Przy sprzedaży nieruchomości wraz ze złożem kruszywa naturalnego i przeniesieniem koncesji, Wnioskodawca nie będzie występować w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
Wnioskodawczyni, osoba fizyczna rezydentka Francji z ograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce, odziedziczyła nieruchomość rolną ze złożem kruszywa naturalnego poprzez dział spadku w lipcu 2024 r. Aby przenieść koncesję na wydobycie, którą posiadał jej ojciec, założyła jednoosobową działalność gospodarczą, ale działalność ta jest zawieszona od stycznia 2025 r. Nieruchomość nie jest zabudowana, nie ma planu zagospodarowania ani decyzji o warunkach zabudowy,…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
6 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 29 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 23 grudnia 2025 r. (wpływ 7 stycznia 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną posiadającą ograniczony obowiązek podatkowy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawczyni zamieszkuje we Francji i jest rezydentką podatkową Republiki Francuskiej.
Wnioskodawczyni jest właścicielką nieruchomości gruntowej położonej we wsi (…), gm. (…), w powiecie (…), w woj. (…), stanowiącej działkę gruntu oznaczoną nr 1, jednostka rejestrowa (…), w obrębie (…), w jednostce ewidencyjnej (…), o obszarze 23,7511 ha, objętą księgą wieczystą (…), prowadzoną przez Sąd Rejonowy w (…).
Nieruchomość w rejestrze gruntów ma następujące użytkowanie: grunty orne, grunty zakrzewione na użytkach rolnych oraz lasy, zatem stanowi nieruchomość rolną w rozumieniu przepisów ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dla nieruchomości nie została również wydana decyzja o warunkach zabudowy. Nieruchomość nie jest nieruchomością zabudowaną.
Na przedmiotowej nieruchomości znajdują się złoża kruszywa naturalnego, a decyzją Marszałka Województwa (…) z 18 kwietnia 2013 r., zmienionej decyzją z dnia 31 maja 2023 r. udzielono ojcu Wnioskodawczyni w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego na większej części przedmiotowej nieruchomości.
Wnioskodawczyni nabyła własność wskazanej powyżej nieruchomości na podstawie umowy o dział spadku po ojcu Wnioskodawczyni, zawartej w formie aktu notarialnego sporządzonego 8 lipca 2024 r. Z tym dniem Wnioskodawczyni zgłosiła rozpoczęcie prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej ponieważ założenie jednoosobowej działalności gospodarczej było warunkiem przepisania na następcę prawnego udzielonej spadkodawcy koncesji (opisanej wyżej) i miało na celu uniknięcie możliwości stwierdzenia jej wygaśnięcia wobec śmierci uprawnionego. Było to też konsekwencją faktu, że w dziale spadku dokonanym pomiędzy spadkobiercami nieruchomość ta wyceniana była wraz ze znajdującym się na jej części złożem kruszywa naturalnego (piasku), zatem dokumentacja geologiczna złoża i udzielona koncesja na wydobywanie, były elementami istotnymi dla ustalenia wartości tego składnika spadku i w takiej wartości został on zgłoszony przez Wnioskodawczynię dla celów podatku od spadków i darowizn.
Koncesja na wydobywanie kopalin została przeniesiona decyzją Marszałka Województwa (…) z (…) 2024 r. na Wnioskodawczynię, wskazaną w tej decyzji jako przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą (wymóg koncesyjny).
Przedmiotowa odziedziczona w spadku nieruchomość stanowi obecnie składnik majątku prywatnego Wnioskodawczyni, nie została wprowadzona do prowadzonej przez Wnioskodawczynię jednoosobowej działalności gospodarczej, nie jest środkiem trwałym, ani towarem handlowym do dalszej odsprzedaży w tej działalności gospodarczej.
Nieruchomość ta nie wchodziła również w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez spadkodawcę i stanowiła jego majątek prywatny. Wnioskodawczyni nie poniosła żadnych nakładów na przedmiotową nieruchomość. Wraz z nieruchomością Wnioskodawczyni nie odziedziczyła żadnych maszyn ani urządzeń służących eksploatacji złoża ani środków transportu. Nie zostało też rozpoczęte ani przez Spadkodawcę ani przez Wnioskodawczynię wydobycie złoża. Obecnie działalność gospodarcza Wnioskodawczyni jest zawieszona.
Wnioskodawczyni zamierza w 2026 roku dokonać zbycia przedmiotowej nieruchomości na rzecz osoby trzeciej. Nabywca ten uwzględniając obecny sposób użytkowania rolnego nieruchomości, będzie rolnikiem indywidualnym, ale równocześnie przedsiębiorcą, posiadającym możliwości prowadzenia wydobycia złoża. Jeżeli w momencie zbycia nieruchomości okaże się to konieczne do przeniesienia na nabywcę koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego na przedmiotowej nieruchomości, to Wnioskodawczyni odwiesi prowadzoną działalność gospodarczą na okres do przeniesienia koncesji. Niezależnie od powyższego, po zbyciu przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawczyni zamierza definitywnie zakończyć prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej w Polsce.
Przy poszukiwaniu nabywcy nieruchomości Wnioskodawczyni korzystała z usług biura obrotu nieruchomościami, które prezentowało ofertę zbycia nieruchomości rolnej wraz z udokumentowanym złożem kruszywa naturalnego.
Podsumowując, Wnioskodawczyni nabyła w spadku po zmarłym ojcu nieruchomość na której może być prowadzona kopalnia złoża kruszywa naturalnego. Od początku zamiarem Wnioskodawczyni było jednak zbycie przedmiotowej nieruchomości a nie, prowadzenie tej kopalni. Wyłącznie w celu spełnienia wymogów koncesyjnych Wnioskodawczyni założyła jednoosobową działalność gospodarczą, bowiem zbycie nieruchomości bez koncesji na wydobycie złoża powodowałoby relatywny spadek wartości nieruchomości poniżej progu przyjmowanego w rozliczeniu tego składnika spadku, przyznanego ostatecznie Wnioskodawczyni.
Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
Przedmiotem działalności Wnioskodawczyni jest wyłącznie PKD 08.12.Z Wydobywanie żwiru i piasku; wydobywanie gliny i kaolinu. Zgłoszenie formalne takiej działalności było niezbędne dla uzyskania przeniesienia koncesji na wydobycie piasku.
Działalność została zawieszona 1 stycznia 2025 r.
Nieruchomość stanowi majątek spadkowy, zatem spadkobierczyni nie dokonywała żadnych zmian jej przeznaczenia, a faktycznie nie była, nie jest oraz nie będzie ona wykorzystywana przez Wnioskodawczynię, ani rolniczo ani nie jest, nie było i nie będzie prowadzone wydobycie piasku przez Wnioskodawczynię.
Wnioskodawczyni jest także właścicielką nabytego w drodze spadku stanowiącego odrębną nieruchomość, lokalu mieszkalnego oznaczonego nr (…), w (…), przy ulicy (…), objętego księgą wieczystą nr (…), a z własnością tego lokalu związany jest udział wynoszący 24/60 (dwadzieścia cztery sześćdziesiąte) części we współwłasności wspólnych dla właścicieli poszczególnych lokali części budynku i innych urządzeń oraz w działce gruntu pod tym budynkiem, objętej księgą wieczystą (…). Lokal ten Wnioskodawczyni także zamierza sprzedać.
Nie planuje Pani w przyszłości dokonywać transakcji nabycia lub zbycia innych (niewymienionych wcześniej) nieruchomości lub udziałów w nieruchomościach;
Poza nieruchomościami spadkowymi Wnioskodawczyni nie nabywała ani nie zbywała innych nieruchomości, nie była również podatnikiem podatku VAT z tego tytułu.
Żadna z Nieruchomości spadkowych wymienionych powyżej (w tym oczywiście również i ta, która jest przedmiotem wniosku) od dnia ich nabycia w wyniku działu spadku nie była przez Wnioskodawczynię udostępniana osobom trzecim na podstawie jakichkolwiek czynności prawnych.
Wnioskodawczyni nie udzielała pełnomocnictwa, ani też innego umocowania biuru obrotu nieruchomości do żadnych czynności związanych z transakcją sprzedaży.
Wnioskodawczyni nie udzielała nikomu jakiegokolwiek umocowania prawnego do działania w jej imieniu stricte w związku z transakcją sprzedaży Nieruchomości, natomiast bezpośrednio po nabyciu spadku ze względów organizacyjnych (fakt stałego zamieszkiwania na terytorium Francji) ustanowiła pełnomocnictwem notarialnym z 8 lipca 2024 r. członka najbliższej rodziny, tj. swoją matkę B.B. Pesel (…) zamieszkałą (…) ul. (…) m. (…) pełnomocnikiem ogólnym we wszystkich sprawach związanych z posiadanym przez nią majątkiem w Polsce. Pełnomocnictwo to stanowi również upoważnienie do sprzedaży posiadanych przez Wnioskodawczynię nieruchomości oraz do dokonywania wszystkiego co okaże się do tego konieczne.
Wnioskodawczyni nie udzielała nikomu, w tym przyszłemu nabywcy uprawnienia do dysponowania nieruchomością.
Nie podejmowała i nie będzie Pani podejmować czynności zmierzających do podniesienia wartości nieruchomości przed sprzedażą Nieruchomości.
Wnioskodawczyni nie występowała o zmianę przeznaczenia gruntu.
Działka nie była wykorzystywana rolniczo. Nieruchomość jest w części lasem, w części nieużytkiem, nie była zatem na niej prowadzona produkcja rolna również przez Spadkodawcę. Wobec powyższego Wnioskodawczyni nie była podatnikiem VAT z tytułu sprzedaży produktów rolnych i nie wykorzystywała ich też na potrzeby własne.
Pytania
1) Czy planowana sprzedaż nieruchomości wraz ze złożem kruszywa naturalnego i przeniesieniem koncesji na jego wydobycie przez Wnioskodawczynię na rzecz osoby trzeciej będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a tym samym czy będzie skutkowała powstaniem obowiązku podatkowego i koniecznością rozliczenia podatku od towarów i usług w tym zakresie?
2) Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 1 jest twierdząca, to czy planowana przez Wnioskodawczynię sprzedaż nieruchomości wraz ze złożem kruszywa naturalnego spełnia przesłanki zwolnienia od podatku od towarów i usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U z 2025 r. poz. 775, ze zm., dalej: „u.p.t.u.”)?
Pani stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawczyni planowana sprzedaż nieruchomości wraz ze złożem kruszywa naturalnego nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a tym samym nie będzie skutkowała powstaniem obowiązku podatkowego i koniecznością zapłaty podatku od towarów i usług w tym zakresie, bowiem Wnioskodawczyni nie będzie działać w charakterze podatnika VAT.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U z 2025 r. poz. 775, ze zm., dalej „u.p.t.u.”), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 wskazanej u.p.t.u. przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zbycie nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie w przypadku, w którym zbywca działa w charakterze podatnika VAT. W sentencji wyroku TSUE z 29 października 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Trybunał orzekł, że: „Dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006 r., niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej”.
Przedmiotowe stanowisko zostało w pełni podzielone przez polskie sądy administracyjne. W wyroku z 2 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 45/18, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: „to, czy dany podmiot działa jako podatnik podatku VAT wymaga bowiem oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy zatem zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym. Istotne znaczenie mają obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania o cechach zawodowych, od tych które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym”.
Przenosząc powyższe na stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) Wnioskodawczyni, należy podkreślić, że Wnioskodawczyni nie zaangażowała i nie zamierza angażować środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, a przedmiotowa sprzedaż będzie mieściła się w pojęciu zarządu majątkiem prywatnym Wnioskodawczyni. Świadczą o tym następujące okoliczności:
a) Nieruchomość stanowi składnik majątku prywatnego Wnioskodawczyni,
b) Nieruchomość nie była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię w prowadzonej przez Nią jednoosobowej działalności gospodarczej,
c) Nieruchomość nie została wprowadzona do prowadzonej przez Wnioskodawczynię jednoosobowej działalności gospodarczej,
d) Nieruchomość nie stanowiła środka trwałego ani nie była towarem handlowym w prowadzonej przez Nią jednoosobowej działalności gospodarczej,
e) Wnioskodawczyni nie poniosła żadnych nakładów na przedmiotową nieruchomość,
f) Wnioskodawczyni nie dokonywała czynności w celu łączenia lub podziału nieruchomości.
W związku z powyższym planowana sprzedaż Nieruchomości stanowi jedynie zarząd majątkiem prywatnym Wnioskodawczyni, a tym samym nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu u.p.t.u., a co za tym idzie nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (znajdzie się poza zakresem opodatkowania tym podatkiem), oraz nie będzie skutkowała powstaniem obowiązku podatkowego i koniecznością zapłaty podatku od towarów i usług w tym zakresie.
Ad. 2
Zdaniem Wnioskodawczyni nawet w przypadku przyjęcia, że przedmiotowa sprzedaż nieruchomości podlega opodatkowaniu w oparciu o art. 5 ust. 1 u.p.t.u., to i tak dostawa Nieruchomości spełnia przesłanki zwolnienia z podatku od towarów i usług, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9, ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U z 2025 r. poz. 775, ze zm., dalej „u.p.t.u.”).
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 wskazanej u.p.t.u., przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Analizując możliwość zwolnienia sprzedaży z opodatkowania podatkiem od towarów i usług należy w pierwszej kolejności określić charakter (rodzaj) przedmiotowych działek. Przedmiotowa nieruchomość stanowi działkę gruntu oznaczoną nr 1, jednostka rejestrowa (...), w obrębie (...), w jednostce ewidencyjnej (...), o obszarze 23,7511 ha, objęta księgą wieczystą (...), prowadzoną przez Sąd Rejonowy w (...) Wydział Ksiąg Wieczystych. Nieruchomość stanowi nieruchomość rolną w rozumieniu przepisów ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nieruchomość nie jest zabudowana.
W związku z powyższym analizując możliwość zwolnienia sprzedaży (dostawy) przedmiotowej nieruchomości zastosowanie może znaleźć regulacja zawarta w art. 43 ust. 1 pkt 9) u.p.t.u. Zgodnie z tym przepisem zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Z kolei stosownie do art. 2 pkt 33 ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W związku z powyższym, biorąc pod uwagę to, że:
sprzedaż przedmiotowej nieruchomości podlega zwolnieniu z podatku od towarów i usług.
Innymi słowy, w ocenie Wnioskodawczyni wskazana nieruchomości, która ma być przedmiotem zbycia spełnia warunki do uznania jej za teren niezabudowany a jednocześnie nie spełnia warunków do uznania jej za teren budowlany. Na nieruchomości nie ma żadnych obiektów budowlanych takich jak budynki, budowle czy inne obiekty związane z gruntem. Ponadto grunt ten nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ani też nie została wydana w tym względzie żadna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowej (działki), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
W opisie sprawy podała Pani informacje, z których wynika, że:
W związku z powyższym powzięła Pani wątpliwości, czy planowana sprzedaż nieruchomości wraz ze złożem kruszywa naturalnego i przeniesieniem koncesji na jego wydobycie na rzecz osoby trzeciej będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W pierwszej kolejności, aby rozstrzygnąć, czy opisana sprzedaż będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należy ustalić czy w odniesieniu do tej czynności, będzie spełniała Pani przesłanki do uznania za podatnika podatku od towarów i usług.
Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Wobec tego, zasadnym jest wykluczenie z grona podatników podatku VAT osób fizycznych w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Zatem wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
W zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. TSUE orzekł, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem, za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. W konsekwencji dla rozstrzygnięcia, czy podmiot w związku z realizacją określonej czynności występuje w charakterze podatnika wymaga każdorazowo oceny okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
Zatem istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga zatem oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
Z opisu sprawy wynika, że:
Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że skala Pani zaangażowania w odniesieniu do sprzedaży opisanej nieruchomości nie wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Nie wystąpił bowiem taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądziłby, że sprzedaż przez Panią nieruchomości wraz ze złożem kruszywa naturalnego wypełni przesłanki działalności gospodarczej. Z opisu sprawy wynika, że założenie przez Panią działalności gospodarczej miało na celu jedynie umożliwienie przeniesienia koncesji i było formalnością mającą na celu uniknięcie spadku wartości odziedziczonej przez Panią nieruchomości. Nigdy nie miała Pani zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wydobycia złoża, ani wykorzystywania w ten sposób posiadanej nieruchomości. Opisaną nieruchomość otrzymała Pani w spadku po ojcu, nie nabywała jej Pani z zamiarem wykorzystania jej w działalności gospodarczej. Nie podejmowała Pani czynności zmierzających do podniesienia wartości nieruchomości, ani żadnych innych aktywności w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalnych do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
W związku z powyższym, w tym konkretnym przypadku nie podjęła i nie zamierza Pani podjąć aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że planowana sprzedaż opisanej nieruchomości, tj. niezabudowanej działki gruntu nr 1 wraz ze złożem kruszywa naturalnego i przeniesieniem koncesji nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Panią za podatnika tego podatku.
W okolicznościach wskazanych w opisie sprawy, opisana dostawa nie będzie dokonywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Panią cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży nieruchomości, a opisaną dostawę - cech czynności podlegających opodatkowaniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Tym samym, przy sprzedaży nieruchomości wraz ze złożem kruszywa naturalnego i przeniesieniem koncesji, nie będzie Pani występowała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
Z uwagi na to, że opisana dostawa nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, odstępuję od rozstrzygnięcia w zakresie pytania nr 2.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja dotyczy wniosku wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo