Podatnik prowadzi działalność gospodarczą od 1 maja 2024 roku, obejmującą organizację kolonii, obozów i półkolonii dla dzieci. Kolonie organizowane są z noclegiem w wynajętej bazie, natomiast półkolonie odbywają się bez noclegów. Wszystkie formy wypoczynku są zgłaszane kuratorowi oświaty, podlegają nadzorowi i kontroli kuratorium, a podatnik jest wpisany do Centralnej Ewidencji Organizatorów…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest:
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
24 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 3 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku VAT usług organizacji kolonii/obozów i półkolonii (pytanie nr 1 wniosku). Uzupełnił go Pan pismem z 3 września 2025 r. (wpływ 4 września 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Podatnik od 1 maja 2024 roku prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, która polega na wypożyczaniu i dzierżawie sprzętu rekreacyjnego i sportowego i jest sklasyfikowana wg PKD kodem 77.21.Z. Pozostałe kody PKD to:
79 12.Z Działalność organizatorów turystyki,
79.90.Z Pozostała działalność usługowa w zakresie rezerwacji oraz działalności z nią związane,
81.21.Z Niespecjalistyczne sprzątanie budynków,
81.30.Z Działalność usługowa związana z zagospodarowaniem terenów zieleni,
82.30.Z Działalność związana z organizacją targów, wystaw i kongresów,
85.51.Z Pozostałe formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych,
85.59.D Pozostałe pozaszkolne formy edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane.
93.19.Z Działalność sportowa, gdzie indziej niesklasyfikowana.
Podatnik jest czynnym podatnikiem VAT
Wnioskodawca m.in. organizuje kolonie i półkolonie dla dzieci w okresie wakacyjnym.
1. Kolonie/obozy - dla dzieci w okresie wakacyjnym.
Organizowane przez Wnioskodawcę kolonie są zgłaszane kuratorowi oświaty i ich realizacja podlegała nadzorowi i kontroli przez kuratorium. W czasie pobytu na kolonii dzieci pod nadzorem kadry opiekuńczej i wychowawczej Wnioskodawcy, realizują zajęcia sportowe i rekreacyjne połączone z wypoczynkiem.
Organizowane przez Wnioskodawcę kolonie stanowią usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty zgodnie z art. 92a ust 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. O systemie oświaty oraz rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży. Opiekunowie ponoszą koszt udziału dzieci w koloniach i półkoloniach organizowanych przez Wnioskodawcę. Odbiorcami świadczonych przez Wnioskodawcę usług są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej.
Kolonie odbywają się z noclegiem w wynajętej bazie.
Wnioskodawca dokonuje zgłoszeń wypoczynku do bazy wypoczynku prowadzonej przez Ministerstwo Edukacji i Nauki. Zgłoszenie wypoczynku do bazy wypoczynku dokonywane jest najpóźniej na 21 dni przed terminem rozpoczęcia kolonii - każdy z turnusów jako osobne zgłoszenie.
Wnioskodawca jest wpisany do Centralnej Ewidencji Organizatorów Turystyki i Przedsiębiorców Ułatwiających Nabywanie Powiązanych Usług Turystycznych prowadzonego przez Marszałka Województwa (…) pod nr wpisu do rejestru (…), nr ewidencyjny (…).
Celem organizowanych przez Wnioskodawcę kolonii jest „wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju, w szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku” - art. 92a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.
Usługi nabywane od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści uczestników to w przypadku kolonii: śniadanie, obiad, podwieczorek, kolacja, bilety komunikacji, bilety wstępu do atrakcji (np. basen, kino, wystawa).
Zakupione usługi (catering, transport, zakup biletów wstępu, wynajem pomieszczeń) są ściśle związane z organizacją kolonii.
W ramach organizacji kolonii, Wnioskodawca zapewnia lokal, w którym odbywają się zajęcia, opiekę wychowawców, zajęcia wychowawcze i edukacyjne, sprzęt niezbędny do odbywania zajęć, organizuje wyżywienie, które nabywa od podmiotów zewnętrznych, organizuje atrakcje, które nabywa od podmiotów zewnętrznych, np. basen, kino, wystawa, dojazd na miejsce atrakcji (np. bilety komunikacji, wynajem autokaru). W trakcie tych atrakcji Wnioskodawca zapewnia opiekę nad uczestnikami.
2. Półkolonie - dla dzieci w okresie wakacyjnym.
Organizowane przez Wnioskodawcę półkolonie są zgłaszane kuratorowi oświaty i ich realizacja podlegała nadzorowi i kontroli przez kuratorium. W czasie pobytu na półkoloniach dzieci pod nadzorem kadry opiekuńczej i wychowawczej Wnioskodawcy, realizują zajęcia sportowe i rekreacyjne połączone z wypoczynkiem.
Organizowane przez Wnioskodawcę półkolonie stanowią usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży. Opiekunowie ponoszą koszt udziału dzieci w półkoloniach organizowanych przez Wnioskodawcę. Odbiorcami świadczonych przez Wnioskodawcę usług są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej.
Półkolonie odbywają się bez noclegów.
Wnioskodawca dokonuje zgłoszeń wypoczynku do bazy wypoczynku prowadzonej przez Ministerstwo Edukacji i Nauki. Zgłoszenie wypoczynku do bazy wypoczynku dokonywane jest najpóźniej na 14 dni przed terminem rozpoczęcia kolonii - każdy z turnusów jako osobne zgłoszenie.
Wnioskodawca jest wpisany do Centralnej Ewidencji Organizatorów Turystyki i Przedsiębiorców Ułatwiających Nabywanie Powiązanych Usług Turystycznych prowadzonego przez Marszałka Województwa (…) pod nr wpisu do rejestru (…), nr ewidencyjny (…).
Celem organizowanych przez Wnioskodawcę półkolonii jest „wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju, w szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku” - art. 92a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.
Usługi nabywane od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści uczestników to w przypadku półkolonii: obiad, podwieczorek, bilety komunikacji, bilety wstępu do atrakcji (np. basen, kino, wystawa). Zakupione usługi (catering, transport, zakup biletów wstępu, wynajem pomieszczeń) są ściśle związane z organizacją półkolonii.
W ramach organizacji półkolonii, Wnioskodawca zapewnia lokal, w którym odbywają się zajęcia, opiekę wychowawców, zajęcia wychowawcze i edukacyjne, sprzęt niezbędny do odbywania zajęć, organizuje wyżywienie, które nabywa od podmiotów zewnętrznych, organizuje atrakcje, które nabywa od podmiotów zewnętrznych np. basen, kino, wystawa, dojazd na miejsce atrakcji (np. bilety komunikacji, wynajem autokaru). W trakcie tych atrakcji Wnioskodawca zapewnia opiekę nad uczestnikami.
3. Eventy jedno i kilkudniowe.
Wnioskodawca organizuje eventy dla osób indywidualnych polegające na organizacji:
Płatnikiem jest indywidualny odbiorca.
4. Eventy jedno i kilkudniowe - dla firm.
Wnioskodawca organizuje eventy dla firm polegające na organizacji:
Płatnikiem jest firma.
5. Eventy dla dzieci i młodzieży podczas roku szkolnego.
Wnioskodawca organizuje eventy dla dzieci i młodzieży uczęszczających do szkoły w ramach wycieczek szkolnych polegających na organizacji:
Uczestnicy ponoszą indywidualny koszt uczestnictwa w evencie.
6. Biwaki - dla dzieci i młodzieży podczas roku szkolnego.
Wnioskodawca organizuje biwaki 2-3 dniowe dla dzieci i młodzieży uczęszczających do szkoły w ramach wycieczek szkolnych polegających na organizacji:
Uczestnicy ponoszą indywidualny koszt uczestnictwa w evencie.
7. Półkolonie - dla dzieci w okresie wakacyjnym finansowane przez Centrum Usług Społecznych Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych.
Organizowane przez Wnioskodawcę półkolonie są zgłaszane kuratorowi oświaty i ich realizacja podlegała nadzorowi i kontroli przez kuratorium. W czasie pobytu na półkoloniach dzieci pod nadzorem kadry opiekuńczej i wychowawczej Wnioskodawcy, realizują zajęcia sportowe i rekreacyjne połączone z wypoczynkiem.
Organizowane przez Wnioskodawcę półkolonie stanowią usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży.
Opiekunowie nie ponoszą kosztu udziału dzieci w półkoloniach organizowanych przez Wnioskodawcę. Odbiorcami świadczonych przez Wnioskodawcę usług są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej.
Półkolonie odbywają się bez noclegu.
Wnioskodawca dokonuje zgłoszeń wypoczynku do bazy wypoczynku prowadzonej przez Ministerstwo Edukacji i Nauki. Zgłoszenie wypoczynku do bazy wypoczynku dokonywane jest najpóźniej na 14 dni przed terminem rozpoczęcia kolonii - każdy z turnusów jako osobne zgłoszenie.
Wnioskodawca jest wpisany do Centralnej Ewidencji Organizatorów Turystyki i Przedsiębiorców Ułatwiających Nabywanie Powiązanych Usług Turystycznych prowadzonego przez Marszałka Województwa (…) pod nr wpisu do rejestru (…). nr ewidencyjny (…).
Celem organizowanych przez Wnioskodawcę półkolonii jest „wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju, w szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku” - art. 92a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.
Usługi nabywane od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści uczestników to w przypadku półkolonii: obiad, podwieczorek, bilety komunikacji, bilety wstępu do atrakcji (np. basen, kino, wystawa). Zakupione usługi (catering, transport, zakup biletów wstępu, wynajem pomieszczeń) są ściśle związane z organizacją półkolonii.
W ramach organizacji półkolonii, Wnioskodawca zapewnia lokal, w którym odbywają się zajęcia, opiekę wychowawców, zajęcia wychowawcze i edukacyjne, sprzęt niezbędny do odbywania zajęć, organizuje wyżywienie, które nabywa od podmiotów zewnętrznych, organizuje atrakcje, które nabywa od podmiotów zewnętrznych np. basen, kino, wystawa, dojazd na miejsce atrakcji (np. bilety komunikacji, wynajem autokaru). W trakcie tych atrakcji Wnioskodawca zapewnia opiekę nad uczestnikami.
8.Usługi rekreacyjne z biletami.
Ta usługa rekreacyjna polega na sprzedaży biletów wejścia na zajęcia kajakowe połączone z ogniskiem z kiełbaskami. Klienci przyjeżdżają na zajęcia kajakowe i ognisko. Zajęcia prowadzone są przez instruktora kajakarstwa.
Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
Celem świadczenia poszczególnych usług w ramach organizacji kolonii/obozów oraz półkolonii jest osiągnięcie przez Pana dodatkowego dochodu. Podmioty wykonujące podobne usługi na Pana terenie, to głównie stowarzyszenia, kluby sportowe, które korzystają ze zwolnienia od podatku.
W zakresie organizacji kolonii i półkolonii dla dzieci i młodzieży - świadczone przez Pana firmę usługi organizacji półkolonii i kolonii w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywane są w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. W czasie trwania półkolonii oraz kolonii zapewnia Pan wykwalifikowaną kadrę do opieki nad uczestnikami. Półkolonie oraz kolonie wykonuje Pan w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży. Wszystkie kolonie i półkolonie zgłaszane są kuratorowi oświaty i ich realizacja podlega nadzorowi i kontroli przez kuratorium.
W zakresie usług zajęć wychowawczych i edukacyjnych świadczy Pan jako firma wpisana do Rejestru Organizatorów Turystyki - nr wpisu do rejestru 453 z 4 kwietnia 2023 r.
Pytanie
Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że organizowane przez podatnika kolonie/obozy, półkolonie oraz dostawa towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane korzystają ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT? (stan faktyczny punkt nr 1, 2 i 7).
Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie doprecyzowane w piśmie uzupełniającym)
Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, organizowane przez Wnioskodawcę półkolonie oraz dostawa towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane korzystają ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT.
Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług: stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane: w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 900, 1672, 1718 i 2005), przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat.
Dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT na podstawie ww. przepisów istotne jest spełnienie zawartych w tych przepisach warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty.
Zgodnie z zapisami ustawy o systemie oświaty, ilekroć jest mowa o wypoczynku należy, przez to rozumieć wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku.
Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty, organizatorami wypoczynku mogą być: szkoły i placówki, przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2211); osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, organizujące wypoczynek w celu: niezarobkowym albo zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej, o której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.
Zgodnie z art. 92c ust. 2, organizator wypoczynku zapewnia: bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku, w szczególności organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie spełniającym wymagania ochrony przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz warunki higieniczno-sanitarne, określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, ochronie środowiska i Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w przypadku wypoczynku z udziałem dzieci i młodzieży niepełnosprawnej - organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie dostosowanym do potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności uczestników wypoczynku; kadrę wypoczynku, którą stanowią: kierownik wypoczynku i wychowawcy wypoczynku spełniający warunki, o których mowa w art 92p ust. 1-6: liczba wychowawców wypoczynku jest odpowiednia do liczby uczestników wypoczynku, w zależności od programu wypoczynku i realizowanych zajęć - trenerzy i instruktorzy sportu, rekreacji, animacji kulturalno-oświatowej, lektorzy języka i inne osoby prowadzące zajęcia podczas wypoczynku, które spełniają następujące warunki: mają ukończone 18 lat, posiadają co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz posiadają wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do realizowanych zajęć; dostęp do opieki medycznej; program wypoczynku i zajęcia dostosowane do wieku, zainteresowań i potrzeb uczestników, ich stanu zdrowia, sprawności fizycznej i umiejętności; żywienie zgodne z zasadami higieny żywienia określonymi w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2023 r. poz. 1448); bezpieczne korzystanie z wyznaczonego obszaru wodnego zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 714); bezpieczne przebywanie w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1154).
Ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych wymagań co do formy prawnej ani też warunków organizacyjno-finansowych, które powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej.
W myśl art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty, organizator wypoczynku jest obowiązany zgłosić kuratorowi oświaty właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania organizatora wypoczynku zamiar zorganizowania wypoczynku, z zastrzeżeniem art. 92e ust. 1.
Wnioskodawca w okresie wakacyjnym oraz w ferii organizuje wypoczynek dla dzieci powiązany z zajęciami sportowymi – półkolonie. Organizowane półkolonie zgłaszane są w ustawowych terminach właściwemu kuratorium oświaty według procedury określonej przez przepisy ustawy o systemie oświaty oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży.
Wypoczynek organizowany jest z zachowaniem wszelkich wytycznych i wymogów określonych przepisami prawa o systemie oświaty i podlega nadzorowi kuratora oświaty, w czasie trwania imprez zapewnia opiekę nad dziećmi, wyżywienie oraz zajęcia sportowe. W trakcie trwania turnusu, w określonych godzinach dziennych dzieci przebywają pod opieką wychowawców i realizują plan półkolonii.
Analizując powołane wyżej regulacje prawne należy zauważyć, że zwolnienie od podatku VAT, określone w art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy o VAT, ma charakter podmiotowo-przedmiotowy, zatem warunkiem jego zastosowania jest to, aby dany podmiot wykonywał usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą w formach i na zasadach określonych w odpowiednich przepisach, tj. w przepisach o pomocy społecznej oraz w przepisach o systemie oświaty.
Zdaniem Wnioskodawcy, półkolonie obejmują swym zakresem usługę w zakresie opieki. Ponadto Wnioskodawca spełnia wymagania przewidziane w ww. rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży w zakresie form i zasad tego wypoczynku, gdyż organizowane półkolonie podlegają nadzorowi kuratora oświaty. Wnioskodawca organizuje półkolonie z zachowaniem wszelkich wymagań określonych przez przepisy prawa o systemie oświaty.
Zatem świadczone przez Wnioskodawcę usługi organizacji półkolonii dla dzieci, których głównym celem jest opieka nad uczestnikami, korzystają ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT.
Z treści powyższego przepisu wynika także, że zakresem określonego w nim zwolnienia jest objęta nie tylko opieka nad dziećmi, ale również dostawa towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związanych - pod warunkiem jednak, że są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej i ich głównym celem nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez Wnioskodawcę, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności, w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.
Z okoliczności sprawy wynika, że usługi te stanowią usługę kompleksową i obejmują opiekę nad dziećmi, wyżywienie i zajęcia sportowe. Zakupione usługi (catering, transport, zakup biletów wstępu czy wynajem pomieszczeń) są ściśle związane z organizacją półkolonii/kolonii/obozów i służą finalnie do świadczenia przez Wnioskodawcę usługi własnej. Usługi dodatkowe stanowią elementy składowe świadczonej przez Wnioskodawcę usługi całościowej w zakresie organizacji półkolonii i ich zakup jest niezbędny do jej realizacji. Ponadto zakupione usługi dodatkowe nie stanowią usług, z których Wnioskodawca osiąga dodatkowy dochód oraz Wnioskodawca nie wykonuje tych usług jako działanie konkurencyjne w stosunku do podmiotów niekorzystających ze zwolnienia od podatku VAT.
Prawidłowe jest stanowisko, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, organizowane przez Pana kolonie oraz obozy korzystają ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT. Zarówno w treści ustawy o VAT, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest:
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.
W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku. Zwolnienie od podatku jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.
Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy:
Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane:
a) w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz.U. z 2024 r. poz. 737, z późn. zm.),
b) przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat.
Zgodnie z art. 43 ust. 17 ustawy:
Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli:
1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.
W świetle ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy należy stwierdzić, że jeżeli świadczone usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi opieki będą objęte zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.
Dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisów istotne jest spełnienie zawartych w tych przepisach warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 881 ze zm.):
Ilekroć w art. 92b-92t i art. 96a jest mowa o wypoczynku, należy przez to rozumieć wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku..
Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty:
Organizatorami wypoczynku mogą być:
1) szkoły i placówki;
2) przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2211);
3) osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, organizujące wypoczynek w celu:
a) niezarobkowym albo
b) zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej, o której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.
Zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty:
Organizator wypoczynku zapewnia:
1) bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku, w szczególności organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie spełniającym wymagania ochrony przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz warunki higieniczno-sanitarne, określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, ochronie środowiska i Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w przypadku wypoczynku z udziałem dzieci i młodzieży niepełnosprawnej - organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie dostosowanym do potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności uczestników wypoczynku;
2) kadrę wypoczynku, którą stanowią:
a) kierownik wypoczynku i wychowawcy wypoczynku spełniający warunki, o których mowa w art. 92p ust. 1-6; liczba wychowawców wypoczynku jest odpowiednia do liczby uczestników wypoczynku,
b) w zależności od programu wypoczynku i realizowanych zajęć - trenerzy i instruktorzy sportu, rekreacji, animacji kulturalno-oświatowej, lektorzy języka i inne osoby prowadzące zajęcia podczas wypoczynku, które spełniają następujące warunki:
‒ mają ukończone 18 lat,
‒ posiadają co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,
‒ posiadają wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do realizowanych zajęć;
3) dostęp do opieki medycznej:
a) w ramach świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 146, z późn. zm.) lub
b) na podstawie umowy zawartej z lekarzem, pielęgniarką lub ratownikiem medycznym;
4) program wypoczynku i zajęcia dostosowane do wieku, zainteresowań i potrzeb uczestników, ich stanu zdrowia, sprawności fizycznej i umiejętności;
5) żywienie zgodne z zasadami higieny żywienia określonymi w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2023 r. poz. 1448);
6) bezpieczne korzystanie z wyznaczonego obszaru wodnego zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 714);
7) bezpieczne przebywanie w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1154).
Należy w tym miejscu zauważyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej.
W myśl art. 92d ust. 1 i ust. 2 ustawy o systemie oświaty:
1. Organizator wypoczynku jest obowiązany zgłosić kuratorowi oświaty właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania organizatora wypoczynku zamiar zorganizowania wypoczynku, z zastrzeżeniem art. 92e ust. 1.
2. Organizator wypoczynku posiadający siedzibę lub miejsce zamieszkania poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgłasza zamiar zorganizowania wypoczynku kuratorowi oświaty właściwemu ze względu na lokalizację wypoczynku.
W świetle art. 92t pkt 1 ustawy o systemie oświaty:
Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia termin złożenia zgłoszenia wypoczynku, o którym mowa w art. 92d ust. 1, jego formę, dokumenty dołączane do zgłoszenia oraz wzór tego zgłoszenia, mając na uwadze potrzebę prawidłowego realizowania przez kuratora oświaty obowiązków związanych z umieszczeniem zgłoszenia wypoczynku w bazie wypoczynku.
Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 452 ze zm.):
Organizator wypoczynku zgłasza kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania wypoczynku:
1) w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii letnich oraz wiosennej przerwy świątecznej - od dnia 1 marca w roku szkolnym, w którym organizowany jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą - nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku;
2) w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii zimowych oraz zimowej przerwy świątecznej - od dnia 1 października w roku szkolnym, w którym organizowany jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą - nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku.
Natomiast w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży:
W przypadkach uzasadnionych względami społecznymi organizator wypoczynku może zgłosić kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania wypoczynku po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, nie później jednak niż na 7 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku.
W opisie sprawy podał Pan informacje, z których wynika, że organizuje Pan m.in. kolonie/obozy dla dzieci w okresie wakacyjnym, półkolonie dla dzieci w okresie wakacyjnym oraz półkolonie dla dzieci w okresie wakacyjnym finansowane przez Centrum Usług Społecznych Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych.
W zakresie kolonii/obozów dla dzieci w okresie wakacyjnym wskazał Pan, że:
W zakresie półkolonii dla dzieci w okresie wakacyjnym w okresie wakacyjnym (finansowanych przez opiekunów oraz finansowanych przez CUS) wskazał Pan, że:
Ponadto wskazał Pan, że w zakresie organizacji kolonii i półkolonii dla dzieci i młodzieży - świadczone przez Pana firmę usługi organizacji półkolonii i kolonii w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywane są w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. W czasie trwania półkolonii oraz kolonii zapewnia Pan wykwalifikowaną kadrę do opieki nad uczestnikami. Półkolonie oraz kolonie wykonuje Pan w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży. Wszystkie kolonie i półkolonie zgłaszane są kuratorowi oświaty i ich realizacja podlega nadzorowi i kontroli przez kuratorium.
Pana wątpliwości dotyczą możliwości zwolnienia od podatku VAT usług organizacji kolonii/obozów oraz półkolonii.
Usługi organizacji półkolonii należy odróżnić od usług organizacji kolonii, które - co do zasady - wiążą się z organizacją wyjazdu (podróży) i pobytu dzieci i młodzieży poza miejscem zamieszkania w celu wypoczynku, a tym samym mogą wpisywać się w zakres usług turystycznych, o których mowa w art. 119 ust. 1 ustawy o VAT.
Organizacja kolonii wiąże się - co do zasady - z organizacją wyjazdu i pobytu dzieci i młodzieży poza miejscem zamieszkania, a celem takiego wyjazdu jest przede wszystkim ich wypoczynek. Stąd rozważenia wymaga czy tego typu wyjazd nie nabiera cech charakterystycznych dla usług turystycznych, o których mowa w art. 119 ust. 1 ustawy o VAT. Pod pojęciem „usług turystyki” należy bowiem rozumieć pewien zestaw (pakiet) usług, które w całości składają się na zaspokojenie kompleksowych potrzeb turysty (podróżnego). Celem takiego świadczenia (wyjazdu, w trakcie którego podatnik zapewnia dojazd i pobyt oraz realizację dodatkowych zajęć) jest wypoczynek dzieci i młodzieży, a nie tylko zapewnienie im opieki w trakcie tego wypoczynku. Z kolei podstawowym celem półkolonii jest opieka nad dziećmi i zorganizowanie (zapełnienie) im czasu w trakcie przebywania na półkoloniach. Usługi organizacji półkolonii nie przejawiają cech usług turystycznych, gdyż nie wiążą się z realizacją podróży.
Odnosząc się do możliwości zwolnienia od podatku VAT usług organizacji kolonii/obozów należy wskazać, że w art. 119 ustawy zostały przewidziane szczególne zasady opodatkowania dla usług turystyki.
Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:
Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
W świetle art. 119 ust. 2 ustawy:
Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie.
Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę turystyczną. Użyte w tym przepisie słowa „w szczególności” oznaczają, że jest to katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystycznej również powinny być uwzględnione. Czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.
Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie, jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia marży.
W myśl art. 119 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy:
Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek, przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.
Według art. 119 ust. 3a ustawy:
Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty.
Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.
Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych wg szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1, konieczne jest prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.
Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.) – poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.). Stosownie do powołanego przepisu, transakcje dokonywane przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty. Odnosząc się do treści tekstu Dyrektywy w języku francuskim – „Les opérations effectuées par lagence de voyages pour la réalisation du voyage sont considérées comme une prestation de service unique de lagence de voyages au voyageur”, jak też w języku angielskim – „All transactions performed by the travel agent in respect of a journey shall be treated as a single service supplied by the travel agent to the traveller”, należy stwierdzić, że zdanie to powinno być przetłumaczone jako „Wszystkie transakcje dokonywane przez biura podróży w związku z realizacją podróży (imprezy turystycznej) uznawane są za jedną usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz podróżnego”. Należy zaznaczyć, że wprowadzenie Dyrektywy 2006/112/WE miało na celu m.in. jasne przedstawienie przepisów dyrektyw dotyczących podatku od wartości dodanej.
Zgodnie z definicją Słownika języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, str. 1052 „turystyka” to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania na dłuższy lub krótszy pobyt, wędrówki po obcym terenie w celach krajoznawczych lub zdrowotnych.
Definicję usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących turystyki. I tak, usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne, zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale niesłużące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A. S. Kornak „Ekonomika turystyki” PWN, Warszawa 1979, s. 159).
Inną definicję proponuje S. Wodejko, według którego do usług turystycznych należy zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w celu umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr) turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S. Wodejko „Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej”, Ruch turystyczny – Monografie, Warszawa 1975, z. 15, s. 83).
Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących zaspokojeniu kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch (np. hotel i wyżywienie, przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę jako jeden produkt po określonej cenie (por. J. Altkorn „Marketing w turystyce”, Warszawa 2002 r., s. 99).
Zatem usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez).
Z powyższego wynika, że usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi turystycznej.
Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania, stwierdzić należy, że procedura opodatkowania określona w art. 119 ustawy jest procedurą szczególną, przewidującą uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiąca odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.
Podkreślenia wymaga fakt, iż cytowane przepisy art. 119 ustawy są zbieżne z przepisami Dyrektywy. I tak, zgodnie z art. 306 Dyrektywy:
Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, do transakcji dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników.
Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń nabywanych od innych podatników.
Zgodnie z art. 307 Dyrektywy:
Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty (…).
Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy:
W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.
W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października 2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że:
Głównym celem wprowadzenia uregulowań składających się na szczególną procedurę opodatkowania podatkiem VAT biur podróży było uniknięcie trudności, jakie wynikałyby dla podmiotów gospodarczych ze stosowania ogólnych zasad dyrektywy o podatku VAT do transakcji obejmujących świadczenia nabywane od podmiotów trzecich (zob. podobnie wyrok z dnia 22 października 1998 r. w sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Madgett i Baldwin, Rec. s. I 6229, pkt 33). Zastosowanie zasad ogólnych w odniesieniu do miejsca i podstawy opodatkowania oraz odliczenia podatku naliczonego powodowałoby bowiem praktyczne trudności dla przedsiębiorstw z powodu wielości i lokalizacji świadczonych usług, co mogłoby stanowić dla nich przeszkodę w prowadzeniu działalności (zob. wyrok z dnia 12 listopada 1992 r. w sprawie C-163/91 Van Ginkel, Rec. s. I 5723, pkt 14).
W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).
W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i 308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników. Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży.
Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13 października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:
Artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L. 77/388/WE, obecnie art. 306 Dyrektywy Rady 2006/112/WE) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu gospodarczego, który oferuje usługi takie jak programy „High School” i „College” polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który za zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza świadczenie usług innym podatnikom.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej, że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.
Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:
Jeżeli Spółdzielnia w ramach świadczonej przez nią usługi zapewnia nie tylko dojazd, nocleg, wyżywienie, opiekę sprawowaną przez osoby spełniające wymagania określone przez Ministra Edukacji Narodowej, ale również usługi o charakterze rekreacyjnym i sportowym, między innymi naukę gry w tenisa, jeździectwa, żeglarstwa, tańca, windsurfingu, narciarstwa. Tego typu wyjazdy wykraczają poza zakres pojęcia sprawowania opieki i nabierają cech charakterystycznych dla usług turystycznych, o których jest mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u.
Zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na które składa się szereg usług takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt). Wobec tego, aby daną usługę uznać za usługę turystyki, powinna ona być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia, świadczący usługę musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty.
W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA).
Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.
Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że w odniesieniu do usług organizacji przez Pana kolonii/obozów dla dzieci w okresie wakacyjnym, mamy do czynienia z czynnością złożoną, zawierającą elementy charakterystyczne dla usług turystycznych.
Jak wskazano w powołanym art. 119 ust. 2 ustawy, przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składniki świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie.
W odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że w zakresie organizacji kolonii/obozów działa Pan na rzecz uczestników we własnym imieniu i na własny rachunek oraz nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników. Nabywa Pan w szczególności: wynajem pomieszczeń (nocleg w wynajętej bazie), catering, transport, bilety komunikacji oraz bilety wstępu do atrakcji.
Wymienione wyżej towary i usługi nabywane od innych podatników są ściśle związane z usługą organizacji wypoczynku dla dzieci. Usługi te są niezbędne do wykonania usługi podstawowej, jaką jest organizacja wypoczynku dla dzieci. Czynności wymienione w opisie sprawy stanowią usługę kompleksową w zakresie organizowania kolonii/obozów, w ramach których zapewniane są: lokal, opieka wychowawców, zajęcia wychowawcze i edukacyjne, sprzęt niezbędny do zajęć, wyżywienie, atrakcje, dojazd wynajem pomieszczeń (nocleg w wynajętej bazie), catering, transport, bilety komunikacji oraz bilety wstępu do atrakcji
Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, w odniesieniu do organizowanych przez Pana usług wypoczynku w formie kolonii/obozów dla dzieci należy zauważyć, że zawierają one wszelkie cechy charakterystyczne dla usług turystycznych, dla których ustawa o podatku od towarów i usług określa szczególny sposób opodatkowania przewidziany w art. 119 ustawy.
W związku z tym, że z opisu sprawy wynika, że świadczone przez Pana usługi organizowania wypoczynku w zakresie kolonii dla dzieci składają się również z usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników wypoczynku, zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy. Zatem organizacja opisanych kolonii, w ramach których uczestnikom zapewnione są: lokal, opieka wychowawców, zajęcia wychowawcze i edukacyjne, sprzęt niezbędny do zajęć, wyżywienie, atrakcje, dojazd wynajem pomieszczeń (nocleg w wynajętej bazie), catering, transport, bilety komunikacji oraz bilety wstępu do atrakcji – jest świadczeniem złożonym, składającym się w przeważającej części z towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w konsekwencji stanowi usługi turystyki opodatkowane według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy na zasadzie marży przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.
Jak wyżej wskazano, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a ustawy.
Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które nabywa Pan od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków” do wyświadczenia usługi własnej, która następnie staje się elementem kompleksowej usługi turystycznej.
Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez Pana dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych.
W przypadkach, o których mowa w ust. 5 – na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy – podatnik obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.
W tym miejscu wskazać należy, że ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy korzystają świadczone usługi opieki, jeżeli stanowią usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana jest w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty,
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy korzysta jedynie świadczona przez Pana w ramach ww. usługi organizacji kolonii/obozów dla dzieci usługa w zakresie opieki nad dziećmi wykonywana w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty.
W opisanym przykładzie celem kolonii/obozów dla dzieci jest wypoczynek dla dzieci, a nie tylko zapewnienie im opieki w trakcie tego wypoczynku. Zatem, pozostałe usługi realizowane w ramach organizacji kolonii, których – jak wskazano powyżej – zasadniczym celem jest wypoczynek dla dzieci, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Do tych usług – jako usług turystyki – zastosowanie ma art. 119 ustawy i powinny być one rozliczane na zasadach w nim przewidzianych.
Tym samym Pana stanowisko w zakresie zwolnienia od podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy, usług organizacji kolonii/obozów (część pytania oznaczonego we wniosku nr 1) oceniłem całościowo jako nieprawidłowe.
Pana wątpliwości w sprawie dotyczą również zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy dla świadczonych usług organizacji półkolonii (usługi nr 2 i 7).
Odnosząc się do organizowanych przez Pana półkolonii należy wskazać, że w kontekście powołanych przepisów prawa podatkowego, świadczone przez Pana usługi organizacji półkolonii obejmują swym zakresem usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Zatem korzysta Pan ze zwolnienia na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy w przypadku świadczenia tych usług.
Ponadto z treści art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy wynika także, że zakresem określonego w nim zwolnienia jest objęta nie tylko opieka nad dziećmi i młodzieżą, ale również dostawa towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związanych – pod warunkiem jednak, że są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej i ich głównym celem nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez Pana, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności, w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.
Z opisu sprawy wynika, że usługi nabywane od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści uczestników to w przypadku półkolonii: obiad, podwieczorek, bilety komunikacji, bilety wstępu do atrakcji (np. basen, kino, wystawa). Zakupione usługi (catering, transport, zakup biletów wstępu, wynajem pomieszczeń) są ściśle związane z organizacją półkolonii.
Ponadto, w uzupełnieniu opisu sprawy wskazał Pan, że celem świadczenia poszczególnych usług w ramach organizacji półkolonii jest osiągnięcie przez Pana dodatkowego dochodu. Podmioty wykonujące podobne usługi na Pana terenie, to głównie stowarzyszenia, kluby sportowe, które korzystają ze zwolnienia od podatku.
Zatem, skoro podmioty wykonujące podobne usługi na Pana terenie, to głównie stowarzyszenia, kluby sportowe, które korzystają ze zwolnienia od podatku, to w tym konkretnym przypadku trudno jest uznać, że elementy składowe usługi polegającej na organizacji półkolonii są wykonywane w celu osiągnięcia przez Pana dodatkowego dochodu poprzez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających ze zwolnienia.
Analiza powyższego prowadzi zatem do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki, o których mowa w art. 43 ust. 17 ustawy, wyłączające zwolnienie od podatku i tym samym ww. świadczenia dodatkowe, które są zapewniane przez Pana w ramach organizacji półkolonii, również korzystają ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.
Zatem świadczone przez Pana usługi opieki nad dziećmi w ramach organizacji półkolonii dla dzieci w okresie wakacyjnym w okresie wakacyjnym (finansowanych przez opiekunów oraz finansowanych przez CUS) korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Ponadto wykonywane przez Pana świadczenia dodatkowe, które są zapewniane w ramach organizacji półkolonii, również korzystają ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.
Podsumowując, świadczone przez Pana usługi organizacji półkolonii (usługi 2 i 7) korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.
Zatem, Pana stanowisko w zakresie zwolnienia od podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy, usług organizacji półkolonii (część pytania oznaczonego we wniosku nr 1) oceniłem jako prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Interpretacja dotyczy wniosku wyłącznie w zakresie pytania nr 1. W pozostałym zakresie zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo