umów o współdziałanie, nie można nie uwzględniać podstawowego celu wynikającego z tego rodzaju porozumień.

Przy tego rodzaju umowach (porozumieniach) nie można dokonywać wyodrębnienia na potrzeby podatkowe, w sposób oderwany od ich sensu ekonomicznego poszczególnych czynności służących realizacji tego celu. Dychotomiczny podział na gruncie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT na świadczenie usług i dostawę towarów nie oznacza, że wypełnia on wszelkie przejawy aktywności podmiotów gospodarczych, a każdy przepływ środków finansowych, odbywający się w ramach relacji pomiędzy podatnikami VAT, musi być przyporządkowany świadczeniu usług lub dostawie towarów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2014 r. sygn. akt I FSK 1493/13, wyrok z 25 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 1072/13, wyrok z 29 lutego 2012 r. sygn. akt I FSK 562/11). Podobne podejście prezentuje WSA w Warszawie w wyroku z 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 873/16.

Jak podkreślano w przywołanych rozstrzygnięciach, celem kooperacji (współpracy, współdziałania) jest uzyskanie przez skoordynowane i wspólne działania partnerów rezultatu o korzystnym dla nich wymiarze ekonomicznym. Działań takich nie można do celów podatku od towarów i usług oceniać jednostkowo, lecz z uwzględnieniem ich charakteru jako działania złożonego i wspólnego, tworzącego w aspekcie gospodarczym jedną całość. Wnioskodawca ma świadomość, że przywoływane w treści wniosku orzeczenia zapadły w indywidualnych sprawach, tym niemniej ze względu na podobieństwo istoty realizowanego przedsięwzięcia i przyjętego mechanizmu rozliczeń, uważa, że wnioski z nich płynące powinny znaleźć zastosowanie również w przedstawionym w niniejszym wniosku stanie faktycznym.

Ad 1.-2.

W ocenie Spółki oraz Partnera, w odniesieniu świadczonych w ramach wspólnego przedsięwzięcia usług reklamowych, każdy z uczestników wspólnego przedsięwzięcia powinien wystawiać fakturę VAT na całą kwotę wynagrodzenia otrzymywanego od kontrahenta (podmiotu trzeciego) z tytułu wykonania umowy zawartej pomiędzy tym kontrahentem a odpowiednią stroną wspólnego przedsięwzięcia, naliczając od niej należny podatek VAT i wykazując ten podatek w swojej deklaracji VAT.

Jak wskazano powyżej, umowa wspólnego przedsięwzięcia jest umową nienazwaną, zawartą w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego przekraczającego możliwości jednego podmiotu, dla odniesienia wspólnych korzyści.

Zawarcie przez Spółkę oraz Partnera umowy wspólnego przedsięwzięcia nie będzie miało na celu powstania nowego podmiotu gospodarczego, lecz będzie stanowiło porozumienie stron umowy dla osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego - nadawania i dystrybucji Programu.

Jest zatem oczywiste, że wspólne przedsięwzięcie jako odrębny podmiot nie może być podatnikiem podatku od towarów i usług, gdy nie spełnia ustawowej definicji podatnika, zawartej w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie bowiem z tą regulacją, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z kolei działalność gospodarcza, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, to wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, przy czym działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W związku z powyższym należy wskazać, że ustawa o VAT nie zawiera szczegółowych regulacji w zakresie wzajemnych rozliczeń pomiędzy przedsiębiorcami, którzy zawarli umowę wspólnego przedsięwzięcia. W szczególności należy mieć na uwadze, że art. 5 ustawy o VAT nie przewiduje uznania za jednego podatnika większej liczby przedsiębiorców pozostających w bliskich związkach o charakterze ekonomicznym w sytuacji innej niż zawiązanie tzw. grupy VAT (co w tej sytuacji nie może i nie będzie miało miejsca).

W przypadku opisywanego wspólnego przedsięwzięcia, każda z jego stron będzie uprawniona w określonym zakresie do zawierania umów z kontrahentami (podmiotami trzecimi) w swoim imieniu i na swoją rzecz. Konsekwentnie zatem ta strona będzie otrzymywać całość wynagrodzenia z tytułu usług świadczonych na podstawie zawartej umowy i będzie wobec kontrahenta odpowiadać za wykonanie usługi.

Dopiero później strony w ramach rozliczeń wewnętrznych będą dokonywać podziału otrzymanych od kontrahentów wpłat pomiędzy siebie w oparciu o przyjęty klucz.

Konsekwentnie zatem podatnikami, w zakresie czynności opodatkowanych podatkiem VAT, wykonywanych na podstawie umów zawartych z kontrahentami w ramach realizacji wspólnego przedsięwzięcia, będą więc Spółka oraz Partner - jako równorzędne podmioty, w takim zakresie, jaki wynika z konkretnych umów.

Praktycznym skutkiem tego obowiązku będzie obowiązek wystawiania faktury przez każdego z uczestników wspólnego przedsięwzięcie na całość wynagrodzenia otrzymywanego przez tego uczestnika od zewnętrznego kontrahenta.

Zatem, w przypadku umów o świadczenie usług reklamowych zawartych przez Spółkę (w szczególności dotyczących tzw. projektów specjalnych), to Spółka powinna wystawić kontrahentowi (podmiotowi trzeciemu) fakturę obejmującą jako podstawę opodatkowania całość wynagrodzenia należnego jej od kontrahenta.

Odpowiednio, w przypadku umów o świadczenie usług reklamowych zawartych przez Partnera (w szczególności umowy z brokerem reklamowym), to Partner powinien wystawić kontrahentowi (podmiotowi trzeciemu) fakturę obejmującą jako podstawę opodatkowania całość wynagrodzenia należnego mu od kontrahenta.

Stanowisko Spółki oraz Partnera w tym zakresie znajduje oparcie w orzecznictwie organów podatkowych. W szczególności Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 14 listopada 2024 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.481.2024.1.RM, wskazał, że: „Konsorcjum to organizacja zrzeszająca kilka podmiotów, których celem jest osiągnięcie określonego, wspólnego celu. Konsorcjum nie jest jednak podmiotem gospodarczym, nie posiada osobowości ani podmiotowości prawnej. Co do zasady, podmioty tworzące konsorcjum zachowują swoją niezależność w zakresie dotychczas prowadzonych działań niezwiązanych z konsorcjum. Natomiast w ramach konsorcjum realizują wspólne przedsięwzięcie objęte porozumieniem. Wskazać również należy, że w świetle przepisów prawa podatkowego, konsorcjum nie może być uznane za podatnika VAT. Oznacza to, że relacji jakie zachodzą pomiędzy uczestnikami konsorcjum (podatnikami VAT), dla potrzeb podatku VAT, nie należy oceniać na zasadach wewnętrznych rozliczeń konsorcjum. Nie zmienia tego fakt, że umowy konsorcjum dopuszczają, aby rozliczenia gospodarcze i księgowe, w tym dotyczące np. wystawiania faktur za prace wykonane przez uczestników konsorcjum na rzecz usługobiorców wykonywał podmiot wskazany przez uczestników konsorcjum. Przedsiębiorcy działający w ramach konsorcjum są odrębnymi podatnikami VAT.”

Ad 3- 4.

W tym kontekście kluczowe są rozważania poczynione powyżej odnoszące się do istoty wspólnego przedsięwzięcia i ich relacji z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz 8 ust. 1 ustawy o VAT. Zdaniem Spółki i Partnera, na działania zmierzające do realizacji nie składa się żadna forma wymiany rzeczy lub świadczeń między stronami. Naturalnym bowiem wspólnego przedsięwzięcia jest, że obydwie strony współdziałają w różnych obszarach, uzupełniając się nawzajem i udostępniając sobie posiadane przez siebie zasoby i narzędzia, które będą pozwalały na realizację wspólnego celu, którym w tym przypadku jest nadawanie i dystrybucja Programu. Obie Strony przedsięwzięcia podejmują - w zakresie własnej działalności - niezależne, uzupełniające się czynności. Strony współpracują w różnych obszarach, m.in. udostępniają treści, wykorzystują infrastrukturę, współpracują z partnerami biznesowymi, mając wciąż na celu realizację wspólnego przedsięwzięcia.

Nie jest zamiarem stron świadczenie usług na rzecz drugiej ze stron, w tym żadna ze stron nie jest bezpośrednim odbiorcą tych świadczeń/nie jest beneficjentem podejmowanych działań. Beneficjentami świadczonych usług są podmioty nabywające reklamy wyświetlane w Programie i osoby oglądające nadawany i dystrybuowany Program. Ze względów prawnych konieczne jest udzielenie (…).

Zgodnie z argumentacją przytoczoną powyżej, pomiędzy czynnościami wykonywanymi między Spółką i Partnerem brak jest cech spełniających warunek wzajemności świadczeń. Strony nie otrzymują od siebie wzajemnie wynagrodzenia za świadczone usługi.

Przewidziany w umowie przepływ środków pieniężnych wynika z podziału przychodów ze wspólnego przedsięwzięcia, który jest realizowany w uzgodnionych proporcjach. W tej sytuacji nie występuje zatem związek przyczynowo-skutkowy między czynnościami wykonywanymi przez Spółkę (lub odpowiednio przez Partnera), a należnymi jej od Partnera (odpowiednio Partnerowi od Spółki) środkami pieniężnymi. Wynika to z faktu rozliczenia zysku ze wspólnego przedsięwzięcia, a podejmowane działania nie są ze sobą bezpośrednio powiązane. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że na moment rozpoczęcia wspólnego przedsięwzięcia brak jest elementu konstytuującego domniemaną usługę, tj. brak skonkretyzowanej korzyści po stronie każdej ze stron.

W praktyce nie ma bowiem możliwości określenia w sposób definitywny w chwili rozpoczęcia przedsięwzięcia, która strona umowy będzie dokonywać płatności, a która będzie beneficjentem tych płatności. Nie można też wykluczyć, że będzie się to zmieniać w czasie.

W konsekwencji, w opinii Spółki i Partnera rozliczenia finansowe stron umowy, polegające na wypłacie przez Partnera części przychodów przypadających na Spółkę (lub wypłacie przez Spółkę części przychodów przypadających na Partnera) w ramach podziału przychodów ze wspólnego przedsięwzięcia, mają charakter wyłącznie techniczny, dokonywany w celu odzwierciedlenia zasad podziału korzyści ze współpracy. W żadnym wypadku rozliczenia tego nie można utożsamiać z odpłatnością za świadczone usługi.

Szczególnie Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z 10 marca 2016 r., nr PT8.8101.563.2015/WCX, wskazał w tym kontekście, że: „rozliczenie przychodów i kosztów Konsorcjum, dokonywane w trakcie realizacji kontraktu odpowiadające udziałowi stron w Konsorcjum nie stanowi świadczenia usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 i w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji czynność ta nie powinna być dokumentowana fakturą VAT, lecz innym dowodem księgowym, np. notą księgową.”

Tytułem przykładu powołać można także wyrok WSA w Poznaniu z 18 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1026/15. W tym orzeczeniu WSA wskazał, że nie każdy transfer wartości pieniężnych pomiędzy partnerami konsorcjum może zostać uznany za obrót z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług. Jedynie transfery związane z faktyczną dostawą towarów, bądź świadczeniem usług dla potrzeb realizacji prac związanych z projektem, w szczególności świadczenie usług na rzecz konsorcjum należy traktować jako zdarzenie podlegające opodatkowaniu VAT.

Zbieżne stanowiska z przedstawionymi powyżej podzielają także organy podatkowe w wydawanych przez siebie interpretacjach indywidualnych.

W szczególności w interpretacji indywidualnej z 3 lutego 2023 r. nr 0113-KDIPT1- 2.4012.745.2022.3.AM, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził prawidłowość stanowiska wnioskodawcy uznając, że rozliczenie (transfer środków pieniężnych z tytułu realizacji wspólnego przedsięwzięcia) nie stanowi odpłatności z tytułu dostawy towarów bądź świadczenia usług pomiędzy wnioskodawcą a partnerem. Świadczenia określone w porozumieniu nie wiązały się bowiem z obowiązkiem zapłaty wynagrodzenia przez którąkolwiek ze stron na rzecz drugiej strony, a jedynie z podziałem zysku po zakończeniu wspólnego przedsięwzięcia według zasad ustalonych w porozumieniu. Zatem, w okolicznościach niniejszej sprawy przekazanie środków pieniężnych pomiędzy partnerami w ramach realizacji wspólnego przedsięwzięcia stanowi wyłącznie rozliczenie pieniężne, zgodnie z ustalonym w umowie udziałem w zyskach, nieodnoszące się do jakichkolwiek świadczeń wzajemnych. W świetle powyższego, skoro w analizowanym przypadku transfer środków pieniężnych z tytułu realizacji wspólnego przedsięwzięcia nie stanowi odpłatności z tytułu dostawy towarów bądź świadczenia usług, to rozliczenie będące podziałem zysku pomiędzy (…), nie stanowi dostawy towarów, jak również świadczenia usług - zatem ww. czynność nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w interpretacji indywidualnej z 16 listopada 2023 r., nr 0114-KDIP4-3.4012.355.2023.2.MKA, gdzie Dyrektor KIS potwierdził, że w ramach realizacji wspólnego przedsięwzięcia wnioskodawca przekazuje jedynie środki na produkcję gry, a w późniejszym czasie odpowiednią część zysku ze sprzedaży tej gry. Jednocześnie, na etapie produkcji gry ani w późniejszym czasie wnioskodawca nie otrzymuje od swojego partnera biznesowego żadnego wynagrodzenia. Wynagrodzeniem bowiem będzie zysk uzyskany ze sprzedaży gry po jej skomercjalizowaniu - tym samym, charakter podejmowanych czynności w ramach wspólnego przedsięwzięcia, jak również rodzaj stosunku z partnerem nie spełnia przesłanek uznania wykonywanych przez wnioskodawcę aktywności za czynności opodatkowane VAT, a przekazanie części zysku nie rodzi obowiązku opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Takie stanowisko zostało potwierdzone również w interpretacji indywidualnej z 12 września 2019 r., nr 0114-KDIP1-1.4012.385.2019.1.IZ, gdzie Dyrektor KIS wskazał, że czynności, jakie wnioskodawca podejmował w celu organizacji wydarzenia nie mogą zostać uznane za odpłatne świadczenie usług, z tytułu których wnioskodawca jest uprawniony do partycypacji w wypracowanym zysku. Rozdział środków stanowiących zysk z tytułu realizacji wspólnego przedsięwzięcia w odpowiednich proporcjach wynika z mocy zawartej umowy o współpracy, a nie ze świadczenia wzajemnego, do którego zobligowany został wnioskodawca.

Mając na uwadze powyższe, Spółka oraz Partner stoją na stanowisku, że płatności, które mogą dystrybuować między sobą strony umowy wspólnego przedsięwzięcia w rezultacie podziału przychodów uzyskanych w związku z realizacją wspólnego przedsięwzięcia, nie stanowią wynagrodzenia za dostawę towarów ani za świadczenie usług w rozumieniu Ustawy VAT, z którym wiąże się obowiązek wystawienia faktury VAT. Zdaniem Spółki oraz Partnera, wypłaty te stanowić będą czynność niepodlegającą opodatkowaniu VAT, a tym samym, powinny zostać udokumentowane dokumentem innym niż faktura, np. notą księgową.

Ad 5.-6.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ustawy. W myśl art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem przepisów szczególnych ustawy o VAT (w tym art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124).

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

a)  nabycia towarów i usług,

b)  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Jednocześnie ustawa o VAT ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.

Istotna jest zatem intencja nabycia - jeśli dany towar (usługa) ma służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych wówczas, po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów formalnych, odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.

Wystarczającym zatem jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towaru lub usługi, przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej oraz planowanej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakup ten dokonany został w celu jego wykorzystania w ramach działalności opodatkowanej. Ta warunkowość realizacji określonego w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony powoduje, że nieziszczenie się warunku pozytywnego, jakim jest wykorzystanie towaru lub usługi do realizacji czynności opodatkowanej podatnika, np. gdy okaże się, że zmieniono przeznaczenie towaru (usługi) i został on ostatecznie wykorzystany do czynności zwolnionych od VAT lub niepodlegających VAT - spowoduje konieczność weryfikacji uprzedniego odliczenia podatku naliczonego.

Z uregulowań ustawy wyraźnie wynika, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług, a prowadzoną działalnością opodatkowaną. Przy czym związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.

O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży - towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług, będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa. Mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów.

Ponadto, ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Na gruncie niniejszej sprawy, w ocenie Spółki i Partnera, powyższe powinno oznaczać, ze oba te podmioty będą posiadały prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabywania towarów i usług wykorzystywanych we wspólnym przedsięwzięciu z zastrzeżeniem przesłanek negatywnych, wskazanych w art. 88 ustawy o VAT.

Zarówno Spółka, jak i Partner będą zarejestrowanymi czynnymi podatnikami VAT. Pomimo faktu, że część przychodów z tytułu wspólnego przedsięwzięcia może być uzyskiwana poza zakresem opodatkowania VAT (por. stanowisko do pytań 3.-4.) to oba podmioty zaangażowane we wspólne przedsięwzięcie zamierzają świadczyć usługi opodatkowane VAT (por. stanowisko o pytań 1.-2.). Czynności wykonywane przez Spółkę i Partnera w ramach wspólnego przedsięwzięcia, których sprzedaż będzie dokumentował odpowiedni podmiot będą opodatkowane wg właściwej stawki podatku od towarów i usług.

W świetle powyższego, w ocenie Spółki i Partnera, zarówno Spółce jak i Partnerowi będzie przysługiwało prawo do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup towarów i usług od podmiotów trzecich, gdyż otrzymywane zarówno przez Spółkę, jak i przez Partnera faktury od podmiotów trzecich będą dokumentować nabycie towarów i usług wykorzystywanych przez te podmioty do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

W ocenie Spółki i Partnera, dla zastosowania prawa do odliczenia bez znaczenia pozostaje okoliczność dalszych wewnętrznych rozliczeń i podziału przychodów pomiędzy członków wspólnego przedsięwzięcia.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytań oznaczonych nr 3-4 jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do katalogu usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.

Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym, związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności, musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Zatem, aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Na gruncie podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie wynagrodzenie.

Kwestia „odpłatności” była niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jak zauważył Trybunał w wyroku w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council, EU:C:1988:120:

Należy też zwrócić uwagę na wyrok w sprawie C-16/93 Tolsma, EU:C:1994:80, gdzie Trybunał zauważył, że czynność:

Natomiast w wyroku w sprawie C-90/20 w sprawie Apcoa Parking Danmark TSUE wskazał, że aby świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między którymi istnieje bezpośredni związek.

Zatem, za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:

‒    istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,

‒    wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,

‒    istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi,

‒    odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,

‒    istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

Wobec powyższego należy wskazać, że dostawa towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.

Należy stwierdzić, że czynności podlegają opodatkowaniu wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie. Czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub świadczącego usługę.

Kolejnym czynnikiem decydującym o tym, czy mamy do czynienia z wynagrodzeniem, jest określenie, czy wynagrodzenie takie było należne z tytułu danego świadczenia. Czynność opodatkowana powstaje bowiem wyłącznie w związku z zaistnieniem stosunku prawnego określonego umową między stronami. Zatem wystąpić musi bezpośredni i niezbędny związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia, oparty o relacje cywilnoprawne pomiędzy podmiotami i jednocześnie wynagrodzenie to może być wyrażone w pieniądzu.

W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności, musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i jasno zindywidualizowanej korzyści na rzecz dostawcy towarów lub świadczącego usługę oraz gdy świadczenie wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem dokonanej czynności.

A zatem pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej, zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W związku z powyższym zaniechanie działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi.

Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

‒    po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

‒    po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik VAT.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Ponadto należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006, s. 1, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem:

Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot wykorzystuje swój majątek w sposób ciągły w celach zarobkowych.

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:

Jednocześnie w myśl art. 106b ust. 1 ustawy:

Z powyższych przepisów wynika, że faktura dokumentuje dokonanie sprzedaży, przez którą rozumie się odpłatne wydanie towaru lub odpłatne świadczenie usług, czyli czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Podatnik wykonujący czynności w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wystawia fakturę w przypadku sprzedaży towaru lub usługi.

Fakturę wystawia się tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Zatem podatnik nie może z tytułu wykonania czynności niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wystawić faktury.

Ponadto wskazać należy, że zawieranie porozumień w postaci umowy o współpracę jest dopuszczalne, w ramach swobody umów.

Stosownie do art. 353¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Wspólne przedsięwzięcie charakteryzuje to, że jego uczestnicy są związani ustaleniami umownymi. Umowa o wspólne przedsięwzięcie z reguły wiąże podmioty na czas określony, najczęściej oznaczony osiągnięciem celu, dla którego została zawarta. Podmioty podejmujące współpracę w ramach wspólnego przedsięwzięcia realizują wspólną politykę finansową objętą porozumieniem, a podjęte przez takie podmioty działania nie tworzą podmiotu gospodarczego, który byłby odrębnym podmiotem gospodarczym podlegającym rejestracji. Zatem przedsiębiorcy działający w ramach wspólnego przedsięwzięcia są odrębnymi podatnikami VAT.

W konsekwencji w sytuacjach, w których przedmiotem umowy stron jest wspólna realizacja określonego celu, można przyjąć, że w zakresie działań każdej ze stron, wynikających z ich obowiązków umownych, nie dochodzi do wzajemnego odpłatnego świadczenia usług. Należy podkreślić, że w tego rodzaju przypadkach wszystkie strony umowy osiągają zamierzone cele, z tym że osiągnięcie tych celów nie jest bezpośrednio związane ze świadczeniem innego podmiotu w ramach zawartej umowy.

Państwa wątpliwości dotyczą między innymi ustalenia, czy podział przychodów (w tym również roczna korekta) dokonywany przez strony umowy, tj. przekazywanie części przychodów przez Spółkę na rzecz Partnera, pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a zatem nie ma obowiązku dokumentowania go fakturą (pytanie nr 3) oraz ustalenia, czy podział przychodów (w tym również roczna korekta) dokonywany przez strony umowy, tj. przekazywanie części przychodów przez Partnera na rzecz Spółki, pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a zatem nie ma obowiązku dokumentowania go fakturą (pytanie nr 4).

Z opisu sprawy wynika, że Spółka posiada siedzibę i miejsce działalności gospodarczej w Polsce. Spółka będzie zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Spółka będzie prowadzić działalność w zakresie nadawania programu telewizyjnego. Spółka nie będzie świadczyć usług zwolnionych z VAT. Partner jest czynnym podatnikiem VAT, posiadającym siedzibę i miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Partner prowadzi działalność w zakresie nadawania kanałów telewizyjnych, dystrybucji pakietów płatnej telewizji oraz umożliwiania odtwarzania programów o dowolnym czasie i w dowolnym miejscu (...).

Spółka oraz Partner zamierzają zawrzeć umowę obejmującą realizację wspólnego przedsięwzięcia polegającego nadawaniu i dystrybucji na polskim rynku programu telewizyjnego w rozumieniu z art. 4 pkt 6 ustawy o radiofonii i telewizji oznaczonego nazwą „A.” (Program).

Program będzie polskim kodowanym programem telewizyjnym o charakterze uniwersalnym, który będzie rozpowszechniany metodą radiodyfuzji cyfrowej satelitarnej przez Partnera na podstawie koncesji wydanej przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz Spółki.

Intencją stron nie jest powołanie w wyniku zawarcia umowy wspólnego przedsięwzięcia jakiegokolwiek nowego podmiotu gospodarczego (np. spółki prawa handlowego lub spółki cywilnej).

W ramach planowanej współpracy, Spółka jako nadawca będzie odpowiedzialna za merytoryczną treść powstającego Programu. Do obowiązków Spółki w ramach wspólnego przedsięwzięcia będzie zatem należało w szczególności przestrzeganie przepisów polskiego prawa w zakresie nadawania Programu, jak również w przedmiocie zawartości programowej, utrzymanie struktury Programu i godzin nadawania Programu, dostarczanie sygnału w sposób określony w umowie, oferowanie określonej liczby godzin audycji premierowych tygodniowo w Programie, nadawanie Programu przez określoną liczbę godzin na dobę oraz nadawanie w Programie określonej liczby godzin audycji w formule na żywo („live”) na dobę.

W celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia Spółka jako podmiot posiadający prawa do treści udostępnianych w Programie udzieli Partnerowi licencji wyłącznej na terytorium całego świata, a w tym na terytorium RP na reemisję Programu na poszczególnych polach eksploatacji. Licencja ta jest konieczna do realizacji wspólnego przedsięwzięcia. Dodatkowo w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia Spółka jako podmiot posiadający prawa do treści udostępnionych w Programie udzieli Partnerowi licencji wyłącznej uprawniającej do udostępniania audycji nadawanych w Programie w systemie na żądanie „Catch-Up”. Spółka zobowiąże się do zapewnienia w każdym momencie okresu współpracy określonej liczby utworów audiowizualnych. Licencja ta jest konieczna do realizacji wspólnego przedsięwzięcia.

W ramach planowanej współpracy, Partner jako podmiot posiadający doświadczenie w dystrybucji płatnych programów telewizyjnych na terenie Polski będzie pełnił rolę partnera technicznego Programu. Do obowiązków Partnera w ramach wspólnego przedsięwzięcia będzie należało w szczególności dystrybucja Programu poprzez wszelkie platformy, których operatorem jest Partner, do indywidualnego bezpośredniego odbioru drogą satelitarną, dystrybucja Programu poprzez platformy oferujące dostęp do programów telewizyjnych przez strony internetowe lub aplikacje (w tym aplikacje mobilne) - do indywidualnego bezpośredniego odbioru, poprzez Internet oraz dystrybucja Programu poprzez systemy IPTV oraz systemy podobne do systemów IPTV, w tym z wykorzystaniem sieci kablowych oraz telekomunikacyjnych należących do osób trzecich, dystrybucja Programu poprzez wszelkie systemy przewodowe, a w tym sieci kablowe oraz systemy podobne do sieci kablowych, w tym z wykorzystaniem infrastruktury przewodowej lub telekomunikacyjnej należącej do osób trzecich oraz włączenie Programu do oferty programowej Partnera, udostępnianej zarówno za pomocą kart dostępowych przedpłacanych, jak i na podstawie umów abonenckich oraz w sposób umożliwiający dostęp do Programu w miejscach publicznych, do których osoby trzecie mają swobodny dostęp (takich jak np.: puby, hotele, hostele, motele, pensjonaty, sanatoria, akademiki, domy spokojnej starości, promy i statki morskie, restauracje, kina, supermarkety, lotniska, dworce, szpitale i więzienia) oraz w pokojach hotelowych.

Partner w ramach wspólnego przedsięwzięcia zapewni kompresję sygnału Programu (w standardzie MPEG-4), modulację DVB-S2, odpowiednią pojemność satelitarną na potrzeby nadawania Programu, transmisję sygnału Programu oraz kodowanie Programu w systemach warunkowego dostępu wybranych przez Partnera. Sygnał z audycjami nadawanymi w Programie „na żywo” będzie dostarczany za pomocą urządzeń należących do Partnera. W tym celu Partner dokona instalacji urządzenia w siedzibie Spółki. Koszty urządzenia i jego instalacji ponosi Partner. Partner jest odpowiedzialny za utrzymanie urządzenia w stanie zdatności do używania oraz za jego naprawy i konserwację. W ramach wspólnego przedsięwzięcia Partner będzie realizował czynności techniczne mające na celu przygotowywanie dla Programu ramówek miesięcznych oraz dziennych na co najmniej 20 godzin nadawania dziennie po otrzymaniu od Spółki informacji o decyzjach programowych.

W ramach wspólnego przedsięwzięcia, każda ze stron będzie realizować leżące po jej stronie obowiązki na swój koszt. Wszelkie przychody wygenerowane z wykorzystaniem Programu, w tym w szczególności przychody z tytułu sprzedaży czasu reklamowego uzyskane od brokera reklamowego na podstawie umowy pomiędzy brokerem reklamowym a Partnerem z tytułu emisji reklam w Programie oraz przychody pozyskane z tytułu projektów specjalnych realizowanych przez Spółkę na antenie Programu (w szczególności przychody z projektów specjalnych) będą rozliczane zgodnie z ogólną zasadą pokrycia wszelkich kosztów wspólnego przedsięwzięcia oraz równego podziału przychodów z tej współpracy. Dla uproszczenia współpracy i zapewnienia obu Stronom płynności finansowej, w każdym miesiącu roku kalendarzowego Strony będą dokonywały wstępnych wzajemnych rozliczeń opartych o podział przychodów z uwzględnieniem poniesionych kosztów.

Suma wszystkich przychodów obu stron ze współpracy z danego miesiąca zostanie pomnożona przez ustalony przez strony współczynnik (oparty o prognozowany przez strony proporcjonalny udział kosztów miesięcznych Spółki w całości kosztów współpracy). Jeżeli przychody Spółki ze sprzedaży usług (w szczególności projektów specjalnych) w danym miesiącu będą niższe niż przypadający na Spółkę zgodnie z ustalaną proporcją udział w całości przychodów, Partner przekaże Spółce różnicę pomiędzy uzyskanymi przez Partnera przychodami ze sprzedaży reklam a przypadającą na niego zgodnie z ustaloną proporcją częścią całości przychodów. Jeśli przychody uzyskane przez Spółkę ze sprzedaży usług (w szczególności projektów specjalnych) w danym miesiącu będą wyższe niż przypadający na Spółkę zgodnie z ustalaną proporcją udział w całości przychodów, Spółka przekaże Partnerowi różnicę pomiędzy uzyskanymi przez Spółkę przychodami ze sprzedaży usług a przypadającą na nią zgodnie z ustaloną proporcją częścią całości przychodów.

Po upływie każdego kalendarzowego roku obowiązywania, strony dokonają korekty końcowej za dany rok w zakresie wzajemnych rozliczeń na podstawie zestawienia rzeczywistych kosztów i przychodów osiągniętych w roku kalendarzowym w celu pokrycia wszystkich rzeczywistych kosztów współpracy i równego podziału zysków, tj. nadwyżki sumy przychodów ze współpracy uzyskanych przez obie strony ponad sumę kosztów współpracy obu stron. Umowa nie przewiduje odrębnego, dodatkowego wynagrodzenia pomiędzy stronami z tytułu jakiegokolwiek ewentualnego wzajemnego świadczenia usług.

W odniesieniu do Państwa wątpliwości należy wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlegają jedynie takie rozliczenia między stronami umowy o realizację wspólnego przedsięwzięcia, które nie są związane ze świadczeniem usług lub dostawą towarów.

Zatem należy uznać, że w analizowanym przypadku rozliczenie dokonane w ramach udziału we wspólnym przedsięwzięciu – podział przychodów (w tym również roczna korekta) dokonywany przez strony umowy na zasadach opisanych we wniosku, tj. przekazywanie części przychodów przez Spółkę na rzecz Partnera oraz przekazywanie części przychodów przez Partnera na rzecz Spółki nie będzie stanowić dostawy towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy, jak również świadczenia usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy.

W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z przedsięwzięciem podjętym w celu realizacji wspólnego zamierzenia w postaci nadawania i dystrybucji Programu, które nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT.

W przypadku tym nie dojdzie bowiem do rzeczywistych świadczeń pomiędzy stronami umowy o realizację wspólnego przedsięwzięcia. Nie można zidentyfikować korzyści o charakterze majątkowym, jakie w związku z takim rozliczeniem uzyskują Spółka oraz Partner.

W rozpatrywanej sprawie nie wystąpi konieczny element wzajemności wystarczający do uznania, że otrzymane kwoty w związku z podziałem przychodów będą wynagrodzeniem za czynności podejmowane przez Spółkę i Partnera.

Okolicznością, która w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy decyduje o opodatkowaniu, jest odpłatność za świadczoną usługę, którą należy rozumieć jako wynagrodzenie należne za dane świadczenie. Jest ono najczęściej określane umową pomiędzy stronami transakcji i stanowi skutek określonego przysporzenia. Trudno taką cechę przypisywać operacji przekazywania części przychodów przez Spółkę na rzecz Partnera oraz przekazywania części przychodów przez Partnera na rzecz Spółki. Brak jest takiego stosunku prawnego, z którego wynikałaby wzajemność świadczeń Spółki oraz Partnera przybierających postać podziału przychodów ze wspólnego przedsięwzięcia.

Przy czym, podkreślić należy, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlega czynność (tj. dostawa towarów lub świadczenie usług), a nie sama płatność.

W analizowanej sprawie w ramach wspólnego przedsięwzięcia, każda ze stron będzie realizować leżące po jej stronie obowiązki na swój koszt.

Przychody ze wspólnego przedsięwzięcia będą podlegały podziałowi między Spółkę i Partnera. Od strony Partnera podział przychodów będzie dotyczył wpływów z tytułu sprzedaży czasu reklamowego uzyskanych od brokera reklamowego na podstawie umowy pomiędzy brokerem reklamowym a Partnerem z tytułu emisji reklam w Programie. Natomiast od strony Spółki podział przychodów będzie dotyczył pozyskanych ze sprzedaży usług w szczególności z tytułu projektów specjalnych realizowanych przez Spółkę na antenie Programu.

Rozliczenia będą odbywały się zgodnie z ogólną zasadą pokrycia wszelkich kosztów wspólnego przedsięwzięcia oraz równego podziału przychodów z tej współpracy.

Suma wszystkich przychodów obu stron ze współpracy z danego miesiąca zostanie pomnożona przez ustalony przez strony współczynnik (oparty o prognozowany przez strony proporcjonalny udział kosztów miesięcznych Spółki w całości kosztów współpracy). W przypadku wystąpienia ewentualnych różnic w przychodach w danym miesiącu strony będą dokonywały wzajemnych kompensacji tak by osiągnąć zamierzony poziom.

Po upływie każdego kalendarzowego roku obowiązywania, strony będą dokonywały korekty końcowej za dany rok w zakresie wzajemnych rozliczeń na podstawie zestawienia rzeczywistych kosztów i przychodów osiągniętych w roku kalendarzowym w celu pokrycia wszystkich rzeczywistych kosztów współpracy i równego podziału zysków, tj. nadwyżki sumy przychodów ze współpracy uzyskanych przez obie strony ponad sumę kosztów współpracy obu stron.

Wskazali Państwo, że umowa nie przewiduje odrębnego, dodatkowego wynagrodzenia pomiędzy stronami z tytułu jakiegokolwiek ewentualnego wzajemnego świadczenia usług. Spółka udzieli Partnerowi licencji, lecz jest ona konieczna wyłącznie w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia.

Analizując powyższe okoliczności sprawy w kontekście pytań dotyczących czynności podziału przychodu osiągniętego ze wspólnego przedsięwzięcia (w tym również rocznej korekty) do jakiego dochodzi między Spółką, a Partnerem należy uznać, że podział ten stanowi jedynie wewnętrzne rozliczenie finansowe (transfer przychodu) między Zainteresowanymi. Z opisu wynika, że wypłata środków nie jest zapłatą za konkretne usługi świadczone między Zainteresowanymi, bowiem przychód podlegający podziałowi powstaje/wynika z całkowicie odmiennych czynności (usług) niż te, które strony wykonują w ramach wspólnego przedsięwzięcia. W konsekwencji podział przychodu nie odzwierciedla wzajemnego świadczenia usług między uczestnikami, a zatem nie staje się odpłatną usługą podlegającą VAT. Wprawdzie Spółka będzie udzielała Partnerowi licencji na reemisję programu oraz licencji do udostępnienia audycji nadawczych na żądanie, to jednak udostępnienie to nie będzie wiązało się z oczekiwaniem świadczenia wzajemnego od Partnera. Jak wskazano, przeniesienie praw jest konieczne dla realizacji wspólnego przedsięwzięcia i wszelkie działania w tym zakresie zmierzają do realizacji wspólnego projektu. W efekcie przychód podlegający podziałowi, wynikający ze wspólnego przedsięwzięcia nie stanowi żadnego wynagrodzenia należnego za świadczenie usług i nie kreuje żadnego związku przyczynowo skutkowego między czynnościami, a zapłatą. Podział przychodu między Zainteresowanymi jest wyłącznie efektem czynności wynikających z Umowy łączącej strony.

W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że dokonanie rozliczenia (podziału) przychodu (w tym korekty rocznej) pomiędzy Zainteresowanymi, wynikającego ze sprzedaży przez Spółkę „projektów specjalnych”, a przez Partnera sprzedaży „czasu reklamowego” - nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług w myśl art. 8 ust. 1 ustawy w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Czynność ta pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT i nie powinna być dokumentowana fakturą.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy podział przychodów (w tym również roczna korekta) dokonywany przez strony umowy, tj. przekazywanie części przychodów przez Spółkę na rzecz Partnera pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, i w konsekwencji nie ma obowiązku dokumentowania go fakturą (pytanie nr 3) oraz ustalenia, czy podział przychodów (w tym również roczna korekta) dokonywany przez strony umowy, tj. przekazywanie części przychodów przez Partnera na rzecz Spółki pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a zatem nie ma obowiązku dokumentowania go fakturą (pytanie nr 4) należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie pytań oznaczonych nr 3-4, natomiast w zakresie pytań oznaczonych nr 1-2 oraz nr 5-6 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.