Interpretacja 0114-KDIP4-2.4012.508.2021.13.KS

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

1.  ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 7 lipca 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 października 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 686/22 (data wpływu prawomocnego orzeczenia 17 marca 2026 r.) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 2025 r. sygn. akt I FSK 349/23 (data wpływu orzeczenia 26 stycznia 2026 r.) i

2.  stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 lipca 2021 r. wpłynął Państwa wniosek 7 lipca 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy określania daty zakończenia dostawy i obowiązku wystawienia faktury korygującej.

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Spółka A. sp. z o.o. (dalej jako: „Wnioskodawca”) prowadzi działalność w zakresie sprzedaży hurtowej żywności, w tym (...). W ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, Wnioskodawca rozpoczął współpracę ze spółką B. sp. z o.o., KRS: (…), dalej jako: „B”).

W ramach współpracy Wnioskodawca zlecał B. produkcję (przerób, przetworzenie) z powierzonego przez Wnioskodawcę surowca, jak też dokonywał sprzedaży na rzecz B. towarów (...).

W sierpniu 2019 r. oraz wrześniu 2019 r. Wnioskodawca zlecił B. kilka produkcji z powierzonego w tym celu surowca na podstawie zleceń produkcyjnych nr: (…) z 27 sierpnia 2019 r., (…) z 27 sierpnia 2019 r., (…) z 3 września 2019 r. (…) z 2 września 2019 r., (…) z 10 września 2019 r. B. potwierdzał odbiór surowca przyjęciem zewnętrznym. W ramach przerobu surowca powstawał produkt gotowy oraz odsort (produkt powstały z nienadających się do przygotowania produktu gotowego skrawków surowca). Produkt gotowy z zakładu produkcyjnego B. był pakowany oraz transportowany do nabywców. Odsort był odbierany przez Wnioskodawcę. B. do każdej z produkcji przedstawiał jej rozliczenie, w którym wskazana była ilość produktu gotowego oraz ilość powstałego odsortu.

Po przetworzeniu (...) objętej wyżej wymienionymi zleceniami produkcyjnymi gotowy produkt trafił do jego ostatecznych odbiorców, jednak B. nie umożliwił Wnioskodawcy odbioru części produktu powstałego w ramach przetworu (odsortu) tłumacząc, że zostanie on wydany i rozliczony na etapie późniejszym. Wnioskodawca oczekiwał, że odsort, który został ujęty w rozliczeniu produkcji (jednak nie wydany) zostanie przez B. ostatecznie zwrócony (gdyż surowiec powierzony, jak i ostateczny produkt stanowił własność Wnioskodawcy, a udział B. sprowadzał się do przetworzenia surowca w określony produkt), jednak B. opóźniał się z wydaniem odsortu powstałego z przerobionego surowca.

Z uwagi na powstałe opóźnienie w wydaniu części przerobionego surowca (odsortu), strony podjęły rozmowy, w których powzięły ustalenia, że niewydana część surowca zostanie przez B. nabyta. To zdarzenie zdeterminowało sposób rozliczenia odsortów pomiędzy stronami.

Z tytułu sprzedaży odsortu Wnioskodawca wystawił dwie faktury na rzecz B.:

·      (…) na kwotę 247,58 euro (1.056,01 zł), data zakończenia dostawy 8 listopada 2019 r., data wystawienia 18 listopada 2019 r., termin zapłaty 25 listopada 2019 r.,

·      (…) na kwotę 31.039,76 euro (133.309,59 zł), data zakończenia dostawy 22 listopada 2019 r., data wystawienia 22 listopada 2019 r., termin zapłaty 29 listopada 2019 r. (zwane dalej łącznie: „Fakturami”).

Strony nie objęły ustaleniami momentu wykonania dostawy. Mimo, że daty zakończenia dostawy zostały określone na 8 i 22 listopada 2019 r., dostawa surowca (jego fizyczne dostarczenie) do B., jak wynika ze zleceń produkcyjnych oraz przyjęć zewnętrznych towaru wystawionych przez B., nastąpiło wcześniej, w miesiącach sierpniu i wrześniu 2019 r.

Z uwagi na powyżej zaistniały stan faktyczny, Wnioskodawca powziął wątpliwość co do prawidłowości wskazanych dat dostawy surowca na Fakturach. Wnioskodawca rozważa możliwość skorygowania powyższych faktur w zakresie informacji dotyczącej dat zakończenia dokonania dostawy.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca wskazał, że:

·      daty wskazane na fakturach jako daty zakończenia dostawy, tj. daty 8 listopada 2019 r. i 22 listopada 2019 r. są to daty wskazane przez pracownika Wnioskodawcy i nie są związane z samą dostawą, czy też z momentem zakończenia dostawy surowca do B. sp. z o.o. (dalej jako: „B.”), etc.

·      datę zakończenia dostawy dla poszczególnych faktur objętych wnioskiem, powinna - według Wnioskodawcy - stanowić data ostatniego przyjęcia surowca, dotyczącego całości towaru objętego daną fakturą, tj. w przypadku faktury (…), data 27 sierpnia 2019 r. jako data ostatniej dostawy objętej tą fakturą (faktura dotyczyła dostaw zrealizowanych przez Wnioskodawcę 27 sierpnia 2019 r.), a w przypadku faktury (…) data 10 września 2019 r. jako data ostatniej dostawy objętej tą fakturą (faktura dotyczyła dostaw zrealizowanych przez Wnioskodawcę w okresie od 27 sierpnia 2019 r. do 10 września 2019 r.),

·      pomiędzy stronami nie została ustalona data zwrotu odsortu przez kontrahenta. Według wypracowanej przez strony procedury, B. rozliczał się z Wnioskodawcą niezwłocznie po zakończonej produkcji z całości towaru - w tym z odsortu. Przez rozliczenie się stron należy rozumieć przetworzenie przez B. surowca i przekazanie do Wnioskodawcy gotowego produktu oraz resztek, których B. nie mógł wykorzystać w celach produkcyjnych (odsortu). W przypadku opisanym we wniosku B. nie rozliczył się z odsortu (przekazał Wnioskodawcy wyłącznie gotowy produkt). Pomimo kilkukrotnych zapewnień mailowych/telefonicznych o tym, że B. zwróci Wnioskodawcy również odsort, takiego rozliczenia w naturze Wnioskodawca nie otrzymał,

·      strony nie zawarły umowy w formie pisemnej, dlatego w umowie nie zostało zawarte postanowienie przewidujące sposób postępowania w przypadku braku zwrotu odsortu. Ponadto, współpraca stron dotychczas opierała się wyłącznie o przetworzenie przez B. na rzecz Wnioskodawcy surowca i przekazanie przez B. Wnioskodawcy gotowego produktu oraz odsortu. Dotychczas nie było między stronami praktyki, by część surowca (odsort) była nabywana przez B.,

·      porozumienie dotyczące nabycia przez B. odsortu nie zostało zawarte w formie pisemnej. Wnioskodawca z uwagi na nieotrzymanie od B. należnej części towaru (odsortu), podjął rozmowy z B., których konsekwencją było ustalenie, że niewydana część surowca zostanie przez B. nabyta. To ustalenie stron spowodowało wystawienie przez Wnioskodawcę faktur.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym datą zakończenia dostawy winna być data ostatniego zlecenia produkcyjnego, tj. 10 września 2019 r., a z uwagi na powyższe - Wnioskodawca winien wystawić fakturę korygującą dotyczącą nieprawidłowego wskazania daty zakończenia dostawy na Fakturach?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na powyżej zaistniały stan faktyczny, Wnioskodawca powziął wątpliwość co do prawidłowości wskazanych dat zakończenia dostawy surowca na fakturach. Wnioskodawca rozważa możliwość skorygowania powyższych faktur w zakresie informacji dotyczącej dat zakończenia dokonania dostawy. Czy prawidłowe jest zatem stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym datą zakończenia dostawy winna być data ostatniego zlecenia produkcyjnego, tj. 10 września 2019 r., a z uwagi na powyższe - Wnioskodawca winien wystawić fakturę korygującą dotyczącą nieprawidłowego wskazania daty zakończenia dostawy?

Wskazując w fakturach daty listopadowe zakończenia dostawy, Wnioskodawca kierował się momentem sprzedaży odsortu na rzecz B. (uzgodnienia w przedmiocie sprzedaży odsortu (...) zostały poczynione w listopadzie 2019 r.).

Literalne brzmienie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT nakazuje rozumieć dostawę towarów jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, a zatem w tę szeroką definicję wpisuje się również przeniesienie własności odsortu na rzecz B. Jednak Wnioskodawca powziął wątpliwości co do wykładni sformułowania „przeniesienia prawa do rozporządzania jak właściciel”.

Zdaniem Wnioskodawcy powyższa korekta może być uzasadniona.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Wnioskodawca w zaistniałym stanie faktycznym nie kwestionuje obowiązku podatkowego, a jedynie rozważa konieczność odzwierciedlenia w fakturach rzeczywistego momentu zakończenia dostawy odsortu.

W kontekście dostawy towarów, jak wynika z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, jest nią przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Jak wskazuje doktryna, wykonania dostawy towarów nie można jednak mylić z przeniesieniem własności rzeczy. Przede wszystkim przeniesienie prawa do rozporządzania towarem to nie tylko przeniesienie jego własności. Dostawa towarów nie będzie więc obejmowała tylko sprzedaży towarów (w sensie cywilnoprawnym). Do uznania, że miała miejsce dostawa towarów, wystarczy, że podmiot nabędzie tzw. własność ekonomiczną, tzn. będzie miał możliwość dowolnego rozporządzania i dysponowania uzyskanym towarem.

Sens ekonomiczny należy rozumieć jako własność, która jest stosunkiem pomiędzy ludźmi, powstającym w związku z faktycznym, a jednocześnie niekoniecznie odzwierciedlonym w przepisach prawa korzystaniem przez ludzi z rezultatów działalności gospodarczej (w tym zwłaszcza produkcji) oraz dysponowaniem czynnikami produkcji.

Przy czym zgodnie z orzecznictwem czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym. W orzeczeniu C-320/88 ETS wyraźnie stwierdził, że „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

W analizowanym przypadku, w ocenie Wnioskodawcy można uznać, że nabycie tzw. własności ekonomicznej przez B. nastąpiło już w momencie dostawy surowca, zatem w sierpniu i wrześniu 2019 r.

Z kolei zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wykonania dostawy towarów. Wykonanie dostawy towarów należy przy tym rozumieć jako czynności faktyczne. W kontekście wykonania dostawy kwestię tę rozszerza również art. 106e ust. 1 pkt 6 u.p.t.u., wskazując, że faktura powinna zawierać datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi. Wydaje się, że ten drugi fragment przepisu odnosi się do dostaw ciągłych bądź powtarzających się i rozliczanych w ramach okresów rozliczeniowych. W ich przypadku, gdy wystawiana jest zbiorcza faktura dokumentująca co najmniej kilka takich dostaw - należy na fakturze podać datę zakończenia tych dostaw. Wnioskodawca w ramach stałej współpracy, na przełomie sierpnia i września 2019 r. zrealizował 5 dostaw surowca (...) na rzecz B., które objęte zostały Fakturami. Tym samym, w przypadku zaistnienia podstaw do korekty Faktur, w ocenie Wnioskodawcy prawidłowe będzie wskazanie na fakturze korygującej jako „daty zakończenia dostawy” - daty ostatniej dostawy (10 września 2019 r.).

Wystawione Faktury w obecnym kształcie nie odwzorowują daty zakończenia dostawy lecz datę powzięcia ustaleń między stronami co do sprzedaży na rzecz B. odsortu.

W ocenie Wnioskodawcy, tak określona data może nie spełniać wymagań art. 106e ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT, albowiem data zakończenia dostawy różni się od daty wystawienia faktury.

W świetle art. 106e ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy o VAT, faktura powinna zawierać m.in. datę wystawienia oraz datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów (wykonania usługi). Ponadto, na podstawie art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, fakturę korygującą wystawia się w przypadku, gdy po wystawieniu faktury podwyższono cenę lub stwierdzono pomyłkę w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Punkt 5 daje zatem uprawnienie Wnioskodawcy do korekty daty zakończenia dostawy wskazanej na Fakturach.

W ocenie Wnioskodawcy korekta faktury jest możliwa pomimo upływu ponad roku od ich wystawienia. Korekty można dokonać do momentu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a jak stanowi art. 70 ust. 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Okres ten w zaistniałym stanie faktycznym nie upłynął.

Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania

Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 27 października 2021 r. wydałem postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania znak 0114-KDIP4-2.4012.508.2021.2.KS.

Postanowienie doręczono Państwu 28 października 2021 r.

4 listopada 2021 r. złożyli Państwo zażalenie na ww. postanowienie.

7 stycznia 2022 r. wydałem postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postepowania.

Skarga na postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania

9 lutego 2022 r. wnieśli Państwo skargę na postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wnieśli Państwo o:

1)  uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego, a także zobowiązanie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej do merytorycznego rozpatrzenia wniosku,

2)  zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa prawnego.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie w całości oraz uchylił w całości poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 października 2021 r. znak 0114-KDIP4-2.4012.508.2021.2.KS – wyrokiem z 21 października 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 686/22.

23 grudnia 2022 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 grudnia 2025 r. sygn. akt I FSK 349/23 oddalił skargę kasacyjną.

Wyrok, który uchylił postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia stał się prawomocny 4 grudnia 2025 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

•      uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;

•      ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Stosownie do treści art. 2 pkt 6, pkt 22 i pkt 31 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Interpretując zawarty w art. 7 ust. 1 zwrot „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” należy podkreślić, że jest to czynność, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Istotny jest przede wszystkim aspekt ekonomiczny, a nie prawny transakcji, w ramach której podatnik przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania towarami jak właściciel. Akcent sformułowanej definicji położony został głównie na podkreślenie przeniesienia ekonomicznego władztwa nad rzeczą w taki sposób, aby nabywca mógł nią dysponować podobnie jak właściciel.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Według art. 15 ust. 2 ustawy:

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy, „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).

Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.

Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Idąc dalej należy wskazać, że czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy.

Z powyższego wynika, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług uzależniają dokonanie dostawy od przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel (władztwo ekonomiczne)

Zasady dotyczące wystawiania faktur oraz faktur korygujących zostały określone w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług.

Kwestie dotyczące wystawienia faktur regulują przepisy określone w art. 106-106q ustawy.

Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

Na podstawie art. 106i ust. 1 ustawy:

Faktury są dokumentami sformalizowanymi i muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w tym względzie. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla w sposób prawidłowy zdarzenie gospodarcze, celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, pełni ona bowiem szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku VAT. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w istocie stwierdza fakt dokonania dostawy towarów czy też otrzymania zaliczki, co oznacza, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy nie wskazuje ona zaistniałego zdarzenia gospodarczego. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku VAT, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury, w szczególności w części dotyczących danych obligatoryjnych umieszczonych na fakturze.

Elementy, jakie powinna zawierać faktura, zostały wymienione w art. 106e ustawy o VAT.

Stosownie do art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy:

Z treści cyt. wyżej art. 106e ust. 1 pkt 6 ustawy, wynika, że faktura powinna zawierać datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury.

Wyjaśnić należy, że „data dokonania dostawy” to moment, w którym dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Z kolei „data zakończenia dostawy” użyta w tym przepisie to termin, w którym kończy się wykonywanie określonej transakcji która trwała, przez pewien czas występując w długotrwałych dostawach, np. dostawa mediów.

Przy czym, co istotne pojęcia „data dokonania” lub „zakończenia dostawy towarów” nie są tożsame, choć w praktyce najczęściej data dokonania dostawy będzie oznaczała datę zakończenia dostawy. Różnica wystąpi, np. w przypadku dostaw towarów wykonywanych w sposób ciągły przez pewien dłuższy okres w sytuacji, gdy przepisy podatkowe określają ich datę dokonania na dzień wcześniejszy niż dzień faktycznego ich zakończenia. Innymi słowy różnica zależy od tego, czy transakcja toczy się w ujęciu jednostkowym, czy też jest to świadczenie o charakterze ciągłym.

Przepisy ustawy nie definiują pojęcia usługi/dostawy „o charakterze ciągłym”. Wykładnia językowa pojęcia „sprzedaż o charakterze ciągłym” sprowadza się do ustalenia znaczenia przymiotnika „ciągły”. W Słowniku Języka Polskiego (https://sjp.pwn.pl) słowo to zdefiniowane zostało jako „trwający bez przerwy”, „powtarzający się stale” oraz „ciągnący się nieprzerwanie w przestrzeni”. Zatem, za sprzedaż o charakterze ciągłym należy uznać sprzedaż odbywającą się bezustannie, stale, bez przerwy, itd. Pod pojęciem sprzedaży „ciągłej” należy rozumieć świadczenie polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu się strony zobowiązanej do świadczenia, wynikające z zobowiązania o charakterze ciągłym.

Z opisu sprawy wynika, że w ramach współpracy, zlecili Państwo swojemu kontrahentowi produkcję (przerób, przetworzenie) z powierzonego surowca, jak też dokonywali sprzedaży na rzecz kontrahenta towarów (...). W sierpniu 2019 r. oraz wrześniu 2019 r. zlecili Państwo kontrahentowi kilka produkcji z powierzonego w tym celu surowca na podstawie zleceń produkcyjnych nr: (…) z 27 sierpnia 2019 r., (…) z 27 sierpnia 2019 r., (…) z 3 września 2019 r., (…) z 2 września 2019 r., (…) z 10 września 2019 r. Kontrahent potwierdzał odbiór surowca przyjęciem zewnętrznym. W ramach przerobu surowca powstawał produkt gotowy oraz odsort (produkt powstały z nienadających się do przygotowania produktu gotowego skrawków surowca). Odsort był odbierany przez Państwa. Po przetworzeniu (...), gotowy produkt trafił do jego ostatecznych odbiorców, jednak kontrahent nie umożliwił Państwu odbioru części produktu powstałego w ramach przetworu (odsortu) tłumacząc, że zostanie on wydany i rozliczony na etapie późniejszym. Oczekiwali Państwo, że odsort, który został ujęty w rozliczeniu produkcji (jednak nie wydany) zostanie przez kontrahenta ostatecznie zwrócony (gdyż surowiec powierzony, jak i ostateczny produkt stanowił Państwa własność, a udział kontrahenta sprowadzał się do przetworzenia surowca w określony produkt). Z uwagi na powstałe opóźnienie w wydaniu części przerobionego surowca (odsortu), strony podjęły rozmowy, w których powzięły ustalenia, że niewydana część surowca zostanie przez kontrahenta nabyta. To zdarzenie zdeterminowało sposób rozliczenia odsortów pomiędzy stronami.

Z tytułu sprzedaży odsortu wystawili Państwo dwie faktury na rzecz kontrahenta:

·      (…) data zakończenia dostawy 8 listopada 2019 r., data wystawienia 18 listopada 2019 r., termin zapłaty 25 listopada 2019 r.,

·      (…), data zakończenia dostawy 22 listopada 2019 r., data wystawienia 22 listopada 2019 r., termin zapłaty 29 listopada 2019 r.

Strony nie objęły ustaleniami momentu wykonania dostawy. Mimo, że daty zakończenia dostawy zostały określone na 8 i 22 listopada 2019 r., dostawa surowca (jego fizyczne dostarczenie) do kontrahenta, jak wynika ze zleceń produkcyjnych oraz przyjęć zewnętrznych towaru wystawionych przez kontrahenta, nastąpiło wcześniej, w miesiącach sierpniu i wrześniu 2019 r.

Podali Państwo, że daty wskazane na fakturach jako daty zakończenia dostawy, tj. daty 8 listopada 2019 r. i 22 listopada 2019 r. są to daty wskazane przez Państwa pracownika i nie są związane z samą dostawą, czy też z momentem zakończenia dostawy surowca do kontrahenta. Pomiędzy stronami nie została ustalona data zwrotu odsortu przez kontrahenta. Kontrahent rozliczał się z Państwem niezwłocznie po zakończonej produkcji z całości towaru - w tym z odsortu. Przez rozliczenie się stron należy rozumieć przetworzenie przez kontrahenta surowca i przekazanie do Państwa gotowego produktu oraz resztek, których kontrahent nie mógł wykorzystać w celach produkcyjnych (odsortu). Strony nie zawarły umowy w formie pisemnej, dlatego w umowie nie zostało zawarte postanowienie przewidujące sposób postępowania w przypadku braku zwrotu odsortu.

Mając na uwadze powołane regulacje prawne oraz przedstawiony opis sprawy stwierdzić należy, że współpraca stron w zakresie rozliczeń odsortu, nie polegała na powtarzających się dostawach częściowych, dla których ustalono następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń. Z wniosku nie wynika aby z góry przyjęto powtarzalność dostaw towaru (odsortu) i ustalono dla nich okresy rozliczeniowe. W konsekwencji nie wystąpiła konieczność określenia „daty zakończenia dostawy”, o której mowa w treści art. 106e ust. 1 pkt 6 ustawy.

W ocenie tut. Organu, na wystawionej przez Państwa fakturze dokumentującej dostawę odsortu powinna być wykazana - zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 6 ustawy, nie data zakończenia dostawy towaru, a data dokonania dostawy towaru – tj. data w której doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem – odsortem jak właściciel na rzecz kontrahenta. Był to moment, w którym podjęli Państwo ustalenia, że niewydana część surowca zostanie przez kontrahenta nabyta. Dopiero wtedy doszło do przeniesienia ekonomicznego władztwa nad towarem – odsortem w taki sposób, aby kontrahent jako nabywca, mógł nim dysponować podobnie jak właściciel. W tej dacie doszło do przeniesienia praktycznej kontroli nad towarem (odsortem) i możliwością dysponowania nim na rzecz kontrahenta, a więc doszło do przejścia na kontrahenta korzyści i ciężarów związanych z tym towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru. Do tego momentu, mimo uprzedniego wydania towaru kontrahentowi (jak wynika z opisu sprawy w sierpniu i we wrześniu 2021 r.), w sensie ekonomicznym to Państwo posiadali ekonomiczne władztwo nad towarem. Wskazuje na to opis sprawy, w tym sposób rozliczeń w ramach dotychczasowego modelu współpracy gospodarczej, w ramach którego kontrahent rozliczał się z Państwem niezwłocznie po zakończonej produkcji z całości towaru - w tym z odsortu. Dotychczas w ramach rozliczeń kontrahent przetwarzał surowiec i przekazywał go Państwu w postaci gotowego produktu oraz resztek, których nie mógł wykorzystać w celach produkcyjnych (odsortu). Istotne jest to, że w dotychczasowym modelu współpracy, jak wynika z opisu sprawy - oczekiwali Państwo, że odsort, który został ujęty w rozliczeniu produkcji (jednak nie wydany) zostanie przez kontrahenta ostatecznie zwrócony (gdyż surowiec powierzony, jak i ostateczny produkt stanowił Państwa własność, a udział kontrahenta sprowadzał się do przetworzenia surowca w określony produkt). Tym samym, dopiero w momencie, w którym podjęli Państwo ustalenia, że niewydana część surowca zostanie przez kontrahenta nabyta, doszło do przeniesienia ekonomicznego władztwa nad towarem – odsortem w taki sposób, aby kontrahent jako nabywca, mógł nim dysponować podobnie jak właściciel.

A zatem zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 6 ustawy, na wystawionych fakturach dokumentujących dokonanie dostawy odsortu na rzecz kontrahenta, powinni Państwo wykazać nie datę zakończenia dostawy, a datę dokonania dostawy towaru - tzn. datę, w której podjęli Państwo ustalenia, że niewydana część surowca zostanie przez kontrahenta nabyta. Z treści wniosku wynika ponadto, że wystawione faktury w obecnym kształcie, nie są związane z samą dostawą, czy też z zakończeniem dostawy surowca do kontrahenta, a zawarte porozumienie nie miało formy pisemnej oraz nie obejmowało swym zakresem momentu wykonania dostawy.

Zauważyć należy, że w sytuacji, gdy po wystawieniu faktury następują zdarzenia gospodarcze mające wpływ na treść pierwotnej faktury lub faktura zawiera błędy, ustawodawca wskazuje na możliwość skorygowania tej faktury przez wystawienie faktury korygującej.

Na podstawie art. 106j ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 27 grudnia 2021 r.:

W myśl art. 106j ust. 2 ustawy, w ww. brzmieniu:

Z ww. przepisów wynika, że jeżeli po wystawieniu faktury pierwotnej wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść tej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik wystawia w takim przypadku fakturę korygującą. Fakturę korygującą wystawia się m.in. w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Zatem, co do zasady, korygowanie treści pierwotnie wystawionej faktury powinno nastąpić przez wystawienie przez sprzedawcę faktury korygującej. Faktura korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego dokumentu. Zatem, istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych, tak aby dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych.

Dane jakie powinna zawierać faktura korygująca są wskazane w ww. art. 106j ust. 2 ustawy.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie wystawione przez Państwa faktury ze wskazaną datą sprzedaży: 8 i 22 listopada 2019 r. mogą zostać skorygowane w zakresie dotyczącym daty dokonania sprzedaży.

Przy czym, końcowo należy zauważyć, że korekty faktur można dokonać z uwzględnieniem okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

A zatem Państwa stanowisko, należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania postanowienia, tj. 27 października 2021 r.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.