Interpretacja 0114-KDIP4-2.4012.670.2021.11.MŻA

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

1.  ponownie rozpatruję sprawę Pana wniosku z 7 września 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 6 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 313/22 (data wpływu prawomocnego orzeczenia 23 marca 2026 r.) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2026 r. sygn. akt I FSK 624/23 (data wpływu orzeczenia 23 lutego 2026 r.) i

2.  stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2021 r. wpłynął Pana wniosek 7 września 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia czy obsługa urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych w postaci komory hiperbarycznej jest zawodem medycznym. Uzupełnił Pan wniosek – w odpowiedzi na wezwanie pismem z 23 listopada 2021 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w CEIDG. Działalność ta prowadzona jest od 5 maja 2014 r. Przedmiotem prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności jest obsługa urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych (tzw. medycznych komór hiperbarycznych). Zgodnie z danymi w CEIDG kod PKD przeważającej działalności gospodarczej to 86.90.E (pozostała działalność w zakresie opieki zdrowotnej, gdzie indziej niesklasyfikowana).

Wnioskodawca opodatkowuje dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm., dalej: „ustawa o PIT”), tj. tzw. podatkiem liniowym. Wnioskodawca obecnie nie jest zarejestrowany jako podatnik podatku od towarów i usług - korzysta ze zwolnienia podatkowego o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm., dalej: „ustawa o VAT”). Wnioskodawca przewiduje, że w przyszłości wartość jego sprzedaży w roku podatkowym (bez kwoty podatku) przekroczy kwotę 200.000 złotych, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, co doprowadzi do wyłączenia prawa do korzystania ze zwolnienia podmiotowego. Obecnie Wnioskodawca świadczy swoje usługi na rzecz placówek, które mają podpisane umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia (NFZ) na świadczenia z tytułu tlenoterapii hiperbarycznej. Na dzień złożenia wniosku usługobiorcami są: A sp. z o.o. w Szpitalu Klinicznym, szpital powiatowy (Zakład Opieki Zdrowotnej (…) oraz (…). Usługobiorcy mogą zmienić się w przyszłości, ale ze względu na specyfikę usług będą to podobne podmioty realizujące świadczenia w zakresie tlenoterapii hiperbarycznej (szpitale, prywatne kliniki itp.). Usługi Wnioskodawcy realizowane są na podstawie zawartych umów zlecenia lub kontraktów. Usługi te Wnioskodawca realizuje samodzielnie. Wnioskodawca nie jest wpisany do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Nie jest też podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej.

Charakterystyka świadczonych usług.

Usługi świadczone przez Wnioskodawcę polegają na obsłudze urządzenia do tlenoterapii hiperbarycznej, co jest równoznaczne z realizacją samej terapii zaleconej pacjentowi przez lekarza. Tlenowa terapia hiperbaryczna jest bardzo efektywną metodą dostarczania tlenu do wszystkich komórek ciała. Opiera się ona na wykorzystaniu ciśnienia wyższego niż atmosferyczne. W ten sposób eliminowane są fizjologiczne bariery przenikania tlenu przez tkanki. Umożliwia to dostarczenie w sposób efektywny tlenu do obszarów źle ukrwionych (np. ran, ognisk udarowych), co w konsekwencji wywołuje szereg zmian w organizmie pozwalających zwalczać lub wspomagać zwalczanie różnych stanów niekorzystnych dla zdrowia. Terapia ta jest wykorzystywana przy leczeniu wielu dolegliwości, przy czym w wielu przypadkach są to zabiegi ratujące życie (np. po zatruciu tlenkiem węgla, urazach zmiażdżeniowych, odmrożeniach, oparzeniach ciała oraz układu oddechowego czy w ciężkich stanach wymagających użycia respiratora). Terapia ma zastosowanie m. in. przy leczeniu nagłej głuchoty idiopatycznej, stopy cukrzycowej, udaru mózgu, stwardnienia rozsianego, choroby dekompresyjnej nurków, zatorów gazowych tętniczych i żylnych, zapalenia błędnika, choroby Leśniowskiego-Crohna, chorób skóry, zgorzeli gazowej i wielu innych. Terapia hiperbaryczna znajduje też zastosowanie w medycynie sportowej oraz w leczeniu depresji i nerwic (leczenie stresu bojowego (…)). Pacjentów korzystających z tlenoterapii hiperbarycznej można podzielić na pacjentów ze schorzeniami przewlekłymi (są to głównie tzw. pacjenci planowi) oraz pacjentów ze schorzeniami ostrymi, dla których tlenoterapia jest zabiegiem ratującym życie (np. zatrucia tlenkiem węgla, oparzenia, odmrożenia, choroba dekompresyjna, zgorzel gazowa, nagła głuchota idiopatyczna). Jednostki chorobowe uzasadniające stosowanie tlenoterapii hiperbarycznej są szczegółowo opisane w przepisach regulujących zakres świadczeń zdrowotnych refundowanych. Tlenowa terapia hiperbaryczna została ujęta na liście świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (rozporządzenie Ministra Zdrowia z 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej - t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 357 ze zm., dalej: „rozporządzenie NFZ”). Zostały one ujęte w załączniku nr 5 („Wykaz świadczeń gwarantowanych w przypadku innych świadczeń ambulatoryjnych oraz warunki ich realizacji”) pod poz. 14 (kod ICD-9: 93.95).

Kwalifikacje zawodowe Wnioskodawcy.

W okresie od 17 marca 2010 r. do 31 marca 2010 r. Wnioskodawca odbył kurs obsługi urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych zorganizowany przez (…). Celem tego kursu było uzyskanie uprawnień do obsługi urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych. Kurs został zakończony wydaniem zaświadczenia o ukończeniu kursu. Podstawą prawną wydania zaświadczenia był §6 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z 3 lutego 2006 r. w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych (Dz. U. Nr 31, poz. 216, dalej: rozporządzenie MEN). 11 września 2021 r. Wnioskodawca będzie uczestniczył w odnowionym kursie z tego samego zakresu organizowanym przez tą samą jednostkę. Wnioskodawca w 2008 r. odbył też szkolenie stanowiskowe w wymiarze 80 godzin na stanowisku operatora komory hiperbarycznej. Szkolenie zostało zakończone egzaminem sprawdzającym znajomość zagadnień teoretycznych i umiejętność ich zastosowania w pracy. W 2019 roku Wnioskodawca odbył kurs doskonalący „(…)” organizowany przez (…), (…), (…). Kurs kończył się sprawdzianem wiedzy objętej programem kursu. Wątpliwości Wnioskodawcy budzi kwalifikacja świadczonych przez niego usług w świetle art. 43 ust. 1 pkt. 19 lit. c) ustawy o VAT.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że wniosek zmierza do dokonania wykładni przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego. Wniosek dotyczy zakwalifikowania usług świadczonych przez Wnioskodawcę jako zawód medyczny w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Co więcej, wniosek dotyczy interpretacji jednej z przesłanek zastosowania zwolnienia podatkowego, które ma swoje podstawy w dyrektywie VAT. W tej sytuacji twierdzenie, że wniosek nie dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego jest zupełnie nieuzasadnione.

Odrębną kwestią pozostaje to, że świetle konstrukcji interpretowanego przepisu dokonanie jego interpretacji wymaga sięgnięcia do przepisów znajdujących się w innych (niepodatkowych) ustawach. Nie jest to jednak okoliczność, która zwalnia organ od wydania interpretacji. W wyroku NSA z 4 listopada 2010 r. (II FSK 1019/09, LEX nr 611450) wyrażono zasadne stanowisko, że „w trosce o swoje bezpieczeństwo prawne, zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać – jak w rozważanym przypadku - wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego, także wówczas, gdy zazębia się ona z innymi unormowaniami prawnymi”. Stanowisko w tej kwestii pozostaje aktualne (podobnie np. wyrok NSA z 16 kwietnia 2021 r., I FSK 612/19, LEX nr 3176133, wyrok WSA w Gdańsku z 19 października 2021 r., I SA/Gd 530/21, LEX nr 3247013, wyrok WSA w Gdańsku z 7 września 2021 r., I SA/Gd 876/21, LEX nr 3228322).

Ponadto za nieuzasadnione należy uznać skierowane w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku takiego wezwanie, które nie dotyczy uzupełnienia braków formalnych (np. brakujących informacji faktycznych), tylko jednoznacznego przesądzenia kwestii, której interpretacja ma dotyczyć czy też zmiany przedmiotu złożonego wniosku.

Pytanie

Czy obsługa urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych w postaci komory hiperbarycznej jest zawodem medycznym w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) ustawy o VAT w zw. z art. art. 132 ust. 1 lit. b i c dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.L 347 z 11.12.2006 r., str. 1, ze zm.)?

Pana stanowisko w sprawie

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach wykonywania zawodów medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (dalej: UOD). Przepis ten stanowi implementację art. 132 ust. 1 lit. b i c dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE.L 347 z 11 grudnia 2006 r., str. 1, ze zm., dalej: „dyrektywa VAT”), zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają transakcje opieki szpitalnej i medycznej oraz ściśle z nimi związane czynności podejmowane przez podmioty prawa publicznego lub, na warunkach socjalnych porównywalnych do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego, przez szpitale, ośrodki medyczne i diagnostyczne oraz inne odpowiednio uznane placówki o podobnym charakterze, a także świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych, określonych przez zainteresowane państwo członkowskie. Przepis art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) ustawy o VAT musi być interpretowany z uwzględnieniem faktu, że zwolnienie które reguluje jest autonomicznym pojęciem prawa unijnego.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 UOD, osoba wykonująca zawód medyczny to osoba uprawniona na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osoba legitymująca się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny. Nie ma wymogu wpisania uprawnień takiej osoby do specjalnego rejestru. Status podmiotu leczniczego lub wpis do ww. rejestru nie są konieczne do realizacji opisanych usług i nie mają znaczenia dla możliwości zastosowania zwolnienia o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) ustawy o VAT.

Zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) ustawy o VAT znajdzie zatem zastosowanie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1.) przedmiotem świadczenia są usługi w zakresie opieki medycznej, (2.) usługi te służą profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, (3.) usługi te świadczone są przez osobę uprawnioną na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych lub osobę legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny. Niniejszy wniosek dotyczy trzeciej przesłanki, tj. kwalifikacji na potrzeby zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) ustawy o VAT wykonywanych przez Wnioskodawcę usług jako usług wykonywanych w ramach zawodu medycznego (a wg dyrektywy VAT w ramach zawodów medycznych i paramedycznych).

Wnioskodawca jest osobą legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych. Wnioskodawca posiada niezbędne, fachowe kwalifikacje do działania w swojej wąskiej specjalizacji i tym samym jest uprawniony do udzielania świadczeń zdrowotnych w tym zakresie. Przez świadczenia zdrowotne stosownie do art. 2 ust. 1 pkt. 10 UOD należy rozumieć działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania.

Jak przyjęto w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 20 maja 2020 r. (KDIP4-2.4012.100.2020.2.WH) pojęcie „zachowywanie” rozumiane jest z kolei jako dochowanie czegoś w stanie niezmienionym, nienaruszonym lub niezniszczonym mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności, utrzymywanie. Interpretując słowo „ratowanie”, należy odwołać się do słów „ratować” i „ratownictwo”. „Ratować” to starać się ocalić, zachować coś, natomiast „ratownictwo” jest rozumiane jako ogół środków i metod ratowania życia ludzkiego i niesienia pomocy w warunkach zagrożenia. Słowo „przywracać” oznacza doprowadzić coś do poprzedniego stanu, wprowadzić coś na nowo, odtworzyć coś w pierwotnej postaci, wznowić, odnowić, sprawić, że ktoś znajdzie się w takiej sytuacji, w takim stanie, w jakim był poprzednio. „Poprawa” to zmiana stanu czegoś na lepsze, poprawienie czegoś, poprawienie się, polepszenie.

Usługi świadczone przez Wnioskodawcę prowadzą do różnych celów opisanych wyżej w zależności od tego, z jakiej przyczyny pacjent kierowany jest na tlenową terapię hiperbaryczną. Zabiegi te mogą bowiem minimalizować dolegliwości odczuwane przez pacjenta (np. przy migrenach), przyczyniać się do eliminowania chorób i innych procesów negatywnie wpływających na zdrowie (np. przy chorobie niedokrwiennej serca), a w skrajnych przypadkach nawet prowadzić do ratowania zdrowia (np. przy zatruciu tlenkiem węgla bądź przy odmrożeniach). Biorąc pod uwagę szerokie spektrum chorób i procesów w których dla dobra pacjenta stosowana jest tlenowa terapia hiperbaryczna, realizuje ona wszystkie cele określone w przepisie konstruującym analizowane zwolnienie.

Ukończone przez Wnioskodawcę kursy są potwierdzeniem uzyskania niezbędnych kwalifikacji zawodowych. Bez uzyskania umiejętności obsługi urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych Wnioskodawca nie mógłby świadczyć swoich usług.

Podkreślić należy, że dla kwalifikacji zawodu jak zawodu medycznego bez znaczenia jest to, czy przepisy regulują w sposób szczególny wykonywanie danego zawodu (tak wyrok TS z 27 czerwca 2019 r., C-597/17, BELGISCH SYNDICAAT VAN CHIROPRAXIE I IN. v. MINISTERRAAD., LEX nr 2685667, pkt. 27, pkt. 30).

Dodatkowo należy wskazać, że stosownie do art. 146 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1285 ze zm.) Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Na tej podstawie wydane zostało Zarządzenie Nr 167/2019/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z 29 listopada 2019 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju świadczenia zdrowotne kontraktowane odrębnie (NFZ z 2019 r. poz. 167 ze zm.). W zarządzeniu tym wskazano, że terapia hiperbaryczna jest jednym ze świadczeń zdrowotnych, na realizację których zawiera się odrębną umowę (§ 6 pkt 4 zarządzenia).

W związku z powyższym, mając na uwadze że Wnioskodawca legitymuje się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie (tj. w zakresie obsługi urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych), to należy przyjąć, że jego usługi są realizowane w ramach zawodu medycznego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) ustawy o VAT. W rozumieniu dyrektywy VAT zawód Wnioskodawcy kwalifikowany powinien być jako zawód medyczny lub paramedyczny.

Postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia

Rozpatrzyłem Pana wniosek – 14 grudnia 2021 r. wydałem postanowienie o pozostawieniu wniosku ORD-IN bez rozpatrzenia znak 0114-KDIP4-2.4012.670.2021.1.MŻA.

Postanowienie doręczono Panu 28 grudnia 2021 r.

4 stycznia 2022 r. złożył Pan zażalenie na ww. postanowienie.

25 lutego 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

Skarga na postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia

6 kwietnia 2022 r. wniósł Pan skargę na postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Wniósł Pan o:

1.  uchylenie zaskarżonych postanowień w całości i

2.  zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych (art. 200 PPSA).

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił postanowienie w całości oraz uchylił w całości poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 14 grudnia 2021 r. znak 0114-KDIP4-2.4012.670.2021.1.MŻA – wyrokiem z 6 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 313/22.

30 stycznia 2023 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 stycznia 2026 r. sygn. akt I FSK 624/23 oddalił skargę kasacyjną.

Wyrok, który uchylił postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia stał się prawomocny od 27 stycznia 2026 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

• uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;
• ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Z kolei w art. 8 ust. 1 ustawy wskazano, że:

Wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Zauważyć przy tym należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast wychodzenie poza wykładnię literalną jest niedopuszczalne. W efekcie podatnik uprawniony będzie do zastosowania ww. preferencji jedynie, gdy charakter czynności świadczonych przez niego w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy:

Należy jednak zauważyć, że ww. przepisy dotyczą zwolnienia od podatku wyłącznie usług w zakresie opieki medycznej, służących profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, nie dotyczą zatem wszystkich świadczeń, które wykonywane są w ramach działalności leczniczej przez podmioty lecznicze bądź w ramach zawodów medycznych, ale tylko te, które służą określonemu celowi. Zauważyć zatem należy, że wszędzie tam, gdzie nie ma bezpośredniego związku z leczeniem – nie ma prawa do zastosowania zwolnienia od podatku.

Przytoczone powyżej przepisy krajowe w zakresie opieki medycznej stanowią implementację do polskiego porządku prawnego przepisu art. 132 ust. 1 lit. b i c Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:

Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:

b) opieka szpitalna i medyczna oraz ściśle z nimi związane czynności podejmowane przez podmioty prawa publicznego lub, na warunkach socjalnych porównywalnych do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego, przez szpitale, ośrodki medyczne i diagnostyczne oraz inne odpowiednio uznane placówki o podobnym charakterze;

c) świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych, określonych przez zainteresowane państwo członkowskie.

Z powołanych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że zwolnieniu od podatku VAT podlegają usługi w zakresie opieki medycznej, które spełniają określone warunki: służą profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, a także świadczone są przez konkretne, wymienione przez ustawodawcę wprost podmioty. Powyższe zwolnienie ma zatem charakter podmiotowo-przedmiotowy, co oznacza, że zwolnieniu od podatku podlega określony rodzaj usług wykonywanych przez ściśle zdefiniowany krąg podmiotów, wykonujących te usługi.

Precyzując czynności, których celem jest profilaktyka, zachowanie, ratowanie, przywracanie lub poprawa zdrowia, należy zastosować wykładnię językową.

„Profilaktyka” to wszelkie działania i środki stosowane w celu zapobiegania czemuś niepożądanemu, likwidowanie przyczyn niekorzystnych zjawisk, to działania i środki stosowane w celu zapobiegania chorobom. Zatem profilaktyka zdrowotna obejmuje działania mające na celu zapobieganie chorobom bądź innemu niekorzystnemu zjawisku zdrowotnemu przed jej rozwinięciem, poprzez ich wczesne wykrycie i leczenie. Ma ona również na celu zahamowanie postępu lub powikłań już istniejącej choroby, czy też zapobieganie powstawaniu niekorzystnych wzorów zachowań społecznych, które przyczyniają się do podwyższania ryzyka choroby.

„Zachowywanie” rozumiane jest zaś jako dochowanie czegoś w stanie niezmienionym, nienaruszonym lub niezniszczonym mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności, utrzymywanie.

Interpretując słowo „ratowanie” należy odwołać się do słów „ratować” i „ratownictwo”. Ratować to starać się ocalić, zachować coś, natomiast ratownictwo jest rozumiane jako ogół środków i metod ratowania życia ludzkiego i niesienia pomocy w warunkach zagrożenia.

Pojęcie „przywracać” oznacza doprowadzić coś do poprzedniego stanu, wprowadzić coś na nowo, odtworzyć coś w pierwotnej postaci, wznowić, odnowić, sprawić, że ktoś się znajdzie w takiej sytuacji, w takim stanie, w jakim był poprzednio. Pojęcie „przywracanie zdrowia” oznacza doprowadzenie zdrowia do poprzedniego stanu, sprawienie, że znajdzie się ono w takim stanie, w jakim był poprzednio.

„Poprawa” to zmiana stanu czegoś na lepsze, poprawienie czegoś, poprawianie się, polepszanie. Z kolei termin „poprawa zdrowia”, którym posługuje się ustawodawca określając zakres zwolnień, zgodnie z wykładnią literalną, oznacza zmianę stanu zdrowia na lepsze, poprawienie zdrowia, jego polepszanie.

Zatem dokonując ustalenia, czy dana usługa medyczna korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług należy ustalić, czy będzie spełniała wyżej określone warunki.

Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE wynika, że zwolnienia stanowią autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, które służą unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich i które należy postrzegać w ogólnym kontekście wspólnego systemu podatku VAT (wyrok C-473/08 w sprawie Eulitz, pkt 25). Jak również wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości UE w swym orzecznictwie: pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 13 VI Dyrektywy (obecnie art. 132 Dyrektywy 2006/112/WE Rady) powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika.

Zauważyć należy, że definicja opieki medycznej nie została zawarta ani w krajowych, ani wspólnotowych przepisach podatkowych. W tym zakresie należy szukać wyjaśnienia tych pojęć w bogatym dorobku orzecznictwa wspólnotowego.

W wyroku w sprawie L.u.P. GmbH (C-106/05, pkt 27) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że:

Podobnie w wyroku w sprawie Margarete Unterpertinger vs Pensionsversicherungsanstalt der Arbeiter C-212/01 TSUE wskazał, że:

Również z orzeczenia C-384/98 wynika, że preferencji podlegać mogą jedynie te usługi, które mają cel terapeutyczny bądź profilaktyczny, a nie podlegają mu takie, które mają charakter czysto ekspercki i doradczy (np. orzekanie o stanie zdrowia dla potrzeb przyznania renty, bądź dla instytucji ubezpieczeniowych dla ustalenia wysokości składki ubezpieczenia na życie).

Ponadto jak zauważył Rzecznik Generalny w sprawie C-262/08:

Rzecznik zauważa również, że:

Z powyższych regulacji wynika, że warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek:

‒   przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj. usług w zakresie opieki medycznej, służących profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, a także

‒   przesłanki o charakterze podmiotowym, odnoszącej się do usługodawcy, który musi być podmiotem leczniczym bądź osobą wykonującą zawód lekarza, lekarza dentysty, pielęgniarki, położnej, psychologa lub inny zawód medyczny w rozumieniu ww. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej.

Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie od podatku nie znajduje zastosowania.

Zatem dokonując ustalenia, czy dana usługa medyczna korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług należy ustalić, czy będzie spełniała wyżej określone warunki.

Jak już wskazano powyżej, zwolnienie od podatku VAT usług w zakresie opieki medycznej ma charakter podmiotowo-przedmiotowy. Z tego względu, oprócz przedmiotu transakcji istotny jest również status podmiotu świadczącego daną usługę. Ze zwolnienia korzystają usługi służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach działalności leczniczej przez podmioty lecznicze bądź przez przedstawicieli określonych zawodów medycznych. Obejmuje zatem tylko świadczenia medyczne wykonywane w określonym celu (przedmiot) przez określone osoby (podmioty).

Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie od podatku nie znajduje zastosowania.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w CEIDG. Działalność ta prowadzona jest od 5 maja 2014 r. Przedmiotem prowadzonej przez Pana działalności jest obsługa urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych (tzw. medycznych komór hiperbarycznych). Zgodnie z danymi w CEIDG kod PKD przeważającej działalności gospodarczej to 86.90.E (pozostała działalność w zakresie opieki zdrowotnej, gdzie indziej niesklasyfikowana). Nie jest Pan zarejestrowany jako podatnik podatku od towarów i usług - korzysta Pan ze zwolnienia podatkowego o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Przewiduje Pan, że w przyszłości wartość sprzedaży w roku podatkowym (bez kwoty podatku) przekroczy kwotę 200.000 złotych, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, co doprowadzi do wyłączenia prawa do korzystania ze zwolnienia podmiotowego. Obecnie świadczy Pan usługi na rzecz placówek, które mają podpisane umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia (NFZ) na świadczenia z tytułu tlenoterapii hiperbarycznej. Usługi realizowane są na podstawie zawartych umów zlecenia lub kontraktów. Usługi te realizuje Pan samodzielnie. Nie jest Pan wpisany do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Nie jest też Pan podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej. Usługi świadczone przez Pana polegają na obsłudze urządzenia do tlenoterapii hiperbarycznej, co jest równoznaczne z realizacją samej terapii zaleconej pacjentowi przez lekarza. Terapia ta jest wykorzystywana przy leczeniu wielu dolegliwości, przy czym w wielu przypadkach są to zabiegi ratujące życie (np. po zatruciu tlenkiem węgla, urazach zmiażdżeniowych, odmrożeniach, oparzeniach ciała oraz układu oddechowego czy w ciężkich stanach wymagających użycia respiratora). Terapia ma zastosowanie m. in. przy leczeniu nagłej głuchoty idiopatycznej, stopy cukrzycowej, udaru mózgu, stwardnienia rozsianego, choroby dekompresyjnej nurków, zatorów gazowych tętniczych i żylnych, zapalenia błędnika, choroby Leśniowskiego-Crohna, chorób skóry, zgorzeli gazowej i wielu innych. Terapia hiperbaryczna znajduje też zastosowanie w medycynie sportowej oraz w leczeniu depresji i nerwic (leczenie stresu bojowego WIM ...). Pacjentów korzystających z tlenoterapii hiperbarycznej można podzielić na pacjentów ze schorzeniami przewlekłymi (są to głównie tzw. pacjenci planowi) oraz pacjentów ze schorzeniami ostrymi, dla których tlenoterapia jest zabiegiem ratującym życie (np. zatrucia tlenkiem węgla, oparzenia, odmrożenia, choroba dekompresyjna, zgorzel gazowa, nagła głuchota idiopatyczna). Jednostki chorobowe uzasadniające stosowanie tlenoterapii hiperbarycznej są szczegółowo opisane w przepisach regulujących zakres świadczeń zdrowotnych refundowanych. Tlenowa terapia hiperbaryczna została ujęta na liście świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej. W okresie od 17 marca 2010 r. do 31 marca 2010 r. odbył Pan kurs obsługi urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych zorganizowany przez (…). Celem tego kursu było uzyskanie uprawnień do obsługi urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych. Kurs został zakończony wydaniem zaświadczenia o ukończeniu kursu. 11 września 2021 r. Uczestniczył Pan w odnowionym kursie z tego samego zakresu organizowanym przez tą samą jednostkę. W 2008 r. odbył Pan szkolenie stanowiskowe w wymiarze 80 godzin na stanowisku operatora komory hiperbarycznej. Szkolenie zostało zakończone egzaminem sprawdzającym znajomość zagadnień teoretycznych i umiejętność ich zastosowania w pracy. W 2019 roku odbył Pan kurs doskonalący „(…)” organizowany przez (…), (…), (…). Kurs kończył się sprawdzianem wiedzy objętej programem kursu.

Przepis art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy o VAT odsyła do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej, który jednakże nie wymienia wprost zawodów medycznych odsyłając do kolejnych uregulowań.

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t. j. Dz.U. z 2021 r. poz. 711 ze zm.):

Przewidziany w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy warunek, zgodnie z którym zwolnione od podatku VAT są usługi opieki medycznej wykonywane w ramach zawodów medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej, tj. przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osoby legitymujące się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny, ma na celu zapewnienie, aby zwolnienie od podatku było stosowane wyłącznie do świadczeń opieki medycznej wykonywanych przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje zawodowe. Dlatego nie każde świadczenie opieki medycznej objęte jest zakresem zwolnienia od podatku, zwolnienie to dotyczy tylko świadczeń o odpowiednim poziomie jakości, biorąc pod uwagę wykształcenie zawodowe osób je wykonujących.

Podobnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 26 maca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1/25. Stanowisko zajęte w tym orzeczeniu potwierdza, że zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy obejmuje świadczenie usługi z zakresu opieki medycznej lub paramedycznej, ale wyłącznie wówczas, gdy będzie ono świadczone w ramach wykonywania zawodu medycznego. Z kolei ten zawód medyczny musi być regulowany przepisami prawa (przez osobę uprawnioną na podstawie przepisów prawa) lub potwierdzony posiadanymi fachowymi kwalifikacjami do udzielania świadczeń zdrowotnych z zakresu medycyny czy dziedziny medycyny. Wobec tego, w sytuacji, gdy nie ma żadnej procedury mogącej potwierdzić nabycie, posiadanie, zweryfikowanie, potwierdzenie kwalifikacji pozwalających na uznanie ich za uprawniające do wykonywania zawodu medycznego, to nie można przyjąć, że dana osoba wykonuje zawód medyczny w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej.

Zasady wykonywania niektórych zawodów medycznych zostały uregulowane w odrębnych aktach prawnych, np. zawód lekarza, dentysty, pielęgniarki, położnej, ratownika medycznego, farmaceuty, felczera, diagnosty laboratoryjnego. Poza wymienionymi istnieje jeszcze spora grupa innych zawodów medycznych, dla których jednak nie zostały określone zasady wykonywania w odrębnych przepisach. Należy zatem przyjąć, iż pojęcie „osoba wykonująca zawód medyczny” obejmuje osoby wykonujące zawody, których status jest określony ustawowo, jak i zawody, które nie mają na gruncie obowiązującego prawa takiego uregulowania. Pojęcie „wykonywanie zawodu medycznego” należy odnieść do osób, które fachowo, stale i w celach zarobkowych zajmują się wykonywaniem zajęcia mającego związek z medycyną i które mają odpowiednie kwalifikacje. Przez kwalifikacje należy rozumieć zasób wiedzy i umiejętności wymaganych do udzielania świadczeń zdrowotnych.

W związku z powyższym w odniesieniu do wymienionych we wniosku usług należy przeanalizować, czy jest Pan osobą wykonującą zawód medyczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej.

Pomocniczo przy ustalaniu kręgu osób wykonujących zawód medyczny posiłkować się można rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 151, poz. 896), które w załączniku zawiera taryfikator kwalifikacyjny pracowników działalności podstawowej. Zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia, przez wykształcenie wyższe medyczne należy rozumieć posiadanie tytułu zawodowego nadawanego absolwentom studiów prowadzonych w uczelniach medycznych albo innych uczelniach, które prowadzą działalność dydaktyczną w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu, na kierunku przyporządkowanym do dyscypliny nauki medyczne, nauki farmaceutyczne lub nauki o zdrowiu. Przy czym, przy stosowaniu wspomnianego taryfikatora jednak zaliczenie każdego wyodrębnionego stanowiska do grupy osób wykonujących zawód medyczny podlegać musi weryfikacji pod kątem zarówno posiadania kwalifikacji, jak i udzielania świadczeń zdrowotnych.

W rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 227 ze zm.), w grupach dotyczących specjalistów do spraw zdrowia, personelu do spraw zdrowia, praktykujących niekonwencjonalne lub komplementarne metody terapii nie ma zawodu, który odpowiadałby wykonywanemu przez Pana. Należy zaznaczyć, iż zawód wykonywany przez Pana nie został również wymieniony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 13 czerwca 2017 r. w sprawie specjalizacji w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2020 r. poz. 857 ze zm.).

Zgodnie z opisem sprawy uzyskał Pan uprawnienia do obsługi urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych w postaci komory hiperbarycznej, jednak należy stwierdzić że nadane Panu uprawnienia nie powodują automatycznie, że wykonuje Pan zawód medyczny w rozumieniu przepisów ustawy o działalności leczniczej. Należy wskazać, że szkolenia, które Pan odbył adresowane są do personelu medycznego, jak również personelu technicznego, zatrudnionego na stanowiskach pracy dozoru i bezpośredniej obsługi urządzeń i instalacji gazów medycznych w jednostkach organizacyjnych służby zdrowia. Zatem fakt, że ukończył Pan stosowne kursy z zakresu obsługi urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych oraz odbył szkolenie stanowiskowe nie jest jednoznaczne z wykonywaniem zawodu medycznego.

Kursy obsługi komory hiperbarycznej mają charakter techniczny i uprawniają do obsługi aparatury, kontrolowania ciśnienia oraz wsparcia w komorze. Operator w ramach posiadanych umiejętności nie diagnozuje pacjentów i nie odpowiada za ich proces leczenia. Wykonuje czynności techniczne i organizacyjne, a nie świadczenia zdrowotne. Osoba, która ukończyła kurs obsługi komory hiperbarycznej nie uzyskuje uprawnień do stawiania diagnozy, kwalifikowania pacjentów do terapii czy ordynowania leczenia. Takie czynności pozostają w gestii osób wykonujących zawody medyczne, zwłaszcza lekarzy.

Zatem sama obsługa urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych w postaci komory hiperbarycznej nie jest jednoznaczna z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o działalności leczniczej.

Należy zauważyć, że nie posiada Pan wykształcenia medycznego uprawniającego do wykonywania zawodów medycznych. Kursy i szkolenia, które Pan odbył, tj. kurs obsługi urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych, odnowiony kursem z tego samego zakresu, szkolenie na stanowisku operatora komory hiperbarycznej oraz kurs doskonalący „Operator Medycznych Komór Hiperbarycznych” uprawniają Pana do obsługi urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych w postaci komory hiperbarycznej.

Pan jako osoba wykonująca zawód operatora medycznych komór hiperbarycznych mająca uprawnienia do obsługi urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych w postaci komory hiperbarycznej, nie posiada jednocześnie wykształcenia w dziedzinie nauk medycznych oraz nie posiada uprawnień do leczenia farmakologicznego. W świetle powołanych wyżej regulacji prawnych oraz opisu zdarzenia przyszłego, nie można uznać, iż usługi świadczone przez Pana wykonywane są przez osobę wykonującą zawód medyczny.

Przewidziany ustawą o podatku od towarów i usług warunek, zgodnie z którym świadczenie zdrowotne musi być dokonywane przez osobę, która na podstawie odrębnych przepisów uprawniona jest do ich udzielania oraz osobę legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny, ma na celu zapewnienie, aby zwolnienie od podatku było stosowane wyłącznie do świadczeń opieki medycznej, wykonywanych przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje zawodowe. Dlatego nie każde świadczenie opieki medycznej objęte jest zakresem zwolnienia od podatku, biorąc pod uwagę wykształcenie zawodowe osób je wykonujących. Osoby wykonujące zawody medyczne to osoby, które fachowo, stale i w celach zarobkowych zajmują się wykonywaniem zajęcia mającego związek z medycyną i które mają odpowiednie kwalifikacje. Przez kwalifikacje natomiast należy rozumieć zasób wiedzy i umiejętności wymaganych do udzielania świadczeń zdrowotnych.

Zatem, mimo iż posiada Pan fachowe kwalifikacje do obsługi urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych w postaci komory hiperbarycznej, to jak wynika ze wskazanych powyżej przepisów ustawy o działalności leczniczej oraz z załącznika do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania, nie jest Pan osobą wykonującą zawód medyczny w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej.

W konsekwencji wykonywany przez Pana zawód uprawniający do obsługi urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych w postaci komory hiperbarycznej nie jest zawodem medycznym w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) ustawy o VAT w zw. z art. art. 132 ust. 1 lit. c dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w związku z czym wykonywane przez Pana usługi nie korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania postanowienia, tj. 14 grudnia 2021 r.

Odnosząc się do wskazanej przez Pana we własnym stanowisku interpretacji indywidualnej z 20 maja 2020 r., sygn. KDIP4-2.4012.100.2020.2.WH wskazać należy, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą organu wydającego interpretacje indywidualne w sprawach innych podatników, co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających interpretacjom.

Przedstawiony przez Pana opis zdarzenia przyszłego stanowi odmienny opis sprawy niż zaprezentowany w powołanej interpretacji indywidualnej. W powołanej przez Pana interpretacji Wnioskodawca jest inżynierem biomedycznym z dyplomem ukończenia uczelni wyższej w trybie dziennym (…) o specjalizacji biocybernetyka i inżynieria biomedyczna z tytułem mgr inż. Ponadto w opisie sprawy Wnioskodawca wskazał, że będzie świadczył usługi terapii hiperbarycznej w ramach wykonywania zawodów medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej oraz na podstawie Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. wraz z załącznikami oraz, że Wnioskodawca będzie wykonywał zawód medyczny jako specjalista ochrony zdrowia gdzie indziej niesklasyfikowany i jako specjalista inżynierii medycznej.

Wnioskodawca podkreślił, iż posiada odpowiednie kwalifikacje, zasób wiedzy oraz umiejętności do świadczenia usług terapii hiperbarycznej w komorach hiperbarycznych czego potwierdzeniem jest ukończenie szkoły wyższej o kierunku inżynieria biomedyczna i biocybernetyka gdzie w programie nauczania zdobywał taką wiedzę jak anatomia, fizjologia, radiologia itp. (zajęcia odbywały się na (…)).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.