Interpretacja 0114-KDIP4-2.4012.51.2026.1.MMA

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT sprzedaży działek o nr 1, 2, 3, 4 oraz 5.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest właścicielem niezabudowanych działek o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4oraz 5, położonych w miejscowości (...), gmina (...), w rejonie ul. (...). Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Przedmiotowe działki powstały w wyniku podziału działek macierzystych o numerach ewidencyjnych 6, 7, 8, 9 oraz 10, które na dzień wejścia w życie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są niezabudowane. Podział nieruchomości został zatwierdzony decyzją Burmistrza (...) Nr (...) z 3 marca 2020 r., w której wskazano przeznaczenie działek o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4oraz 5, jako 1ZP (tereny ogólnodostępnej zieleni urządzonej). W miejscowym planie ogólnym dla miasta (...), uchwalonym uchwałą Nr (...) z 24 marca 1986 r., obszar obejmujący przedmiotowe działki oznaczony był symbolem (...), co odpowiadało terenom upraw RSP, oczyszczalni oraz zbiornika wodnego, z zakazem wznoszenia nowej zabudowy. Plan ten obowiązywał do 31 grudnia 2003 r. Po wygaśnięciu planu z 1986 r. z dniem 1 stycznia 2004 r. powstała luka planistyczna trwająca do 17 stycznia 2018 r., w trakcie której obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W okresie luki planistycznej kolejne studia, uchwalone w latach 2006 oraz 2009, przewidywały dla przedmiotowego rejonu funkcje PU (tereny produkcyjno- usługowe) oraz częściowo MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Studium uchwalone 29 października 2014 r. lokowało przedmiotową nieruchomość w strefie C3 - rozwoju funkcji mieszkaniowej w sąsiedztwie terenów chronionych, co oznaczało tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części wsi (...) został uchwalony 22 listopada 2017 r. uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w (...) i wszedł w życie 17 stycznia 2018 r. Zgodnie z wypisami z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego („MPZP”), działki o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4oraz 5 znajdują się w obszarze oznaczonym symbolem 1ZP - tereny ogólnodostępnej zieleni urządzonej. Zgodnie z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, działki o nr 1, 2, 3, 4, 5 zostały zakwalifikowane jako tereny 1ZP, na których dopuszcza się realizację elementów zagospodarowania, w tym: ścieżek pieszych i rowerowych, placów zabaw i rekreacyjnych, terenowych urządzeń sportu i rekreacji, oświetlenia parkowego, małej retencji wodnej oraz sieci infrastruktury inżynieryjnej i inżynieryjnych urządzeń sieciowych. Powyższe oznacza, że przedmiotowy teren może zostać zabudowany w zakresie dopuszczonych urządzeń i infrastruktury. W konsekwencji, działki te zgodnie z obecnie obowiązującym MPZP mogą być zabudowane w zakresie określonym w planie. Na obecnym etapie, Gmina (...) jest zobowiązana do wykupu przedmiotowych nieruchomości na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 2 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Gmina (...) poinformowała Wnioskodawcę o wykupie przedmiotowych działek w maju 2024 r. Z uwagi jednak na pozostawanie przez Gminę (...) w zwłoce z realizacją obowiązku wykupu, Wnioskodawca rozważa możliwość zbycia przedmiotowych działek na rzecz inwestora prywatnego. Niezależnie od wyboru jednego z powyższych wariantów, Wnioskodawca zakłada, że w przyszłości dokona sprzedaży przedmiotowych działek w ramach prowadzonej działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Pytanie

Czy sprzedaż niezabudowanych działek o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4, 5 zdefiniowanych w MPZP jako 1ZP, tereny ogólnodostępnej zieleni urządzonej, będzie podlegać zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Sprzedaż niezabudowanych działek o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4, 5 zdefiniowanych w MPZP jako 1ZP, tereny ogólnodostępnej zieleni urządzonej, nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, gdyż są to tereny budowlane, a w konsekwencji Wnioskodawca powinien wykazać obrót opodatkowany 23% stawką VAT.

Uzasadnienie.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług („VAT”), podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach, rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W świetle przytoczonych powyżej przepisów grunt spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż traktowana jest jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Należy wskazać, że czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może być albo opodatkowana podatkiem VAT, albo korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku VAT dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy o VAT.

Według art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku VAT dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane.

Zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych, rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu, należy do zadań własnych gminy.

Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1)  lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2)  sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku - decyzja o warunkach zabudowy jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

Zgodnie z obecnie obowiązującym MPZP, wszystkie działki objęte zakresem wniosku zostały zakwalifikowane jako tereny 1ZP, tj. tereny ogólnodostępnej zieleni urządzonej, które mogą zostać zabudowane.

Kluczowe jest bowiem to, że MPZP dla 1ZP dopuszcza realizację elementów zagospodarowania, w tym w szczególności: ścieżek pieszych i rowerowych, placów zabaw i rekreacyjnych, terenowych urządzeń sportu i rekreacji, oświetlenia parkowego, małej retencji wodnej oraz sieci infrastruktury inżynieryjnej i inżynieryjnych urządzeń sieciowych.

W konsekwencji, MPZP przewiduje możliwość realizacji obiektów i urządzeń, które z perspektywy prawa budowlanego mają charakter obiektów budowlanych (np. obiekty liniowe/komunikacyjne, sieci techniczne, urządzenia infrastrukturalne, elementy małej architektury). Tego rodzaju dopuszczenie oznacza, że grunt jest „przeznaczony pod zabudowę” w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT.

W tym miejscu Wnioskodawca wskazuje, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen, „teren budowlany” oznacza „każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.

Zatem również w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości za teren budowlany uznać można jedynie taki teren, który na mocy regulacji prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Ponadto, należy podkreślić, że przy dokonywaniu oceny, czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę nie można kierować się wyłącznie jego podstawowym przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, lecz należy również wziąć pod uwagę jego przeznaczenie uzupełniające, wynikające z tego planu.

Definiując bowiem w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, teren budowlany wskazuje, że decydujące znaczenie mają m.in. zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zawężając przy tym, że chodzi wyłącznie o podstawowe przeznaczenie określone w tym planie.

Rozpatrując pojęcie „gruntów przeznaczonych pod zabudowę”, należy odwołać się do definicji zawartych w ustawie z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

W myśl art. 3 pkt 1, 2, 3, 3a i 4 ustawy - Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o:

·      obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych;

·      budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;

·      budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;

·      obiekcie liniowym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.

·      obiekcie małej architektury - należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki.

Zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.

Jak wcześniej wskazano, elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane. Przy ocenie, czy przedmiotowy teren stanowi teren budowlany nie wystarczy analiza jego podstawowego przeznaczenia określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić należy, że w treści art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, który definiuje pojęcie terenu budowlanego, ustawodawca odwołał się do przeznaczenia terenu zawartego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do konkretnej nieruchomości (działki), a nie wyłącznie do podstawowej funkcji przeznaczenia terenu określonej w tym planie.

Ustawodawca nie uzależnił zatem charakteru terenu od głównego celu, jaki teren będący przedmiotem opodatkowania VAT ma spełniać, lecz zwolnienie od opodatkowania VAT zależy od możliwości dokonania zabudowy wskazanego terenu. Uwzględnić bowiem należy również zapisy dotyczące przeznaczenia dopuszczalnego tego terenu, w którym ustalono możliwość lokalizacji obiektów (np. obiekty małej architektury co jest nieodzownym elementem placów zabaw czy parków w tym m.in. ławek czy koszy na śmieci). Możliwość wybudowania na gruncie obiektów budowlanych, wynikająca z zapisów przeznaczenia dopuszczalnego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznacza, że grunt ten w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT stanowi teren budowlany.

Powyższe podejście zostało wprost potwierdzone, m.in. w interpretacji Dyrektora KIS z 8 kwietnia 2025 r., nr. 0111-KDIB3-1.4012.75.2025.2.AB, dotyczącej terenów ZP (zieleń urządzona), gdzie organ zaakceptował stanowisko, że z uwagi na dopuszczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego urządzeń infrastruktury/rekreacji (w tym obiektów budowlanych w ramach funkcji dopuszczalnej), dostawa nie korzysta ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Analogicznie Dyrektor KIS w interpretacji z 26 marca 2024 r., nr. 0113-KDIPT1- 3.4012.41.2024.2.AG, wskazał, że dla uznania terenu za budowlany bez znaczenia jest, czy możliwość zabudowy wynika z przeznaczenia podstawowego czy uzupełniającego - wystarczające jest, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza realizację zabudowy/obiektów budowlanych, co wyłącza zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Dodatkowo, z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 września 2024 r., nr 0111-KDIB3-1.4012.476.2024.1.IK, wynika, że organ nie zaakceptował zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT w odniesieniu do części działki przeznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako „zieleń urządzona”, przyjmując, iż dla oceny spełnienia przesłanek zwolnienia rozstrzygające znaczenie mają ustalenia planu – w tym dopuszczenie realizacji obiektów/urządzeń - co prowadzi do kwalifikacji gruntu jako „terenu budowlanego” w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT.

Mając na uwadze, że w przypadku działek o nr 1, 2, 3, 4oraz 5, MPZP (1ZP) dopuszcza realizację infrastruktury i urządzeń wymagających robót budowlanych (w tym sieci infrastruktury inżynieryjnej oraz urządzeń sieciowych), należy uznać, że są to grunty przeznaczone pod zabudowę w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, tj. tereny budowlane.

W konsekwencji planowana sprzedaż wskazanych działek nie będzie korzystała ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT i będzie stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu VAT na zasadach ogólnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo właścicielem niezabudowanych działek o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4oraz 5. Są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Zgodnie z wypisami z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działki o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4oraz 5 znajdują się w obszarze oznaczonym symbolem 1ZP - tereny ogólnodostępnej zieleni urządzonej. Zgodnie z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, działki o nr 1, 2, 3, 4, 5 zostały zakwalifikowane jako tereny 1ZP, na których dopuszcza się realizację elementów zagospodarowania, w tym: ścieżek pieszych i rowerowych, placów zabaw i rekreacyjnych, terenowych urządzeń sportu i rekreacji, oświetlenia parkowego, małej retencji wodnej oraz sieci infrastruktury inżynieryjnej i inżynieryjnych urządzeń sieciowych.

Na obecnym etapie, Gmina (...) jest zobowiązana do wykupu przedmiotowych nieruchomości na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 2 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Gmina (...) poinformowała Państwa o wykupie przedmiotowych działek w maju 2024 r. Z uwagi jednak na pozostawanie przez Gminę (...) w zwłoce z realizacją obowiązku wykupu, rozważają Państwo możliwość zbycia przedmiotowych działek na rzecz inwestora prywatnego. Niezależnie od wyboru jednego z powyższych wariantów, zakładają Państwo, że w przyszłości dokonają sprzedaży przedmiotowych działek w ramach prowadzonej działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż niezabudowanych działek o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4, 5 zdefiniowanych w MPZP jako 1ZP, tereny ogólnodostępnej zieleni urządzonej, będzie podlegać zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Mając na uwadze fakt, że są Państwo Spółką będącą podatnikiem podatku VAT, w analizowanej sprawie sprzedaż przez Państwa działek o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4, 5, będzie stanowiła dostawę dokonywaną przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

Zbycie przez Państwa działek o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4, 5, będzie stanowić dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:

Przez tereny budowlane – w świetle art. 2 pkt 33 ustawy – rozumie się:

Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy, pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane – są zwolnione od podatku.

Według art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku, decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

W związku z tym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.

Analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) innych niż tereny budowlane. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane.

Z okoliczności sprawy wynika, że zgodnie z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, działki o nr 1, 2, 3, 4, 5 zostały zakwalifikowane jako tereny 1ZP, na których dopuszcza się realizację elementów zagospodarowania, w tym: ścieżek pieszych i rowerowych, placów zabaw i rekreacyjnych, terenowych urządzeń sportu i rekreacji, oświetlenia parkowego, małej retencji wodnej oraz sieci infrastruktury inżynieryjnej i inżynieryjnych urządzeń sieciowych.

A zatem, należy stwierdzić, że skoro dla działek o nr 1, 2, 3, 4, 5, MPZP dopuszcza realizację elementów zagospodarowania, w tym ścieżek pieszych i rowerowych, placów zabaw i rekreacyjnych, terenowych urządzeń sportu i rekreacji, oświetlenia parkowego, małej retencji wodnej oraz sieci infrastruktury inżynieryjnej i inżynieryjnych urządzeń sieciowych, to tym samym ww. działki stanowią teren budowlany, zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług.

W rezultacie, wskazać należy, że sprzedaż działek o nr 1, 2, 3, 4, 5, nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Tym samym, będzie opodatkowana przy zastosowaniu właściwej stawki podatku.

W konsekwencji, uznałem Państwa stanowisko za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

W interpretacji indywidualnej nie poddawano ocenie, czy sprzedaż przez Państwa działek o nr 1, 2, 3, 4oraz 5, będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, gdyż nie było to przedmiotem wniosku, nie zadano pytania w tym zakresie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.